MilornDiester

WolfDale Między innymi dlatego. Jest proste, lekkostrawne i nie wymaga wysiłku. Po prostu głupawa rozrywka.

Wynik sprzedażowy o niczym nie świadczy, poza tym, że dla bardzo wielu osób gra jest na tyle ok. by ją kupić i się nią pobawić. Tak po prawdzie, to mogłoby nie być na tym świecie ani jednej osoby, która uznałaby GTAV za grę chociażby bardzo dobrą, żeby wciąż sprzedało się 200+ mln kopii.

boy3 Tylko, że prace nad Gothic 1 wystartowały w 1996 r. a premiera była w 2001.

Tymczasem Gothic 2 miał premierę w 2002, Noc Kruka w 2003 a Gothic 3 już w 2006.

Czyli w przypadku pierwszego Gothika, który w zamyśle miał być grą skromną, na miarę możliwości studia, PB dysponowało prawie 5 latami na prace. W przypadku Gothica 3, który miał niebywałe ambicje, mieli tylko trzy lata.

A fabuła często w takich grach powstaje równolegle z budowaniem technologii i assetów, bo scenarzyści muszą wiedzieć jakimi możliwościami dysponują. W przypadku pierwszego Gothika, zręby fabularne powstały przy okazji planowania mapy i tworzenia lokacji. W przypadku trzeciego Gothika, ogólny zamysł fabularny nie jest zły (poszukiwanie Xardasa w podbitej przez Orków Myrtanie, by raz na zawsze rozwiązać konflikt między bogami). Natomiast to co leży to doszlifowanie tego pomysłu, które zapewne pojawiłoby się naturalnie, gdyby mieli czas i przestrzeń na rozbudowywanie i przepisywanie niektórych wątków.

Moim zdaniem w ogóle, lepiej by zrobili gdyby od razu po Nocy Kruka, wzięli się za pierwszego Risena (którego zapewne nie mieli wtedy w planach), czyli coś mniejszego i bezpieczniejszego, gdzie mogliby skupić się na zbudowaniu nowej technologii w zamkniętej formie.

W tym samym czasie jednak, kilka osób powinno już rozkminiać trzeciego Gothika, który z założenia byłby zwieńczeniem epickiej sagi, byłby zbudowany na nowej technologii i prezentowałby niesamowitą skalę i rozmach na dobrze rozpracowanej technologii i w oparciu o głęboko przemyślaną fabułę.

Oczywiście teraz jest to gdybanie po fakcie, bo Risen powstał na skutek odebrania praw Piranhy, ale ogólnie chodzi o to, że mogliby zrobić najpierw coś mniejszego na nowym silniku a potem dopiero pełnoprawną część Gothika.

Ergo Myślę, że dałoby radę to ogarnąć jako darmowe dlc do podstawki.

Aczkolwiek żeby na tym rozsądnie zarobić trzeby by to wydać jako osobny produkt. Myślę, że za niedużą cenę, znalazłoby się sporo chętnych. Ale to wymagałoby zdobycia praw autorskich do sprzedaży a w przypadku takiego fanowskiego moda, korzystającego z innych zasobów, z dubbingiem i scieżką dźwiękową to musiałoby być prawnicze piekło.

boy3 Są trzy możliwości
1. Wydają to po prostu jako darmowy mod tak jak to działa w wielu innych grach
2. Dogadują się z całą ekipą od Kronik, płacą aktorom za komercyjne wykorzystanie ich nagrań, nagrywają na własny koszt pozostałe ścieżki dźwiękowe.
3. Pozwalają ekipie od Kronik sprzedawać swojego moda na konsolach w tym modelu co w grach Bethesdy. To ostatnie najmniej prawdopodobne bo nikomu nie chciałoby się wkładać tyle roboty w robienie systemu pod jednego moda, którego i tak udostepniono za darmo.

pawel1812 Gothic 3 co do zamysłu był ok. ale zawiodło wykonanie. Przede wszystkim w związku z pospiesznym wrzucaniem wątków byle jak, chodzeniem na skróty, powtarzalnością i brakiem ogólnej wizji dramatycznej tzn. dobrego zaplanowania co i kiedy ma się pojawić by wywrzeć określone emocje u gracza.

Mimo, że Gothic nigdy nie był jakąś filmową serią, to mieliśmy tam wyraźnie zarysowane momenty przesilenia fabularnego i zwroty akcji. Prawdziwa natura śniącego, bunt Cor Kaloma, mord na magach ognia, kradzież oka innosa, odkrycie Irdorath... to były momenty, które się zapamiętywało i które składały się na wiekszą opowieść.

Tymczasem w G3 rzeczy się po prostu dzieją... wydarzają. W głównej mierze jest to wina źle zaprojektowanego otwartego świata, który nie ma w sobie wbudowanych mechanizmów naturalnie popychających do prowadzenia fabuły w określonej kolejności. A przecież kolejność wydarzeń to esencja opowieści. Drugim problemem jest właśnie to pospieszne wypełnianie gry elementami kopiuj -> wklej, które sprawiają wrażenie nieomal placeholderów. Efektem tego jest sytuacja, w której robimy questa za questem bez rozróżnienia na questy fabularne i sidequesty, a tym samym, brak poczucia postępu, odkrywania fabuły czy po prostu uczestniczenia w opowieści. Przechodzimy przez ileś miast, z których każde jest podobne do poprzedniego, i w każdym wykonujemy dokładnie ten sam schemat: wykonaj garść sidequestów -> zdobądź pkt. reputacji -> porozmawiaj z wodzem -> wyzwól miasto.

I co z tego, że niektóre miasta mają naprawdę ciekawy i unikalny projekt, jak Faring czy Gotha (podczas gdy inne są turbo generyczne), jak w każdym robimy dokładnie to samo?

Mamy też dodatkowe regiony Varantu i Nordmaru, które nie mają praktycznie żadnego ciężaru fabularnego. Do Varantu możemy sobie po prostu dojść na piechotę (za pierwszym podejściem zrobiłem to jeszcze przed wyzwoleniem Cape Dun) a Nordmar wymaga jakiegoś tam drobnego questa.

Do tego dochodzi kompletnie niesatysfakcjonujący system rozwoju postaci - wyleciały unikatowe animacje na każdym poziomie umiejętności, wyleciało powiązanie zdolności z obozami, ogólny brak balansu sprawia, że dodatkowych poziomów nie czuć aż tak, nie zaczynamy zupełnym przegrywem, pancerze i ekwipunek zostały podpięte pod system reputacji, zamiast pod rozwój fabuły.

Ogólnie więc w G3 mamy wielki i piękny świat, wypełniony dużą ilością nieraz ciekawrj treści i intrygującym zamysłem fabularnym, które ostatecznie zostały sklejone na ślinę tak aby w ogóle przypominało to grę, którą można od początku do końca przejść.

Tymczasem dało się to zrobić dobrze, zachowując nawet ogólną strukturę, ale po prostu poświęcając więcej czasu i uwagi na szczegóły. I czerpiąc trochę z doświadczeń innych (również późniejszych) gier.

- początek gry powinien być dużo bardziej rozbudowany i kłaść fundament pod resztę. W oryginale po prostu się nawalamy z orkami, po czym każdy rozchodzi się, niemal bez słowa, w swoją stronę. Tymczasem można by zrobić rozbudowany prolog zaczynający się jeszcze na statku, przetykany przerywnikami fabularnymi, który prowadziłby nas aż do nieumyślnego spowodowania pierwszej rebelii i rozejścia się kompanii po kontynencie w celu realizacji jakiegoś większego, skoordynowanego planu. Możnaby tu uśmiercić jakąś postać z drużyny, nadając temu wszystkiemu dramatyzmu.

- Każde miasto stanowi osobną mikrohistorię. Zobaczcie jak to robił W3 - każdy krok na drodze głównego wątku, urastał do osobnej historii, osadzonej w konkretnym regionie i angażującej innych bohaterów. Podobnie i tutaj. Każde miasto ma swoją, unikalną specyfikę, główny cel jest ten sam tzn. zdobyć informacje o Xardasie, ale za każdym razem droga do niego jest inna. Raz trzeba się skontaktować z lokalną gildią złodziei, innym razem dołączyć do jakiejś organizacji, wkraść się w łaski jakiegoś ważnego orka itd. Polecam myśleć o tym jak o dołączaniu do Gildii z G1/G2/R1 tylko, że tym razem każde miasto miałoby swoje stronnictwa i unikalny charakter.

- Istnieje silny podział między strefami na poziomy trudności, który wymusza jakąś ogólną kolejność. Wejście do Varantu i Nordmaru na podobnej zasadzie co do Górniczej Doliny w G2.

- rozbudowane wątki poboczne typu zemsta Lee (w sumie to chyba jedyny taki quest poboczny jaki mogę sobie przypomnieć) są rzeczywiście rozbudowane i opowiadają jakąś osobistą historię.

- Jakiekolwiek cutscenki, które sygnalizowałyby postęp fabuły

- Rozwój postaci niemal 1:1 jak z pierwszego Risena.

- Ekwipunek powiązany z postępami fabularnymi.

W największym skrócie:
Podzielić grę na mniejsze fragmenty (nawet umownie, bez twardych granic) i myśleć o nich jako o osobnych grach w stylu klasycznego Gothika, które spajałaby jakaś większa fabuła. Lokalne problemu i historie składają się na większą opowieść.

Darek1785 Dzięki!

Moim zdaniem robią dobrze. W marce jest potencjał i dobrze, że z niego korzystają. Zwłaszcza, że nie jest to jakieś cyniczne wyciskanie kasy a po prostu oferowanie kolejnych produktów.

Trzeba też mieć na uwadze, że Gothic zawsze balansował niemalże na granicy rentowności, więc nie dziwota, że próbują jak największej liczby źródeł zarobku. Mam nadzieję, że pojawią się też te odnowione wersje na PCty i Androidy.

Chociaż największym marzeniem byłoby włączenie Kronik do kanonu i wydanie jakiejś poprawionej i rozbudowanej, "definitywnej" wersji jako pelnoprawną odsłonę i to jeszcze z fizycznym wydaniem... A potem kontynuacja serii jako spin-offu. Np. "Kroniki Myrtany: Khorinis" i przedstawienie historii wyspy i przemian związanych z uruchomieniem pierwszej kopalni. Również mogłoby to być oczami jakiejś znanej postaci np. Hagena albo Pyrokara (których tożsamość poznalibyśmy oczywiście dopiero na koniec)

MrPawlo112 Jak dla mnie najważniejszą granicą jest premiera PS4/XOne. Wtedy rok po roku dostaliśmy AC Unity, Wiedźmina 3 i BFa 1. Od tego czasu mamy już tylko drobne poprawki i postęp ilościowy. RDR2 to z kolei moment, w którym ostatecznie okazało się, że talent twrców i włożone zasoby odkrywają kluczową rolę a postęp technologiczny jest drugorzędny.

Gry z okresu PS3/X360 to taki moment przejściowy, w którym już było widać starania o dobicie do obecnego standardu.

Wcześniej to już chyba bez kontrowersji można spokojnie mówić o grach retro.

Obecnie zaś osiągnęliśmy już pewną dojrzałość technologiczną naszego medium i przełomy będą pewnie teraz przypominać raczej kino, jeśli chodzi o jakość i częstotliwość. Przełom na poziomie Gothic 2 / Gothic 3, albo Morrowind / Oblivion jest już raczej nie do pomyślenia.

starkillah64 "8-letnie RDR2".

Aż trudno uwierzyć... w latach 2000-2010, 8letnia gra oznaczała leciwą klasykę albo wręcz prehistorię. Dzisiaj 8letnia gra to wciąż absolutna topka i jedna z najpiękniejszych produkcji jakie są dostępne...

mgr. Kuba Czemu? W grze widzimy rok 2020 i wedle kanonu już wtedy świat był typowo cyberpunkowy.

Zresztą to i tak wszystko retrofuturyzm więc alternatywna rzeczywistość ma więcej sensu niż "nasza przyszłość", bo jak wyjaśnić że w świecie przyszłości technologia jest pod pewnymi względami bardziej zacofana niż dziś?

I nikt tu nie mówił o "sezonie jako przygotowaniu" (chociaż to dzisiaj w modzie) ale o pełnoprawnej historii, która wiąże się z grą, ma główną gwiazdę i opowiada własną opowieść.

Inquerion No i super.

Ale nie dla wszystkich jest to priorytet. Tak samo nie wszystko jest (byłoby) na Steamie. A poza tym każdego roku pojawiają się nowi gracze, którzy mają nowe konta.

Dlatego raczej nie wygraliby całego rynku, ale takie 30-50% spokojnie byłoby w zasięgu.

PanDaneX Ale przecież nie piszę, że to jest jakieś rozwiązanie, którego szczególnie potrzebuję. Mi tam wszystko jedno do kogo idzie prowizja ze sprzedanych gier na PC. Dziwi mnie tylko, że MS jest to również obojętne.

Poza tym, jaki pisałem, takiego efektu nie dałoby rady uzyskać samym przymusem. MS mógłby nim w paru miejscach przechylić szalę np. poprzez zabranie exów i Game Passa z innych miejsc, ale ostatecznie wszystko sprowadziłoby się do przedstawienia wystarczająco dobrej oferty: świetnie działająca aplikacja, dużo funkcjonalności, emulacja, wyprzedaże jak na Steam, rozdanie za free jakichś dobrych klasyków itd.

Po prostu musieliby dać graczom coś odrobinę chociaż lepszego niż Steam. A mieliby środki by to zrobić.

Inquerion "Taki ubogi Steam".

I to wszystko wyjaśnia. To musiałaby być aplikacja przynajmniej porównywalna ze Steamem żeby ludzie chcieli z niej korzystać. Tymczasem MS Store to kompletny bajzel, mieszający gry z programami, z beznadziejnym interfejsem i bez sensownych funkcjonalności.

A sama aplikacja Xbox służy tak naprawdę tylko odpalaniu Game Passa o czym wspomniałem.

Chyba powinienem był napisać "jako fanowi" albo po prostu "jako fan"...

gharou Ale to nigdy nie była gra dla większości. Raczej dla określonej niszy, która jest na tyle szeroka by gra się zwracała (zwłaszcza, że w rękach MS miała nie tyle sprzedać wystarczająco dużo kopii, ale dokładać się do prestiżu wydawcy a tym samym sprzedawać konsole i abonament). Oczywiście zwracałaby się pod warunkiem, że w swojej niszy byłaby bardzo, bardzo dobra. Trudno odnieść sukces jak się jest jednocześnie niszowym i przeciętnym...

A co do "doświadczenia"...

Doświadczenie również buduje się poprzez grę, albo ściślej - przez mechanikę.

Scenariusz, grafika, reżyseria, udźwiękowienie, gra aktorska etc. to tylko jeden z ważnych elementów (z tego wywiązali się moim zdaniem naprawdę dobrze), ale jest jeszcze druga połowa doświadczenia, czyli to jak się w daną grę gra - jak gracz odbiera grę podświadomie poprzez zadania i wyzwania jakie gra przed niego rzuca.

I tak możemy pokazać graczowi, że główny bohater/bohaterka zmaga się z jakimś zadaniem ponad jej siły... ale możemy też podkręcić poziom trudności do poziomu w którym gracz będzie podzielał frustrację przegrywającego protagonisty. Poprzez gameplay możemy nakazać graczowi myśleć określonymi kategoriami i skupiać uwagę na tym na czym nam zależy. To też świetnie robił pierwszy hellblade, który za pomocą mechanik starał się zmusić gracza do tego by myślał i postrzegał rzeczywistość tak jak robią to osoby z psychozą.

To był świetny pomysł i dwójka powinna go maksymalnie rozbudować, podczas gdy go po prostu zminimalizowała na rzecz chodzenia i cutscenek...

RoyRedemptioned Jeszcze gdyby było tak, że faktycznie byśmy jakąś dużą porcję tej Islandii zobaczyli... pamiętam jak przy jednej z pierwszych zapowiedzi z niepokojem (ze względu na dużą zmianę w stosunku do poprzedniej części) odnosiłem wrażenie jakoby chcieli dwójkę osadzić w otwartym świecie...

...a tu się okazało, że gra jest tak samo - albo i bardziej - korytarzowa jak jedynka, a "wielkie przestrzenie Islandii" oglądamy wyłącznie w króciutkich cutscenkach, w których kamera przelatuje o kilka kilometrów dalej do kolejnej maciupeńkiej lokacji.

W ogóle, jak się odkopie te pierwsze zapowiedzi, to wygląda to trochę jak przypadek CP77 podniesiony do potęgi. Tak jakby chcieli stworzyć niesamowicie ambitny i rozbudowany sequel, w którym przemierzamy ogromne mapy, w którym przewodzimy napotkanym plemionom itd. itd. a na końcu zostało z tego wykrojone jakieś króciutkie Demo, które długością odpowiadałoby materiałom pokazowym na jakichś targach czy czymś takim. Może okazało się, że nie mają aż tyle talentu i zasobów ile by wymagały ich marzenia? Albo Covid im wszystko tak popsuł, że potem musieli skleić jakieś minimum, które w ogóle nadawałoby się na grę?

Wielka szkoda bo jedynka to był taki nieoszlifowany przebłysk geniuszu a i dwójka nie była zupełnie zła - po prostu strasznie uboga - więc będzie to mimo wszystko wielka strata, jeśli nie zobaczymy nigdy serii w jej pełnym potencjale...

3dD1e Tylko, że przed KCD to on miał jakieś 20 parę lat, więc brak ról to jeszcze nie jest zaprzepaszczona kariera (chociaż dla młodego człowieka, który musi się jakoś utrzymać taki stan bez zleceń też nie może trwać wiecznie). Obecnie jest natomiast po trzydziestce, więc to właśnie dobry moment żeby nabierać rozpędu.

Ale w ogóle odnoszę wrażenie, że nawet bardzo duże role w tego typu produkcjach tj. Wielkich projektach growych, raczej nie przekładają się na sukces w branży aktorskiej.

Jak popatrzymy na aktorów z serii RDR i GTA to nie przypominam sobie żeby któryś zrobił potem jakąś karierę. A mówimy tu o absolutnym topie jeśli chodzi o branżę.

Może wynika to z tego, że taki projekt zabiera mnóstwo czasu (RDR2 i KCD2 zajęło bodajże po 7 lat każde), podczas którego raczej nie ma szans na przyjmowanie innych zleceń a sama rozpoznawalność jest mimo wszystko taka sobie, bo samego aktora nie widać i co najwyżej postać może mieć jego twarz (ale przeciętny odbiorca nie wie czy to faktycznie on czy tylko głos).

Nic dziwnego, że takie projekty raczej nie są wstępem do wielkiej kariery a sami aktorzy często kończą streamując albo starając się w inny sposób wykorzystać swoją chwilową rozpoznawalność. I o ile mamy przykłady nawet bardzo znanych aktorów filmowych, którzy pojawiają się w grach (Reedus, Spacey, Reeves, Elba, Serkis...) tak nie słyszałem jeszcze o przeciwnym kierunku.

A szkoda bo takich aktorów jak Robert Clark, Melina Jurgens czy właśnie Luke Dale, chętnie bym zobaczył na dużym ekranie kiedyś.

tynwar Zgadzam się w całości.

To, że coś jest racjonalnym wyborem i poskutkowałoby lepszym produktem, wcale nie oznacza, że jest optymalnym wyborem w kontekście całego rynku.

Jedyna szansa na to, że zrobi to jakiś niezależny twórca, chociaż wątpię ponieważ aby to zrobić dobrze potrzeba by zapewne ogromnych zasobów.

P.S. RDR2 działało i pięknie wyglądało na konsoli, która miała niecałe 2 tflops (pomińmy na chwilę, że tflopsy są tylko przybliżeniem). To jakieś 20-30 razy mniej niż dzisiejsze karty ze średnio-wysokiej półki. Czyli teoretycznie gra o jakości RDR2 mogłaby działać wykorzystując jakieś 10% obecnej mocy obliczeniowej. Cała reszta zostaje na pozostałe funkcjonalności.

A Skyrim to już w ogóle... szkoda że nie wydali jeszcze na telefony...

Ergo Oczywiście, że potrzebuje ale jakoś istnieją mody do takiego Skyrima, które działają (w ograniczonej formie zapewne).

A moc obliczeniowa jest, bo i tak dobijamy do miejsca, w którym kolejne zmiany graficzne są coraz mniej widoczne. To już lepiej zacząć to inwestować w takie rzeczy jak fizyka (od dawna w regresie) czy właśnie AI postaci z prawdziwego zdarzenia.

Osobiście wolałbym grę, która wygląda jak Wiedźmin 3 i pozwala na niespotykaną wcześniej interakcję z otoczeniem niż grę która wygląda jak Wiedźmin 3 remaster i zżera wielokrotnie więcej zasobów, wyglądając przy tym tylko nieco lepiej.

Oryginalny Wiedźmin 3 chodził w jakichś 30 klatkach w 4k z ultra na GTX 1070 (6.5 tflops)

Tyle samo, ze wszystkim na maksa i natywnym 4k wyciąga w remasterze RTX 5090 (104 tflops)

I nie żebym miał coś przeciwko wyciskaniu ile się da z 11 letniej gry, ale to po prostu pokazuje jak trudno jest zagospodarować moc obliczeniową powyżej pewnego poziomu.

Po prostu dużo bardziej interesująco jawi się gra, która ma po prostu ładną grafikę (nawet taki Skyrim byłby ok) ale za to przełomowy sposób funkcjonowania świata, niż kolejna gierka z jeszcze troszkę ostrzejszymi teksturami.

Zresztą, to przecież nie oznacza, że wszystkie gry powinny teraz cofnąć się o dekadę w jakości grafiki. Wystarczy, że kilka pójdzie na taki eksperyment.

vanBolko Znając życie na pewno zrobi to ktoś inny niż Bethesda.

Ich strata.

Szkoda tylko, że model TESa by się do tego doskole nadawał ze swoją otwartością i tym że zawsze było to raczej takie pole do eksperymentowania (głównie dla moderów).

TheFrediPL Tak jak pisałem - każdy żyje w swojej bańce.

damian_gracz Nie przeczytałeś tego co napisałem?

Marky -90% to może nie, ale rzeczywiście po trzech latach to gra powinna latać za połowę ceny minimum.

To znaczy - wydawca może sobie robić co chce i nie dziwię się, że Larian który bardzo długo dodawał do gry darmową zawartość, chciałby jak najdłużej brać za nią wysoką cenę (zwłaszcza że jak już raz się zejdzie do jakiegoś poziomu to trudno od niego odejść).

Z drugiej strony, jeśli za stówę mogę kupić takiego CP77 z wielkim dodatkiem albo świeżutkie, wybitne KCD2 a za grosze mam Skyrimy, Wiedźminy, Divinity i wiele, wiele innych gier które za kilkanaście/kilkadziesiąt złotych dają mnóstwo świetnej rozrywki... to ja jednak odpuszczę.

KCD2 kupiłem za około stówkę jakieś pół roku temu albo więcej. Tyle samo albo trochę więcej wydałem na Gothic Remake. Gdyby BG3 był wcześniej w podobnej cenie to pewnie bym też się skusił bo lubię RPGi i dużo dobrego o nim przeczytałem... no ale nie interesuje mnie na tyle żeby dwie stówy płacić. Konkurencja jest mocna i już teraz mam więcej godzin do ogrania niż wolnego czasu na nie.

No cóż. Decyzja wydawcy czy woli sprzedać jednej zapalonej (a tych jest coraz mniej) osobie grę za 199 czy dwóm średnio zainteresowanym za 99.

Ja tej konkretnej gry w bibliotece mieć nie muszę bo mam w co grać.

jozinzbazin To wygląda jakby chcieli uciec po prostu od problemu i wyrzucić go poza studio. Może i słusznie zrezygnowali z czegoś co im nie szło (chociaż czego by nie mówić, ich silnik potrafił imponować pomimo błędów)

maciell Na tym właśnie polega wyższość procesu produkcyjnego Clair Obscur, że zamiast zatrudniać 250 osób na etat i kazać im pierdzieć w stołki przez 5 lat, zbudowali 30osobowy zespół siedzący na stałe nad grą i zlecali poszczególne zadania na zewnątrz żeby przyspieszyć prace.

Jeśli uznajemy, że każda osoba pracująca nad grą jest członkiem zespołu to musimy wliczyć np. w takim remaku Gothika, wszystkich aktorów dubbingowych, ze wszystkich języków tłumaczy, ekipę sprzątającą i grafika robiącego plakaty.

A Beatlesów tak naprawdę nie było czterech bo ktoś im miksował dźwięk, ktoś ustawił mikrofon, ktoś umawiał trasę koncertową a kto inny parzył kawę między nagraniami.

Problemem współczesnych AAA jest to, że zatrudniają na stałe wielkie ekipy które chłoną budżet a potem nie umieją optymalnie zarządzić ich czasem pracy.

Draugnimir System transmogryfikacji to jest ostateczny akt kapitulacji ze strony projektantów ekwipunku - "nie byliśmy w stanie zaprojektować pancerzy, które wizualnie oddają swoją rolę w grze, więc damy wam możliwość naprawienia tego samemu".

Pancerz powinien wyglądać tak jak na to wskazują statystyki, sposób jego zdobycia, historia wokół i moment w fabule. W Gothikach najpierw biegamy w szmatach, potem w jakimś lekkim pancerzyku a na końcu w potężnej zbroi. W Wiedźminie 2 mamy najpierw zwykłą kurtkę, potem pancerz stworzony z potwora, którego zabiliśmy, potem pancerz jakiegoś nieumarłego dowódcy a potem jeszcze jakieś fikuśne zbroje. W Wiedźminie 3 mamy najpierw wiedźmiński pancerz a 15 minut później jakąś śmieszną kurteczkę, którą kupiliśmy od handlarza bo ma 1 lvl więcej niż nasz pancerz. I potem na zmianę nosimy fajnie wyglądające pancerze i śmieszne kurteczki.

Transmogryfikacja to ostateczna deklaracja ze strony CDPu, że system jest kiepski, nieprzemyślany i mamy się nim nie przejmować.

Gdyby chcieli ten system zrobić dobrze, powinni ograniczyć się do pierwszego pancerza, ekwipunku poszczególnych szkół i kilku wybranych handlarzy, u których logiczne jest to, że będą posiadać jakiś wyjątkowy okaz zbroi (np. jeden płatnerz w Novigradzie, jeden na Skellige etc.) Cała reszta powinna wynikać albo z jakiegoś specjalnego questa (Zbroja z Undwik) albo popchnięcia fabuły do przodu (np. nowy pancerz przed bitwą o Kaer Morhen).

Pancerzy powinno być dużo mniej, powinniśmy mieć jeden pancerz przez nawet kilka godzin (jeśli nie zależy nam na dodatkowych zadaniach), ale za to każdy pancerz powinien być unikalny i odzwierciedlać postępy w fabule.

A jeśli ktoś chce zmieniać pancerze jak rękawiczki, ale denerwuje go kiepski design kurteczek z W3, to polecam moda podmieniającego randomowe zbroje z W3 na te z W2, który do dziś pozostaje jedną z najlepszych, o ile nie najlepszą grą pod względem projektu pancerzy i ubrań.

Ku'gath A potem już W4 przejmie pałeczkę w 2028.

Maniek_MDZ Pełna zgoda i wielokrotnie się o tym rozpisywałem, więc napiszę tylko króciutko:

Uważam, że z tego typu questów powinien być zbudowany sam rdzeń gry. Zamiast pakować cały 6-miesięczny prolog do gry jako cutscenka, powinni uczynić go głównym etapem gry, który byłby najbardziej rozrywkowy i sandboksowy (najwięcej możliwości wyboru).

Widzę to tak:
Po spotkaniu Jackiego naszym głównym questem jest "Zbuduj pozycję w Night City". Żeby to zrobić, nie musimy wykonywać serii misji po sznurku, którą wykonujemy jedna po drugiej, ale po prostu bawimy się w otwartym mieście, szukamy zleceń, wykonujemy je w dowolnej kolejności (chociaż trudniejsze myśli są blokowane przez nasze umiejętności, a część odblokowuje się po zrobieniu łatwiejszych). Możemy też swobodnie bawić się sidequestami i nic nas nie goni. Generalnie na tym etapie nie mamy nawet ostrego rozróżnienia między mainquestem a sidequestem. Całość przypomina początek gry z Gothika I i II - mamy ogólny cel (dostań się do magów/górnego miasta), a do nas należy znalezienie sposobu poprzez eksplorację otwartego świata. Tak samo zresztą działa przecież pierwszy duży etap w KCDII - dostań się na wesele, a jak i kiedy to zrobisz to nas za bardzo nie obchodzi.

I te "duże questy", które najbardziej wpływają na naszą reputację i popychają grę do przodu (coś jak zadania dla Cieni, które przekonują ich do nas w G1) są właśnie czymś w stylu questa z Flatheadem (który był tak rozbudowany bo pokazywano go na pokazach przedpremierowych). Każdy jest osobną historią rozpisaną na 1-2h i poza jakimiś smaczkami jest odciętą całością, więc można dodawać wiele różnych alternatyw, nie bojąc się że potem konsekwencje będą się nawarstwiać i robić problemy w głównej fabule. Po prostu przyjmujesz jakieś zlecenie, sam decydujesz jak je wykonać i dostajesz jedno z kilku mocno różniących się zakończeń.
Każde jest mega intensywne, mega odmienne od pozostałych (tu scenarzyści mogliby ostro puścić wodze wyobraźni), trwa te 1-2h i zostawia nas z poczuciem, jakbyśmy właśnie obejrzeli bardzo mocny film (akcji/nori/sci-fi/horror/heist/przygodowy etc.). I każdy służy temu by powiedzieć nam coś więcej o Night City, o Jackiem i o samym V. W jednym queście nurzamy się po kolana w ściekach kanalizacji Night City, by zaraz potem infiltrować ekskluzywny bal dla bogaczy. W jednym robimy akcję w stylu Mission Impossible a w kolejnym pilnujemy imprezy urodzinowej dzieciaka jakiegoś wpływowego korpa. REDzi pokazali w samym CP77, że umieją robić wyśmienite, zamknięte historie pokroju Peralezów czy Joshuy.

I dopiero po wykonaniu np. 3-4 takich questów (dla tych co chcą lecieć z główną fabułą, ogólnie byłoby ich tak z 10 co daje ok. 20h rozgrywki + aktywności poboczne) dostajemy telefon od Dexa i robimy akcję w Konpeki Plaza, myśląc że to będzie chwila naszego tryumfu, sukces, ukończenie gry i napisy końcowe.

I wtedy wszystko się chrzani, Jackie (z którym spędziliśmy ostatnie 20h świetnych przygód, który wynosił nas z płonącego budynku, z którym odwalaliśmy niespotykane rzeczy) umiera nam na rękach, my zostajemy zdradzeni, dostajemy kulę w łeb i okazuje się, że nic się wcale nie skończyło i teraz musimy zawalczyć o własne życie. No i poznajemy Johnnego...

Od tego momentu już gra może iść sobie dużo bardziej liniowo ponieważ zmusza nas do tego narracja - czas nam się kończy, i ponieważ już się na tyle nabawiliśmy otwartym światem Night City, że nie przeszkadza nam ograniczenie eksploracji (już wszystko wyeksplorowaliśmy).

Przede wszystkim jednak - doświadczenie gracza pokrywa się z doświadczeniem V. Poznaliśmy Night City, przeżyliśmy przygody, zżyliśmy się z Jackiem, jesteśmy zaskoczeni że Konpeki się nie udało, doświadczamy różnicy funkcjonowania z Johnnym i bez niego.

Tymczasem REDzi jedną decyzją, wynikającą z tego, że chcieli jak najszybciej wprowadzić do gry Keanu Reevsa:
- zburzyli immersję V/gracz
- wprowadzili rozdźwięk między eksploracją a fabułą (z perspektywy historii robienie sidequestów jest bez sensu)
- pozbawili znaczenia śmierć Jackiego
- pozbawili się przestrzeni na wprowadzanie rozbudowanych questów, które stanowiłyby zamkniętą historię (a w tym są najlepsi)
- skrócili czas rozgrywki, niwelując efekt końcowy i doświadczenie ukończenia gry

Jeśli kiedyś mieliby robić jeszcze jeden dodatek to powinni zająć się właśnie tymi sześcioma miesiącami.
Wrzucenie 20h+ rozgrywki w to miejsce uczyniłoby całą grę kilkukrotnie lepszym doświadczeniem.

radoslawk2581114 A gdyby tylko CP77 nie wyciął najważniejszego etapy gry, czyli zadamawiania się V w NC to pewnie nie byłoby to aż takim problemem.

elathir I tu tkwi właśnie cały problem.

Jak się człowiek na spokojnie nad tym zastanowi, to okazuje się, że rozwiązaniem optymalnym jest regrywalność - grę możesz skończyć szybko, ale testując różne opcje możesz się nią bawić setki godzin i latami do niej wracać.

Natomiast kierując się czysto emocjami - chcesz mieć jedną, długą rozgrywkę ponieważ z jednej strony kierujesz się ekscytacją na myśl o "100h+ fabuły!" a z drugiej FOMO nie pozwala zaakceptować, że z czegoś trzeba zrezygnować...

elathir Tylko, że takie podejście jest ze strony graczy zupełnie irracjonalne ponieważ szkodzi im samym.

Oczekuje się dziś od tworców gier na 100h+ a potem zaledwie niewielki % te gry kończy.

Twórcy CP77 sami mówili, że celowo skrócili wątek główny by więcej osób do niego dotarło niż przy W3.

To z kolei spowodowało rozczarowanie u tych fanów, którzy byli gotowi poświęcić czas na to by przeżyć wielogodzinną, rozbudowaną epopeję, w której zakończenie będzie czymś naprawdę satysfakcjonującym.

Wydawać by się mogło, że jest to sytuacja bez rozwiązania i nie da się zadowolić obu tych grup. Tylko, że właśnie gry komputerowe są tym medium, które pozwalają na to idealnie odpowiedzieć, właśnie poprzez możliwość wyboru przez gracza jego własnej ścieżki oraz wysoki poziom regrywalności.

Jak ktoś chce na grę przeznaczyć kilkanaście godzin to spokojnie sobie w tyle przejdzie Zabójców Królów ustawiając średni poziom trudności, omijając sidequesty i próbując tylko jedną ścieżkę. A jak komuś gra przypadnie do gustu to spokojnie może odpalić ją drugi raz, na wysokim poziomie trudności, robić sidequesty, wypróbować różne decyzje i przejść grę dwa albo i trzy razy, za każdym razem znajdując coś nowego.
Mamy grę na 15h i 50h+ w jednym.
Do tej pory pamiętam ile radości mi sprawiło gdy wybrałem za drugim podejściem ścieżkę Iorwetha i odkryłem, że dostałem w praktyce drugą grę w gratisie. A tyle się naczytałem jaki to W2 króciutki i poobcinany...

W W3 już czegoś takiego nie było, chociaż pamiętam, że przechodząc grę po raz pierwszy na szybko zostało mi na tyle dużo wątków by mieć sporo nowego za drugim podejściem. Plus jest kilka takich decyzji np. w historii Barona albo przygotowań do bitwy o Kaer Morhen które dają po kilka godzin alternatywnej rozgrywki. Dużo lepiej działa to w dodatkach, gdzie możemy mocno pozmieniać np. w skoku na Dom Borsodich albo mieć zupełnie odmienny ostatni akt w Krwi i Winie...

Oczywiście, tutaj trzeba odróżnić aktywności dodatkowe od alternatywnych ścieżek.

Te pierwsze są łatwiejsze dla gracza w odbiorze i dla twórcy w projektowaniu, ponieważ ich podjęcie lub nie, nijak nie wpływa na wszystko inne. Natomiast te drugie są dużo cenniejsze - z tego samego powodu - z perspektywy rozgrywki RPG. Jeśli samemu mogę zdecydować o tym jaką drogą potoczy się główny wątek to a.) naturalnie ma to dużo większy potencjał regrywalności, ponieważ nie tylko widzę nową zawartość ale też zastępuję nią starą, unikam więc powtarzalności b.) mogę sobie skonstruować dokładnie taką fabułę jaka mi odpowiada - z wyborami które uznaję za słuszne, z efektami, które uznaję za satysfakcjonujące.

Słowem: Gry RPG powinny być grami na 200h+ ale powinno to raczej wyglądać w ten sposób, że spośród 200h rozgrywki układamy sobie optymalne pod nas 20h do 50h a nie klepiemy powtarzalne questy przez 100h i czasem tylko mamy jakiś symboliczny wybór.

Inną rzeczą jest to żeby długość rozgrywki znajdowała odzwierciedlenie również w zakończeniu. I tu jest kilka sensownych przykładów jak to, że robienie sidequestów z towarzyszami w ME2 wpływa na nich w zakończeniu, zarzucenie niektórych wątków w W3 wpływa na to jak wygląda świat na końcu a w CP77 dostajemy alternatywne możliwości na koniec pod warunkiem zrobienia wystarczająco dużo questów z Johnnym.

Ale to też powinno pójść dalej tak, żeby skończenie gry po linii najmniejszego oporu dawało nam satysfakcjonujące, ale okupione stratami zakończenie, a poświęcenie większego wysiłku pozwalało skończyć tak jak nam się wymarzyło.

malkavian Ok. Zapomniałem dodać, że "wycofał się z aktorstwa bo nie miał nowych ról, więc wrócił do siebie na farmę". Myślałem, że nikomu nie będzie trudno się domyślić.

Not4u94 Ponieważ zarabialiby na grze, którą i tak już raz sprzedali. Jesli gra oryginalnie kosztowała 199 zł, zostanie wystawiona za 70 z czego połowa wróci do wydawcy, to czym to się różni od sprzedaży gry za 29.99 na wyprzedaży?

Większość zysków to pierwsze tygodnie/miesiące od premiery kiedy zapaleni fani są gotowi zapłacić pełną cenę by jak najszybciej zagrać. Ci i tak nie czekaliby na używki. Nie byłoby też mechanizmy "przejdę szybko i odsprzedam po niedużej stracie", bo obecność prowizji od wydawcy sprawia, że nawet jak wystawisz za 10 zł mniej to i tak trafi do ciebie mniej niż połowa tego co zapłaciłeś.

Mechanizm działałby przede wszystkim w oparciu o ludzi, którzy doszli do przekonania, że gra tylko kurzy im się w bibliotece i wolą parę groszy odzyskać. Ale też mało kto wystawiałby grę za ułamek ceny (te oferty też szybko by znikały) bo po co skoro gra trzyma cenę i wystarczy wystawić trochę taniej.

Więc na dobrą sprawę używki działałyby tak jak wyprzedaże, gdzie wydawca obniżając cenę dociera do kolejnych, coraz mniej przekonanych grup ("za pełną cenę to nie, ale za dychę wypróbuję").

Oczywiście, że system premiowałby dobre i uznane gry. Wątpię by wiele osób chciało pozbyć się z kolekcji Wiedźmina 3 lub Skyrima po to tylko żeby być 10 zł do przodu. Tak samo podejrzewam, że wyróżniające się gry indie mogłyby liczyć na większą sprzedaż pierwotną z powodu chęci wsparcia małego producenta.

Najbardziej zagrożone byłyby jadące na hypie AAA z wielkimi budżetami, marketingiem i niską jakością produktu. Wtedy faktycznie sprzedałoby się pewnie z milion egzemplarzy w pierwszym miesiącu a potem tylko by latały tanio odsprzedawane kopie zawiedzionych ludzi.
No ale też o to chodzi by gracz miał możliwość dysponowania swoją własnością i w momencie w którym gra go rozczarowuje, mógł ją sprzedać dalej i odzyskać część pieniędzy.

A duzi wydawcy niech sami już dbają o to żeby ludziom sie ich gry podobały i żeby chcieli je trzymać w swoich bibliotekach. Poza tym, powinni mieć wystarczająco dużo narzędzi na to by wyróżniać gry kupione z pierwszej ręki czy nawet za pełną cenę (np. poprzez warstwę wizualną na platformie).

Zresztą, w świecie keyshopów, kupowania dostępu do kont z grami, piratów, rozdawnictwa i przecen -90%, to akurat stworzenie dużego rynku wtórnego który byłby oficjalny i pozwalał zarabiać na nim wydawcy, powinno się tylko opłacać. W ostateczności można dodać jeszcze opcję regulacji % z odsprzedaży przez każdego wydawcę z osobno. I wtedy on ustala czy chce żeby to było 15% i będzie czerpał zysk z dużego ruchu, czy ustala jakieś zaporowe 90-100% i w praktyce blokuje tę możliwość.

maciell Ale przecież na tym właśnie polega różnica.

Czym innym jest zatrudniać kogoś na określony czas, żeby wykonał konkretne zadanie na które zespół nie ma czasu albo umiejętności, a czym innym jest trzymać nonstop kilkuset pracowników, którzy raz mają więcej a raz mniej do roboty, ale koszty i tak tworzą.

Co do prawa Price'a - pełna zgoda.

Dobrze, że mamy fotorealistyczne, kinowe doświadczenia oraz pixelartowe gry niezależne...

ALE

Wyraźnie już widać że rozmiar nie skaluje się tak jakby tego wydawcy oczekiwali.

Jak to ktoś powiedział po premierze CP77 - "9 kobiet nie urodzi dziecka w miesiąc".

I tak samo gra z 30krotnie większym zespołem, która wyda 30 razy więcej pieniedzy, nie bedzie 30 razy lepsza od innej, ani też nie zarobi 30 razy więcej.

Po pierwsze - dlatego, że istnieją elementy, które nie zależą od samej ilości włożonej pracy, takie jak dobra fabuła, ciekawy setting, interesujący pomysł na gameplay. Wiadomo, że im więcej pracy się włoży tym łatwiej uzyskać dobry efekt, ale czasem wystarczy wena jednego deva siedzącego w wannie albo przechadzającego się w parku żeby wpaść na ten jeden pomysł, który wyróżni grę na tle konkurencji i uczyni ją niezapomnianą.

W większości przypadków jest to jednak talent, który jest niewymienialny między jednostkami.

Po drugie - istnieje pewien pułap od którego ilość włożonej pracy nie jest już tak zauważalna. Od pewnego etapu naprawdę nie robią na nas wrażenia dodatkowe piksele, czy polygony. Od pewnego etapu nie chce nam się szukać kolejnej znajdźki i nie imponują nam dodatkowe hektary mapy. No, i oczywiście nie zwrócimy uwagę na kolejny detal w postaci klapek, które odrywają się od pięty podczas chodzenia.

Po trzecie - ponieważ im większym zespołem się dysponuje, tym więcej pracy pochłania on na samego siebie. To wszystko o czym wspominałem wyżej - ludzie do zarządzania, ludzie do oceniania, do dbania o dobre relacje, do zatrudniania kolejnych itd. A poza tym, im więcej masz osób zespole, tym łatwiej jest się po prostu obijać. Jak masz 30 osób i termin premiery na za dwa lata, to od razu widzisz kto przybliża projekt do sukcesu a kto nie. Jak masz tych osób 500 to albo musisz zatrudnić kolejne osoby do pilnowania pracy, albo zaakceptować że jakaś część zespołu będzie spędzać czas na kawie, pogaduszkach w korytarzu i graniu w pasjansa. Do tego dochodzi kwestia komunikacji - w 30 osobowym zespole każdy wie co robią pozostali, wiadomo co trzeba zrobić, kto jest odpowiedzialny, kto co umie, do kogo się zwrocić o pomoc albo decyzję. Jak jest tych osób 500... część ludzi może nawet nie wiedzieć o tym co robią inni, czy nawet że w ogóle istnieją. Przy pracy kreatywnej to jest dodatkowo ważne.

No i teraz zmierzając do końca:

Gdzieś istnieje jakiś złoty środek, po którym po prostu nie opłaca się inwestować w rozrost. Dla każdej gry będzie on zapewne. Nieco inny, będą zespoły którym wystarcza mikroskopijna liczba pracowników, będą wielkie molochy które potrafią tym wszystkim zarządzić.

Jednak najlepiej wyjdą na tym te zespoły, które znajdą dla siebie swoją złotą niszę.

Dwa przykłady z brzegu, dla zilustrowania dwóch skrajności:

Z jednej strony CDP RED - 250 osób pracowało na W3 w szczycie i ok. 600 na Cyberpunkiem. Czy CP77 jest ponad dwa razy lepszą grą od Wieśka? Myślę, że mało kto tak uważa... czy sprzedał się w większej liczbie egzemplarzy? Absolutnie nie (chociaż trzyma wyższą cenę, to mu oddajmy). Czy nie lepiej byłoby stworzyć dwa zespoły i wypuścić w tym samym czasie dwie gry na poziomie W3?
Możliwe...

Z drugiej strony mamy Piranhę Bytes, która uczepiła się myśli, że może w 2020 tworzyć open worldy RPG mając 10 razy mniej pracowników niż konkurencja. No i okazało się, że wszyscy ich wyprzedzili a oni po prostu rozwijali się żółwim tempem w porównaniu do reszty. I zniknęli.

No i mamy takie gry jak Clair Obscur, wspomniany Wiedźmin 3, KCD2 i teraz Dawnwalker...

Gry, które jeśli odstają od standardów branży to niewiele, które kosztowały ułamek tego co konkurencji... i które pod wieloma względami wyprzedziły rywali w tych aspektach, które już tak jednoznacznie z budżetem powiązane nie są - settingiem, fabułą, konstrukcją, mechanikami, generalnie pomysłem na siebie. Co też w niemałym stopniu wiąże się z tym, że niższy budżet pozwala na więcej ryzyka, które z kolei jest konieczne do zrobienia czegoś ciekawego i oryginalnego.

Dlatego cieszy mnie to, że coraz więcej studiów świadomie wstrzymuje rozrost (nie mylić z rozwojem) w miejscu, który wydaje im się optymalny. Niech inwestują w swoich pracowników (by ci nie uciekali jak ludzie z cdpu po premierze W3), niech rekrutują niewielu ale na jak najwyższym poziomie, niech dają im przestrzeń na poszerzanie umiejętności i wiedzy, niech dają im optymalne warunki do pracy.

I niech skupiają się na tym co fundamentalne - na dobrych opowieściach, solidnym, wciagającym gameplayu i oryginalnych pomysłach.

Grafika, rozmiar świata, detale i ogólny rozmach to tylko pudło rezonansowe, które ma wzmacniać graną melodię. Samo nic nie zagra, choćby było nie wiem jam wielkie i kosztowało nie wiadomo jakie miliardy.

pawel1812 No tak. To jest niestety łyżka dziegciu w tym wszystkim. Żeby zrobić tę grę musieli zrobić ją za chińskie pieniądze. Mam tylko nadzieję, że przy okazji tej umowy nie zaprzedali się całkowicie i zarobią tyle by ostatecznie wyjść na swoje.

Kto wie, może właśnie do tego przydałoby się takie zewnętrzne zlecenie od REDów...

MrPawlo112 Dawnwalker sprzedał się w milionie egzemplarzy w 2 dni od premiery i zebrał co do zasady dobre oceny. Jest sporo narzekania, ale też sporo zachwytów a tak ogólnie to zgoda do tego, że sobie poradzili.

Rebel Wolves już przed premierą zapowiedzieli, że chcą teraz ciągać swojego bohatera po różnych epokach i mają pomysł na całą sagę na przestrzeni wieków. Jeśli gra się dobrze sprzeda i będą chcieli skupić się na jej sequelach (oba punkty wydają się spełnione) to wyklucza ich to z grona potencjalnych podwykonawców dodatku.

Co innego gdyby Dawnwalker na siebie nie zarobił... wtedy zewnętrzne zlecenie i powrót do znanej marki mógłby być dobrym środkiem do utrzymania studia i zapewnienia środków na kolejny projekt.

vanBolko Popatrz na ostatnie zdanie jakie napisałem.

Wiem, że TES to innego rodzaju seria, ale nie zmienia to podstawowej prawdy - nie da się kontynuować serii w nieskończoność, w rozsądnych odstępach czasu, nie rezygnując z nowych marek.

Więc albo będziemy mieć TESa co ok. 5 lat ale bez Falloutów, Starfieldów i czego tam jeszcze, albo będziemy mieć TESa co 15 lat lub więcej. Albo damy się jednym seriom skończyć i weźmiemy się za kolejne.

Opcja 1 jest męką dla studiów, które po jednym sukcesie byłyby zmuszone przez kolejne 30 lat robić to samo. Opcja 2 jest obecnie i mnóstwo graczy na nią narzeka. Opcja 3 jest ryzykowna i wymaga by z czegoś zrezygnować ale daje dużą wolność kreatywną twórcom, którzy nie są zobowiązani do trzymania się kurczowo serii a graczom nie daje złudnych nadziei.

GreedFire Ja tam cały czas nie nacieszyłem się tym co umie wyswietlić wspomniana 3080ti. Jeśli tylko fizycznie sprzęt się nie popsuje to mogę jeszcze długimi latami nadrabiać wszystkie interesujące mnie tytuły.

GreedFire Dlatego bardziej liczyłbym tutaj na jakieś amatorskie rozwiązania entuzjastów niż na samą nvidię, której rzeczywiście średnio się to opłaca

TheFrediPL Gra sprzedała się w milionie egzemplarzy. Po dwóch dniach.

Gothic remake jest na rynku od trzech miesięcy i wciąż nie przebił tej liczby (na pewno by się pochwalili jak przy 500 000).

To jest zupelnie inna skala zainteresowania.

A co do ceny... sprzedali milion egzemplarzy z ceną o 80 zł wyższą niż remake a jak zacznie spadać sprzedaż tonl dadzą promkę i sprzedają kolejny za 199, potem kolejny za 149 itd...

Stichowaty Dzięki za odpowiedź.

Cyberfan Kiedyś próbowałem tego moda, ale z jakiegoś powodu mi nie siadł.

Nie pamiętam czy coś tam technicznie nie działało czy po prostu mi nie podszedł.

marvin92 Najważniejsze żeby te umiejętności realnie zmieniały grę i były potrzebne do konkretnych sytuacji, przeciwników. W podstawce ogromną różnicę robi skill dający nietykalność podczas uników i to w sumie największa różnica. A powinno być tak, że każdy niemal ze skilli albo usuwa znaczący problem albo daje jakąś możliwość.

A co do rekomendowanych leveli - to akurat niech zostanie bo to jeden z nielicznych mechanizmów RPGowych gdzie rozwój postaci coś rzeczywiście blokuje lub otwiera. Problem w tym, że te rekomendowane levele nie oznaczają, że na niższych levelach masz topielce a na wyższych gryfa czy mantikorę, ale że na niższych masz gryfa lvl 2 a na wyższych wilka lvl 30.

Co do ograniczeń levelowych ekwipunku się zgadzam, ale to musiałoby pociągnąć za sobą głębsze zmiany w loocie.

Generalnie największy problem leży w loocie, randomowości i skalowaniu lvlów, gdzie wszystko powinno być ręcznie na stałe ustawione i powerscaling powinien być oparty na gatunkach potworów, ekwipunku przeciwników i generalnie rodzajach wrogów a nie na statystykach. Tak samo ekwipunek.

No ale tak głębokich zmian to raczej nie będzie...

Samaritan Transmog to kapitulacja artystów i niezrozumienie fundamentów aRPG w TPP. Dobry pancerz powinien wyglądać na dobry a słaby powinien wyglądać na słaby. Wtedy widać postęp gracza. Jak sama gra mówi, że możesz wziąć statystyki z jednego a wygląd z drugiego to przyznaje, że artysta odpowiedzialny za wizualizację roli pancerza w świecie gry, po prostu sknocił po całości.

Chris4132 Ja nie mówię, że to jest "łatwe do osiągnięcia". Nie bez powodu wspomniałem o pasji i umiejętnościach moderów, które w przypadku Kronik były ogromne. Jednak nie było takich twardych granic jak to, że twórcy nagrywali cutscenki przez 7 lat w wielkim studio z profesjonalnymi aktorami ze sprzętem do performance capture.

Siłą rzeczy mody do gry robionej przez 1000 osób za setki mln $ będą odstawać bardziej niż mody robione przez 20-30 osób za max kilka mln. Po prostu starsze gry i te z mniejszym budżetem mają siłą rzeczy niżej zawieszoną poprzeczkę.

Felipe Powinni zrobić ze dwa albo trzy duże rozszerzenia rozmiaru mniej więcej epilogu z podstawki, gdzie wcielalibyśmy się w poszczególnych członków gangu po jego rozpadzie - Sadie, Charles i przede wszystkim Javier, który jakoś musiał trafić do tego Meksyku...

No i na koniec pełnoprawny remake jedynki na silniku dwójki

elathir Tylko, że to "granie po swojemu" to nie "granie" w sensie dosłownym (bo nie o "wygranie" czegokolwiek tu chodzi) tylko teatrzyk z wykorzystaniem obecnych w grze mechanik.

Równie dobrze ktoś może grać w piłkę nożną stojąc na rękach i zachwycać się jakie to wspaniałe możliwości daje ta gra i jak to spektakularnie nie wygląda.

czemu gracza zmuszać do gry w określony sposób gdy daje mu się całą paletę narzędzi?

Po co mu ta cała paleta narzędzi skoro do niczego nie służą poza tym żeby fajnie wyglądało?

Nie sztuką jest dodać efektowne animacje do gry. Sztuką jest tak zaprojektować grę żeby gracz sam chciał ich używać. A taki styl rozgrywki jaki jest prezentowany na filmikach, jest obecny tylko na takich nagraniach bo w grze do niczego nie służą.

Gs11 W jaki sposób?

Wymuszanie przez grę jakiegoś rodzaju rozgrywki poprzez stawiane wyzwania oznacza, że mechaniki, które daje do dyspozycji są właściwą odpowiedzią na wyzwanie. Innymi słowy - wyzwanie i mechaniki są ze sobą powiązane.

Nie chodzi o to, że gra ma zmusić gracza aby grał w jeden konkretny sposób. Chodzi o to, żeby coś przez to zyskiwał np. przejście jakiegoś trudnego poziomu. I może to zrobić poprzez skradanie, efektowne uniki, skoki, strzelanie, środki wybuchowe itd. Tutaj jest wolność rozgrywki. Tylko, że jeśli żaden z tych środków nie jest tak naprawdę potrzebny to sprawia to, że te wszystkie mechaniki są zbędne. To mam na myśli mówiąc, że znika naturalność i organiczność.

Jeżeli natrafiasz na jakiegoś trudnego przeciwnika, albo trudny etap, którego nijak nie możesz przejść, ale wtedy odkrywasz jakąś nową mechanikę np. odbijania pocisków, albo odblokowujesz jakąś nową umiejętność np. wyrzutnię rakiet w ramieniu i to pozwala ci przejść dalej, to znaczy, że te mechaniki miały sens. Jeśli natomiast używasz ich dlatego, że efektywniejsze od nich siedzenie za zasłoną jest po prostu nudne jak choinka, to znaczy że mechanicznie coś zgrzyta.

Gra nie ma wymusić określonego stylu gry. Wręcz przeciwnie, ma wymusić kombinowanie i eksperymentowanie, rozwijanie swojego stylu gry zamiast powtarzania najprostszej taktyki przez 100h z rzędu.

Filmiki przedstawiające efektowne gameplaye z CP77 to reżyserowany spektakl, który nijak się ma do celów stawianych przez samą grę. Podobna sytuacja, jak wtedy gdy jakaś gra ma czysto symboliczną fabułę a gracz dopisuje sobie w głowie wątki i dopowiada kontekst, który sam wymyślił. Ok. jest to jakiś sposób na zabawę i wiele osób bawi, ale trudno w takim przypadku mówić o grze z dobrą fabułą. Jeśli chodzę sobie po Skyrimie i wymyślam w głowie własne tło fabularne do zabijania nonamów bandytów to nikt nie będzie mówił, że Skyrim jest grą ze świetnym scenariuszem.

Tak samo, jeżeli jestem w stanie przejść całego Wiedźmina 3 za pomocą zestawu unik + lpm + quen, ale zamiast tego kombinuję jakiś build w którym sam sobie narzuciłem, że będę używać 4 znaków + blok + 8 eliksirów + lpm/rpm na zmianę to wcale nie znaczy, że Wiedźmin 3 ma rozbudowany system walki. Oznacza po prostu, że zdecydowałem się skomplikować sobie samemu grę bo twórcy nie dali wystarczająco ciekawych wyzwań. W dobrze zaprojektowanej grze to gra powinna stawiać wyzwania a mechaniki powinny być ich rozwiązaniem. Jeżeli to samo wyzwanie mogę pokonać z użyciem jednej podstawowej mechaniki to znaczy, że wyzwanie nie było odpowiednio dobrze zaprojektowane.

...w naturalny sposób gameplay z czasem przeradza nam się w coś co znamy z DOOMa albo - jeszcze lepiej - z ghostrunnera. I wtedy coraz bardziej otwiera nam się pula misji, które jesteśmy w stanie wykonać, a które polegają na brutalnej sile i zręczności.

Jeśli idziemy w skradanie - to gramy w grę jak w Hitmana, Splinter Cella albo Asasyna.
Jeśli w retorykę - otwierają się przed nami questy typu L.A. Noire i coś w stylu wątku z Peralezami - dużo gadania, wątek detektywistyczny etc.
Jeśli w hackowanie - to mamy misje logiczne, zagadki, coraz trudniejsze do rozkminienia itd.
Jeśli w parkour - to idziemy w stronę Dying Lighta
etc. etc.

Oczywiście, taka gra nigdy nie byłaby jednocześnie równie dobra co każda z wymienionych serii, które skupiają się wyłącznie na jednym aspekcie... ale... CDP RED w swojej pogoni za grą ostateczną, już i tak ogrom tych mechanik przygotował, co filmy jak powyżej pokazują. Tylko poległ na projekcie misji, które rzeczywiście by zmuszały do korzystania z nich.

Przede wszystkim jednak, brakuje tutaj myślę odwagi do tego by część misji ukryć za barierą posiadanych umiejętności postaci. Bo fajnie jest jak mając siłę 10, mogę otworzyć dodatkowe drzwi i zebrać loot. Ale... to nic w porównaniu z sytuacją, w której wykonałem super wymagającą misję kombinując połączenie sandevistanu, laserowej katany kupionej za kupę szmalu i dopiero co odblokowanych skilli odbijania pocisków oraz biegania po ścianach. I teraz dostaję kolejne, jeszcze bardziej wymagające zlecenie bo moja reputacja się roznosi. I już wiem, że żeby tę misję wykonać, muszę zainwestować w nową umiejętność. Ale jak tę misję wykonam to dostanę unikalny wszczep, który ułatwi mi inne zlecenie, którego wciąż nie jestem w stanie zakończyć.

Nie mówię, że to wszystko jest takie proste do zaprojektowania - wręcz przeciwnie, jest niesamowicie trudne - ale właśnie dlatego jest taką kropką nad i, która sprawiłaby, że świetne od strony narracyjnej, projektu świata, audiowizualiów itd. gry CDPu byłyby też doskonałe pod względem gameplayu i nie dałoby się od nich oderwać. Nie tylko dlatego, że chcemy poznawać kolejne historie, ale też dlatego, że każda misja jest dla nas realnym postępem w rozwoju postaci, odblokowuje nam kolejne misje, które z kolei są świetnie napisane oraz stanowią wyzwanie gameplayowe i tak to nawzajem cały czas napędza się do tego, że chcemy cały czas zrobić "jeszcze jedną misję", "jeszcze jeden level", "jeszcze jeden skill"...

Zresztą, nie tyczy się to wyłącznie gier CDPu, ale tak naprawdę wszystkich RPGów, które poniekąd są idealnym gatunkiem, żeby stanowić HUB różnych gatunków gameplayu - każda umiejętność popycha twoją rozgrywkę w kierunku trochę innych mechanik. Rozwijasz skradanie - masz skradankę, rozwijasz walkę wręcz - masz slashera, rozwijasz strzelanie - masz strzelankę etc.

Fundament moim zdaniem leży w grach PB, przez to że tam mamy prawdziwe "od zera do bohatera", brak skalowalności poziomów, gameplayową blokadę świata zależną od rozwoju postaci, wpływ umiejętności większy niż tylko cyferki w statystykach, ale też np. zmianę animacji walki. Dlatego też taka wielka szkoda, że nigdy nie dostaliśmy Gothiklajka o skali AAA, ponieważ w pełni zrealizowanie tej wizji wymagałoby sporych nakładów.

Bukary CP77 jest naprawdę imponujący jeśli chodzi o możliwości gameplayowe, poruszanie się i różne szalone rzeczy, które można zrobić. I nawet nie muszę oglądać tego filmu żeby wiedzieć o co chodzi bo widziałem takich od groma.

Jedyny problem...

...to fakt, że gra w żaden sposób nie wymusza na graczu tego rodzaju rozgrywki a to znaczy, że znika cała naturalność i organiczność tego rodzaju akcji.

Większość takich filmów polega na tym, że nagrywający sam sobie wymyśla scenariusz rozprawienia się z bandą wrogów, następnie wybiera jakiś totalnie randomowych gangusów, którzy nic nie wnoszą ani do wątku głównego ani sidequestów i na poziomie łatwym odrywa się scenkę. A ci gangusi prostu stoją sobie gdzieś w świecie jako aktywność poboczna. I równie dobrze można by ich rozwalić stojąc za jedną zasłoną i odstrzeliwując po kolei. Nie ma czegoś takiego, że w grze są jakieś szczególnie intensywne etapy, bardzo wymagające misje albo bossowie, w których trzeba się turbo napocić i wykorzystać pełen arsenał żeby przez nie przejść i dopiero potem, jak spojrzymy na to w retrospekcji, to widzimy jaka to była efektowna rozwałka.

Kilka przykładów na naturalność rozgrywki, żeby to zobrazować:

- W Skyrimie istnieje tendencja (uwieczniona przez memy), zbaczania na ścieżce rozwoju w stronę skrytobójcy. Nie dlatego, że wygląda to efektownie albo pasuje z lore, ale dlatego że gameplay bardzo, bardzo mocno do tego zachęca.
- W grach FromSoftware ludzie chwalą się imponująco wyglądającymi walkami z bossami, ale efektowność jest tam wtórnym elementem, bo najbardziej imponujące jest samo pokonanie bossa i przejście do dalszego etapu.
- W grach paradoksu (zwłaszcza serii CK) istnieje cała seria memów o pytaniach na forum wyrwanych z kontekstu, które bez tego kontekstu zasługują na kryminał albo psychiatryk. Ale ludzie nie zastanawiają się nad tym jak uwieść swojego syna, który został papieżem dlatego, że to efektowne, ale zazwyczaj dlatego, że mają jakiś cel gameplayowy do osiągnięcia
- W serii Battlefield mamy coś takiego jak "Battlefield moments", czyli wynikłą nagle w trakcie rozgrywki ultra filmową scenę, która nie była zaplanowana. Nie jest to kwestia reżyserowania ich przez graczy, ale bardzo dobrego złożenia ze sobą różnych mechanik, które naturalnie rodzą takie sytuacje.
- W serii Gothic każdy poziom jest wyczekiwaną nagrodą, zwłaszcza na początku, ponieważ cały czas brakuje ci umiejętności i każdy punkt doświadczenia daje ci nowe możliwości - a to nałożenia większego miecza, a to pozyskiwania skór, a to otwierania zamków...
- W nowych DOOMach mamy bardzo intensywne, efektowne starcia, w których jak się popatrzy na gameplay, zdaje się panować kompletny chaos. Milion broni przełączanych między sobą, skoki, uniki, zasłony... Ale w większości przypadków, gracz nie myśli o tym żeby to tak wyglądało. Po prostu przechodzi kolejny poziom, korzystając ze wszystkiego co trafiło do jego arsenału przez poprzednie etapy. I po prostu nawarstwienie tego wszystkiego w drodze do osiągnięcia celu sprawia, że gameplay wygląda tak a nie inaczej.

Jednym z największych problemów gier CDPu, jest to, że o ile dają graczowi całkiem pokaźną liczbę mechanik, które są na bardzo wysokim poziomie jeśli chodzi o wykonanie pod względem animacji, filmowości, efektowności itd. to nie dają graczowi powodu by z nich korzystać.

Nie ma za bardzo bossów, których trzeba rozkminić i do których trzeba się przygotować. Nie ma obszarów, które odblokowuje się wraz z rozwojem postaci. Nie ma przeciwników, którzy dostępni są dopiero od jakiegoś etapu (wyjąwszy tych, którzy po prostu mają wysoki lvl. i podbite statystki). Nie ma etapów, które wymagają różnych taktyk. Nie ma wreszcie, wchodzenia ze sobą w interakcje pomiędzy różnymi mechanikami w naturalny sposób.

A to wszystko bierze się moim zdaniem po części z tego, że REDzi starają się robić swoje gry dla każdego. Trudno im się dziwić zresztą biorąc pod uwagę budżet i spodziewaną sprzedaż. Podobny przypadek jest zresztą u Rockstara - tam też mamy piękną grafikę, ogromny świat, filmową historię i... płyciznę gameplayową. Założenie jest zapewne takie, że do zachwycania się audiowizualiami i śledzeniem fabuły nie trzeba mieć jakichś specjalnych umiejętności. Natomiast wyzwania na poziomie mechanik mogą niejednego do gry zniechęcić...

I tak jak lubię gry CD Projektu, tak uważam, że tym czego im najbardziej brakuje to takie podejście bardziej "Gothikowe" na zasadzie: rozwój postaci odblokowuje ci możliwości. Brak skalowania poziomów u przeciwników, konkretny typ przeciwnika ma od początku do końca określone zdolności, konkretne misje mają konkretnych przeciwników, wymagają konkretnych umiejętności i są wyzwaniami, które zmuszają do myślenia i - przede wszystkim - rozwoju postaci by zdobyć mechaniki pozwalające przejść dany etap.

Szczytem byłoby to gdyby wraz z rozwojem postaci, gracz odblokowywałby coś w rodzaju "osobnego gatunku" gry. To znaczy, że jeśli rozwijamy postać w stronę wojownika to...

PanDaneX a które studio się na to zgodzi ? Musieliby od MS dostawać sporo kasy żeby im się to opłacało...co za tym idzie płaciłbyś ogromne pieniądze za obonament. Przy okazji i tak co jakiś czas byś kupił jakiś tytuł bo akurat na GP by nie wpadł.

Ale wiesz, że tak to od kilku lat działa?

Studia które się na to godzą to a.) Studia własne Microsoftu oraz b.) studia, dla których premiera gry wiąże się z bardzo dużym ryzykiem i starają się je jakoś poprzez GP zmniejszyć.

Przecież wiadomo, że GTAVI albo Wiedźmin 4 nie będzie miał premiery w GP. Ale ile jest gier, które nie trafiły w trendy i widać, że nie będzie takiego zainteresowania na jakie liczyły? Albo takie, od których premiery wisi przyszłość wydawcy?

Clair Obscur miało premierę w GP i sprzedało 8 mln kopii gry. Oblivion Remastered również i sprzedał 2.5 mln egzemplarzy. Więc to nie jest tak, że obecność w GP zeruje całkowicie sprzedaż detaliczną. I jeśli np. Microsoft płaci tyle by pokryć koszta produkcji to wtedy każda sprzedana kopia jest zyskiem. A te mogą iść w miliony jeśli masz dobry produkt.

Wprowadzenie kategorii gier, które byłyby dostępne na 30 dni po premierze to nic innego jak dodatkowy kompromis w modelu, który już działa - podniesienie rentowności gier 1st party od MS (nie ma pewnosci, że gra będzie nonstop dostępna w abonamencie, więcej osób je kupi) oraz kompromis z zewnętrznymi studiami (czym innym jest oddać grę do abonamentu na stałe a czym innym na jeden, nawet najważniejszy miesiąc, zwłaszcza jak jesteś pewny swego produktu).

To po prostu pośrednia forma pomiędzy wrzucaniem na stałe takich CODów do abonamentu, co jest nieproporcjonalne do ich potencjału komercyjnego, a całkowitym wycinaniem ich z oferty. Gdyby najnowszy COD był ba premierę w GP to wszyscy ledwo zainteresowani by mogli ograć z ciekawości choćby samą kampanię, a wszyscy fani, którzy chcą włożyć setki godzin w multi, i tak by kupili.

Czy odbije się to mocno na sprzedaży?
Tak.

Tylko, że jednocześnie Game Pass przynosi 5 miliardów dolarów rocznie i skądś się te pieniądze biorą.

Więc to nie jest tak, że MS prowadzi akcję charytatywną i rozdaje dostęp do gier za darmo.

krzysztofk260267 Mimo wszystko jednak KCD2 jest dużo bardziej niszowe niż Wiedźmin - zarówno pod względem settingu jak i mechaniki.

Warto też pamiętać, że 6 mln egzemplarzy to W3 sprzedał w sześć tygodni bez ani jednej zniżki a nie ponad rok od premiery i kilku promocjach.

Halabarda Geralta
Odnosząc się do poprzedniej części (co jest o tyle uzasadnione, że nowa nie zapowiada żadnych znaczących zmian):
1. Gameplay jest przestarzały i niesatysfakcjonujący - chodzimy, strzelamy, kierujemy pojazdami. Nawet fani serii raczej przyznają, że wszystkie te elementy wygladają z grubsza tak samo od początku wieku. Nie ma żadnego rozkminiania mechanik, nie potrzeba szlifować skilla, nie ma różnych sposobów wykonania misji... "przemieść się z punktu A do punktu B, strzelaj do przeciwników i powtarzaj do skutku"
2. Fabuła jest o niczym - o ile w przypadku RDR2 ubogie mechaniki służą za narzędzie do opowiedzenia ciekawej historii, tak w GTAV jest to jakiś nic nie wnoszący zestaw nieśmiesznych gagów. Może VI będzie lepsza i świetna fabuła pociągnie całą grę... ale tu jak na razie nie zapowiada się ani w jedną ani w drugą.
3. Świat jest nijaki - RDR2 zabierało nas na dziki zachód, który jest chyba najbardziej niedoreprezentowaną scenerią w całej branży gier. Taka Mafia zabiera nas do USA czasów prohibicji, CP77 to już dopiero kreatywny odjazd... Długo by wymieniać... Tymczasem GTA to... po prostu USA tylko, że trochę bardziej kiczowate i pokręcone.
Ale tu nie tylko o realia chodzi ale o samą konstrukcję świata. Podczas gdy R* poświęca ogromne zasoby na wypełnienie swoich światów najprzeróżniejszymi, absurdalnymi nieraz detalami... to w ogóle nie daje nam powodu by chcieć ten świat poznawać. To wielka i realistyczna makieta alternatywnej rzeczywistości, w której możemy strzelać się z policją i bawić się w psychopatę... ale w żadną głębszą interakcję z tym światem nie wejdziemy. Nie dołączymy do żadnego obozu i nie będziemy piąć się po szczeblach kariery. Nie zagłębimy się pajęczynę skomplikowanej polityki. Nie poznamy fabularnego tła pozornie nieistotnych npctów, które składają się na jakiś szerszy obraz.
Światy Rockstara to raczej galeria ciekawostek, żartów i osobliwości niż jakaś intrygująca rzeczywistość.

Podsumowując: GTAVI na ten moment, na podstawie wcześniejszych gier oraz otaczającej produkcję narracji, zapowiada się raczej na wielki i spektakularny plac zabaw, którego jednak jedyną naprawdę niewątpliwą zaletą jest rozmach. Dwa podstawowe filary interaktywnej zabawy - mechanika i fabuła - były w poprzedniej części serii po prostu mierne. Jestem w stanie wyobrazić sobie grę która ma jeden z tych filarów wyłącznie przyzwoity, ale nadrabiając drugim, wciąż jest wybitna (np. W3 który ma zaledwie niezły gameplay ale doskonałą fabułę). Tymczasem GTAV jedyne czym nadrabiało to rozmachem świata przedstawionego, który jednak i tak niczemu zbytnio nie służył bo sama koncepcja świata była po prostu nudna i nieoryginalna.

Halabarda Geralta Od kiedy opinia na temat gry jest ideologią?

"Gdyby była kiepska nikt by nie kupował tego tytułu".

Nie przekonuje mnie to.

GTAV sprzedało się w 230 mln egzemplarzy. Pograłem w tę grę, i to całkiem długo bo zachęcony RDR2 poświęciłem ok 20h licząc, że się rozkręci.

Nie rozkręciło się.

Gra była po prostu kiepska.

Halabarda Geralta Problem w tym, że sprzedaż GTA mało ma wspólnego z rzeczywistą jakością gry a wiele z psychologią tłumu.

O tej grze już dawno przestano rozmawiać w kategoriach jakości a jedynie przedstawia się to jako wydarzenie społeczne które jest ważne dlatego, że jest duże a jest duże dlatego, że ludziom wydaje się ważne.

Nie wiem, może gra okaże się dobra, tak jak dobre okazało się RDR2, ale jak na razie nie pokazali nic ci by miało mnie do tego przekonać.

Ma owszem piękną grafikę, ale tę ma wiele innych, nie wynoszonych pod niebiosa gier. I ta grafika z resztą za kilka lat stanie się standardem.

Ma też mnóstwo detali ale co z tego?
Jak będę chciał sobie ogladać klapki odrywające się od podeszwy stóp, to sobie wyjdę na dwór.
Te wszystkie detale mają sens tylko wtedy, gdy służą immersji w świat, który ma coś do zaproponowania.

A ten?
Mechaniki będą zapewne na tym samym poziomie co w poprzednich ich grach tzn. prostackie i zacofane.
RDR2 wybronił się świetną fabułą, ale tutaj pewnie będą iść w coś bliższego GTAV.

Tak więc jak na moje - król jest nagi.

Wiele hypu, wiele spektakularnych ciekawostek... i zero substancji.

A to zwracam honor...

silesius Równie dobrze można by argumentować, że branża samochodowa nie powinna istnieć bo pieniądze, które mogłyby iść na rowery idą na samochody. Jeśli ktoś lubi rowery to może tak nawet myśleć tylko co z tego?

Z perspektywy kogoś kto woli fabularne gry dla jednego gracza, również wolałbym żeby to takie były przede wszystkim tworzone. Ale rozumiem też, że ktoś kto ukochał sobie jedną grę np. takie Path of Exile, jest zadowolony z tego, że przez ostatnie 10 lat rozwija się jego ulubiona gra i jakoś niezbyt żal mu tych 15 gier, które nie wyszły w tym czasie, a w które nigdy nie miał ochoty zagrać.

PoCoMiNick?

"Zg*wnowacenie".

Kiedy jakiś produkt ma dopiero podbić rynek, producent robi co może aby przekonać do siebie klienta. Ale kiedy już odniesie sukces, następuje proces stopniowego pozbywania się wszystkiego co nie jest absolutnie konieczne do sprzedaży produktu, a co w jakiś sposób podnosi koszty.

Kiedy CDP walczyło o polskiego klienta z piratami, musiało mocno obniżyć ceny i wydawać super bogate wydania fizyczne.

W sytuacji, w której miliony graczy wyczekują nowego GTA jakby to nie było nie wiadomo co, fizyczna płyta w pudełku jest tylko takim dodatkiem, który przedraża, a którego usunięcie nie odbije się na sprzedaży bo nie jest dla chyba nikogo dealbreakerem.

Darkowski93m Tylko, że oni na Steamie i tak już zarabiają niezależnie na jakim sprzęcie sie go odpala. A tych kilka mln egzemplarzy, które mogliby sprzedać gdyby dopłacali do ceny, i tak kupiliby ludzie już posiadający Steama.

Jedyne znaczące zwycięstwo dla Valve byłoby wtedy, gdyby znacząca liczba konsolowych graczy przeniosła się na SM. I to mogłoby się udać ze względu na podobieństwo w użytkowaniu SM i konsoli, z tym że nie w tym rozdaniu generacji. Większość osób, które chciało mieć konsolę już ją ma i raczej nie będzie się przesiadać na słabszy sprzęt.

Jedyne co może w tym kierunku zrobić Valve to wypuścić prototyp, zebrać feedback, wykorzystać zdobyte doświadczenie i wypuścić naprawdę konkurencyjny sprzęt za tak dwa lata kiedy większość graczy stanie przed wyborem kupna nowej konsoli.

Z tym, że musiałby to być wyraźnie mocniejszy sprzęt i w dużo lepszej cenie. A to nie zależy w pełni od Valve.

Darkowski93m Akurat porównania do konsol są takie sobie bo tam wiadomo, że do sprzętu dopłacają a potem odbierają to sobie w grach. Z kolei w przypadku SM od razu masz swoją bibliotekę a i gry na Steamie, jeśli weźmiemy pod uwagę wyprzedaże, są duuużo tańsze niż na konsolach.

To już lepsze jest porównanie do składanych PC. Wiadomo, że SteamMachine jest mały, ładny i nie bierze dużo prądu ale czy to jest aż tak ważne? Istnieje milion różnych obudów do wyboru, niektóre bardzo małe, a te dodatkowe kilka/kilkanaście cm w tę czy w tamtą stronę nie ma aż tak dużego znaczenia w przypadku sprzętu, który stoi wciąż w jednym miejscu.

A najbardziej brutalne to są chyba porównania z laptopami bo wychodzi na to, że i one w podobnej cenie wygrywają z SM. A to jednak jeszcze bardziej kompaktowe sprzęty i jeszcze z klawiaturą i monitorem w zestawie...

piotr1399 Z kolei Alkimia nie tylko wiedziała jaką grę chce zrobić a nawet miała ją już gotową!

Styl graficzny, mapa, projekt poziomów, fabuła etc... to wszystko mieli gotowe i wystarczyło odtworzyć na nowym silniku.

A wszystkie zmiany które wprowadzili pod kątem kierunku artystycznego i stylistyki wyszły im tylko na gorsze.

DexteR_66 Ale wyglądał też bardzo brzydko.

Dużo lepsze wrażenie robi 11letni Wiedźmin 3 w wersji Next Gen niż Remake Gothika.

Można mówić, że przecież Remake ma wyższą rozdzielczość tekstur i dokładniejsze modele... Ale koniec końców co to kogo obchodzi? Liczy się końcowy efekt.

Kostrzu Zgadzam się w pełni z tymi modami.

Z tym, że sequel to nie mod jakichś tam fascynatów, którzy nie wiedzą co robią, ale kontynuacja którą rozpoczęło stare Piranha Bytes.

Z tego powodu jest ono nie tylko dużo ważniejsze dla marki, ale też potencjalnie wyprzedza swoją jakością przecietne mody o kilka długości.

No a Kroniki to swoją drogą zasługują na kanon i remake.

LokalnyRzezimieszek Hellblade 2 był dobry. Po prostu zupełnie nieopłacalny. Gdyby ta gra kosztowała w produkcji 10-15 mln to byłby sukces. Kosztować miała 100 mln $ i tu leży problem.

katai-iwa Gothic nigdy nie był jakąś super spójną serią a grając przez lata w fanowskie mody nikt nie myślał nad kanonicznością.

Ja bym po prostu chętnie ograł nigdy nie wydanego sequela w konwencji remaka i tyle. Bez jakiejś większej filozofii.

Angemona Można tylko, że to bez sensu.

Wiedźmin nigdy nie był oparty na jakichś bardzo unikalnych cechach świata przedstawionego ani na rozbudowanym światotwórstwie. Był oparty na opowiadaniu, które wzięło się z pomysłu na Geralta i jego profesję. Potem pojawiło się więcej szczegołów ale Sapkowski nigdy nie miał ambicji do tworzenia rozbudowanego świata fantasy.

REDzi mogą oczywiście rozbudowywać ten świat i dawać coraz więcej od siebie drogą statku Tezeusza, ale to już nie będzie Wiedźmin tylko jakaś jego rozcieńczona wersja.

Siłą tych opowieści są konkretne postaci, wydarzenia, motywy etc. Jak się je usunie, wrzuci gracza w historię 100 lat przed lub 100 lat po książkach, pozwoli wygenerować własną postać... to w sumie czym to się będzie różnić od generycznego fantasy?

Dla wydawcy ma to może sens bo silna marka sprzedaje więcej egzemplarzy, ale z perspektywy gracza wolałbym by tworzyli nowe, równie dobre opowieści a nie tylko doili przez 30 lat tę samą serię, którą ekipa młodych, dawno już nie pracujących w CDPie fascynatów, zapoczątkowała na początku tego stulecia.

baleks89 Tak jak pisałem - mogą zrobić to jako niekanoniczną przygodę.

Ew. Zmienić trochę fabułę, ale wolałbym to pierwsze.

Gęgętator Ale mi niekoniecznie chodzi o Indie/AA co właśnie o takie AA+/AAA z okolic 2015 roku.

Gry robione przez około setkę osób, z mniejszym budżetem i szybciej wypuszczane. Myślę, że Pieśni Przeszłości są trochę takim projektem aczkolwiek to jest jednak dodatek a nie cała gra.

Gęgętator Zresztą lepiej by było jakby już tego Wiedźmina zostawili. To była świetna seria i właśnie dlatego warto pozwolić jej odejść w szczycie.

Mogliby zrobić Gothiclika we własnym uniwersum. Mogliby sięgnąć po Thorgala, o czym wielu graczy marzy od głębokiego 2010. Mogliby pójść w stronę historii i zrobić coś w stylu Warhorse, ale w naszych klimatach, bardziej przystępne i z większym rozmachem.

Możliwości jest mnóstwo.

Gęgętator CDP powinno tych parę lat temu skontaktować się z ekipą od Kronik Myrtany (jeden z jej twórców był zresztą w CDPie) i zaoferować środki na przekształcenie grupy moderskiej w profesjonalne studio. Następnie wykupić licencję Gothika, wydać KM jako oficjalną część oraz ruszyć projekt Kroniki Myrtany: Khorinis jako pełnoprawną grę. W międzyczasie rozbudowywać zespół, przeszkolić z UE5 w jego REDowej odsłonie i w ten sposób przygotować sobie zespół wypełniający idealnie niszę Gothiclików.

Biorąc pod uwagę, że KM są już dostępne za darmo, pewnie ich "kanoniczne" wydanie nie sprzedałoby się za dobrze, ale już kolejna tego rodzaju część mogłaby trafić do sporej grupy fanów. Biorąc pod uwagę jak dobrze wyszedł im mod, i jak spragniona tego typu gier jest społeczność Gothikowa, myślę że kolejna odsłona "Kronik..." mogłaby mieć sprzedaż podobną do remaku, nawet pomimo przestarzałej grafiki.

Jednak to i tak byłaby tylko poboczna forma do zminimalizowania kosztów prawdziwego celu - stworzenia doskonałego, małego ale bardzo wydajnego zespołu, który idealnie rozumiałby Gothiclajki. I który dysponując zasobami od REDów (silnikiem, budżetem, technologią, specjalistami, marketingiem) mógłby tworzyć gry, które kosztowałyby ułamek budżetu innych gier REDów, ale byłyby bezkonkurencyjne na rynku Gothiclajków. A rynek ten już dzisiaj to potencjalne kilka mln odbiorców i mógłby rosnąć, gdyby wykorzystać najmocniejsze strony gatunku, nie zostając jak zwykle w tyle pod kątem technologii.

Cyberfan Ale tu nie chodzi o RT, rozmiar tekstur czy liczbę polygonów, ale o styl graficzny. A ten był drastycznie różny. Nie mówiąc już o poprzednich zwiastunach i np. symulacji dymu i ognia...

Inquerion To reakcja na informację o tym, że w ciągu tego roku nic nie wydadzą, dodatek wyjdzie w przyszłym roku, W4 zapewne w 2028 najwcześniej, a cele motywacyjne nie zostaną osiągnięte. Przecież to dość oczywiste, że firma, która w tym roku nie przyniesie ogromnych zysków (choć przyniesie zapewne rok później) traci na wartości w oczach inwestorów, choćby dlatego że część z nich mogła sobie wykalkulować, że bardziej im się opłaca wyciągnąć środki w tym momencie i przez te pół roku albo i więcej kiedy nic CDP nie wyda inwestować je gdzie indziej.

Szlugi12 Wiele to grze nie pomogło, ale przynajmniej próbowali.

Powinno się stosować to rozwiązanie częściej i tak np. Gothic Remake powinien dać do wyboru "Alkimia aestethic" oraz "Original Gothic atmosphere" a Wiedźmin 3 w wersji Next Gen powinien otrzymać opcję wizualiów z E3 2015.

katai-iwa Przecież mogliby go zrobić jako zupełnie niekanoniczną przygodę.

vanBolko 😆

dzl O tym mówię.

Silnik ma niski próg wejścia, zwłaszcza jeśli chce się robić pewien określony rodzaj gier. Przez to korzysta z niego wielu początkujących.

A to skutkuje:
1. Bardzo podobnymi do siebie grami
2. Kiepskim zoptymalizowaniem.

...Ich sukcesu. Masz wpływ na technologię, opłaca im się wyspecjalizować w optymalizacji pod twój sprzęt itd. Przede wszystkim jednak - możesz na nich polegać.

Zewnetrzne studia są bardziej ryzykowne i bardziej kosztowne, jednak nie raz po prostu szybsze.

Zamiast zarzadzac kilkudziesięcioma projektami i mozolnie zgrywać ze sobą ich premiery a potem kombinować co zrobić z opóźnieniami, które wszystko komplikują, możesz po prostu skautować ciekawie zapowiadające się projekty od studiów, które groszem nie śmierdzą i za gotowiznę zapewniać sobie ekskluzywność albo obecność w GP na premierę. I można z tego korzystać doraźnie kiedy a.) Twoje własne studia mają lukę w premierach i b.) Kiedy trafisz na jakąś okazję i widzisz że powstaje gra która idealnie wpaduje ci się w ofertę a twórcy nie żądają za nią wygórowanej ceny.

Halabarda Geralta

1. Tym różni się dobre studio od złego, że tworzy udane produkcje świadomie a nie z przypadku. I na tym polega rola wydawcy by umiał takie studio znaleźć i dobrze nim zarządzić

2. Mnóstwo.
Dlatego MS jest jedną z nielicznych, jeśli nie jedyną firmą, która może sobie na to pozwolić. Jednak jest to inwestycja w przyszłość i to taka, którą trzeba rozpocząć jak najszybciej. Steam generuje ok. 3-4 mld $ rocznie z samej tylko prowizji na platformie operującej na systemie Microsoftu. Dla porównania: cały Game Pass to jakieś maks 5 mld $ rocznie.

Rynek więc jest ogromny a MS ma bardzo silne żeby o niego zawalczyć - mogą zintegrować sklep i aplikację z Windowsem, mogą uczynić GP i swoje gry exami na tej platformie... przede wszystkim jednak ma środki do tego by zrobić naprawdę dobrą tę aplikację. A tu leży klucz to sukcesu. Steam oferuje cały ekosystem i tym wygrywa. Natomiast MS mając doświadczenie z Xboksa, ogromne zasoby i samego Windowsa mógłby zaproponować coś równie angażującego, z równie wielką biblioteką gier i mocnymi exami niedostępnymi nigdzie indziej + cały aspekt społecznościowy oparty o ich premiery. No i to wszystko co ma Steam czyli fora, oceny, skórki, osiągnięcia etc.

A to nie tylko kwestia zarabiania na prowizji z innych sprzedanych gier, ale w pierwszym kroku to żeby przynajmniej nie płacić Steamowi za wydawanie gier nswoichm systemie operacyjnym.

3. Jednocześnie zarabia się też na Game Passie. I to nie byle jakie kwoty jak pisałem wyżej. Coś za coś. Nawet największe hity AAA to zazwyczaj około kilkunastu/dwudziestu kilku mln sprzedanych egzemplarzy gry. I zaledwie kilka mln sprzedaje się po pełnej cenie. Natomiast Game Pass to potencjalnie 50+ mln subskrybentów odnawiająch płatność co miesiąc. Między innymi dlatego, że płacąc niedużą kwotę, mają dostęp do najnowszych hitów, których często nie ograliby przez najbliższy rok po premierze. Coś za coś. Równie dobrze moglibyśmy dziwić się czemu Netflix wrzuca swoje nowe filmy i seriale do głównej oferty zamiast najpierw je sprzedawać...

To że Game Pass obniży końcową sprzedaż jest raczej oczywiste. Jednak nie oznacza to, że koniec końców model ten jest mniej opłacalny. Już choćby z tego powodu, że nie każdy płacący za dostęp do GP kupiłby każdą dostępną w nim grę. Tak samo nie każdy zainteresowany pojedynczą grą będzie miał opłaconego GP.

Model który proponuję jest kompromisem - osoby które płacą za GP oczekują usługi grania a nie posiadania gier. Osoby kupujące gry chcą mieć je przede wszystkim na własność. Te grupy w części się pokrywają ale niezupełnie. Są tacy, którzy ulubioną grę kupią zawsze, z samej chęci posiadania jej w kolekcji. Są jednak też tacy, którzy po prostu chcą w nią pograć, przejść, pobawić sie przez parę godzin (to jest też grupa odbiorców do których kierowane są oferty "wypożyczenia konta steam" i inne takie kombinacje). Są też ci którzy chcieli tylko pograć ale z braku innej możliwości byli gotowi grę kupić. Z drugiej strony są i tacy, którzy chcieliby grę wypróbować i są gotowi ją kupić potem.

I tutaj rozwiązanie 30 dniowego dostępu zdaje się być idealnym kompromisem. Ci którzy chcą mieć grę w kolekcji - kupią ją i tak. Ci którzy są niepewni - będą mieli okazję przetestować. Ci którzy zainteresowali się tylko dlatego, że o grze było głośno i mogli w nią zagrać w ramach już opłaconego abonamentu, być może kupią grę po tych 30 dniach by grać dalej. Jedyną stratą jest grupa osób, która byłaby gotowa kupić, ale nie kupi bo a) już ograła co chciała w GP albo b) gra ją rozczarowała.
Ta pierwsza grupa jest wliczona w koszty - w końcu i oni zapłacili kilkadziesiąt złotych za to by móc przez te 30 dni pograć. Ta druga grupa... cóż... wystarczy zrobić grę która nie rozczaruje.

I tu ponownie można przywołać Clair Obscure - gra dostępna Day1 w GP, obecna tam dłużej niż 30 dni, sprzedała 8 mln egzemplarzy.

Oczywiście, jest to wyjątek a nie reguła. Ale też o to tu chodzi - jeśli MS chciałby odnosić sukcesy w tym modelu to musi po prostu inwestować w gry wyjątkowe. Uda się może 1 na 3 ale ta 1 wystarczy. Zwłaszcza jeśli będą wydawać tych gier dużo.
Opłaca się to też graczom, którym powinno zależeć na finansowaniu gier ciekawym, oryginalnych ryzykownych. Bezpieczne i wtórne AAA niech tworzą wydawcy zewnętrzni którzy zarabiają na sprzedanych kopiach. Jak ktoś chce zarabiać na ekosystemie to musi robić coś ponad średnią.

W tym układzie nie sprzedaje się gry tylko usługę pt. "Możliwość ogrywania najważniejszych growych nowości + zapas setek różnorodnych gier, który sprawia że zawsze masz w co grać, niezależnie na co masz akurat ochotę". Te 30 dni wystarczy żeby móc być na bieżąco z branżą i wyrwać się z modelu, w którym grasz we wszystko z rocznym opóźnieniem bo czekasz na przeceny. Nie wystarczy jednak na to aby mieć stały dostęp do ulubionej i nader udanej gry.

4. Taki, że studio które posiadasz możesz rozwijać, specjalizować w określonym kierunku i czerpać potem większe korzyści z ich.....cd

Gs11

Nie mówię, że wolałbym aby kupili Warhorse. Podaję ich po prostu jako pewien punkt odniesienia.

Jakoś THQ, które też nie ma opinii super wydawcy, mogło zakupić Warhorse i doprowadzić do wydania wybitnego a jednocześnie taniego w produkcji KCD2. I choć z jednej strony zamknęli PB to jednak doprowadzili od zera Alkimię do szczęśliwego końca z Gothic Remake.

Jakoś Ninja Theory mogło wyprodukować Hellbladea 1 za niewielkie pieniądze w prowizorycznym studio mocap.

Problem więc leży nie tyle w samej strategii i kupowanych studiach, ale w tym że zespoły które pod skrzydłami Microsoftu powinny nabrać wiatru w skrzydła (większy budżet, wsparce technologiczne, know-how) zamieniły się w przepalające fundusze i skrajnie niewydajne studia.

A to znaczy, że gdzieś jest problem z zarządzaniem tym wszystkim.

Może jest to kwestia braku określonego z góry kierunku, może jest to brak właściwych kategorii oceny sukcesu (normalnie gra ma się po prostu sprzedać a tu nie wiadomo co było celem), a może developerzy uznali, że udało im się przyssać do wielkiego korpo i teraz trzeba korzystać ile można.

Co do całości strategii:
- Xbox powinien zoptymalizować proces tworzenia gier żeby za cenę jednego Hellblada miał 5-6 gier podobnej jakości pojawiajacych się co roku w GP (od różnych zespołów oczywiscie)
- mieć własny, jakościowy sklep na PC który by uzasadniał wydawanie tam gier.
- Swoje własne AAA dawać do Game Passa na pierwsze 30 dni po premierze jako kompromis miedzy sprzedażą gry a usługi. Ten kto opłaca regularnie GP, ten może sprawdzić sobie każdą nowo wydaną grę a ten kto jest zainteresowany konkretnym tytułem, i tak musi go kupić.
- Uzupełniać własne braki umowami ze studiami zewnętrznymi tak aby w każdym miesiącu była jedna znacząca premiera (nawet AA) w Game Passie. Wokół "gry miesiąca" powinien być zbudowany marketing, społeczność, achievementy, dodatki etc.
- Series X powinien być tak wyceniony i dostepny by był opłacalniejszy od składania komputera. Kto chce budować mocnego PCta niech to robi, ale Xbox jest najlepszym punktem wejścia z najniższym progiem wejscia.

To wszystko składa się po prostu na dobrą ofertę, która przyciąga do ekosystemu a potem w nim trzyma. I tyle jest potrzebne żeby z roku na rok rosnąć.

Marky Bleeding Age to był projekt sprzed przejęcia więc tu trzeba winić samo Ninja Theory akurat.

A najbardziej to chyba żal Project Mara, które mogło być kolejnym równie ciekawym projektem co pierwszy Hellblade zamiast być kolejnym Hellbladem.

Gimemoa Wysokiej jakości tekstury, dobre modele przedmiotów, oswietlenie etc. też nie mają wpływu na rozgrywkę czy mechanikę a jednak doceniamy dobrą grafikę dokładnie z tych samych powodów dla których chcemy interakcji z otoczeniem - realistyczne otoczenia wzmacnia immersję.

Angemona Co by nie mówić o Ninja Theory to mają tam wybitnych specjalistów od animacji, UE5, assetów, motion i performance capture etc.

Raczej spodziewałbym się przekierowania ich do innych zespołów żeby zapewnić podobną jakość w innych grach.

Możecie sobie narzekać na Hellblade 2, ale nie można ukryć, że to jedna z najladniejszych gier w historii.

Jerry_D Struktura piramidy narracyjnej powinna być stałym punktem gothiclika

I owszem, to nie jest gra dla każdego. Ale dla tych którzy te klimaty lubią, jest to gra unikalna, którą mogli znaleźć tylko w jednym miejscu.

Taki przykład:

Wyobraźmy sobie, że MS kilka lat temu robi to co zrobiło THQ - odkupuje prawa do Gothika, wskrzesza markę i finansuje remake.
Czy MS stworzyłby w ten sposób światowy bestseller i zarobił setki milionów?

Oczywiście, że nie.

Ale pewną bardzo konkretną niszę miałby obecnie na wyłączność. Z tydzień temu było 500 000 sprzedanych egzemplarzy remaku. Niedługo pewnie będzie milion, potem może nawet więcej.

Gdyby Remake był Xboksowym exem to w Polsce cały nakład Xboksa by się rozszedł na pniu.

A gdyby jeszcze MS w Alkimię inwestował to przez kolejne lata zbudowaliby sobie studio specjalizujące się w bardzo konkretnym typie gier, który +- miałby zasięg 2-3 może nawet 5 mln ludzi.

Trochę inna logika działa w przypadku Game Passa bo tutaj z kolei próg wejścia jest niższy niż w przypadku kupowania zwykłej gry a nie wyższy. Ale wciąż potrzebujesz gier, które przykuwają uwagę a które niekoniecznie muszą same na siebie zarobić bo ktoś kupuje całą usługę a nie pojedynczą grę.

I w takim wypadku znowu - masz w katalogu 2-3 niszowe gry, które adresujesz w kierunku konkretnej grupy, przyciągając ją do siebie a jednocześnie prezentujesz zasób kilkuset bardzo różnorodnych i oryginalnych gier, które dobrze wyglądają w prezentacji katalogi i po które twoi su subskrybenci sięgną choćby dlatego, że już kupili abonament dla "tej jednej" gry która jest dla nich ważna.

W obu przypadkach:

Xbox bardzo potrzebował wielu średnich studiów produkujących mniejsze i bardzo ryzykowne projekty, które przyciągałyby konkretne nisze i stanowiły potencjał ewentualnych przyszłych hitów.

No i do tego kilka dużych, bezpiecznych serii z mainstreamu.

Inna rzecz, że te średnie studia powinny rzeczywiście gry tworzyć a nie pochłaniać fundusze przez lata, ale to już jest kwestia odpowiedniego zarządzania potencjałem. Poza tym, nie chce mi się wierzyć, że ta cała technologia, którą Ninja Theory opracowało na potrzeby Hellblade'a 2 nie mogłaby się przyczynić do drastycznego wzrostu jakości innych produkcji Xboksa...

Felo74 No nie da się ukryć, że trochę ten wątek był wcisnięty na siłę. Co nie zmienia faktu, że Kruk był równorzędnym zagrożeniem a Szpon Beliara był odpowiedzią Beliara na Oko Innosa więc to wszystko spinało się w jedną walkę z armią zła.

Cyberfan No właśnie nie do końca.

Problemem remaka jest to, że użyli bardzo standardowych assetów fantasy - kolorowych, bujnych, jaskrawych momentami. I ponieważ Gothic miał mroczniejszy klimat to po playable teaserze obniżyli nasycenie, nałożyli dodatkowe efekty postprocesowe itd. Słowem - sami twórcy zrobili taki "reshade" żeby w szybki sposób stworzyć "klimat".

No i większość graczy jak widać to łyknęła.

Tymczasem Gothic nie miał nawalonych na wierzch tysięcy filtrów, postprocesów, i kolorowania wyrenderowanych już klatek. Miał po prostu odpowiednie assety i dobrze ogarnięte oświetlenie, które razem dawały spójny, realistyczny klimat.

Za pomocą reshadu można pomalować sobie wszystko na pomarańczowo, niebiesko albo wszystko przyciemnić. Tylko, że ja bym chciał aby kamienie były szare, trwa ciemnozielona, drewno brązowe, liście zielone a ogień pomarańczowy. Nie interesuje mnie pokrycie wszystkiego czerwonym filtrem.

Tutaj niestety trzeba dużo większych zmian, których raczej się nie doczekamy, chyba że zbierze się zespół moderów, gotowy włożyć sporo dodatkowej pracy.

Felo74 Ale tu nawet nie chodzi o to, czy sidequesty są większym czy mniejszym wyzwaniem tylko o to, że kiedy w grze pada informacja, że zaraz Śniący zostanie przebudzony, albo że smoki zaraz zaatakują, to nie ma czasu na aktywności poboczne.

Gracze cały czas narzekają na Geralta grającego w Gwinta zamiast szukania Ciri, albo na V, który przyjmuje zlecenia na gangusów podczas gdy jego czas dobiega końca... PB akurat zrobiło ten punkt doskonale - na początku dostajemy tylko luźne zadanie, bez większej presji czasowej. W pierwszym Gothiku zaczynasz od po prostu ogarnięcia swojego życia w Kolonii i dopiero z czasem wplątujesz się w coś wiekszego. I kiedy już losy Kolonii leżą w twoich rękach to mało kto zawraca ci głowę prywatnymi prośbami.

Oczywiście, że można by to zrobić trochę lepiej, ale co do zasady, ogólny układ, w którym z każdym rozdziałem jest mniej zadań pobocznych a w finale zajmujesz się już tylko przedzieraniem przez kolejne podziemia pełne wrogów, jest bardzo spójnym i satysfakcjonującym podziałem.

Felo74 Akurat ten uklad contentu w grach PB jest dużą ich zaletą. Zaczynamy z niesprecyzowanym celem więc naturalnym jest, że trochę się kręcimy po świecie robiąc różne questy.

Natomiast kiedy mamy już główny cel a stawki są wysokie to trochę słabo polować na kretoszczury i zbierać rzepę z pola.

Dlatego mi osobiście podobało się w G1 i 2 oraz Risenie, że im dalej fabuła postępuje tym bardziej liniowa się staje. No chyba, że miałyby się pojawić możliwości wyboru w ramach głównej linii fabularnej ale takich zmian raczej nie bedzie.

Silas1415 Nie wiem czy to wystarczy. Tutaj są potrzebne zmiany w teksturach, liczbie obiektów, oświetleniu itd. reshady mogą pomóc (nawet ustawienia gamma, kontrastu i jasności sporo robią) ale nie dadzą tego co moglibyśmy mieć gdyby w Alkimii mieli minimalne poczucie smaku.

Crod4312 (to też inne ciekawe zagadnienie, że kolorystyka, pogoda i klimat nie muszą wynikać wyłącznie z "przyrodniczych założeń świata przedstawionego" ale mogą też wyrażać pewien nastrój obecny w narracji).

Chyba jednak powinienem był napisać trochę więcej na ten temat, bo widzę że wciąż niektórzy myślą, że paleta barw to coś co się grom po prostu przytrafia, a jak jakaś gra miała mniej żywe barwy to pewnie dlatego, że sprzęt na to nie pozwalał albo twórcy zapomnieli (bo wiadomo, że im więcej kolorków, im bujniejsza trawka i bardziej przejrzysta woda, tym lepiej)