Ta ogromna zmiana w drugim akcie, zaleznie od naszego wyboru, wyroznila Wiedzmina 2 w skali calego świata, zreszta do dzis sie o tym mowi czesto. Nie mówię, że należy to powtarzać w kolejnych, o wiele większych grach. Ale niech on nie bedzie taki pewny, ze to byla strata zasobow. Bo może to właśnie ten aspekt przyczynił sie do tego, ze gra zarobila na trzecią część z takim rozmachem, a co za tym idzie cały dalszy sukces firmy.
Gdyby nie ten diametralnie różniący się Akt 2 w zależności od strony po której stanęliśmy to ta gra by się wydawała straszliwie krótka. A tak to się chociaż miało poczucie, że warto przejść drugi raz i zobaczyć coś znacznie innego. Wiedźmin 3 moim zdaniem trochę stracił przez to, że nie miał mocno osadzonej fabuły podzielonej na rozdziały, tylko gra przez open world była dość mocno rozmyta, a świat gry nie zmieniał się w międzyczasie i nie reagował na postępy w fabule. Podobnie, ale znacznie bardziej ekstremalnie to było z Gothiciem 3, który też porzucił rozdziałową budowę na rzecz otwartego świata i niemal całkowitego braku głównej fabuły poza "znajdź Xardasa".
Połączyć otwarty świat z kilkoma wyborami to było by coś pięknego.. Losowość pobocznych zadań.
A tak to się chociaż miało poczucie, że warto przejść drugi raz i zobaczyć coś znacznie innego.
Tylko teoretyczne, bo w praktyce większość ludzi "nie potrafi" przechodzić gier w taki sposób. W tym sensie, że w RPG grasz zazwyczaj tak, żeby odgrywać postać, identyfikować się z nią, wczuwać się w jej wybory, przeżywać jej emocje, rozterki, dramaty, konsekwencje itd. To oznacza, że podejmując decyzje fabularne, instynktownie stawiasz na rozwiązania ci bliskie, zgodne z twoją osobowością, charakterem, światopoglądem, wierzeniami itp. Dlatego właśnie większość ludzi nie potrafi czerpać przyjemności z takich produkcji, grając w nie wyłącznie "mechanicznie", na zasadzie "nie podoba mi się ta decyzja, ale chcę zobaczyć co się stanie, więc to zrobię". Bardzo szybko zaczynają wtedy odczuwać, że odgrywana przez nich postać staje się coraz bardziej odległa od tego, co oni sami reprezentują i jak chcieliby być postrzegani w świecie gry, co niszczy ich immersję.
Ja dokładnie tak miałem w Wiedźminie 2. Ogrywałem go kilka razy, ale zawsze szedłem ścieżką Roche'a, bo o ile mocno sympatyzuję z sytuacją nieludzi i niemal zawsze staję po ich stronie w wiedźmińskiej trylogii, tak trudno mi zaakceptować cyniczne, barbarzyńskie metody Iorwetha i jego komanda. Raz zdobyłem się na to, żeby przyłączyć się do niego i... przestałem grać niedługo później, bo miałem poczucie, że to już nie jest "mój Geralt" i "moja historia", a fabularne konsekwencje nie są moimi konsekwencjami.
Na podobnej zasadzie nigdy nie będę w stanie zagrać "złym Shepardem", chociaż trylogię ME kończyłem z 7 razy albo "złym Arturem" w RDR2. To po prostu nie jestem ja i nie umiem się identyfikować z taką postacią. Właśnie dlatego "replayability" oparte na podejmowaniu przeciwstawnych decyzji jest mocno fikcyjne. Bo to, że gracz może, nie znaczy, że zechce.
"Drugi Wiedźmin stawiał na „rozdziały” oraz półotwarte lokacje. "
Dlatego jest lepsza częścią niż rozmydlona 3.
W teorii to był fajny ficzer ale w praktyce to była strata czasu i zasobów. Większość ludzi przeszła pewnie grę raz i tyle. Spora część graczy nigdy nie widziała więc tej zawartości a praca na to poszła przecież nie mała. Zamiast tego można było zrobić coś co zobaczyłoby i doceniło więcej ludzi. Tym bardziej, że W2 był dosyć małą i krótką grą, krótszą niż jedynka.
W praktyce, to był 'ficzer', który powodował, że o grze się mówiło i nie została zapomniana po pierwszym miesiącu. Co w efekcie zboostowało sprzedaż i dało wiedźmina 3.
Podejście, że jeśli 100% graczy czegoś nie doświadczy to nie powinno być tego w grze jest jednym z najbardziej durnych podejść w gameingu i powód, dla którego 95% gier "RPG" wydadnych w ostatnich latach ssie.
A dziwnym trafem te gry, o których się mówi, o których jest głośno i które nawet długo po premierze trzymają graczy to są takie gry, które mają masę contentu niedostępnego dla większości graczy.
Bo właśnie ten wycięty content to jest to o czym się mówi w socialach i to jest to co boostuje sprzedaż danej gry.
edit: i gdzie jest kuźwa moje dislikeowanie, widzę gry online poszły w ten sam syf co YT.
Już nie wspominając o tym, że przecież są różni ludzie i nie wszyscy wybierają tę samą ścieżkę. Co ty powiewsz tym ludziom jak ich wykluczysz, bo ich jest za mało? To debilizm.
no niestety podobnie jak masa stron internetowych. Panie, taka moda, co poradzisz jak nic nie poradzisz na głupią modę...
Też bym chętnie dał mu dislike za głupoty.
W praktyce, to był 'ficzer', który powodował, że o grze się mówiło i nie została zapomniana po pierwszym miesiącu. Co w efekcie zboostowało sprzedaż i dało wiedźmina 3.
Tego akurat nie wiemy. Tak samo jak nie wiemy, co mogłoby powstać, gdyby te zasoby zainwestowano inaczej. Może dostalibyśmy fantastyczną, oryginalną miejscówkę i fajne zadania, których mogliby doświadczyć wszyscy gracze, niezależnie od podjętych decyzji?
Takich rozwidleń nie robi się w grach nie bez powodu, to się zwyczajnie nie opłaca. Załóżmy, że chcesz dostarczyć gry na 20 godzin, z czego ok. 10 godzin będzie odmienna, w zależności od wyboru gracza, dokonanego mniej więcej w połowie. To oznacza, że w praktyce musisz wyprodukować 30 godzin contentu, z czego 10 godzin będzie stanowić zawartość wspólną, a 20 (2x10) godzin zawartość alternatywną, której większość graczy i tak nie doceni w pełni, bo tej drugiej ścieżki nigdy nie doświadczy. Jasne, media pochwalą, gracze poklepią po ramieniu, ale wyższych kosztów produkcji to nie zrekompensuje. Poza tym, gdyby zaprojektować grę "normalnie" i po prostu wrzucić 30 godzin contentu (zamiast 20), ale dla wszystkich, niezależnie od wyborów gracza, to prawdopodobnie odbiór byłby jeszcze bardziej pozytywny, bo lepiej mieć jedną, pełną i niesamowitą przygodę, niż dwie rozwodnione (bo jednak przy kolejnych podejściach duża część gry i tak się powtarza).
Większość ludzi przeszła pewnie grę raz i tyle. A skąd ty to wiesz? Skąd wiesz jak grali inni gracze? Akurat ta możliwość spowodowała, że była to jedna z 2 czy 3 gier, w którą zagrałem więcej niż raz. Farmazony prawisz.
Osobiście przeszedłem Wiedźmina 2 ze trzy albo cztery razy. Niektórzy mówią, że ta część była najsłabsza, ale jak dla mnie była to tak samo dobra jak każda inna. Mechanika, gdzie wybieraliśmy stronę konfliktu, co powodowało rozwidlenie fabuły była naprawdę super i szkoda, że nie ma większej ilości gier z takim rozwiązaniem.
Co prawda rozumiem czemu te rozwiązanie jest niepopularne, bo to tak jakby ktoś tworzył dwie różne gry w jednej grze, ale nas graczy jest to super opcja. Tak jak pisali inni ludzie, te rozwiązanie dobrze sprawdziłoby się w grach, które są podzielone na rozdziały, bo w otwartym świecie pewnie trudniej by to było zrealizować.
W pół otwartym świecie jakim był Wiedźmin 2, to było dobre, nawet bardzo dobre rozwiązanie. Grę przeszedłem kilka razy i za każdym razem z innymi wyborami, a tych było dużo. W Wiedźminie 3 i tak wielkim świecie, to by już nie przeszło. Dobra decyzja.
Dokładnie. Podpinam się pod tym.
Choć kto wie, większe zasoby, fundusze były i mogły być przy tworzeniu trzeciej część, czasem mogło by się to udać. Tylko więcej czasu jeszcze poświęcić.
Ale do tej historii takie rozgałęzienia mogły by być niepotrzebe. Niema co gdybać :)) każda gra ma swoje założenie, swoj pomysł i możliwości.
Faktycznie taka mechanika byłaby bardzo trudna jeśli chodzi o wielkie gry z dużym światem, wiedźmin 2 to jednak był nieduży świat i do tego nie był otwarty, więc mechanika ta była zdecydowanie łatwiejsza.
Jak dla mnie takie gry jako rpgi były naprawdę świetne. Pamiętam odgrywanie złego i dobrego w star wars knights of the old republic i fable :)
To jak wielką wagę mają konsekwencje naszych działań w W2 To jest jakiś ewenement w porównaniu do większości, zwłaszcza współczesnych gier.
Kiedy W2 wychodził, było sporo narzekania, że gra jest za krótka a po premierze W3 To już w ogóle była tą mniejszą czy po prostu gorszą grą. Natomiast głosy te zazwyczaj nie brały pod uwagę, że aby w pełni poznać to co twórcy dla nasz przygotowali, należy w grę zagrać dwa razy minimum, bo tylko tak możemy zobaczyć obie wersje drugiego, najdłuższego aktu w grze. A przecież to nie jedyne miejsce, w którym historia się rozgałęzia bo przecież i w pozostałych aktach możemy pójść różnymi ścieżkami (choć na mniejszą skalę) a i pojedyncze questy można rozwiązywać na różne sposoby.
W ostatecznym rachunku nie jest to więc gra na 20-30h jak się często uważa, ale na 50-60 i więcej. I to w dodatku bardzo intensywnych godzin, gdzie fabuła jest zagęszczona, walki są zaplanowane a nie losowo rozmieszczne po świecie a i sam świat jest mały ale dopieszczony.
Wyjątkowo niedoceniona gra.
No ale też z tego powodu twórcy odeszli od tego rozwiązania bo po co robić kilka sposobów przejścia gry skoro mało który gracz w ogóle dochodzi do końca produkcji a ponownie rozpoczyna rozgrywkę jakiś ułamek? To już lepiej zrobić 100h od razu a wybory pozostawić symboliczne...
Z tym, że w czasach w których trzeba grę kierować jednocześnie do oddanych fanów jak i casuali, regrywalność wydaje się być idealnym rozwiązaniem - casual przejdzie sobie grę w 20h lecąc główny wątek a fani będą ogrywać po 5 razy, za każdym razem znajdując coś nowego.
A co do W3 - co za problem byłoby zrobić to samo tylko z otwartym światem? Wystarczyłoby żebyśmy idąc jedną ścieżką dostawali questy w jednym rejonie a idąc drugą - w drugim. Gracz mógłby sobie zabłądzić w rejony drugiej strony, ale mógłby tam sobie jedynie pozwiedzać bo cała interakcja wiązałaby się z odpowiednimi wyborami. Zresztą w W3 mamy takie porzucone lokacje, w których coś miało być a ostatecznie nic się nie dzieje (Diabli Dół czy jakoś tak albo obóz wojsk Nilfgaardu). Gracz może się tam pokręcić ale nic ponadto. Więc można było dodać coś takiego, że jak podejmiesz właściwy wybór to masz tam normalnie zadania, linie fabularną, możliwość interakcji z NPCami (oczywiście pomijam kwestię potrzebnych zasobów, chodzi mi tylko o techniczne rozwiązanie)
Zeschuk i Muzyka z czasów Bioware też mówili na panelach GDC, że obecnie nie opłaca się tworzyć ekskluzywnego contentu zamykanego za wyborami, bo większość ludzi i tak przechodzi gry tylko raz i robienie czegoś, czego np. połowa graczy nie zobaczy to przepalanie zasobów. Rzekomo lepiej wpompować te środki w ulepszenie tego, co zobaczy każdy.
Powiem tak, sama gra wiedźmin 2 była bardzo krótka i uważam że zrobienie 2 osobnych rozdziałów, drugiego aktu, to był duży błąd
Lepiej jak fabuła jest taka jedna i ta sama, ale ma różne wybory fabularne jak w przypadku wiedźmina 1 czy innych crpg fabularnych bo gracz wtedy czuję że coś pominął (w wiedźminie 2)
Dla mnie ten drugi akt to jedyne, co mocno wyróżnia drugiego Wieśka w porównaniu z konkurencją.
Mam wrażenie, że ludzie pamiętają tą grę przez różowe okulary. Na premierę praktycznie nikomu nie podobał się ten future bo większość graczy nawet nie wiedziała o odmiennej ścieżce. A ci co ogarnęli nie chcieli przechodzić przez tą niesamowicie toporną grę drugi raz tylko po to by zobaczyć jeden rozdział w innym świetle i pozostałe z pewnymi różnicami.
Wiedźmin 2 nie był szczególnie dobrą grą... szczególnie w porównaniu do jedynki. Bo udawał, że ma ten nowoczesny gameplay. Jak to autor nazwał "surowy" system z dzikiego gonu. Ale to nie prawda. Wszystkie systemy wiedźmina 2 były nieco przerobionymi systemami z jedynki. Łącznie z walką. I to jest największy problem. Walka w W2 była okropna. Ale dopiero po latach dowiedzieliśmy się, że to dlatego, że ataki, bloki etc są oparte... na rng. Wizualne aspekty nie miały nic do rzeczy. Walka była kompletnie skopana. System mikstur był realistyczny. Co doprowadziło do tego, że prawie nie dało się go używać. Mieliśmy rozwinięty crafting, ale materiały ważyły tyle, że ciągle się było przeciążonym. Walki z bossami ze względu na skopany system walki byli utrapieniem. I grafika. Nie zapomnijmy o tej turbosaturacji i efektach, które w tamtych czasach gracze określili "sp3dalonym amerykańskim stylem".
Nic w wiedźminie 2 nie zachęcało do ponownego przejścia gry.
GRYOnline.pl:
tvgry.pl:
