Persecuted

New Vegas zrobił Obsidian.

JeicamPL

Ze wszystkich przeczytanych tutaj komentarzy to komentarze Persecuted i Kwisatz_Haderach ocierają się o płytkie i dziecinne spojrzenie na świat i innych ludzi oraz bycie chujkiem i atakowanie innych ludzi.

A przepraszam bardzo, co jest płytkiego w moim stanowisku, że krytyka produktu to nie to samo, co krytyka jego twórców? Że nawet najgorszy produkt (nie tylko w świecie gier video, ale każdym innym) nie uprawnia nikogo do atakowania jego twórców, zwłaszcza w toksyczny sposób, np. nakłaniający do rzucenia pracy czy nawet samobójstwa?

Kwisatz_Haderach

Bo niestety, i piszę o tym od lat, tzw. Okno Overtona się przesuwa dosłownie na naszych oczach, a to, co jeszcze niedawno było nie do pomyślenia w publicznym dyskursie, dziś się normalizuje i staje się codziennością. Tak się dzieje między innymi z agresją i przemocą (niestety nie tylko słowną), które dla wielu stały się domyślnym sposobem komunikacji i interakcji z innymi ludźmi. Oni nazywają to "dozwoloną krytyką", ale to z krytyką nie ma nic wspólnego.
Pisząc np. "Gra ma słabą optymalizację, więc twórcy powinni następnym razem bardziej się przyłożyć w tym zakresie", faktycznie wnosisz coś konstruktywnego, co developerzy mogą (powinni!) przyswoić i wykorzystać w przyszłości. Ale pisząc "Gra ma słabą optymalizację, więc programiści za nią odpowiedzialni powinni zmienić pracę albo najlepiej się zabić", nie wnosisz absolutnie niczego konstruktywnego, bo też nie taki masz cel. Osoba piszące takie słowa chce tak naprawdę osiągnąć tylko jedno: opluć, upokorzyć, zdeptać, okazać pogardę, odrazę i nienawiść. To nie jest krytyka i nigdy nie miała być. To jest bezpardonowy atak i to przeprowadzony w perfidny sposób, żeby zabolało jak najmocniej. Ci ludzie doskonale wiedzą co robią, tylko są zbyt tchórzliwi, żeby się do tego przyznać i wolą się kryć za pokrętną "logiką"... A najgorsze jest to, że przez to wielu zdolnych developerów po prostu odejdzie z branży i zostaną tylko ci, którzy mają na to wywalone, bo pracują dla kasy, a nie dlatego, że im zależy.

Sęk w tym, że takiego kolosa nie da się po prostu zmontować na orbicie z gotowych prefabrykatów, jego trzeba w dużej mierze zbudować w kosmosie. Trzeba by skonstruować orbitalną stocznię, zakwaterować w niej ludzi, zapewnić łańcuch dostaw z Ziemi (np. przez windę kosmiczną) oraz pobliskich asteroid (na których są już placówki wydobywcze) itd. Gdyby to wszystko było już ogarnięte, to statek pewnie dałoby się ukończyć w te 25 lat. Ale zbudowanie całej infrastruktury dziś... jest w ogóle niemożliwe, bo wiele technologii czy niezbędnych gałęzi przemysłu nawet jeszcze nie istnieje (jak kosmiczne górnictwo czy transport).

jak dla mnie jest to bardzo dobry ruch i dużo na tym zyskają.

Ale co na tym zyskają? Że niby ludzie masowo rzucą się na nowe Playstation? Liczby wcale na to nie wskazują, prędzej na to, że kogo dało się przekonać do zakupu konsoli, tego Sony już dawno przekonało. Reszta odbiorców ich urządzeń po prostu nie chce. Poza tym, jeżeli mają zamiar zostać przy równie marnej ilości dużych gier SP co dotychczas, tylko wydawać je na jedną platformę, to ja im sukcesów nie wróżę.

Ludzie na pewno się nie poddadzą i poszukają sobie miejsca poza Układem Słonecznym. O kolonizacji całej galaktyki można zapomnieć (chyba, że uda się zbudować coś na wzór wormhole), ale układy w promieniu 20 lat świetlnych od Ziemi, których na ten moment znamy kilkadziesiąt, można traktować jako poważne, przyszłe cele misji załogowych. Przy 20% prędkości światła, taka podróż zajęłaby 100 lat, czyli nie tak źle. Dla 30% prędkości światła byłoby to już poniżej 70 lat. Gdy kładziesz na szali los całego gatunku, to te odległości wcale nie wydają się takie kolosalne czy niemożliwe do pokonania. No i na opracowanie odpowiednich technologii mamy ok. 1 miliarda lat (wtedy słońce wykończy życie na Ziemi), więc sporo, zwłaszcza biorąc pod uwagę fakt, że nasz gatunek liczy sobie jedynie ok. 300 tysięcy lat. Teraz pomnóż to razy 3, a potem jeszcze razy 1000, to niewyobrażalnie długo, w naszej skali pojmowania czasu to prawdziwa wieczność.

każda osoba na statku ma dla siebie sześcian o boku 490m

Ponownie, nie traktuj tego w kategorii przestrzeni bytowej dla ludzi, tylko miejsca dla sprzętu, zasobów i systemów. Same uprawy roślin wymagają mnóstwo miejsca. Opierając dietę w dużym stopniu na ryżu (co wydaje się dobrym pomysłem na takim statku), potrzebujesz ok. 3 metry kwadratowe pola, żeby uzyskać 1 kg ryżu. Spożycie ryżu w Chinach to ok. 135 kilogramów na osobę rocznie. Przemnóż to teraz przez 2400 i masz naprawdę sporą przestrzeń, którą musisz wygospodarować pod same tylko pola ryżowe. Ale oprócz tego ludzie potrzebują też innych składników odżywczych - warzyw, owoców, zbóż itd. Musisz też recyklingować, produkować, oczyszczać itp. To wszystko wymaga naprawdę dużej ilości przestrzeni.

25 lat miałaby zając sama budowa statku. Podróż to ok. 400 lat.

Wielkość nie wynika z niezbędnej przestrzeni mieszkalnej, tylko z faktu, że taki statek musi być w zasadzie samowystarczalną mini-cywilizacją w pigułce, posiadając na pokładzie dosłownie wszystko, co jest niezbędne do podtrzymania życia kilu pokoleń przez kilkaset lat, a także utrzymanie należytej sprawności samego statku. Tam nie wystarczy zabranie zapasów z Ziemi, tylko większość rzeczy trzeba po prostu wytwarzać po drodze - energię, powietrze, jedzenie, wodę, leki, ubrania, środki czystości, części zamienne, elektronikę itd. To oznacza konieczność posiadania fabryk, laboratoriów, ogrodów botanicznych, hodowli itd., a także redundancji większości kluczowych dla przetrwania systemów. Do tego przybytki publiczne jak siłownia, szpital, posterunek policji, szkoła (nowe pokolenia trzeba przecież wyszkolić na pilotów, nawigatorów, inżynierów czy lekarzy, żeby przejęli obowiązki poprzedników) itd.

Ten motyw w SF nazywa się "Lightspeed leapfrog" i naukowcy od dawna biorą go pod uwagę, choć wszystko tak naprawdę zależy od planowanego czasu podróży. Jeżeli statek ma dostrzeć na miejsce np. za 400 lat, to opracowanie przez ten czas lepszych technologii wydaje się być wielce prawdopodobne, wręcz nieuniknione. Jeżeli np. 20-30, to prawdopodobieństwo znacznie spada.

Ten patent to bzdura oparta na pseudo-naukowych założeniach. Ale nawet gdyby ta technologia była prawdziwa, to nadal górnym limitem byłaby prędkość światła, bo nic nie może poruszać się szybciej. Stąd podróż do wspomnianej Proxima Centauri, z naszej perspektywy i tak zajęłaby 4.3 roku.

Realistyczne założenia mówią o prędkościach na poziomie 20% prędkości światła, co przełożyłoby się na podróż trwającą ok. 20.8 roku z perspektywy pasażerów i 21.2 roku z perspektywy Ziemian. Wtedy podróż w obie strony dałoby się obskoczyć na przestrzeni 1-2 generacji, co dałoby się osiągnąć z dużo mniejszym i prostszym statkiem, a nie 60-kilometrowym kolosem.

Gdyby taka technologia antygrawitacyjna istniała, to USA już dawno by z niej korzystało i czerpało ogromne korzyści finansowe i polityczne z eksploatacji kosmosu. Trzymanie czegoś takiego w tajemnicy zwyczajnie nie miałoby sensu, bo i po co?

PC-ta jako narzędzia wielofunkcyjnego nie, ale jako narzędzie do grania owszem. Ja za swój sprzęt niecałe 2 lata temu dałem ok. 15 tysięcy, więc 5 tysięcy to nadal dobry deal. Kupujesz Xbox do grania, laptopa do pracy i nadal jesteś parę tysięcy do przodu.

Srogo sobie nadinterpretowałeś to co napisałem, aby mieć argumenty pasujące do twojej narracji. Nie chce mi się wchodzić z tobą w dalszą polemikę, bo widzę, że jesteś osobą, która uparcie stoi za tym, że ma rację, pomimo widocznych braków w jej logice.

Czytaj jako: Wiem, że nie mam racji i żadnych argumentów, ale nie chcę się zbłaźnić, więc wymyślę jakiś wykręt, żeby uciec z dyskusji ogłaszając zwycięstwo. Spoko, zrozumiałem.

jeśli otrzymuje groźby, życzenia śmierci etc. - olać je totalnie, tak jak ja właśnie zrobię z twoimi odpowiedziami do moich komentarzy.

Aha, czyli wszystko jest dobrze, gracze mogą sobie być toksykami, a developerzy powinni to po prostu ignorować... bo tak? Jak ktoś ci pluje w twarz, to ty się odwracasz i udajesz, że nic się nie stało? To moralność i rozumienie świata na poziomie 11 latka...

Dlaczego rozkładanie win i zasług po równo jest idiotyczne, skoro studio developerskie jest zbieraniną ludzi, ale działających jak jeden mąż, z ramienia tego studio? Wszyscy wspólnie przyczyniają się do tworzenia jednego produktu.

To może tak. Uczestniczysz w projekcie zbiorowym, opracowując jakiś produkt. Twój szef podejmuje decyzję odnośnie finalnego kształtu tego produktu, z którą ty się nie zgadzasz. Prosisz go o zmianę decyzji, bo uważasz ją za błędną, ale on nie chce o tym słyszeć i ostatecznie musisz się podporządkować i wdrożyć co ci kazano, bo inaczej stracisz pracę i dostaniesz wilczy bilet. Potem, już po premierze produktu, ktoś wysyła ci maila, w którym nazywa wasze dzieło gównem i sugeruje ci, że powinieneś się zabić. Mam rozumieć, że przyznasz mu rację, przeprosisz go za to, że jesteś tak bezwartościową istotą ludzką, a potem pojedziesz do Ikei kupić sznurek?

Graczy, koniec końców, nie interesuje, kto, gdzie i jak coś zrobił, tylko czy produkt, za który zapłacili, jest dobry (oczywiście w ich subiektywnym mniemaniu).

Więc zawsze gdy jakiś produkt ci nie odpowiada, atakujesz jego losowych współtwórców? Jak samochód ma awaryjny silnik, to wysyłasz pogróżki kolesiowi, który zaprojektował tapicerkę albo montował wycieraczki?

Jako potencjalny odbiorca tych treści, mogę wyrazić opinię na temat produktu i nie musi być ona pozytywna.

A widzisz różnicę między wyrażaniem opinii o produkcie, a wyrażaniem opinii o jego twórcach? Bo właśnie tego drugiego dotyczy dyskusja.

Nie zmienisz ludzi i tego jak reagują w internecie, ale możesz zmienić to, jak te i jakie reakcje odbierasz.

A jak ma reagować developer, gdy czyta na swój temat "opinie", że jest pozbawionym talentu zerem, które powinno się zabić? Albo w najlepszym razie, że "już nigdy nie powinien tworzyć gier"? Jak pozbawionym empatii śmieciem trzeba być, żeby napisać coś takiego drugiemu człowiekowi? I to nierzadko takiemu, który dawał z siebie wszystko, wsadził kawał życia w dany projekt, zarywając noce, zaniedbując własne zdrowie, rodzinę itd. Ok, jego dzieło poniosło porażkę, ale czemu on ma personalnie znosić poniżanie i pogardę z tego powodu? I nie, to nie są "jednostkowe przypadki", w ostatnich latach takie zachowania i reakcje się normalizują wśród graczy...

Mam to gdzieś, ja jestem odbiorca treści i liczy się dla mnie czy gra jest dobra czy to gówno jak Concord.

Jasne, że liczy się efekt, ale nawet zły produkt nie jest wystraczającym usprawiedliwieniem dla toksycznego atakowania twórców, którzy za niego odpowiadają. Tym bardziej, że gracze zazwyczaj nie mają zielonego pojęcia kto i za co odpowiadał przy produkcji gry i w jakim zakresie ponosi winę za jej porażkę (jeżeli w ogóle). Umiesz objąć tę zależność swoim rozumem?

Jeśli nienawidzisz KIEPSKICH twórców gier, nienawidzisz KIEPSKICH gier".

Jeżeli komuś się wydaje, że jest w stanie odróżnić dobrego developera od złego, patrząc na jakąś większą produkcję, którą ten współtworzył, to jest mega ignorantem. Większość gier to wysiłek zbiorowy, gdzie różni ludzie mają różny wpływ na kształt całego projektu (zarówno w kwestii składowych danej produkcji jak i decyzyjności). Rozkładanie win i zasług po równo albo nazywanie twórców "wyrobnikami", "beztalenciami" albo nawet gorzej, co ostatnio coraz częściej ma miejsce, jest zwyczajnie idiotyczne i tutaj Faliszek ma rację - graczom tylko wydaje się, że rozumieją jak powstają gry, ale nie przeszkadza im to w byciu toksycznymi wobec ich twórców.

Black Flag Remake to "asset dump" po Skull & Bones. To nie tak, że rzucili kością i postanowili zrobić losowy remake. To strategia obliczona na to, żeby odzyskać pieniądze utopione w nieudanej grze (bo akurat assety były tam doskonałe, jako to u Ubi). Jeżeli się sprawdzi, to prędzej bym się spodziewał Rogue Remake, niż AC I czy AC II.

Nowa Kena nie jest grą Sony... No i gdzie masz te "poważne gry"?

Nie wydaje mi się żebyś był kimś to może pówić co jest poważną grą a które nie. Mobilki, re-edycje? Skąd ty to wziełeś? Pewnie nawet nie masz pojęcia jakie gry Sony wydaje w tym roku

Za GOL'em (Sony Interactive Entertainment - Nadchodzące Gry na rok 2026):

Ghost of Yotei: Legends - 10 marca 2026 - PS5
Saros - 30 kwietnia 2026 - PS5
Fairgames - II kwartał 2026 - PC, PS5
Marvel Tokon: Fighting Souls - 6 sierpnia 2026 - PC, PS5
Marvel's Wolverine - 15 września 2026 - PS
Ratchet & Clank: Ranger Rumble - 2026 - iOS, AND

Na serio chcesz się spierać, że z tej listy cokolwiek poza Saros i Marvel's Wolverine może być nazwane "dużą grą"?

Z takich poważnych gier to wydają w tym roku dwa tytuły: Marvel's Wolverine i Saros, żaden z nich nie wychodzi na PC. Reszta to mobilki, re-edycje, DLC i sieciowe gry-usługi. Dużej gry single player od lat nie wydali równocześnie na PS i PC.

A co Wiedźmin 3 czerpie z Gothica (i tylko Gothica, a nie gier w tym stylu)?

Kto gra głównie na PC nie będzie specjalnie kupował konsoli dla kilku gier tak samo kto gra głównie na konsoli

Tym bardziej dziś, gdy Sony zapowiada jedną ciekawą grę single player raz na kilka lat... Czasy kupowania konsoli dla fajnych exów można uznać za minione. Nawet jak całkowicie wywalą porty na inne platformy, ale nadal będą produkować gówno-gierki usługi, to niczego to nie zmieni, a ludzie na pewno się na Playstation masowo nie rzucą. Fani marki zostaną, ale żeby napędziło im to nowych graczy, to bardzo wątpię.

Kierownictwo mu zabraniało w duzym skrócie.

Bo jak sam przyznał, w jego czasach gry first party powstawały żeby nie tyle zarabiać, co budować siłę marki Playstation, a teraz jest już inaczej. Pytanie, czy powrót do tamtych czasów jest sensowny albo w ogóle możliwy? Gdyby Sony wróciło do 1-2 fajnych exów rocznie to może i tak, ale wątpię, by byli gotowi na taką strategię.

W tej serii pierwsze przejście to zwykle ok. 10+ godzin, a kojenie można spokojnie wykręcić poniżej 2 godzin (nawet trzeba, jak się chce wbić 100%). Ogólnie powtórne przechodzenie to część uroku tych gier. O ile sam tego w grach zazwyczaj nie praktykuję, bo nie mam zamiaru poświęcać kolejnych kilkudziesięciu godzin, żeby zobaczyć 5% nowego contetntu, tak w tej serii ma to spory sens. Nie dość, że te gry są dosyć krótkie, to jeszcze bonusowe ulepszenia (jak specjalne bronie czy nielimitowana amunicja) zupełnie zmieniają dynamikę, a nawet atmosferę rozgrywki (ofiara staje się łowcą) i to działa świetnie. Tym bardziej, jeżeli gra ma coś na kształt Madhouse, a Requiem ponoć ma.

Ale Village odwołuje się zasadniczo do jednej gry, RE7, a nie do kilku. Poza tym robi to w taki sposób, że jej znajomość nie ma prawie żadnego znaczenia dla zrozumienia fabuły RE8. Village wyjaśnia nam obecną naturę Ethana i tłumaczy, że uległa ona zmianie właśnie w czasie "incydentu w domu Bakerów". Nie tłumaczy co dokładnie zaszło, jak chcesz się tego dowiedzieć, to musisz zagrać. Niemniej, wcale nie musisz tego wiedzieć, bo to w sumie nie ma wielkiego znaczenia dla wydarzeń w tej odsłonie, wystarczy, że rozumiesz relację Ethana z pleśnią (mold), a ta wprost zostaje nakreślona w samym RE8. Powiedziałbym nawet, że Village więcej wnosi do fabuły RE7 (tłumacząc dlaczego pewnie rzeczy w ogóle mogły się wydarzyć), niż odwrotnie.

Requiem jest z kolei (podobno) bezpośrednim domknięciem historii pierwszych RE i odwołuje się do nich bez podawania kontekstu. Masz to wiedzieć i koniec, a jak nie wiesz, to nie nasz problem.

Waluta walutą, ale chodzi o znajomość danego rynku, siły nabywczej itd. Wiedziałbyś bez sprawdzania, jak przeliczyć cenę gry z dolarów na np. rupie, jeny, yuany albo ruble? Ustalenie czegoś takiego, dla małego developera, to sporo roboty.

Fabułę? Przecież seria FC od trójki to jest jedno i to samo, mamy jeden główny czarny charakter i trzeba się pozbyć podwładnych, żeby pozbyć się złola. I to w sumie nie tylko w FC, AC to samo, Avatar to samo, GR Breakpoint również. Niby różne gry, a ciągle o tym samym.

Fabuła i struktura narracji to dwie różne rzeczy...

Peregrino82

Obcy to jest film, który w pewnym sensie nie miał prawa stać się serią. Jakby nie patrzeć, jest to po prostu slasher, tylko w kosmosie. Scott wziął koncept już wtedy znany w kinematografii (grupkę zwykłych ludzi zamykamy w odizolowanej, ciasnej przestrzeni z jakimś potworem w środku, a potem patrzymy jak umierają jeden po drugim), ale osadził go w kosmicznych realiach i to faktycznie było czymś wtedy nowym i świeżym.

Po sukcesie "jedynki", wytwórnia Fox oczywiście chciała kontynuacji, tylko pojawił się problem - jak nakręcić film w tym samym stylu, który nie jest po prosu kopią pierwowzoru? Przecież nie wystarczy statku kosmicznego zastąpić np. stacją kosmiczną, a załogi górników np. załogą botaników, bo to nadal będzie ten sam film, tylko w nowych ciuszkach. James Cameron dał radę, bo... zmienił gatunek całej produkcji. Zamiast kameralnego horroru mamy widowiskowy film akcji pełen efektów specjalnych, wybuchów, strzelanin i to po prostu działa, biorąc widzów trochę z zaskoczenia.

No dobra, mamy dwie udane odsłony, ale co dalej? Tu było już niestety gorzej, bo ani "trójka", ani "czwórka", mimo starań, dobrymi filmami nie były. Chciałby być oryginalne i inne, a wyszły nijakie czy wręcz głupie. Moim zdaniem właściwą drogą nigdy nie było skupiane się na schemacie "ludzie kontra kosmiczne robale", tylko pochylenie się nad niezwykle fascynującym lore tego świata i dokładnie w tę stronę poszedł Scott w Prometeuszu i Przymierzu. Kosmiczne paskudy się tam oczywiście pojawiają, ale nie są już centralnym punktem opowieści, co według mnie było strzałem w dziesiątkę. Niestety, wyboisty proces powstawania Prometeusza (wielokrotnie zmiany scenariusza, konflikt z Foxem), a także oczekiwania widzów, z których większość chciała po prostu więcej xenomorpha i więcej gore, doprowadziły do niezbyt dobrego odbioru przez krytyków i widzów. Przymierze chciało poprawiać błędy poprzednika, ale na to było już trochę za późno. No a poza tym film miał też pokaźny bagaż własnych niedociągnięć i wpadek, co tylko pogarszało sprawę.

No i tu wreszcie dochodzimy do Alvareza i jego Romulusa, który jako pierwszy twórca od czasów Camerona otrzymał przywilej stworzenia odsłony, która nie tylko ma przyzwolenie widzów na bezkarnie kopiowanie klasycznych motywów, takie wręcz były oczekiwania wobec niego! Po ponad 30 latach od Aliens (u nas Obcy 2), fani po prostu chcieli filmu w klasycznym stylu - zamykamy ludzi w kosmicznej puszcze i patrzymy jak kosmita ich morduje. Tak, to już było, ale kilka dekad wcześniej, więc fani zdążyli zwyczajnie zatęsknić za tym schematem. Ciekawi mnie jednak, co będzie w kolejnej odsłonie. Czy Alvarezowi uda się to, co nie udało się Fincherowi, Jeunetowi i nawet Scottowi, czyli stworzyć film, który jest inny, ale nadal fajny? Wiem, że tym razem za kamerą ma stanąć ktoś inny, ale scenariusz to nadal jego dzieło. Trzymam kciuki, bo Romulus, choć dla wielu może być to kontrowersyjne, został moją ulubioną odsłoną, detronizując część drugą w moim osobistym rankingu, dając mi miks ulubionych elementów, ale w nowoczesnym, bardzo atrakcyjnym wydaniu.

To samo można by powiedzieć 90% studiów produkujących gry AAA... Nowych marek się dziś już prawie nie robi, tylko odświeża i eksploatuje stare. Z AC i FC jest o tyle dobrze, że tam każda odsłona ma przynajmniej innym setting, bohaterów, fabułę itd. Mechaniki zostają z grubsza te same, ale to i tak więcej świeżości, niż w większości kontynuacji AAA (typu God of War, Horizon, Spider-man itd.).

Poza tym sorki, ale ty raczej jesteś jednym z nielicznych, którym się ta gra spodobała.

Trudno, żeby mi się spodobała gra, w którą nie grałem...

Za to świat wygląda jak jeden wielki miks wielu różnych gatunków, totalny misz masz, wiele rzeczy jest niespójnych, a nawet wręcz wiele rzeczy jest absurdalnych i nawet żenujących. Jak tego nie dostrzegłeś, no to ci kicz nie przeszkadza.

No właśnie ja tego nie zauważyłem na gameplayach, recenzenci też nic o tym nie wspominali. Nawet krytyczne głosy na temat gry przyznają, że wizualnie i artystycznie jest całkiem spoko.

Jeśli chciałbyś, abym ci wymienił co tam jest kiczowate, to ci z chęcią wymienię.

A wiesz, że chętnie? Serio chciałbym poczytać co uważasz za kicz w tej grze i dlaczego.

Kwisatz_Haderach

Polecam obejrzeć sobie materiały dodatkowe, w postaci wyciętych scen z Prometeusza (są dostępne na YT).

Ten film przechodził poważne zawirowania produkcyjne, których efektem były między innymi głębokie zmiany fabularne, wprowadzone na bardzo późnym etapie prac. Zgodnie z pierwotnym zamysłem, film miał się nazywać Obcy: Inżynierowie, ale z tego nic nie wyszło (ponoć Scott nie dogadał się z Foxem w kwestiach licencyjnych) i przerobiono to na znanego nam Prometeusza. Kojarzysz tą scenę z początku filmu, gdy samotny inżynier wypija czarną maź z metalowej miseczki, umiera (oddając swoje DNA), a miska wpada do rzeki? W pierwotnej wersji (która została "nakręcona" i można ją sobie obejrzeć) ten inżynier nie był sam, tylko towarzyszyli mu inni przedstawiciele jego rasy. Co więcej, ta metalowa miseczka została przez nich odzyskana już po zakończeniu rytuału i można ją było zobaczyć na ich statku, który później eksploruje załoga Prometeusza (kamera robi nawet dosyć charakterystyczne ujęcie na piedestał, na którym owa misa stoi). Jednak w ostatecznej wersji naczynie zostało zakryte... pozbawionym znaczenia fabularnego, zielonym kryształem CGI, dodanym w post-produkcji. Co ciekawe, wersję z misą można zobaczyć nawet na przedpremierowych trailerach promujących film, co pokazuje na jak późnym etapie ta zmiana została wprowadzona!

Ale po co w ogóle te zmiany? Prawdopodobnie po to, żeby wprowadzić całą tą prometejską symbolikę, co wyszło dosyć średnio. Ostateczna wersja filmu prezentuje się w taki sposób, że samotny inżynier, niczym właśnie Prometeusz, sprzeciwia się swoim pobratymcom i poświęca własne życie, dając ludziom najcenniejszy dar - życie. Pozostali inżynierowie po czasie dowiadują się o tym i próbują nas zlikwidować (stąd czarna maź w ładowni statków, które miały dotrzeć na Ziemię i ją rozpylić).

Tylko to się nie bardzo klei chociażby z faktem, że inżynierowie zostawili na naszej planecie mapę, która ostatecznie doprowadziła Ziemian, nawet nie do ich domu, tylko na opustoszały księżyc, stanowiący dla inżynierów "placówkę produkcyjną" broni biologicznej, mającej posłużyć do pozbycia się nas (bo byli na tyle ogarnięci, żeby nie robić tego u siebie w domu). Co więcej, ta mapa nie była pozostawiona w jednym miejscu, tylko była rozsiana po całej Ziemi, co wskazuje na to, że inżynierowie wielokrotnie odwiedzali naszą planetę i za każdym razem zostawiali tę mapę. Tylko po co?! Po co prowadzić swoje ofiary do miejsca, w którym powstaje broń biologiczna mająca ich wytępić?! I po co zostawiać taką mapę prymitywnym ludom przed-kosmicznym, których od podróży kosmicznych dzielą tysiące lat rozwoju? I co właściwie stało się na tym księżycu, że plan inżynierów się nie udał? I czemu po pierwszej porażce nie spróbowali ponownie? Odechciało im się nas zabijać? Zmienili zdanie? Tam nic nie ma sensu, ale to właśnie dlatego, że pierwszy scenariusz filmu (wtedy znanego jako Obcy: Inżynierowie) był zupełnie inny...

Całość nie jest ogólnie taka zła, ale ten brak logiki, a także wyjątkowa głupota bohaterów (czyli jakby nie było naukowców, ludzi inteligentnych) bolą.

Ciekawe, że nie mieli jakiegoś LogTrace'a z filtrowaniem, żeby dało się prześledzić co się stało z dowolnym obiektem (np. NPC).

A z tym ożywieniem, to może było tak, że Yaevinn gromadził w sobie jakieś flagi zależne od przebiegu fabuły i wyborów gracza, np. "JoinedPlayer", "RecivedLetter" itd., a skrypt po prostu zwalniał (dealokował) obiekt ze sterty, więc informacja była utracona i nie dało się jej przywrócić? Chociaż to powinno być w pliku save'a z gry...

no cóż, nawet gameplay nie obroni grę, gdy jest ona naszpikowana kiczowatą zawartością. Kto widział trailera ten wie o czym mówię.

Wątpię, by ktokolwiek wiedział o czym mówisz... Oglądałem gameplay'e i video recenzje (IGN, Skill Up) i nigdzie żadnego kiczu nie zauważyłem. Gra ma mocno stylizowaną oprawę (jak wiele innych hero shooterów), ale poza tym wygląda zupełnie w porządku, a nawet całkiem ładnie.

Malf Czy to jest AI-bot? Wygenerowałeś długą odpowiedź w mniej niż 20 sekund po dodaniu mojego komentarza, łamaną polszczyzną, a poza tym zupełnie nie na temat, w oderwaniu od tego co napisałem...

Jeżeli ktoś to robi na własny użytek, to niech sobie robi, w końcu to on będzie jedynym beneficjentem (ofiarą?) własnego kodu. Gorzej, gdy taki badziew zaczyna zaśmiecać "przestrzeń publiczną".

Ja bym powiedział, że to raczej kwestia shojo, które zawsze były bardziej niszowe niż shonen'y. Przy czym te 30 lat temu trochę inaczej patrzono na to co jest dla dziewcząt, a co dla chłopców, bo standardy się zmieniają. Dziś np. Toaru kagaku no rerugan uchodzi za shonen (bo faktycznie jest spin-offem shonena), chociaż moim zdaniem ma wiele cech, które powinny przemawiać bardziej do dziewcząt (niemal w 100% żeńska obsada, co tyczy się postaci 1, 2, a nawet 3 planowych, bardzo potężna i niezależna protagonistka, dużo wstawek "slice of life" itd.).

Anime to forma, nie treść. Równie dobrze mógłbyś nazwać "piwiniczakiem" każdego, kto ogląda seriale albo animacje pokroju Arcane czy Miłość, śmierć i roboty, tak jakby forma widowiska decydowała o czymkolwiek...

zrobili generyczną i pozbawioną tożsamości grę

Ponownie, nie znam się na tym gatunku, ale widziałem na filmikach, że są tu np. pojazdy, fortyfikacja baz (można wybrać jedną z kilku) i całkiem fajny system destrukcji otoczenia (byłem zaskoczony, że można rozwalać całe ściany). Jak na ten gatunek (hero shooterów?), to chyba w miarę oryginalne, nie-generyczne podejście?

Ale co konkretnie jest postępowego w tej grze?

No to proszę: Na chodniku leży sobie masywna kupa, każdy wie, każdy widział - teraz nam ją konstruktywnie skrytykuj.

Chciałeś zabłysnąć, ale twój idiotyczny przykład pokazuje, że nie rozumiesz czym tak naprawdę jest merytoryczna krytyka. Opisanie obiektywnych cech jakiejś rzeczy czy zjawiska (choćby nawet były to cechy postrzegane przez większość jako negatywne, jak wygląd czy zapach) to nie jest krytyka. Krytyka to subiektywna ocena oparta o gusta i preferencje oceniającego, a nie stwierdzenie faktu wynikającego z natury rzeczy. W tym sensie, da się merytorycznie skrytykować kupę, tylko trzeba mieć wobec niej określone oczekiwania i umieć umieścić je w określonym kontekście, a następnie zestawić je z rzeczywistością (tzn. jaka kupa jest, czego od niej oczekiwał recenzent i na ile jego oczekiwania były realistyczne). Sprowadzenie do absurdu niczego w kwestii konstruktywnej krytyki nie zmienia, pokazuje tylko twoją niedojrzałość.

a na necie nie ma żadnych informacji na podstawie których można by rzucać wymówkami postępowców.

Co to w ogóle znaczy? Jakimi wymówkami? Jakich postępowców? Co postępowość ma do tej gry?

A to że opinie niezależnych recenzentów są takie same jak opinie graczy, to nie kwestia ich narzucania

Ale opinie, jak pisałem, w większości są "to nie jest zła gra". Nie jest też bardzo dobra, ma liczne braki i bolączki, w większości typowe dla debiutujących na rynku gier sieciowych, ale nakręcanie takiej afery wobec produkcji, co do której konsensus, nawet wśród ludzi nastawionych krytycznie, jest taki, że jest ona "całkiem fajna", a nawet "bardzo przyjemna"? To nie jest normalne.

komuszku

Ty masz coś z głową? Co ma komunizm do tego? I skąd ci przyszło do głowy, że ja jestem komunistą? Zapomniałeś wziąć leków, czy coś?

tylko tego że nie zostały kupione jak tam gdzie taka korupcyjna patologia serwuje reklamy pod pozorem obiektywnych recenzji...

O co chodzi? Jakie kupione recenzje, jakie reklamy? Co to ma wspólnego z urządzaniem rozdmuchanej nagonki na tę grę? Ty chyba na serio cierpisz na jakaś formę paranoi...

Nawet jeżeli, to nadal będą odgrywać rolę większą, niż "wstawki" na 15 minut. Ja nie mam nic przeciwko tym bohaterom jako takim, super by było, gdyby całość dało się ukończyć w skórze tylko jednego z nich, od początku do końca, ale tutaj może być trochę dziwnie. Chcesz ukończyć grę w 100%, to musisz wskakiwać w skórę innych postaci, nie wiadomo na jak długo i jak często. W takim RDR2 było to zrobione bardzo naturalnie, ale mam obawy, że tutaj wyjdzie inaczej.

Dla mnie ma sens, bo SC to po prostu fajne i ciekawe, a jednak słabo poznane uniwersum. Trochę klon W40k (StarCraft zaczynał jako gra z tego uniwersum, ale Blizzard nie dostał licencji), ale bez tej fantastycznej otoczki z magią, bogami chaosu itd.

A ty jesteś skrajnym lewakiem z Reddita (wnioskując po twoich postach).

Serio? To zacytuj gdzie napisałem coś "skrajnie lewackiego". Chętnie się dowiem w czym objawia się moje "skrajne lewactwo" :).

ERROR

Wnioski sam każdy sobie może wyciągnąć.

Że jesteś ruskim trollem (wnioskując po twoich postach i avatarze)?

Gracze nic z tego nie mają, poza właśnie nawałem bezwartościowych dla nich treści.

Profesjonaliści mają, bo AI to duża pomoc przy wielu projektach.

A "karmienie" SI czyjąś pracą? Trzeba być ślepym żeby w ogóle mieć tu jakiekolwiek wątpliwości, że jest to jawne przestępstwo.

Ale "karmienie" modelu cudzym dziełem w większości miejsc na świecie nie jest nielegalne. AI ani go sobie nie zawłaszcza, ani go nie kopiuje. Ono je analizuje i wykorzystując opracowane na jego bazie schematy i zależności (np. między kształtami i kolorami), generuje własne dzieła, które jednak nie są pochodnymi tych pierwotnych. W świecie ludzi coś takiego jest zupełnie legalne i to od bardzo dawna (wielu artystów tak robi, czasem świadomie, czasem nie), dlaczego więc w świecie maszyn miałoby nie być? To zwyczajnie nie jest takie proste i jednoznaczne, bo tu po obu stronach są sensowne argumenty.

podróż trwała długo, na tyle, że Hank zyskał dużą przewagę

Ale jak, skoro dzieliło ich może 10 minut (tyle bohaterowie spędzili w obserwatorium, zanim ruszyli w pościg)?

Przy takiej przewadze, że mógł pozwolić sobie na kilka godzin snu dziennie.

Jak pisałem, Hank nie miał takiej przewagi. A nawet gdyby miał, to piesza wędrówka z Los Angeles do Los Vegas nawet w naszym świecie byłaby piekielnie trudna (bo to tysiące kilometrów morderczej pustyni), a tam dochodzą jeszcze bandyci, mutanty, promieniowanie itd. No i przypominam, że Hank przed wyruszeniem nie miał ze sobą jedzenia, wody, zapasów, czy obozowiska. Gdy dotarł na miejsce, nadal miał tylko pancerz, więc scenariusze o "zdobyciu ich po drodze" można włożyć między bajki. Podobnie zresztą z Lucy i Ghoulem, widzieliśmy jedną komediową scenę z "zupą z pcheł", ale na tym koniec. Skąd brali jedzenie i wodę? Gdzie nocowali?

Taka skrótowość jest niestety na porządku dziennym w tym serialu. To co scenarzystom jest nie na rękę, po prostu wycinają i pomijają. Np. w ostatnim odcinku, gdzie się podziały karaluchy po zmasakrowaniu kumpli Buda? Same zdechły? Jakim cudem akurat Claudia przeżyła? A potem widzimy, jak Norm transportuje ją na tym wózeczku. Tylko jak on się tam znalazł? Ona jest przecież nieprzytomna, a w budynku nie było windy (bo szyb zajmowały karaluchy)... To nie są wielkie rzeczy, ale dość szybko się kumulują i tworzą wrażenie, że sceny w tym serialu to po prostu posklejane "set pieces".

Bańki są niestety problemem. O ile na pustkowiach problem jest wyjaśniałoby tym że jest mało ludzi, to w Krypcie powinno być 1000 osób, a wrażenie jest jakby było max 100

To było widać na każdym kroku. Scenografie, kostiumy czy CGI były naprawdę dobre, ale całość często sprawiała wrażenie, że filmowcy po prostu wybierali losową, fajną lokację inspirowaną Falloutem, spędzali tam garstkę statystów, nakręcili kilka scen i lecieli dalej, nie próbując nawet umiejscawiać tego miejsca na mapie świata, czy pokazywać jak ono funkcjonuje w szerszej skali. To takie "jednorazowe przygody" do odhaczenia, trochę jak "random encounters" z F1 i F2 - zaliczyć i zapomnieć, bo w większej skali nie mają żadnego znaczenia. Nawet ikoniczne miejscówki z New Vegas były tak chaotycznie pokazywane, że osoba nieznająca gier nie miałaby pojęcia na co patrzy i gdzie to właściwie jest.
Najbardziej podobała mi się w sumie baza bractwa, właśnie dlatego, że pojawiała się wielokrotnie i miała swoje miejsce na mapie świata (słynne Area 51), a przez to sprawiała wrażenie realnego miejsca.

Nikt chyba nie będzie sprawdzał co jest czyje i ich w jakiś sposób wynagradzał.

Nie chodzi o moc wsteczną, tylko przyszłe wykorzystanie. Inżynierowie karmiący modele cudzą pracą, doskonale wiedzę co wykorzystują.

Po za tym największym problemem tego całego AI jest masówka. Treści, filmiki czy grafika tworzone hurtowo i wrzucane do sieci na różne portale. Coraz ciężej jest odróżnić czy to jest realne czy fake. Już wcześniej z tym był problem ale teraz to już jest przesada.

A to mnie akurat nie obchodzi.

To jest właśnie "szara strefa", bo inspirowanie się cudzymi dziełami zawsze było w pełni legalne. W tym sensie, że ty też możesz np. wypożyczyć sobie z biblioteki 100 albumów, 100 różnych autorów, a potem wzorując się na ich stylu (ucząc się np. jak zachowywać proporcje i perspektywę, komponować paletę barw czy projektować kadr), tworzyć własne obrazy, nawet w celach komercyjnych. I tu powstaje pytanie, czy nauka jednego człowieka na bazie dzieł innego człowieka (co przecież ma miejsce od tysięcy lat), to to samo, co nauka maszyny? A jeżeli nie, to na czym polega różnica i gdzie przebiega granica? Tu nie ma prostej odpowiedzi, ale warto pochylić się nad tymi kwestiami.

AI mają naiwnie wysokie oczekiwania, tylko prędzej ty wciąż naiwnie wierzysz, że w kwestii twórczej nagle AI zacznie być wykorzystywana do czegoś więcej niż masowych treści nastawionych na szybki zarobek i że przyćmi to cały ten slop z którym teraz się mierzymy.

No właśnie to jest ignorancja z twojej strony, bo nie rozumiesz, że to JUŻ SIĘ DZIEJE, a ja sam jestem tego idealnym przykładem. Moja gierka właśnie wchodzi w fazę pre-alpha, ale gdyby nie AI, które umożliwiło mi bezkosztowe generowanie assetów, ona nigdy by nawet nie powstała. A teraz pomyśl ilu na świecie jest takich ludzi jak ja - mikro i małych developerów, którzy mogli w ogóle sfinalizować swój projekt dzięki AI albo osiągnąć dzięki niemu lepsze efekty (np. bardziej płynne animacje albo tekstury lepszej jakości). Jesteś zawiedziony, bo masz nierealne oczekiwania i chciałbyś, żeby dzięki AI, co drugie studio wypluwało co pół roku grę o skali i rozmachu GTA VI czy Wiedźmina 4, ale to tak nie działa, przynajmniej na razie. Natomiast to, że AI już otworzyło nowe możliwości przed wieloma twórcami, nie tylko gier (obniżając koszty, a więc także próg wejścia na rynek), jest niezaprzeczalnym faktem.

LMM zostanie, ale na dużo mniejszą skalę, będzie droższe, ew. przetrwają jakieś lokalne modele, które będziesz mógł sobie odpalić na swoim sprzęcie.

Ja obstawiam mocne przesunięcie na model profesjonalny. Skończą się subskrypcje dla "Kowalskiego" na modele o ogólnym zastosowaniu, a ich miejsce zajmą subskrypcje na modele wyspecjalizowane, dla profesjonalistów, zajmujące się np. generowaniem assetów (tekstury, dźwięki, animacje, czy nawet modele 3D albo całe lokacje), debugowaniem, projektowaniem algorytmów itd. AI jako zabawka dla mas po początkowej fali zainteresowania pewnie mocno wyhamuje, a finalnie zostaną ci, którzy mają pomysł na stabilny, rentowny model zarobkowania w mniejszej, bardziej wyspecjalizowanej skali.

A po drugie, z logicznego założenia, że skoro mamy wręcz zalew chujowego AI slopu, to teoretycznie powinno też pojawić się tyle samo dobrego, bo przecież tego mieliśmy oczekiwać.

To akurat nie jest logiczne i wynika z błędu poznawczego, polegającego na przekonaniu o tym, że musi istnieć statystyczna równowaga między jakimiś zjawiskami. Ale w praktyce to tak nie działa, bo tworzenie masowego, maszynowego contentu niskiej jakości jest po prostu dużo łatwiejsze od takiego wartościowego, wymaga mniej pracy, a i tak przynosi zysk. AI na tym etapie nie tworzy jeszcze fajnych rzeczy całkiem autonomicznie i ludzki wkład jest potrzebny. Jeżeli więc zabraknie woli, talentu, pracy itd., to AI samo z siebie nie wypluje dzieła sztuki. Ale znowu, wygórowanie oczekiwania są niestety często efektem ignorancji i niezrozumienia możliwości oraz ograniczeń tej technologii.

Od jakichś trzech lat słyszymy podobne hasła, to jednak coś już chyba powinniśmy zauważyć.

Bo to kwestia oczekiwań. Jeżeli wypatrujesz nagłówków w stylu "5 developerów w 6 miesięcy stworzyło grę dorównującą skalą i rozmachem GTA VI!", to cytując klasyka "no to se jeszcze poczekasz". Ale jeżeli chodzi o wkład AI w tworzenie gier, to on z upływem czasu tylko rośnie. A że niekoniecznie to widać, to... chyba akurat dobrze? Czy nie z tym właśnie ludzie mają problem, że AI ponoć nie potrafi tworzyć rzeczy tak dobrych jak prawdziwi ludzie i twory spod jego "ręki" zawsze są gorszej jakości? Skoro więc ludzie często nie są nawet w stanie zauważyć wkładu AI, to możemy mówić o jego umiejętnym wykorzystaniu. Trochę jak z CGI, najlepszą robotę robi wtedy, gdy go nie widać.

To jest właśnie kolejna rzecz o której już troche słyszymy, ale która troche rozbija się o realia. Bo korzystanie z AI tez trzeba będzie sfinansować. A te koszty będą rosnąć. Już teraz widać, że dostęp do coraz nowszych narzędzi kosztuje i to wcale nie tak mało. Na razie są alternatywy, ale z tego co już można wywnioskować, to w przyszłości wcale może nie być tak, że każdy szary Kowalski będzie mógł sobie pozwolić, żeby korzystać z modeli, które pozwolą mu w jakiś sposób konkurować z ludźmi produkującymi takie rzeczy zawodowo.

No ja się nie nastawiam na to, że AI kiedykolwiek pozwoli zwykłemu Kowalskiemu na stworzenie wielkiego projektu w pojedynkę, w domowym zaciszu. Nawet jeżeli automatyzacja na to pozwoli, to już same koszty mogą być zbyt wysokie. Ale mnie wystarczy sytuacja, w której np. 50 developerów stworzy grę przy użyciu AI, którą bez tego narzędzia musiałoby zrobić 200 developerów. Czyli nadal mówimy to o zmianie na szczeblu profesjonalnym, nie konsumenckim, ale to też może być swego rodzaju rewolucja dla branży i graczy. Dziś duże gry może tworzyć relatywnie niewiele studiów (raptem kilkadziesiąt na całym świecie), bo tylko one mają szansę na wysokie budżety. Ale gdyby udało się ten pułap obniżyć i wrócić do czasów np. 2007-2010 roku, gdzie dostawaliśmy nawet po 10-15 naprawdę dobrych AAA rocznie, to już byłby sukces.

Gandohar

Ehhh, tani zabieg z Twojej strony, w 1 komentarzu piszesz o jednej rzeczy, a później na moją krytykę piszesz trochę o czymś zupełnie innym. Najpierw napisałeś o generowaniu całych gier, i tego dotyczy dyskusja,

Tani zabieg? To ty nie umiesz czytać ze zrozumieniem. Gdzie w moim pierwszym komentarzu widzisz cokolwiek na temat "generowania całych gier" przez AI? Ja napisałem, tu cytat:
Jestem pewien, że w przeciągu kilku lat powstanie przynajmniej jedna bardzo dobra i "duża" gra, stworzona przez malutki zespół przy użyciu AI i wtedy opór zostanie przełamany.

Widzisz różnicę?

implikujesz tutaj, że zwykły człowiek płacący subskrypcje za LLM'a będzie mógł sobie wygenerować gre i to jeszcze AAA.

Jak wyżej, niczego takiego nie napisałem. Pisałem o stworzeniu dużej gry przez mały zespół przy użyciu AI, nie o wygenerowaniu gry przez AI... cokolwiek to znaczy. Czytanie ze zrozumieniem najwyraźniej nie jest twoją mocną stroną...

dalej też piszesz o generowaniu gier:
"Jestem pewien, że w przeciągu kilku lat powstanie przynajmniej jedna bardzo dobra i "duża" gra stworzona przez malutki zespół przy użyciu AI" - większa utopia niż komunizm

Ponownie, ewidentnie nie rozumiesz słów, które czytasz.

A w odpowiedzi na mój komentarz zacząłeś pisać o dodaniu animacji do jakiegoś małego statycznego obiektu. Rozumiesz jak wielka jest różnica w skali?

A rozumiesz, że to właśnie produkcja takich assetów jak tekstury, modele, animacje, dźwięki itd., pożera sporą część budżetu dużych gier? Jeżeli uda się to przerzucić na AI bez utraty jakości, to już będzie można mówić o sporej rewolucji i oszczędności nawet rzędu milionów dolarów.

AI będzie wykorzystywane jako wsparcie, narzędzie, pomoc przy prototypowaniu, podczas prac koncepcyjnych, ale jeszcze przez wiele lat (oby nigdy) nie będzie generowała treści, które będą w dużym stopniu i na masową skalę prezentowane końcowemu odbiorycy, ludzie nie będą płacici za AI slop, jeżeli będzie to widoczne w chociaż najmniejszy sposób.

Żebyś się za kilka lat nie zdziwił. Ludzie nawet nie będą wiedzieć, że patrzą na efekt pracy AI. W mojej gierce tego absolutnie nie widać i żaden z testerów nie był w stanie wskazać, co jest tworem artysty, a co AI. To tylko pixel-art w 2D, ale na modele 3D też przyjdzie pora.

Może wygeneruje tekstury podłoża, albo budynków, pomoże zapełniać świat roślinnością, a w większości innych kwestii daleko odbiega od akceptowalnego poziomu. A gdzie jeszcze poskładać to w działającą, spójną całość....

Odbiega póki co, ale wciąż robi postępy. Od dłuższego czasu korzystam z generowania na potrzeby mojego małego projektu i po prostu widzę różnicę. Jeszcze rok temu AI nie potrafiło wypluć niczego sensownego, na zadawalającym mnie poziomie (nawet w stylu: Masz tu obrazek kwiatka, pomaluj liście na różowo, a dostawałem... tramwaj). Teraz, daję mu jeden prosty obrazek ludzika narysowany w Paint'cie i każę mu go poprawić (upiększyć), a potem przygotować zestaw animacji (bieg, skok, wspinanie, idle, atak, slide z drabiny, podnoszenie przedmiotu itd.), po ok. 20 klatek na każdą. W kilkadziesiąt minut mam gotowy cały zestaw, w kilku wariantach i alternatywnych paletach barw, nie płacąc za to ani grosza. I jest to zrobione na poziomie sensownego pixel artysty, nie tak, jak to było jeszcze kilka miesięcy temu, że całość była paskudna i pełna artefaktów. No i cały czas mówimy tu o darmowym modelu, bo te płatne i wyspecjalizowane w generowaniu grafik, są w tym dużo lepsze.

Na poziomie małych deweloperów rewolucja już się dzieje, ale i do większych w końcu dotrze.

O tej wielkiej szansie dla twórców to już słychać od jakichś trzech lat i jakoś nie widać, żeby to się miało w końcu spełnić.

Ale to już się dzieje, tylko gracze niekoniecznie to zauważają. W ostatnich latach większość gier powstaje przy jakimś udziale AI, tyle że developerzy niechętnie się do tego przyznają, bo boją się nagonki.

Na każdy jeden przypadek ciekawego użycia AI przypada pewnie kilkadziesiąt porcji AI slopu, brainrotów i zwyczajnego spamu, którym codziennie jest zalewany internet.

Ale tak jest ze wszystkim. Zanim YouTube stał się platformą pełną wartościowego contentu (np. dokumentów czy opracowań naukowych), też zaczynał jako "platforma ze śmiesznymi filmikami i kotami". AI też przejdzie przez różne fazy, najpierw fascynacja i zachłystywanie się (moim zdaniem jesteśmy teraz u schyłku tego etapu), potem zderzenie z rzeczywistością (pęknięcie bańki) i zrażenie się przez wielu, ale w końcu ktoś siądzie to tego na serio i wykorzysta AI w taki sposób, który wzbudzi powszechny zachwyt i uznanie, pokazując światu prawdziwy potencjał tej technologii. Zawsze ktoś musi przetrzeć szlaki, wytyczyć ścieżkę.

Nawet biorąc pod uwagę, że generatywne AI miałoby być w przyszłości łatwo dostępne dla wszystkich (a już teraz widać, że raczej nie będzie), to nie wiem w jaki sposób taki zwykły szaraczek mający ciekawy pomysł na wykorzystanie AI miałby się z nim jakoś przebić bez odpowiednich funduszy i wsparcia marketingowego.

Ja bym to porównał z mangą i anime. W tej formie bez przerwy powstaje masa naprawdę dziwnych historii, które nigdy nie miałyby szans doczekać się realizacji w postaci filmu czy serialu, bo koszty tychże są zwyczajnie zbyt wysokie i nikt nie wyłoży budżetu na jakiś ryzykowny projekt. Takie np. Attack on Titan było tak dziwne, że nawet w Japonii (gdzie przecież podobne dziwactwa są bardziej akceptowane) Isayama miał problem ze znalezieniem wydawcy, który byłby zainteresowany jego pomysłem. W końcu mu się udało, bo mimo wszystko narysowanie mangi to groszowe koszty względem filmu czy serialu. Gdyby jednak szukał szczęścia w Amazonie czy Netflixie, to dziś Attack on Titan by nie istniał, a rzecz ostatecznie stała się przecież międzynarodowym hitem, o którym słyszeli nawet ludzie nie oglądający anime i nie czytający mang.

W tym sensie, moim zdaniem AI może być taką samą furtką dla niezależnych twórców, którzy z jej pomocą będą w stanie dostarczyć coś, czego nikt w normalnych warunkach nie odważyłby się sfinansować.

Gandohar

Na serio trzeba ci tłumaczyć tak banalne kwestie czy tylko udajesz ignoranta na potrzeby własnej retoryki? Przecież nie chodzi o to, co ta technologia potrafi tu i teraz, bo to jasne, że jeszcze nie doszła do poziomu, by móc w znaczącym stopniu zastąpić czynnik ludzki np. przy tworzeniu dużych gier czy filmów. Chodzi o jej potencjał, który stale rośnie i który wcześniej czy później uczyni z AI bardzo wydajne narzędzie, nie tylko pomocne developerom czy filmowcom, ale też mogące wykonać znaczną część tego, co kiedyś robił sztab ludzi. Kiedy to nastąpi? Nie mam pojęcia, ale to nieuniknione, bo AI się nigdzie nie wybiera, a ludzie lubią ułatwiać sobie życie.

Na małą skalę to już się dzieje. Ja sam jestem solo developerem (bardziej hobbistycznie, ale jednak) i chociaż programowanie mogę ogarnąć samodzielnie, to nie jestem artystą i nie potrafię rysować czy komponować... ale nie muszę, bo AI potrafi i to za darmo. Ostatnio pobrałem sobie darmową paczkę assetów z itch.io, z licencją na dowolne przetwarzanie, także w celach komercyjnych. Znalazłem tam kilka fajnych obiektów (roślinność), ale statycznych, a ja chciałem, żeby były animowane (uginały się pod stopami gracza i reagowały na wiatr). Normalnie musiałbym to komuś zlecić i za to zapłacić, ale AI zrobiło to dla mnie w godzinę (bo musiałem sprecyzować o jaki efekt mi chodzi) i to na takim poziomie jakości, że te obiekty niczym nie wyróżniają się względem innych, przygotowanych przez samego autora paczki, czyli faktycznego artystę. Co więcej, zrobił to dla mnie windowsowy Copilot, który nie wymaga nawet płatnej subskrypcji.

Więc tak, dla kogoś takiego jak ja (małego developera) AI już otworzyło nowe możliwości, wcześniej pozostające poza zasięgiem, a to tylko wierzchołek góry lodowej. Duzi developerzy potrafią oddelegować do AI dużo poważniejsze zadania i zaoszczędzić sobie masę roboty.

Także tego, to bardziej ty nie masz pojęcia o czym piszesz. To, że ty nie potrafisz wykorzystać potencjału tego narzędzia nie oznacza, że inni też nie potrafią.

Tak, ale koszt jednostkowy się zmniejsza. Korpo ładuje miliardy w rozwój modelu, ale użytkownik końcowy płaci kilkaset czy kilka tysięcy dolarów i może osiągnąć to, co wcześniej wymagało inwestycji dziesiątek czy setek milionów dolarów.

To trochę jak sytuacja YouTube'a, który obok streamingu, wydatnie przyczynił się do agonii telewizji. Kiedyś jak chciałeś prowadzić program i pokazać się widzom, to musiałeś dogadać się ze stacją telewizyjną, co było zarezerwowane dla garstki "wybrańców" i osoba "z ulicy" nie miała na to szans. Dziś wystarczy telefon z kamerką i możesz wystartować własny kanał, rozrastając się nawet do milionów odbiorców i zarabiając ogromne pieniądze. To jednak nie byłoby możliwe, gdyby nie miliardy dolarów wpakowane w infrastrukturę i rozwój całej platformy.

Z AI jest podobnie. Ono otwiera nowe możliwości dla tych, którzy bez niego nie mieliby cienia szans zrealizowania swojej wizji. Jestem pewien, że w przeciągu kilku lat powstanie przynajmniej jedna bardzo dobra i "duża" gra, stworzona przez malutki zespół przy użyciu AI i wtedy opór zostanie przełamany. Gracze przestaną widzieć w sztucznej inteligencji zagrożenie, a zaczną dostrzegać szansę, choćby nawet na to, żeby rzucić korpo-molochom wyzwanie i zmusić ich do większego ryzyka, zamiast klepania remasterów, remake'ów i kontynuacji.

Akurat stylu to Bethesdzie nie można odmówić, bardziej wykonanie u nich leży w ostatnich latach. Gdyby wymienić silnik i pisarzy, to mogliby znowu stworzyć coś dobrego.

A co zyskasz na spłonięciu Ubisoftu?

Zrozumiałem jednak mam dość serio dość gier które nie działają w bibliotece steam mam kilkaset takich pozycji w których czekam aż naprawią błędy i bedzie można je odwiesić. Dlatego jestem już tym sfrustrowany na max

A piszesz o tym w jakim celu? Co twoja frustracja zmienia w kontekście omawianego tematu (nadmiernej krytyki i hejtu wobec developerów)? To twój sposób usprawiedliwiania się, wybielania? W ten sposób chcesz przekonać, że hejtowanie jednak jest w porządku?

Tak tu masz rację, ale sami stwożyli takie pokolenia młodych którzy mają tylko wymagania a od siebie nic nie wymagają.

Ale kto stworzył? Developerzy? Oo.

amfa24
To w takim razie nie zrozumiałeś intencji zabierających głos w tej sprawie, bo im chodzi właśnie o NIEKONSTRUKTYWNĄ krytykę. Jeżeli komuś nie podoba się produkt i potrafi go merytorycznie skrytykować, wskazując konkretne wady i braki, wtedy nie ma problemu. Problem zaczyna się wtedy, gdy hejterzy zlatują się do gier, o których nigdy wcześniej nie słyszeli i nie byli nimi w ogóle zainteresowani, a teraz prześcigają się w obrzucaniu gównem i zamieszczaniu negatywnych recenzji, nie poświęcając nawet chwili na faktyczne zapoznanie się z tytułem i jego rzeczywistymi bolączkami. Na dłuższą metę, coś takiego zniszczy branżę, odpychając od niej utalentowanych ludzi z pasją, którym się chce i którym zależy. Zostanie tylko AI i ci, którzy mają wywalone i robią to wyłącznie dla kasy. Nikt przy zdrowych zmysłach po prostu nie będzie chciał pracować w takich warunkach.

amfa24
I w jaki sposób odpowiedzią na te wszystkie problemy, o których piszesz, jest wylewanie pomyj na developerów i wyładowywanie na nich swojej frustracji? Jak przychodnia odwołuje ci wizytę na lekarza, to też idziesz zwyzywać recepcjonistkę albo pielęgniarkę od niedouczonych, leniwych kurew?

amfa24
Ale jak źle grasz, to ludzie ci mówią, że jesteś niedorozwiniętym beztalenciem, twoja muzyka to gówno i najlepiej by było, gdybyś się powiesił?

Czym innym jest niska, negatywna ocena, a czym innym opluwanie i wylewanie pomyj.

Bo to typowy "hate train". Większość obrzucających g*** co najwyżej widziała gameplay'e w internecie, ale ma najwięcej do powiedzenia na temat tej czy innej gry. Dla wielu ludzi hate to już uzależnienie, sposób na życie, bez którego nie potrafią normalnie funkcjonować i muszą sobie wyszukiwać kolejny cel do ataku, nawet jeżeli nigdy nie byli nim zainteresowani albo nie mieli pojęcia o jego istnieniu.

Ja nie widziałem danych w liczbach bezwzględnych (Ubisoft ich zdaje się nie opublikował), tylko same zestawienia zainteresowania i sprzedaży względem innych tytułów, gdzie Shadows plasowało się w czołówce najlepiej sprzedających się w danym zestawieniu (1-2 miejsce).

Poza tym, chcąc porównywać konkretne liczby, bierz pod uwagę przedziały czasowe, zamiast zestawiać ze sobą wyniki z kilku miesięcy i kilku lat...

Powtarzam, dostępne liczby wskazują, że Shadows sprzedało się bardzo dobrze i było popularnym wyborem wśród graczy. A jak jest naprawdę, to wie tylko Ubisoft. Natomiast ich problemy, jak widać od kilkunastu miesięcy, są związane przede wszystkim ze zbyt dużym rozrostem (zachłysnęli się puchnięciem rynku w czasach pandemii jak Embracer, Microsoft i pozostali) i inwestowaniem środków w gówno-projekty w stylu gierek mobilnych, MMO, NFC itd., czyli próby wyciągania kasy w modelu usługowym i grinderskim. Natomiast AC ciągle pozostaje ich najbardziej stabilną formą zarobku, dlatego nic dziwnego, że postanowili się skupić właśnie na niej (remake BF, Hexe). Co z tego wyjdzie w przyszłości, to się dopiero okaże.

Akurat Shadows, wedle dostępnych danych, osiągnął bardzo dobre wyniki finansowe i był nawet jednym z najlepiej sprzedających się tytułów 2025 roku. Także o ile wiele innych projektów Ubi okazało się wtopą, tak AC ciągle pozostaje ich najbardziej stabilną serią, która niezmienne przynosi zyski. Ludzie sobie pokrzyczeli, ale ostatecznie Shadows kupili dosyć tłumnie, więc nie dziwi fakt, że to własne na AC Francuzi chcą oprzeć swoją strategię na najbliższe lata. Jeżeli cokolwiek stanęło Shadows na drodze do wybitności, to był to nie do końca udany design i wtórny gameplay, a nie jakieś rasistowskie i seksistowskie bzdury na temat Yasuke czy Naoe. Większość zainteresowanych tytułem najwyraźniej miała na to wywalone i po prostu kupiła.

Jaskinie może nie, ale NPC już tak, bo wielokolorowo w tym Albionie, jak w dzisiejszym Londynie.

No i? Co komu przeszkadza różnorodność etniczna w grze fantasy, zwłaszcza takiej, która nie jest adaptacją i nie ma żadnego konkretnego pierwowzoru? Taka baśniowa produkcja, która nie musi się zbytnio przejmować logiką świata przedstawionego w sensie globalnym (tzn. nakreślać kontynentów, kultur, grup etnicznych itd.) jest do tego wręcz idealna.

To co pomoże i skąd założenie, to co "coś" nie zostanie zrobione z Hexe?

Tak, bo level designer na pewno przeleje swoją nie-binarność na grę. Wszystkie jaskinie w grze będą miały kształt odbytu, trawa będzie wyłącznie różowa...

Bo moim zdaniem ta gra miała wyglądać zupełnie inaczej, tylko ostatecznie technologia okazała się barierą nie do przeskoczenia i musieli zrezygnować z pierwotnej, ambitnej koncepcji, sklejając grę ze średnio pasujących do siebie modułów bez większego znaczenia dla całości. Dlatego właśnie grając w Starfielda można odnieść wrażenie, że gra przeczy sama sobie i w zasadzie nie wiadomo czym chce być, bo ani to kosmiczny symulator, ani survival, ani sandbox, ani RPG z prawdziwego zdarzenia. Chcieli mieć wszystko naraz, a skończyli z niczym, bo gra na żadnym z tych obszarów nie jest dobra, tylko co najwyżej "daje radę".

A największą głupotą jest dla mnie to, że zupełnie porzucili wsparcie dla budowy statków. Przecież ta mechanika była chwalona w zasadzie przez wszystkich i wskazywana jako świetny kompromis między prostotą i sporym zakresem możliwości (choć nie bez wad). Zamiast się tego trzymać i dorzucać po premierze nowe części (choćby za drobną opłatą, jak było z Falloutem 4), oni nie dodali ANI JEDNEJ, nawet przy okazji dużego DLC! To były świetny sposób na udobruchane części rozgoryczonych fanów małym kosztem (bo produkcja takiej nowej części jest relatywnie prosta i nie wymaga dużych nakładów pracy), ale nie...

Że płytkie i przerysowane to pełna zgoda, ale mi akurat nie o element realizmu chodzi, tylko sam gameplay. Żeby była mowa o horrorze, musi być poczucie napięcia i strach przed nieznanym. A trudno się bać, grając kimś takim jak Leon "John Wick" S. Kennedy. On jest po prostu zbyt doświadczony, żeby czuć jakikolwiek respekt wobec... czegokolwiek na swojej drodze. Dysproporcja sił jest zbyt znacząca, dając graczowi zbyt dużą pewność siebie i poczucie kontroli nad sytuacją. Nawet sam reżyser gry to potwierdził - grając Leonem masz czuć się bezpiecznie.
Wiem, że Grace ma być odpowiedzialna za horrorową stronę gry, ale obawiam się, że model mieszany, w którym przeskakujemy naprzemiennie między horrorem i akcją, zepsuje tak naprawdę oba komponenty i rozwodni całe doświadczenie. Szczerze, nie znam ani jednej produkcji, która robi coś takiego dobrze i nie jestem pewien, czy Capcom zdoła to zmienić.

A w czym konkretnie widać te "wajby"?

No właśnie nie do końca. Typowe dla baśni są także krótka forma i czytelny morał, czego w klasycznym fantasy nie ma. Gdyby wyciąć z Wiedźmina 3 jedno zadanie, np. W Sercu Lasu, to byłaby z tego właśnie taka quasi-baśń i w tym ujęciu można powiedzieć, że gra fantasy to zbiór wielu baśni. Władca Pierścieni jest zdecydowanie zbyt duży i zbyt wielowątkowy na baśń.

Dobra gra z otwartym światem potrafi się obronić i zarobić na siebie i tak samo dobra liniowa gra.

Ale ekonomia tworzenia takich gier (i zarobkowania na nich) jest zupełnie inna. Ubi przez ostatnie kilkanaście lat nauczyło się funkcjonować w oparciu o niemal wyłącznie sandboxy więc mnie nie dziwi niechęć do innych typów gier.

A kto mówi, że takich samych? Właśnie tu jest ich szansa, skupić się na 2-3 seriach, ale zrobić to dobrze, z pomysłem, żeby każda nowa odsłona wnosiła coś świeżego, wynikającego wprost z wybranych realiów. Inne mechaniki, gdy jesteśmy wiedźmą walczącą z inkwizycją w średniowiecznych Prusach, inne gdy jako członek plemienia Azteków próbujemy pokonać konkwistadorów itd.

I co na tym zyskasz?

Wtedy panowała polityka ex'ów, więc Fable 2 wyszło tylko na X360. A, że portowanie z tej konsoli jest trudne, to nawet pomimo upływu lat, nigdy nie dostaliśmy remastera na nic nowszego.

Dostępne urywki pokazują, że naprawdę dobrze (nie licząc animacji, ale to pewnie wynik wczesnej wersji):

https://www.youtube.com/watch?v=1h77gcgE1b8

A co byłoby twoim ostatnim marzeniem, ale przy założeniu, że nie jesteś bogaty i nie stać cię na lot w kosmos czy nawet podróże po świecie?

Dla mnie byłoby dziwne, gdyby tryb klasyczny limitował zapisy tylko dla jednej postaci, a dla drugiej nie. Bo czemu właściwie miałby to robić? Jeżeli ktoś odpala tryb trudny, to chce mieć większe wyzwanie i nie widzę powodu, dla którego to miałby być efekt jedynie połowiczny (tym bardziej w japońskiej grze, która się z graczem zazwyczaj nie cacka). Jedynym sensownym wytłumaczeniem jest dla mnie to, że Leon ma jakiś inny tryb zapisu. Albo po prostu jego zapisy są limitowane niezależnie od trybu, np. trzeba znajdować jakieś strzykawki czy inne badziewie. To mogłaby być taka forma balansu, że ok, jesteś koksem, ale jak zginiesz, to możesz polegać tylko na limitowanych save'ach.

Ja w kwestii DLC obstawiam jedną z dwóch możliwości:
- Gramy jako Ciri.
- Geralt powraca na ostatnią przygodę, w czasie której wydarzy się coś, co sprawi, że nie będzie on mógł przez dłuższy czas "wiedźminować".
Moim zdaniem to o tyle istotny aspekt, że Ciri w W4 z pewnością będzie, w taki czy inny sposób, ratować świat, choć pewnie nie od razu stanie się to oczywiste (tak jak było w W1-W3). No i scenarzyści będą potrzebowali wymówki, dlaczego to Ciri, a nie Geralt się tym zajmuje. Geralt z własnej woli nigdy nie pozwoliłby córce nadstawiać karku, gdy on sam wygrzewa się w Corvo Bianco, więc pewnie stanie się coś, co "wyłączy" go z akcji. Najpewniej nie na krótką chwilę, tylko długoterminowo, bo inaczej scenarzyści musieliby za każdym razem wymyślać nową wymówkę, a Ciri ma przecież dostać własną trylogię gier. Raczej go nie zabiją, ale mogliby mu np. upierdzielić nogę. Geralt z protezą nadal mógłby pełnić rolę mentora, a nawet uczestniczyć w fabule, podróżując śladami Ciri, ale z mocno ograniczoną sprawnością ruchową nie mógłby już "robić mieczem" jak dawniej. A gdyby CDP chciał go w przyszłości ponownie sprowadzić do roli protagonisty, to mogą użyć "elfiej, pradawnej magii" czy czegoś podobnego i przywrócić mu pełną sprawność ;].

ów kobieta będzie w środku facetem bo atrybuty kobiece pokazywać to teraz nie fair??

To znaczy jakie "atrybuty kobiecie" miałaby pokazywać Ciri? Masz na myśli coś w stylu "cnót niewieścich"? :).

zapewne połowa populacji będzie czarna bo widomo

Wiadomo, bo Zerrikania to w świecie wiedźmina mniej więcej odpowiednik Afryki. Gdyby biali stanowili tam większość, to byłoby dziwne.

Ja wolę pustynię :). Klimat w stylu wymienionych przez ciebie lokacji już w serii był i chętnie zobaczę coś nowego.

Co do fabuły i zadań pobocznych to jestem spokojny

Po ostatnim demie to ja wręcz przeciwnie. Pokazane w nim questy poboczne były kiepsko napisane, wewnętrznie nielogiczne i też niezbyt porywające fabularnie.

Pewnie za późno się za remaster wzięli (bo że takowy powstaje jest raczej pewne). Obliviona remasterowali 4 lata i nawet zakładając, że wynikło to z wyłącznie z braku doświadczenia z nową technologią (ponoć niemal 1:1 przenieśli bebechy - kod, skrypty, logikę - z Gamebryo na UE 5.0), to i tak nie ma co liczyć na krótszy okres produkcji niż 2-3 lata. A że Microsoft, jak przystało na korpo-molocha, niestety nie jest zbyt lotny, to pewnie dopiero po premierze pierwszego sezonu się skapnęli, że ludzie chcą Fallouta i są gotowi zapłacić choćby za remaster...

Ja bym chętnie w taki remaster / remake zagrał (tylko zrobiony dobrze...), bo Fallout 3 to jedna z moich ulubionych gier wszechczasów. Tak, New Vegas było lepiej napisane, ale jednak F3 dla mnie wygrywa projektem lokacji, klimatem i eksploracją świata.

Oni przestali dodawać lokalizację właśnie dlatego, że "cyferki" z polskiego rynku były niewystarczające. Jeżeli polscy gracze będą kupować jeszcze mniej (chociaż i tak kupują śladowe ilości w globalnej skali, zwłaszcza na premierę), to tylko utwierdzi wydawców w przekonaniu, że podjęli słuszną decyzję, olewając polski rynek. Tylko wzrost sprzedaży może odbudować naszą pozycję, nie spadek.

Gdybyś chciał wymuszać takie kwestie regulacjami, to wydawcy całkiem zrezygnowaliby z polskiego rynku. 30-50 tysięcy kopii sprzedanych na premierę nie jest warte dodatkowego pierdzielenia się, tym bardziej, że wielu Polaków i tak nie kupuje w polskiej dystrybucji, tylko z kluczowni i przez VPN.

Prawda jest taka, że jesteśmy mało znaczącym rynkiem z bardzo niszowym językiem i po prostu nikogo nie obchodzimy w sensie kulturowym czy biznesowym. Rozwiązania są więc dwa: Wzmocnić nasz rynek (co jest praktycznie niewykonalne przez najbliższe 10-20 lat) albo wyzbyć się złudzeń, że język polski kiedykolwiek zyska na znaczeniu i po prostu nauczyć się angielskiego. Ta druga opcja jest zdecydowanie szybsza, łatwiejsza i niesie za sobą wiele innych korzyści w życiu codziennym.

Pamiętaj, że ME wyszedł w listopadzie 2007, ale na xbox 360 i na tą konsole był projektowany, a na PC trafił chyba z 8-10 miesięcy później i był portem. Wybrałeś dwie gry, które na PC wyglądały - na tamten czas - praktycznie najlepiej i porównujesz je z grą przygotowaną na konsole, adoptowaną później na PC. Do tego jak na port wyglądał na PC naprawdę dobrze.

Ja grałem tylko w wersję PC-tową i to na jej temat się wypowiadam. A wybrałem datę premiery edycji na X360, chcąc działać na korzyść ME, zestawiając go z wcześniejszymi, a nie późniejszymi produkcjami. Gry z czasem stawały się po prostu coraz ładniejsze, więc tak było bardziej uczciwie. Gdybym sięgnął do 2008 roku, wtedy zestawiłbym go z Frontlines: Fuel of War, Tom Clancy's Rainbow Six: Vegas 2, Brothers in Arms: Hell's Highway, Gears of War 2, GTA IV, Ninja Gaiden II czy Fable II. Sam więc widzisz, że porównywanie pierwszego ME z tymi grami byłoby dosyć niesprawiedliwe wobec BioWare.

Teraz sprawa poruszonego tutaj Crysis’a, który w 2007 roku nie działał zadowalająco praktycznie na żadnym komputerze (tym bardziej przeciętnego gracza). Był technologicznie faktycznie najbardziej zaawansowaną grą, ale od początku tworzoną z myślą o PC (na konsole trafił chyba 4 lata później w 2011 roku). Masz jakąś grę, która wtedy (2007) na konsolach wyglądała tak jak Crysis na PC?

Owszem, działał, ale tylko bardzo nielicznym posiadaczom super mocnego sprzętu (z bardzo wydajnym GPU na SLI itd.). A czy były podobne gry na konsolach? W 2007 raczej nie, dopiero później zaczęły się pojawiać (np. Killzone 2 w 2009).

Projekt samej gry ME1 i wygląd lokacji (nie wspominając o fabule) oraz wykonanie graficzne było zdecydowanie powyżej średniej - zarówno na konsoli jak i PC.

Dla ciebie może tak, mnie pierwszy ME raczej straszył brzydotą. Nie stanowiło to problemu, bo gra sama w sobie jest cudna, ale nie nazwałbym oprawy jej mocną stroną. Co innego ME2 i ME3, które moim zdaniem nie tylko wtedy wyglądały dobrze, ale godnie się zestarzały i nawet dziś prezentują się całkiem ok. Zresztą zauważ, że odświeżona trylogia składa się z pseudo-remake'u ME1 i tylko lekko odświeżonych remasterów ME2 i ME3 (z których nie chciało im się nawet usunąć zaszytych tam od kilkunastu lat błędów i niedoróbek, zwłaszcza w wydanym w pośpiechu, pod naciskami EA, ME3...), czyli autorzy doszli chyba do podobnego wniosku co ja.

Śmiem mieć inne zdanie.

I spoko, każdy ma prawo do własnego.

Co do Exodusa. Mnie w zapowiedziach i dotychczasowych - nazwijmy to - prezentacjach tej gry, nie podoba się praktycznie nic. W zeszłym roku (lub na początku tego) przeczytałem też opowiadanie (nie chcę tego nazywać nowelą) Hamiltona (Exodus The Archimedes Engine) będące wprowadzeniem do tego uniwersum (dzieje się dużo wcześniej jak wydarzenia mające być fabułą gry) i praktycznie nie znalazłem w nim nic, co byłoby nowatorskie, odkrywcze lub przynajmniej interesujące. Żywię jeszcze minimalne przekonanie wyrażające się już tylko nadzieją co do samej gry finalnej, niemniej pozytywne nastawienie jest w tym wypadku raczej chęcią, własna projekcją, nie opartą praktycznie na niczym co do tej pory widziałem / czytałem, a co byłoby związane z tym tytułem.

O ile oprawa moim zdaniem wygląda nijako i zupełnie nie w moim guście, to już pod względem koncepcji gra zapowiada się naprawdę świetnie, bo motywem przewodnim ma być relatywizm płynącego czasu. Że niby podejmujemy jakąś decyzję, wyruszamy w podróż, wracamy - z naszej perspektywy - po kilku tygodniach, ale z perspektywy lokalsów, po setkach tysięcy lat i świat, który zastaniemy, ma się podobno diametralnie różnić w zależności od naszych decyzji.

Nie oszukujmy się, to jest gra AA, a nie wysokobudżetowy hit od Rockstara czy CDP, więc nie ma co oczekiwać, że np. wymodelują całą planetę, czy choćby nawet całe miasto w różnych wariantach. Bardziej spodziewam się sztuczek i iluzji, że np. lądujemy w porcie kosmicznym i ten port (a w praktyce mikroskopijna lokacja) rzeczywiście wygląda inaczej, wypełniają go inni NPC, inna technologia itd., ale już do całej reszty zwyczajnie nie mamy dostępu i będziemy mogli co najwyżej popatrzeć sobie przez okno na jedną z wielu alternatywnych panoram miasta (czyli w praktyce płaski, animowany obrazek w stylu tła na Illium).

Niemniej, jeżeli zrobią to dobrze, to jest tu potencjał na naprawdę fajną opowieść. Choć szczerze, póki co, chyba jednak bardziej ekscytuje mnie The Expanse. Wielkim fanem samego uniwersum nie jestem, ale całość jakoś bardziej przemawia do mnie klimatem. Tak czy inaczej, czekam na obie, bo przygodowe RPG w kosmosie zawsze chętnie przytulę :).

Tia, dzięki ai będzie wysyp jeszcze bardziej generycznych badziewi

"Uwielbiam" takie pierdzielenie... AI to narzędzie, które można wykorzystać na różne sposoby i w różnym kontekście, więc to oczywiste, że użyte niewłaściwie, będzie obniżało jakość finalnego dzieła. Ale tak jest ze wszystkim, a jak się umie korzystać z narzędzia, to można dzięki niemu tworzyć cuda nieosiągalne na inne sposoby. Podobnie było kiedyś z krytyką green screenów i CGI w filmach. Dawniej takie efekty faktycznie miewały niską jakość i mocno wybijały się na tle reszty, ale dziś wiele obrazów nigdy by nie powstało, gdyby nie ich zastosowanie.

Na czasy w których się pokazał grafika nie była średniawa

No właśnie była. W tamtym czasie (2007 rok) gry potrafiły już wyglądać sporo lepiej, nawet na tym samym silniku (UE 3.0). Wystarczy wspomnieć chociażby Gears of War, Unreal Tournament III, czy Crysis (ten ostatni to oczywiście inna technologia, ale też pokaz możliwości tamtych czasów). Wszystkie cztery wyszły w listopadzie 2007 roku, w odstępie dosłownie kilu dni.

nie był też toporny

Był i to bardzo. Strzelanie było bardzo kiepskie, suche, nieprecyzyjne i nieprzyjemne. Zarządzanie drużyną było niewygodne, korzystanie z systemu osłon nieintuicyjne itd. Dopiero ME2 wprowadziło na tym polu sporą rewolucję, zapewniając o wiele przyjemniejszą oprawę wizualną i znacznie bardziej wygładzoną rozgrywkę, przez co nawet dziś nieźle się trzyma i sprawia sporo frajdy (moja ulubiona odsłona).

a estetyka była na wysokim - wg mojej oceny - poziomie.

Jak pisałem, to już kwestia czysto subiektywna. Do mnie nigdy nie przemawiał np. wygląd pancerzy czy broni w pierwszym ME (choć już samo otoczenie czy statki kosmiczne były spoko) i moim zdaniem dopiero ME2 i ME3 wprowadziły znaczną poprawę na tej płaszczyźnie (zwłaszcza dla Fem-Shep). Exodus bardziej przypomina mi właśnie pierwsze ME, niż ME2 czy ME3, dlatego niezbyt przypadł mi do gustu pod kątem estetyki. No ale to detal, który w żadnym razie nie powinien szkodzić grze jako całości.

Akurat to jest historyjka SF, nie fantasy, więc zasłanianie się mistycyzmem i tajemnicą to kiepski pomysł. Zagadnienia SF muszą mieć swoje wytłumaczenie, początek, źródło, choćby nawet pseudonaukowe, ale jednak. Właśnie tym te gatunki różnią się od siebie, w fantasy tajemnica jest akceptowalna, a czasem nawet mile widziana, ale w fikcji naukowej już nie, dlatego fani gatunku nienawidzą zagrywek typu "somehow, Palpatine returned...".

To nie o to chodzi, że długi czas produkcji gwarantuje lepszą jakość. Chodzi o to, że w dzisiejszych czasach gier AAA po prostu nie da się produkować szybciej. 3-4 lata to standard nawet dla dosyć taśmowych i prostszych gier (jak Assassin's Creed czy Far Cry), ale już RPG, a przy tym zupełnie nowa marka, wymaga nawet dłuższego czasu w pre-produkcji, a potem samej produkcji.

Wspomniane przez ciebie, "mniejsze" Expedition 33, było tworzone przez 6 lat, także tego...

Mi bardziej przypomina Toma Sellecka w roli Magnum, ale ta postać to kwintesencja macho z lat 80., nie 90.

Ja zamiast tego z Jedi Academy, wolałbym system walki w stylu tego z Jedi: FO i Survivor.

A ja mam nadzieję na właśnie taką grę :). Mniej cyferek, a więcej wyborów i "branching narratives".

Mnie właśnie ciekawi jak podejdą do frakcji. Bo jeżeli zrobią po prostu Imperium, Orków, Eldarów, Tau, Tyranidów, Necronów i Chaos, to będzie mało różnorodności i niewielki potencjał na dalszy rozwój w DLC. Korzystnej byłoby wykroić z tego np. Gwardię Imperialną, Mechanicus, Sororitas, Space Marines, Inkwizycję, Ligę Votann itd., ale to by się trochę kłóciło z lore, bo niby jak frakcje imperialne miałyby wojować ze sobą w imię tego samego Imperatora? Ktoś w takim scenariuszu musi być lojalistą, a ktoś zdrajcą.

Mi przychodzi do głowy taki system, że wybierasz jedną z sub-frakcji Imperialnych (lorda danej sub-frakcji) na starcie, a potem w jej imieniu reprezentujesz całe imperium of Man na mapie. Następnie w trakcie kampanii rekrutujesz kolejnych lordów sub-frakcji, a wraz z nimi dostęp do nowych jednostek i budynków (Mechanicus, Sororitas itd.).

A ja właśnie odwrotnie :).

W40K jest jednak bardziej prawdopodobny, bo na to wskazuje kilka poszlak. O Star Wars mówił tylko jeden przeciek, który szybko zweryfikowano jako fałszywy. Nie żebym nie chciał, wręcz przeciwnie, ucieszyłbym się i uważam, że Star Wars Total War to tylko kwestia czasu, ale obecnie to raczej Warhammer 40K ma większe szanse.

~2028-2030 Medieval 3

Nie chcę być "panem marudą", ale moim zdaniem to trochę zbyt optymistyczne założenie. Nawet taki Pharaoh powstawał ok 2.5 roku, w latach 2021 - 2023, a był to "poboczny projekt", przygotowany przez studio w Sofii, a do tego zbudowany na szkielecie Troi.

Z kolei Warhammer 3, ostatnia gra stworzona przez brytyjskie studio, zbudowana na silniku i bazie poprzednich odsłon (z wykorzystaniem wielu elementów i assetów), powstawał ponad 4 lata (2018-2022).

Tutaj mamy zupełnie nowe realia (a więc i assety), nowy silnik i zarazem rzekomo "największą i najambitniejszą odsłonę serii". Poza tym sami przyznali, że jeszcze nigdy w historii studia nie zapowiedzieli gry tak wcześnie przed premierą, a Warhammer 3 został zapowiedziany właśnie 4 lata wprzód...

Także moim zdaniem 2030 rok to nie górna, a dolna granica.

Empire 2 też jest możliwy. Albo jakaś zupełnie nowa epoka.

Poszperałem trochę na temat plotek oraz rzekomych przecieków i całkiem sporo poszlak wskazuje jednak na 40K. Przy czym to ponoć ma nie być gra w formule TW, tylko zupełnie nowa odnoga strategii turowych, którą od teraz ma się zajmować CA (nie wiadomo jednak, czy zostanie to podpięte pod markę TW czy stanie się czymś zupełnie osobnym). No i coś takiego miałoby sens, bo w formule TW to raczej 40K nie wypali.

Zaciekawiło mnie też to, że mamy rzekomo dostać mapę galaktyki, a nie jeden świat do podbicia (jak w dodatkach do DoW), czyli to będzie wojenka na dużą skalę, pewnie z możliwością przeprowadzenia Exterminatus czy np. przekształcania światów w Forge Worlds lub Hive Worlds (całe światy będą teraz pewnie odpowiednikiem miast, więc każda rasa będzie musiała je zagospodarować po swojemu).

Jeśli chodzi o Total War: Warhammer 40k, spodziewałbym się raczej klasycznych bitew w stylu Total Wara, ewentualnie z kilkoma usprawnieniami. Na system osłon raczej bym nie liczył.

Tylko wtedy bitwy stałyby się karykaturą tego, czym 40K powinien być. Dlatego moim zdaniem albo wymyślą formułę TW na nowo (co jest wątpliwe ale możliwe, bo to otwierałoby im drogę nie tylko do tej konkretnej gry, ale do bardzo wielu nowych settingów, np. Star Wars czy wojen z XX wieku), albo 40K TW po prostu nie będzie. Szczerze nie widzę jak 40K w formule klasycznego TW mogłoby nie być katastrofą.

Tak po prawdzie, to prędzej bym widział dołożenie solidnego trybu mapy taktycznej do DoW 4. Coś podobnego zrobiono w dodatkach do pierwszego DoW, tylko tam całość była strasznie uboga. Gdyby to jednak rozbudować do poziomu znanego z TW (z sensownym budowaniem baz, rekrutacją jednostek, rozwojem technologii, dyplomacją, pozyskiwaniem zasobów, szpiegostwem, sabotażem, wpływem chaosu itd.), to kto wie...

Tak, ale fundacja pilnująca spuścizny po Tolkienie bardzo niechętnie dzierżawi licencję na gry czy inne projekty, choć tutaj byłaby to pewnie maszynka do zarabiania pieniędzy. Rozbudowany mix 4x i RTS z taką licencją rozbiłby bank.

No ja bym się bardzo ucieszył (co widać pewnie po moim awatarze i sygnaturze ;d), ale nie jestem pewien, czy realia 40K dałoby się łatwo przetłumaczyć na mechanikę serii Total War. Chodzi głównie o bitwy, gdzie styl polegający na starciu dwóch armii stojących naprzeciw siebie, raczej średnio pasuje. Tutaj lepiej sprawdziłaby się walka pozycyjna, okopowa, w budynkach, na ulicach miast itd., a do tego ze wsparciem lotnictwa, artylerii i flot orbitalnych. Ale kto wie, może coś wymyślą. Tym bardziej, że potem mogliby na tym szkielecie zbudować też I i II wojnę światową, czy nawet bardziej współczesne konflikty, np. Total War: Vietnam albo Cold War :).

Bo anty-woke to jest stan umysłu (warto dodać, mocno spranego prawicową propagandą, chorego umysłu...). Zachęcam wszystkich do poczytania sobie np. komentarzy na reddicie pod linkiem do "recenzji" filmu Predator Baldlands, którą popełnił dobrze wszystkim znany prawicowy grifter, niejaki Critical Drinker:

https://www.reddit.com/r/KotakuInAction/comments/1or9mzl/critical_drinker_predator_badlands_disney/

Dzięki temu można nieco lepiej zrozumieć jak bardzo nieszczęśliwymi i oderwanymi od rzeczywistości (choć na własne życzenie) ludźmi są fanatyczni bojownicy kulturowi anty-woke, widzący we wszystkim mityczne "lewactwo". Kilka wybranych komentarzy (tłumaczenie):

"Czy ktoś jeszcze ignoruje wszystko co teraz wychodzi w kinach i TV? Kiedyś oglądałem mnóstwo filmów w telewizji, teraz już nie oglądam kompletnie niczego."

"Nie oglądam już filmów ani seriali, wracam tylko do tego co powstało przed 2010 rokiem".

"W tej dekadzie nie powstał żaden dobry film ani serial".

itd.

Wyobrażacie to sobie? Żyć w uzależnieniu od ciągłego bycia "wkur***" na wszystko i wszystkich? W świecie tak bardzo pogrążonym we frustracji, uprzedzeniach, bigoterii i nienawiści do otaczającej rzeczywistości, że w zasadzie nie istnieje już możliwość czerpania jakiejkolwiek przyjemności z kultury, a nieraz nawet z codziennego życia? Nawet byłoby mi ich żal, gdyby nie byli takimi toksykami.

Oni są już na takim etapie tej spirali, że jakąkolwiek chęć konsumpcji kultury zastąpiła u nich ślepa nienawiść do niej. Dlatego właśnie nie im zależy na sukcesie gier czy filmów (większość i tak już w nic nie gra i niczego nie ogląda), tylko na wyszukiwaniu sobie kolejnych pretekstów do hejtu, będącego dla nich w zasadzie jedynym substytutem rozrywki. To w gruncie rzeczy bardzo biedni, głęboko zaburzeni ludzie, wykorzystywani przez grupkę cynicznych cwaniaków jak Drinker, Nerdrotic i reszta, którzy kręcą na tym niezły biznes, krzywdząc masę ludzi (zarówno ofiary nagonek i hejtu anty-woke, jak i samych wojowników anty-woke, którym piorą mózgi, i z których stopniowo wysysają radość życia, zastępując ją permanentną frustracją).

Jeden koleś po 2.5 roku bycia zagorzałym fanatykiem "tropienia lewactwa" (aktywnie działał na Steam i reddicie), w końcu się z tego wyrwał, bo jak sam przyznał, miał już dość świata, w którym wszystko jest negatywne, nihilistyczne i pozbawione sensu. Potem zdał sobie sprawę ile fajnych rzeczy cały czas powstaje i jak wiele go ominęło przez ten czas. Zaczął oglądać filmy oraz seriale i ogrywać gry, które wcześniej były dla niego "zbyt woke DEI, girlboss, SBI" itd., nie mogąc uwierzyć ile fantastycznych produkcji dobrowolnie odrzucił z tak idiotycznego powodu i o ile lepsze byłoby jego życie codzienne, gdyby nie był tak fanatycznie zaślepiony.

Ale tak właśnie działa skrajna prawica, żeruje na kiepsko odnajdujących się w rzeczywistości ludziach (co nie jest żadnym powodem do wstydu, to plaga naszych czasów i głęboki problem cywilizacyjny) i coraz bardziej ich radykalizuje, sącząc im nienawiść i uprzedzenia do ucha, ale nie dając w zasadzie nic w zamian.

Sony nie robi już gier z niezależnymi mężczyznami.

Z wyjątkiem Death Stranding 1 i 2, God of War i Ragnarok, Marvel's Spider-Man 1, MM i 2 czy nadchodzącego Marvel's Wolverine, to wszystko się zgadza :).

To miałoby sens. Gra robiona jest przez zachodnie studio i kierowana do zachodnich graczy, więc byłoby dziwne, gdyby chcieli w niej krytykować np. islam, buddyzm czy shinto, które na zachodzie są mało znane (poza faktem, że istnieją). Na podobnej zasadzie mogliby zaatakować partie polityczne w Ekwadorze albo system prawny w Malezji, ale dla 99% graczy byłoby to zupełnie abstrakcyjne, niezrozumiałe i nudne.

Obstawiam, że przedmiotem będzie po prostu ogólnie pojęty fanatyzm religijny, ale z dosyć czytelnymi odwołaniami do największych wierzeń monoteistycznych, ze wskazaniem na chrześcijaństwo (jako najbliższe twórcom, zwłaszcza Druckmannowi).

Szybko zmienił zdanie ale może fabularnie to uzasadnią.

Nie sądzę, moim zdaniem to po prostu narracyjnie nieprzemyślane zadanie. Gdyby diakon celowo dezinformował Ceona, to szedłby w zaparte do samego końca, nie dopuściłby go do biblioteki, a tym bardziej nie wskazywałby mu palcem księgi, która zawiera dokładnie to, czego ten szuka. Gdyby nawet przyjąć hipotetycznie, że to jednak odnalezienie dozorcy jakimś cudem wpłynęło na zmianę postawy diakona, to w takiej sytuacji powinien on po prostu powiedzieć: "Dobra, nie szukaj w bibliotece, krypta jest w katedrze i znajduje się w XXX". Ale on, zamiast tego, kieruje Coena do księgi zawierającej informacje o krypcie, której niby tam nie ma... Czyli chce mu pomóc, tylko z jakiegoś powodu robi to z dodatkowymi udziwnieniami, czy też faktycznie wierzy, że krypty tam nie ma, pomimo świadomości istnienia księgi, która mówi coś przeciwnego? Cała ta konstrukcja narracyjnie po prostu nie trzyma się kupy.

W praktyce, to był 'ficzer', który powodował, że o grze się mówiło i nie została zapomniana po pierwszym miesiącu. Co w efekcie zboostowało sprzedaż i dało wiedźmina 3.

Tego akurat nie wiemy. Tak samo jak nie wiemy, co mogłoby powstać, gdyby te zasoby zainwestowano inaczej. Może dostalibyśmy fantastyczną, oryginalną miejscówkę i fajne zadania, których mogliby doświadczyć wszyscy gracze, niezależnie od podjętych decyzji?

Takich rozwidleń nie robi się w grach nie bez powodu, to się zwyczajnie nie opłaca. Załóżmy, że chcesz dostarczyć gry na 20 godzin, z czego ok. 10 godzin będzie odmienna, w zależności od wyboru gracza, dokonanego mniej więcej w połowie. To oznacza, że w praktyce musisz wyprodukować 30 godzin contentu, z czego 10 godzin będzie stanowić zawartość wspólną, a 20 (2x10) godzin zawartość alternatywną, której większość graczy i tak nie doceni w pełni, bo tej drugiej ścieżki nigdy nie doświadczy. Jasne, media pochwalą, gracze poklepią po ramieniu, ale wyższych kosztów produkcji to nie zrekompensuje. Poza tym, gdyby zaprojektować grę "normalnie" i po prostu wrzucić 30 godzin contentu (zamiast 20), ale dla wszystkich, niezależnie od wyborów gracza, to prawdopodobnie odbiór byłby jeszcze bardziej pozytywny, bo lepiej mieć jedną, pełną i niesamowitą przygodę, niż dwie rozwodnione (bo jednak przy kolejnych podejściach duża część gry i tak się powtarza).

Najwyzszy czas zaczac stawiac "NASA-punk" w cudzyslow zwatpienia i ironii (tak jak autor cytowanego komentarza).
Cos takiego nie istnieje, to sztucznie utworzony slogan reklamowy. Pozatym we Starfieldzie nie ma ani grama "punk"

Nie do końca. Niektóre pancerze i statki (głównie Nova Galactic) faktycznie wyglądają tak, jakbyś wziął obecną technologię NASA, a potem zaczął sobie wyobrażać jak ta rzecz mogłaby wyglądać za ok. 100-150 lat. Znajduje to odzwierciedlenie w ogólnej estetyce technologii w Starfieldzie, ale też jej fundamentalnej "filozofii projektowej" (patrz obrazek). NASA często bowiem tworzy urządzenia czy systemy, która na pierwszy rzut oka, z pozornie niezrozumiałych względów, wydają się być bardzo siermiężne i toporne. Ale w rzeczywistości są takie dlatego, że one mają być po prostu niezawodne i bezpieczne, a nie atrakcyjne wizualnie czy minimalistyczne, jak w filmach. Wiele osób zastanawia się na przykład, dlaczego wewnątrz ISS widać jakieś kable spięte trytytkami, owinięte niedbale izolacją i prowizorycznie przymocowane do kadłuba stacji, skoro można by je elegancko zamaskować albo nawet ukryć wewnątrz poszycia. A odpowiedź jest prosta: jeżeli jakiś kabel albo bezpiecznik się zepsuje, to wygodniej i bezpieczniej jest go wyciąć, wlutować nowy, owinąć izolacją i przykleić taśmą do kadłuba, zamiast pruć poszycie... w kosmosie, z ludźmi w środku.

Z kolei "punk" w dzisiejszych czasach jest używane bardziej potocznie, niekoniecznie wskazując na faktyczny aspekt punkowy. Stąd mamy np. steampunk, atompunk, dieselpunk, gaslamp punk itd., które należy odczytywać jako "zbudowane wokół motywu przewodniego, wymienionego przed słowem punk". Stąd NASA punk nawet ma sens. Jest użyte nieco na wyrost, ale nie jest zupełnie bezpodstawne.

A tak to się chociaż miało poczucie, że warto przejść drugi raz i zobaczyć coś znacznie innego.

Tylko teoretyczne, bo w praktyce większość ludzi "nie potrafi" przechodzić gier w taki sposób. W tym sensie, że w RPG grasz zazwyczaj tak, żeby odgrywać postać, identyfikować się z nią, wczuwać się w jej wybory, przeżywać jej emocje, rozterki, dramaty, konsekwencje itd. To oznacza, że podejmując decyzje fabularne, instynktownie stawiasz na rozwiązania ci bliskie, zgodne z twoją osobowością, charakterem, światopoglądem, wierzeniami itp. Dlatego właśnie większość ludzi nie potrafi czerpać przyjemności z takich produkcji, grając w nie wyłącznie "mechanicznie", na zasadzie "nie podoba mi się ta decyzja, ale chcę zobaczyć co się stanie, więc to zrobię". Bardzo szybko zaczynają wtedy odczuwać, że odgrywana przez nich postać staje się coraz bardziej odległa od tego, co oni sami reprezentują i jak chcieliby być postrzegani w świecie gry, co niszczy ich immersję.

Ja dokładnie tak miałem w Wiedźminie 2. Ogrywałem go kilka razy, ale zawsze szedłem ścieżką Roche'a, bo o ile mocno sympatyzuję z sytuacją nieludzi i niemal zawsze staję po ich stronie w wiedźmińskiej trylogii, tak trudno mi zaakceptować cyniczne, barbarzyńskie metody Iorwetha i jego komanda. Raz zdobyłem się na to, żeby przyłączyć się do niego i... przestałem grać niedługo później, bo miałem poczucie, że to już nie jest "mój Geralt" i "moja historia", a fabularne konsekwencje nie są moimi konsekwencjami.
Na podobnej zasadzie nigdy nie będę w stanie zagrać "złym Shepardem", chociaż trylogię ME kończyłem z 7 razy albo "złym Arturem" w RDR2. To po prostu nie jestem ja i nie umiem się identyfikować z taką postacią. Właśnie dlatego "replayability" oparte na podejmowaniu przeciwstawnych decyzji jest mocno fikcyjne. Bo to, że gracz może, nie znaczy, że zechce.

Bo zwykle kto inny robi grę, a kto inny planuje datę jej premiery. Deweloperów zazwyczaj stawia się przed faktem dokonanym, tzn. wydajemy grę w dacie X, bo tak nam się spina finansowo i marketingowo, a wy macie zdążyć na czas, nieroby jedne! Najwyżej będziecie stukać trochę szybciej w te wasze klawiaturki, czy coś tam...

W takiej encyklopedii powinny być źródła dotyczące opbu stron

Nie, wiedza encyklopedyczna w ogóle nie powinna mieć stron, tylko podawać obiektywne fakty, a nie opinie czy interpretacje faktów. Encyklopedia to źródło obiektywnej wiedzy, a nie płaszczyzna, na której ścierają się idee czy poglądy, od tego są inne miejsca.

mnie oni bawią z tym swoim płaczem i dowalaniem się o byle gówno, nic innego z takimi osobami nie ma sensu robić jak tylko sie śmiać z nich :D.

Mniej więcej na początku drugiej kadencji Trumpa ostatnie maski spadły i stało się jasne to, co wiele osób powtarzało przez ostatnie lata. Ci wszyscy bojownicy "anty-woke" to nie są żadni "zatroskani gracze", którym na sercu leży dobro gier czy szeroko pojętej popkultury (bo najczęściej nawet w ogóle nie są zainteresowani dziełami, które opluwają), tylko wyrachowani agenci skrajnej prawicy, których celem jest wciskanie wszystkim do gardła konserwatywnej propagandy i cenzury (nakładanej zarówno na same gry, jak i wydawców, developerów, a nawet dziennikarzy branżowych), bo w ich rzeczywistości wszystko musi być zgodne z ich światopoglądem.

Wzorem faszystów czy komunistów, w idealnym świecie tych ludzi nie jest dopuszczalne, żeby istniał prywatny podmiot, który za prywatny kapitał tworzy produkt zgodny z jego własną wizją, światopoglądem i wartościami, które konsument może podzielać lub nie i na tej podstawie zdecydować, czy chce zakupić dany produkt. Dla nich taki produkt w ogóle NIE MA PRAWA istnieć w żadnej postaci, bo wszystko musi być podporządkowane ich narracji i ich światopoglądowi, który wszyscy mają obowiązek podzielać. A jeżeli coś nie spełnia tych wymogów, to musi zostać uciszone i zniszczone, choćby nawet przemocą - atakami, hejtem, zastraszaniem, groźbami, naciskami politycznymi, nagonkami, manipulacjami, kłamstwami itd.

Żeby stosować iście totalitarne metody, charakterystyczne dla najgorszych, tyrańskich reżimów w dziejach ludzkości i nazywać to "walką o wolność", to trzeba być podłą, cyniczną gnidą. Ale hej, witamy na prawicy, u nich to norma (wystarczy poczytać założenia Projektu 2025, który mówi wprost, że tak właśnie trzeba robić, byle tylko osiągnąć wyznaczony cel, czyli przejęcie kontroli nad kulturą, stanowiącą wytrych do ludzkich umysłów).

Ten nosferatu to w ogóle jest model postaci wyciągnięty z poprzedniej wersji Bloodlines 2

Bo na tym polega zarządzanie zasobami przy produkcji gier. Wiesz, że zaprojektowanie takiej postaci, od pierwszego szkicu koncepcyjnego, do finalnego modelu w grze, ze wszystkimi animacjami i teksturami, to koszt tysięcy dolarów? Jeżeli można zaoszczędzić i wykorzystać coś, za co Paradox i tak już zapłacił (tylko innemu studiu) i do czego ma pełne prawa, to głupotą byłoby tego nie zrobić.

Udało im się ze Skyrimem wstrzelić w ówczesne trendy (niesamowicie otwarty świat co wtedy jeszcze nie było tak sztampowe i nielubiane, śnieg, smoki, w tym samym momencie miał premierę 1 sezon Gry o Tron) ale jakby przeanalizować tę grę to była słabiutka pod niemal każdym względem.

Absolutnie nie. Chociaż fanem Skyrima nie jestem, to akurat sukces wcześniejszej formuły gier Bethesdy (czyli do czasu Skyrima właśnie) w żadnym razie nie był dziełem przypadku. Baa, jestem pewien, że gdyby zrobili takiego Skyrima 2, ale z lepszą grafiką i technologią (bez ekranów doczytywania), to sprzedałby się jak ciepłe bułeczki.
Problemem Starfielda nie jest "zmiękczenie formułą Bethesdy", tylko właśnie jej brak. To co wcześniej działało i robiło robotę, Starfield wywala za okno i w zamian daje... no właśnie co? Nie za bardzo wiadomo. Gdyby Starfield był "Skyrimem w kosmosie", to pewnie stałby się sukcesem, ale niestety tak nie jest, bo wykastrowano go z fajne zaprojektowanego świata i świetnie zrobionej eksploracji, czyli tego, w czym to studio przez lata nie miało sobie równych.

Paranoja ignoranta.

Raczej paranoja nieumiejącego czytać ze zrozumieniem... Przecież napisałem wyraźnie "według mojego pojmowania", a nie, że jest to uniwersalna, obiektywna prawda. Gatunek RPG jest po prostu zbyt szeroki i mieści się w nim zbyt wiele tytułów, od Baldur's Gate i Planescape Torment, przez Wiedźmina i Mass Effect, a na Diablo czy Elden Ring kończąc. Jest to do tego stopnia zróżnicowany i pojemny typ gier, że można mieć grupę ludzi, w której każdy będzie deklarował bycie fanem RPG, a jednocześnie każdy będzie absolutnie nienawidzić tytułów, które uwielbia ten drugi (bo można np. kochać turowe gry z rzutem izometrycznym, a przy tym nie trawić Diablo i jemu podobnych)...

Ja, sięgając po grę RPG, mam za każdym razem dokładnie te same oczekiwania, o których pisałem już kilka razy - nieliniowość i możliwość kształtowania świata przedstawionego (rozumiane w ten sposób, że ten świat musi się zmieniać na skutek moich działań i decyzji, reagować na nie w taki czy inny sposób). Jeżeli jakaś produkcja tych cech nie posiada, to w moim rozumieniu nie zapewnia narzędzi do odgrywania roli, a więc nie jest grą RPG. Dla innych może być, dla mnie nie jest, tak po prostu. To nie jest uniwersalna definicja i prawda objawiona, tylko kwestia gustu i preferencji. Jak ktoś chce traktować np. Dark Souls czy Call of Duty jako gry RPG, to ja mu nie bronię, natomiast ja sam nie zamierzam.

No ale widzisz, twoja obrona tej gry sprowadza się w zasadzie wyłącznie do "kontekstu historycznego" (tzn. jak Bloodlines wypadał na tle konkurencji z tamtych lat), który mnie, mówiąc brutalnie szczerze, niespecjalnie obchodzi. Choćbym nawet chciał, nie jestem w stanie patrzeć na Bloodlines tak, jakby był 2004 rok. Grałem w niego ok. miesiąc temu (pierwszy i mam nadzieję ostatni raz w życiu ;d) i tylko z takiej perspektywy mogę go oceniać. A robiąc to, kieruję się kryteriami, jakie stosuję wobec wszystkich gier RPG, zarówno tych współczesnych, jak i tych klasycznych. Chcę mieć po prostu narzędzia umożliwiające mi odgrywanie role, które z mojej perspektywy sprowadzają się do kształtowania świata gry i losów zamieszkujących go postaci, przede wszystkim za pomocą podejmowanych decyzji. Doskonale rozumiem, że inni gracze mogą mieć inne podejście i oczekiwania od tego gatunku (np. maksowanie cyferek, dlatego dla niektórych nie ma lepszego RPG niż np. Diablo), ale ja mam właśnie takie. Gry liniowe i nieprzewidujące konsekwencji naszych wyborów, takie jak Bloodlines, według mojego pojmowania, w ogóle do tego gatunku nie przynależą.

To może być rozwiązanie zagadki. Dla mnie ten poziom był jednym z najbardziej pamiętnych w historii.

No ze starymi grami tak jest, że prawie zawsze trzeba ich doświadczyć w odpowiednim momencie, bo po czasie nie robią już takiego wrażenia jak kiedyś i bez różowych okularów nostalgii trudno je w pełni docenić. Mnie w zasadzie tylko jeden raz zdarzyło się zagrać w starszy tytuł po wielu latach od premiery i naprawdę się w nim zakochać, a był to... Fallout 3 ograny przeze mnie w 2020 roku, czyli 12 lat po premierze i będący zarazem moim pierwszym tytułem Bethesdy, jaki ukończyłem (wcześniej miałem krótki kontakt z Morrowindem i Oblivionem, ale to raptem godzinkę, czy dwie i trochę dłuższy z Falloutem 4, ale nie dobrnąłem do końca). Sam nie wiem kiedy mi stuknęło te 260 godzin na liczniku (edycja GOTY, więc razem z DLC), ale pamiętam, że tak dobrze (w tamtym momencie) nie bawiłem się z żadną grą od lat, prawdopodobnie od 2015, gdy naparzałem w Wiedźmina 3. Gdybym miał sporządzić listę top 10 moich najulubieńszych produkcji, to F3 z pewnością by się tam znalazł i to wysoko (ale za RDR2 ;d). Robiłem do niej wcześniejsze podejścia, za każdym razem się odbijałem, aż w 2020 coś pykło i potem już poszło z górki :).

Persecuted dostaje przykład za przykładem dobrze zrobionych zadań, zabiegów gameplayowych...

Tiaa, konkretniej jeden przykład, jednego zadania...

Powtarzam, moim zdaniem Bloodlines to dobrze napisane dzieło, tylko zamknięte w okropnej, odpychającej grze video. Ma niezłą fabułę, fajne postaci i naprawdę dobre dialogi (zwłaszcza wypowiedzi kierowanego przez nas protagonisty), ale to nie zmienia faktu, że pod względem samej rozgrywki, Bloodlines jest zwyczajnie bardzo kiepskie, przede wszystkim na tle współczesnych standardów, choć na wiele jego aspektów już w 2004 narzekano. Ma iście beznadzieją walkę (której w drugiej połowie jest mnóstwo, aż do porzygu), jeszcze gorsze skradanie, nieistniejącą eksplorację, słabo zaprojektowane lokacje (to kilka korytarzy udających dzielnice Los Angeles), okropny labirynt do przebrnięcia (Warrens!), często wymuszony styl rozgrywki, niezależnie od klanu czy buildu twojej postaci (bo np. gra sobie wymyśliła, że w danym zadaniu musisz się skradać i możesz sobie wsadzić w tyłek swoją wysoko rozwiniętą perswazję czy uwodzenie).
Poza tym, jak już wspomniałem, gra jest bardzo liniowa w obrębie wątku głównego i w zasadzie w ogóle nie pozwala nam o niczym decydować (poza finałem). Z kolei nasze wybory w zadaniach pobocznych są ważne tylko na papierze, bo w praktyce i tak nie mają absolutnie żadnego znaczenia. Wybierzesz Therese, Jeanette lub namówisz "siostry" do współpracy? Wszystko jedno, bo po zakończeniu zadania, postać po prostu znika z fabuły i twój wybór na nic nie wpływa. Zdecydujesz się przegadać Gargulca, żeby dołączył do Isaaca i walczył przeciwko Camarilli? Spoko, nikt na to nie zareaguje, z księciem LaCroix, przywódcą Camarilli, na czele. Staniesz po stronie Venus lub Borysa? Wszystko jedno, bo cokolwiek zrobisz, nie zmieni się nic... Tak jest zbudowana dosłownie cała gra.
Dla mnie odgrywanie postaci w RPGu, to właśnie kształtowanie świata gry i decydowanie o losach zamieszkujących go postaci w namacalny sposób, a nie walka, skradanie czy maksowanie cyferek, od tego mam inne gry. Dlatego właśnie zdecydowanie wolę tytuły pokroju Wiedźmina, Mass Effecta czy Fallouta, bo lubię mieć sprawczość (agency) i czuć swój wkład w rozwój wydarzeń, a nie tylko być chłopcem na posyłki i specem od mokrej roboty, bo ktoś mi każe. A takie jest właśnie Bloodlines - idź, znajdź, zabij, tylko na jednej nodze, bo nie mam czasu!

A na pewno odwiedziłeś np. Ocean House Hotel? ;)

Tak i szczerze mówiąc, byłem mega rozczarowany. Naczytałem się o nim wielu pochwał, że to jedno z najlepszych zadań w historii gier itd., a dla mnie było ono zwyczajnie nudne, a pod koniec nawet trochę irytujące (bo męczyły mnie te oskryptowane, ciągnące się w nieskończoność sekwencje walącego się budynku, ognia, latających przedmiotów itp.). Przy czym zakładam, że pewnie robiłoby to wszystko lepsze wrażenie, gdybym doświadczył tego w 2004 roku. No a ja grałem całkiem niedawno i dlatego próby straszenia w tym zadaniu były dla mnie bardziej cringe'owe, niż faktycznie budujące klimat grozy.

posiadała jeszcze fenomenalny projekt questów

A konkretniej? Na czym ta fenomenalność polega? Jeżeli chodzi o stojącą za nimi fabułę, to tak, były całkiem spoko (np. śledztwo dotyczące filmów snuff), ale żeby ich projekt się jakoś wyróżniał? Toż to zwykłe, liniowe historyjki złożone z dialogów i walki, niczego fenomenalnego sobie w nich nie przypominam.

Świetne questy poboczne, znakomita mechanika, rozgrywka każdym typem wampira też inna.

Bzdura. Questy poboczne są dobrze napisane, ale o tym sam wspomniałem. Mechanicznie gra jest natomiast beznadziejna, toporna i zabugowana, przez co rozgrywka jest męcząca, wtórna, nudna i zwyczajnie odpychająca. Przebrnąłem przez nią jeden raz (i nie żałuję, bo fabuła była spoko, podobnie jak postaci, dialogi i klimat), ale jako całość, gra jest po prostu niedokończonym szrotem (zwłaszcza w drugiej połowie, gdzie jest więcej walki niż dialogów), w który bez modów ledwie da się grać, o czerpaniu przyjemności z gry nie wspominając.

Jedynka po spaczowaniu to arcydzieło, przez wiele lat w zasadzie najlepszy cRPG ever.

Taa, najlepszy RPG, który jest niemal całkowicie liniowy (nie licząc finału), a większość decyzji nie ma absolutnie ŻADNEGO znaczenia fabularnego, bo gra nie wyciąga za nie żadnych konsekwencji... To ja podziękuję za takie "arcydzieło", wolę trylogię Wiedźmin albo Mass Effect czy serię Fallout, gdzie nasze decyzje kształtują świat gry i losy zamieszkujących go postaci, kładąc na nasze barki ciężar odpowiedzialności. Bloodlines może tylko pomarzyć o byciu taką grą.