Drenz

Dungeons of Ironshade dostało demo, więc można przetestować grę.
https://store.steampowered.com/app/3430180/Dungeons_of_Ironshade

INCISION (14h, ukończone) - Retroshooterowa posoka rdzawego betonu skąpana we flakach i krwi. Gdyby wyszła ponad ćwierć wieku byłaby klasykiem. Minimalistyczna, w graficznym stylu sprzed dwóch dekad. Dominuje czerwono-szara kolorystka, bo świat wypełniony jest mieszanką flako-betonową. Jest krwawo, mięsiście i dynamicznie. Nie ma tutaj ręcznego zapisywania gry i checkpointów. Rozpoczynając poziom mamy jedno życie i w trakcie rozgrywki zbieramy sobie kolejne życia. Jeśli na danym poziomie utracimy wszystko, zaczynamy level od nowa. Nie jest to plus ani minus, ot takie założenia dewelopera. Na pewno gra nie jest trudna jak ją niektórzy przedstawiają. Przez całą rozgrywkę miałem problem jedynie z dwoma początkowymi poziomami w rozdziale drugim. W pierwszym brakowało mi przede wszystkim amunicji, zaskoczyła mnie końcówka, w której przeciwnik stopniowo wysyłał z naszego bohatera życie, bo nie wiedziałem co zrobić w pierwszej kolejności. Drugi poziom miał podobną końcówkę jak poprzedni i wtedy odkryłem, że ów dziada wystarczyło pozbyć się na starcie ;). W tych dwóch wypadkach bolała śmierć pod koniec danej mapy, bo wtedy trzeba było powtarzać praktycznie cały poziom. Najwięcej zaczynałem od nowa właśnie te wspomniane miejscówki. W każdym razie później już nie miałem takich sytuacji, poza mapą z bossem-sobowtórem. Grałem na poziomie normalnym – tym środkowym do wyboru. Do czyszczenia map z przeciwników podchodziłem spokojnie i systematycznie, co oczywiście wydłużało czas przejścia (poza miejscami, gdzie nagle pojawia się chmara wrogów – wtedy po prostu nie można dać się zabić). Czasy na YT sugerują, że Incision można przejść w około 5 godzin, ale wszystkie gameplaye są na najniższym poziomie trudności i nie są to również pierwsze podejścia oraz takie na 100%. U mnie jeszcze na czas poświęcony grze składa się to, że często byłem zmuszony zakończyć grę w trakcie rozgrywki, co wiązało się później z rozpoczęciem poziomu od nowa jak i nieraz miałem ją włączoną w tle, aby nie wychodzić z rozgrywki, by później ją dokończyć. Plus wspomniane powtórki poszczególnych poziomów.

Pukawki do dyspozycji gracza są raczej standardowym wyposażeniem w grach FPS. Mamy rewolwer, włócznio-piłę, strzelbę, wyrzutnię rakiet, karabin maszynowy, mini-gun, trzylufowego obrzyna, miotacz ognia czy elektromagnetycznego jednostrzałowca. Poza rewolwerem i mini-gunem inne mają jeszcze alternatywny strzał a wyrzutnia rakiet ma jeszcze trzecią możliwość wystrzelenia mini-atomówki (o ile jakąś znajdziemy). Jedną z broni jest też tzw. pupil, którego karmimy krwią z pokonanych przeciwników. Wypuszcza on pociski, które przylepiają się do wrogów i wybuchają. To, jakie zada obrażenia, zależy od jego nasycenia krwią – im wyższa, tym większy procent obrażeń. Do wyboru do koloru. Fajny jest motyw z podstawowym karabinem maszynowym, który przy przegrzaniu strzela ognistymi nabojami. Ogólnie czuć ciężkość broni. Niektórzy wrogowie są też bardziej podatni na poszczególną amunicję.

W samej kwestii przeciwników też jest ich trochę. Część jest związanych z poszczególnymi miejscówkami. Niemniej mamy coś na wzór strzelających pająków, podstawowych żołnierzy, przeciwników z tarczo-piłami, którzy miotają tarczami odbijającymi się od ścian, wybuchających samobójców, gigantyczne humanoidalne monstra, które rzucają w nas swoimi wnętrznościami, kosmicznych strzelców, dynamiczne strzelczynie wyposażone w snajperki, większe robo-pająki, czy najbardziej wkurzający, którzy mega szybko dobiegają do nas i atakują bronią białą (oj ci potrafią napsuć krwi i są na każdym poziomie, bo to w sumie podstawowy przeciwnik). Do tego dochodzą jeszcze inni wrogowie oraz minibossowie oraz bossowie. Z początku można odnieść wrażenie, że każdy boss jest stacjonarny, ale od drugiego rozdziału są już mobilni i nawet zróżnicowani.

O miejscówkach dużo nie napiszę, bo większość to ciemnie betonowo-krwiste korytarze, ale mamy też otwarte struktury. W kolejnych rozdziałach pojawiają się też inne kolory ów miejscówek. Niemniej trudno wskazać jakąś wyjątkową, bo większość jest podobna do siebie. Sam level design jest w porządku, aczkolwiek w pojedynczych miejscach można się zgubić jeśli nie zauważymy jakiegoś przejścia. Na jednym poziomie w pierwszym rozdziale szukałem dalszej drogi. Później już nie miałem z tym problemów, nawet jeśli droga dalej była przez wąski prześwit w górę. Jeżeli gdzieś jest dźwignia, która otwiera winnym miejscu bramę, to bez problemu tam trafimy. Na każdej mapie natkniemy się na wybuchające beczki a na niektórych także na jeziora toksycznej krwi, która zabiera nam pewną ilość życia jeśli będziemy za długo w nich przebywać (czym informuje stosowny pasek). Należy też uważać na lawę i ogień. Czasami mamy też elementy platformowe, ale są zrobione w porządku, trzeba się postarać, aby z nich spaść i stracić życie. A nawet jeśli gdzieś spadniemy, to przeważnie gdzieś niżej, bez utraty życia. Tylko trzeba zwyczajnie znowu pokonać ta samą drogę do celu. Są też sekrety, w których głównie znajdziemy amunicję, dodatkowe życie, czy power up do włócznio-piły bądź podnoszący czasowo obrażenia. Jednak niełatwo było niektóre znaleźć, bo przeważnie jest ciemno i jednostajnie (latarkę włączamy na każdym poziomie obowiązkowo). Z początku robiłem poziomy na 100%, ale później nie było motywacji, bo gra nie ma osiągnięć.

Oprawę wizualną sprzed dwóch dekad podkreśla jeszcze industrialna muzyka elektroniczna, bardziej eksperymentalna niż taka z jakimś rytmem. W miarę oryginalna jeśli chodzi o growe soundtracki. O ile podczas rozgrywki fajnie się ona ściera z tym, co widać na ekranie, tak próbowałem jej słuchać poza grą… i się nie da ;) Ale tutaj to już każdy ma swoje muzyczne gusta i preferencje.

Na koniec dodam, że gdy zakończy się dany rozdział musimy kliknąć w menu „nowa gra”. Wtedy wybieramy kolejny rozdział. Dziwne rozwiązanie, ale w końcu gra była wcześniej we wczesnym dostępie, więc zrozumiałe. Technicznie śmiga bez problemu, nie ma ścinek, szybko się włącza i wyłącza. Fabuła jest tylko pretekstem do eliminacji wrogów – śledzimy ją natrafiając w trakcie rozgrywki na pewne miejsca, które coś opisują, a także poprzez przerywniki filmowe i teksty na początku danego poziomu. Jest nawet ciekawa, choć niezbyt jakaś odkrywcza.

"Incision" oceniam bardzo dobrze. Gra raczej nie będzie mieć wielu miłośników, przez to, że nie ma osiągnięć oraz przez brak checkpointów. Niemniej uważam, że nie jest trudna jak ją malują a jakimś wirtuozem pierwszoosobowych strzelanek nie jestem. Jakoś w platformówkach nieraz można natrafić na produkcje, w których w przypadku śmierci musimy zaczynać poziom (a nawet cała grę) od nowa. Czemu to tutaj ma być minusem? Dla mnie nie jest. Warto dać szansę "Incision". Kosztuje niewiele a dostarcza niezłej rozgrywki. Nawet pomimo powtarzania niektórych poziomów, gra nie zraziła mnie do siebie i jakoś ciągnęła do kolejnego posiedzenia i chęci jej ukończenia. A to też już coś. 8/10

CHAPEL 3-D: THE ASCENT (1h, ukończone) - Kolejny retro FPS, tym razem w klimatach nieco magicznych. Po 5 minutach chciałem dać negatyw. Po pół godzinie już mocno naciągany pozytyw, ale stanęło na tym, że gry nie polecam. Ok, jest darmowa, nie do końca jest to zła produkcja, ale widać przede wszystkim, że jest niedokończona. "Chapel 3-D Ascent" miałem na liście życzeń od dawna, więc sporym zaskoczeniem było, że ni z gruszki, ni z pietruszki gra premierowo stała się dostępna bez zapowiedzi jako darmowy tytuł. Po odpaleniu od razu można było zauważyć dlaczego. Moje pierwsze 5 minut z grą to były 3 wyrzucenia do pulpitu i wyłączenie gry. Problemem najpewniej okazało się szybkie klikanie atakując mieczem. Postanowiłem, że podczas czwartej próby będę używał tylko magii miotając pociski z ręki. Bingo. Grę przeszedłem. Najśmieszniejsze okazało się to, że wcześniej musiałem wyjść z gry, bo wzywało życie i opuściłem rozgrywkę dosłownie przed końcem - wszedłem przez finałowe wrota, wyszedłem z gry a wystarczyło jeszcze kilka kroków do przodu, by zakończyć na dobre rozgrywkę... Taki los.

W ten sposób okazało się, że "The Ascent" to bardziej demo niż darmowy, pełnoprawny produkt od początku do końca. Sam opis w karcie gry Steam sugeruje coś innego. A zajawki video w tekście ukazują fragmenty rozgrywki, której w niniejsze produkcji nie znajdziemy. Fabuły tutaj brak. Tylko rozwałka. I niedorobiona. Od razu zauważymy, że gra ma ubogie udźwiękowienie. Wiele rzeczy aż prosiło się o jakiś dźwięk, ale odpowiadała cisza. Samo strzelanie magicznymi pociskami też pozostawało do życzenia. Trudno było przestawić się na celowanie z lewej dłoni i ogólnie momentami ciężko było trafić przeciwnika z większej odległości, bo zanim doleciał do niego pocisk to mijało trochę czasu (jak na standardy FPS).

Wrogów mamy w sumie trzy rodzaje: nieumarłych wojowników, nieumarłych magów i przeklęte, lewitujące ikony. Do ich likwidacji używamy magicznego miecza oraz zaklęć. Tych będzie trzy i różnią się szczegółami. Pierwszy jest magiczny pocisk - standard. Drugim jest pocisk w kształcie miecza, który przebija wszystkich wrogów na jego drodze. Trzeci to już elektryczny pocisk magiczny, dobry na większe skupiska wrogów, bo od trafionego wroga pocisk rozpraszał się i trafiał jeszcze przeciwników w pobliżu. Później zyskamy moc przemiany w potwora i możliwość miotania pocisków ognia. Jednak zanim w pełni wykorzystamy jego moce, to gra się kończy. Pasek many ładujemy miksturami - są jej trzy rodzaje, o których informuje kształt butelki. Jest oczywiście mikstura życia a także już rzadko spotykana wybuchająca. Ogólnie "amunicji" nigdy mi nie brakowało, ale należy pamiętać, że "magazynek" many ładujemy "ręcznie" - gra nie robi tego automatycznie po podniesieniu mikstury.

Graficznie jest całkiem OK. Jest schludnie, czytelnie, minimalistycznie. Nie spodobał mi się jednak level design i projekt rozgrywki polegający ciągle na pojawianiu się grup wrogów. Przechodzimy kilka kroków - z ziemi wychodzą wrogowie. Likwidujemy ich, kilka kroków dalej znowu wychodzą. Potem trafiamy do obszarów, w których co jakiś czas pojawiają się fale wrogów. Po dwóch, bądź trzech falach i ubiciu wszystkich otwiera się przejście do kolejnego obszaru i znowu to samo. Nuda. Tutaj tez można natrafić na błąd, w którym kolejna fala się nie załączy lub zabicie wszystkich nie otworzy drzwi. W jednym przypadku zaczynałem od nowa, w drugim udało mi się jednak dostać na kolejny obszar.

W przypadku błędów będziemy musieli zaczynać rozgrywkę od nowa. Jeśli wyjdziemy z gry nie kończąc jej, ponowne uruchomienie to zaczynanie od nowa. Jeśli zginiemy na pierwszym poziomie - zaczynamy od nowa. Na drugim poziomie - zaczynamy od jego początku (ale gdy wyjdziemy z gry z drugiego rozdziału, zaczynamy potem od nowa). W sumie gra jest krótka - to jakieś pół godziny rozgrywki, więc za jednym razem można ukończyć ów produkcję. Ale sami sobie odpowiedzcie na pytanie: czy warto?

SILVER BULLET (4h, jeszcze nieukończone) - Cóż, za stary już jestem na tego typu produkcje :) Dawniej człowiek shootery i bijatyki przechodził na jednym życiu a teraz klasyki ograne dziesiątki, jak nie setki razy, pewnie sprawiłyby kłopoty. Podobnie jest z Silver Bullet. Dałem sobie 4 godziny na przejście jej do końca, ale się nie udało. Polegałem na poziomie egipskim i ostatnim. Wspomniany pierwszy jakoś zabierał mi dużo życia, nawet jeśli docierałem do niego bez utraty życia i z wykupionymi dodatkowymi... Bywa. Będę jeszcze próbował od czasu do czasu.

A sama gra jest jak najbardziej w porządku. Wampir uprowadził szczeniaki Van Helsingowi, więc ten wyrusza im na ratunek. Z naszą bronią strzelamy do wszystkiego co się rusza. Mamy kilkanaście różnych poziomów, na których musimy po prostu przeżyć. Część z nich kończy się bossem. Czyli standard. Nasz bohater oprócz strzelania ma jeszcze zdolność przeskoku oraz chwilowej osłony. Ponadto mamy specjalną broń, która zadaje duże obrażenia, ale musi się co jakiś czas naładować. Warto jej użyć, gdy ekran zalewa morze wrogich pocisków, bowiem zamienia je w punktowane słodkości do zebrania. A oprócz nich zbieramy również monety, za które w sklepie kupimy jakąś zdolność lub punkt życia, który to ja wybierałem najczęściej.

Graficznie mamy pikseloze, ale czytelną i nie przeszkadza, nawet jeśli na ekranie dużo się dzieje. Muzycznie jest ok. Jedyne co mi się w Silver Bullet nie podobało to brak ruchu podczas strzelania. Niestety podczas przemieszczania się nie mogliśmy zadawać wrogom obrażeń. Ale takie założenia rozgrywki, które nieco utrudniały przechodzenie. Dla mnie gra jak najbardziej jest w porządku.

WAYOUT (5h, ukończone) - Wymagająca gra logiczna. Ci co piszą, że gra jest prosta nie wyszli nawet poza jeden, czy dwa zestawy kolorów (co zresztą widać po spędzonym czasie). Naszym zadaniem jest pozbycie się z planszy wszystkich kolorowych klocków. Klikanie w klocek biały sprawia, że staje się kolorowy a klocki przyległe zmieniają także swoją barwę. Musimy tak zaplanować klikanie, aby "oczyścić" cały poziom, najlepiej w określonej liczbie kliknięć.

Przechodząc kolejne wyzwania zwiększa się poziom trudności aż dochodzimy do zmiany koloru klocków, co też oznacza, że pojawiają się modyfikacje. Na przykład wraz z pojawieniem się różowych klocków mamy klocki z symbolem kółka, które to blokuje zmianę barwy sąsiadujących klocków, zaś kliknięcie na klocek z tym symbolem sprawia, że tylko on zmienia swój kolor. Odwrotnie działają klocki z symbolem plusa. Wariacji jest kilka. Ogólnie łatwiej załapać zasady w trakcie gry niż o nich pisać. Dodam jeszcze, że rozwiązując wszystkie łamigłówki mieszcząc się w określonej puli kliknięć na końcu zyskamy dostęp do największej finałowej planszy. Jeśli nie zmieścimy się w wymaganych turach, ale rozwiążemy łamigłówkę, pole z zadaniem będzie w kolorze żółtego. Potem możemy do niego wrócić i kombinować. Ja nie odblokowałem ostatniej planszy, bo jednak gra mnie trochę umysłowo wymęczyła, ale wszystkie łamigłówki rozwiązałem. Graficznie jest minimalistyczna. W tle gra przyjemna, ambientowa muzyczka. Dla mnie 6/10

Poza tym nadal gram w KAIRO (2h) i gra miejscami potrafi mnie zatrzymać przed jakąś łamigłówką lub tym, że nie wiem, gdzie się udać i czasami błądzę. Mimo to świetny klimat. Liznąłem jeszcze SKALDA, ale jeszcze nie opuściłem statku :)

Lipa. Mają wydać dwie gry w klimatach Cthulhu z czego jedna mnie interesuje.
Co do Styxa to ceną zniechęcili graczy tym bardziej, że w okolicach tego ogłoszenia wypuścili demo, które nie było jakieś ok. Czyli jest opcja, że będą "wyprzedawać" swoje tytuły. Oby też nie odbiło to się na samych studiach typu Cyanide, Spiders dla których kasa z Nacon było konieczną kroplówką...

23 kwietnia wyjdzie polskie tłumaczenie :)

To dziwne, bo od samego początku było wiadomo, że to nie będzie RPG. Opis Steam to sugerował oraz inne strony z bazą gier.

Deweloper obiecał mi regionalną cenę i dotrzymał słowa. Grę można zakupić w bardzo atrakcyjnej cenie.

Po zakończeniu gry odblokowujemy bestiariusz a tam piękny katalog facjat.

rapapaparam

Kontynuacja (gry w trakcie):
Incision – ( 8h, w trakcie) – Powróciłem do gry po miesięcznej przerwie. Poprzednio ukończyłem rozdział 1. Teraz na tapecie jest rozdział 2 i jest… trudniej. Przypomnę tylko, że Incision to staroszkolny FPS, w którym każdy poziom zaczynamy z jednym zżyciem. Jego utrata wiąże się z tym, że rozpoczynamy grę od początku (levelu). Po drodze możemy zebrać kilka żyć, ale mimo wszystko jest wymagająco, szczególnie, że to nadal dynamiczna strzelanka, w której wrogowie atakują chmarami. Mimo wszystko pierwszy rozdział przeszedłem bez większego problemu. Drugi natomiast… cóż jest dużo ciężej. Pierwsza mapa była masakryczna – brakowało amunicji, wypełniona była polami krwi, która wysysała nasze punkty życia, jeśli zbyt długo po niech chodziliśmy. Pierwszy raz powtarzałem dany poziom z 4 razy. Pod koniec okazało się, że mamy jakiegoś minibossa, który sukcesywnie uderzeniami wysysał nam życie. W ten sposób dwa razy straciłem prawie półgodzinny progres. Ale wtedy przeklinałem... Niemniej udało się przejść. Druga mapa to podobny schemat, ale i tak powtarzałem ją raz, mimo, że byłem na samym końcu. Bywa. Przynajmniej w kolejnych już wiem czego się spodziewać.

Bloodgrounds (57h, skończona, ale gram dalej) – Co jakiś czas odpalę, aby sprawdzić dodane nowe zawartości oraz, aby zdobyć ostatnie brakujące osiągnięcia, które naprawdę trudno zdobyć. Czekam jeszcze na zawartość z nowymi przeciwnikami i bossami i zaczynam kampanie od nowa.

Escapeworld Dilemma (4h, w trakcie) – Jest progres. Odkryłem podziemne przejście na wysepkę obok, gdzie zyskałem dostęp do kolejnej, na której rozwiązałem główną zagadkę. Zaczynają się jednak robić schody, bo coraz częściej zastanawiam się, co tu trzeba zrobić. Zazwyczaj szło z marszu. A przecież przede mną jeszcze do odwiedzenia z 5 wysepek.

Kairo (1h, w trakcie) – surrealistyczna, minimalistyczna wizualnie wersja Myst. Jest nieco więcej chodzenia, ale są też ciekawe łamigłówki. Podoba mi się muzyka i ogólnie całokształt. Na razie ukończyłem jeden świat, teraz jestem na początku drugiego. Aż dziwne, że wcześniej nie sięgnąłem po ów tytuł, bo gra ma już z 13 lat na liczniku.

Somnifuge (3h, w trakcie) - Jedna z ciekawszych produkcji będąca w sumie survival horrorem. Zaczyna się niepozornie, bo bardziej skupiamy się na rozwiązywaniu łamigłówek oraz eksploracji korytarzy tajemniczego domostwa. Do czasu aż wejdziemy na strych… Potem okaże się, że jednak elementy przetrwania w postaci unikania potworów nie są sporadycznie, ale dość często wplecione w gameplay.

Wcielamy się w pewna kobietę, która z karteczką z prośbą o pomoc trafia przed drzwi posępnej, ogromnej rezydencji. Ciekawość to pierwszy stopień do piekła, więc jak to w grach bywa, trzeba będzie w butach protagonistki przetrwać ów piekło. Tym samym przyjdzie nam rozwiązać kilka ciekawych zagadek, które czasami pojawiają się w przygodówkach (odpowiednie wpisywanie kodów, włączenie odpowiednich przycisków itd.) a także dungeon crawlerach (stąpanie po właściwych stopniach, wybieranie odpowiedniej ścieżki we fragmencie z klatką schodową, czy chodzenie tyłem). Jednak Somnifuge będzie mi się już na zawsze kojarzyć z zagwozdkami związanymi z lustrzanymi odbiciami i pochodnymi tego typu zagadek. Pod tym kątem gra wypada dość oryginalnie, bo naprawdę rzadko w jednej grze można spotkać tego typu rozwiązania. Poza tym mamy ekwipunek, w którym zbieramy różne rzeczy, podpowiedzi, czy taśmy video. Na niektórych obejrzymy sugestie, co dalej robić a inne z kolei jeszcze bardziej podkreślą dziwność miejsca.

Poza zagadkami przyjdzie nam też unikać potworów. Wraz z postępami będziemy natrafiać na kolejne miejsca i niekiedy maszkary, które maja tam „legowisko”. Czasami nie zabiją nas od razu, lecz zranią, ale drugie spotkanie kończyć się może dla nas tragicznie. Jednak gra się wtedy nie kończy – ot trafiamy po drugiej stronie na łódkę na pełnym morzu. Mamy tylko pewien okrągły medalion z dziurą w środku i musimy nim „objąć” maszkarę z mackami. W ten sposób wracamy do rezydencji w pobliże miejsca, gdzie zginęliśmy. Ciekawe. Na razie jestem w części, która przypomina szpital i unikam psychopatycznej lekarki.

Gdy skończę jakieś 2 tytuły z listy wyżej, to na tapetę wleci SKALD: Against the Black Priory.

Od ostatniego wpisu minął niemal miesiąc. Dokończyłem Metal Garden a także kilka innych gier. Kilka mam w trakcie i parę na dniach zacznę. Ale po kolei:
Tardy (4h, ukończona) - o grze napisałem pod jej kartą w encyklopedii (aż dziwne, że ta gra jest w bazie GOLa) https://www.gry-online.pl/forum/komentarz-tardy/z71014359#post0-16862796

Metal Garden (3h, ukończona) - Krótki FPS w szaro-burej betonowej scenerii. Jest klimatycznie, ale samo tekstowe zakończenie to zawsze najgorsze, co może wtedy być. Kierujemy naszym bohaterem wśród potężnej megastruktury. Już po pierwszych minutach widać, że wydarzyła się w tym miejscu jakaś katastrofa. Ostatecznie dowiadujemy się, że znaleziono z tego miejsca wyjście, ale jest ono przed wszystkimi ukrywane. Wyruszamy przed siebie w jego poszukiwaniu eliminując po drodze przedstawicieli dwóch frakcji i eksplorując betonowe, potężne kompleksy oraz ich okolice.

Wrogów mamy tylko dwa rodzaje: Strzelających jegomości w kapeluszach i zmutowane lamparty z potężnym ostrzem, którzy potrafią też wysoko skakać. Jednak żadni z nich nie stanowią jakiegokolwiek wyzwania i są łatwi do wyeliminowania. Do ich likwidacji możemy używać pistoletu, strzelby i czegoś na wzór karabinu snajperskiego. Do dyspozycji mamy również granaty. Niewiele, ale w zupełności wystarczy, nawet na końcowego bossa. Strzela się całkiem przyjemnie. Oprócz granatów i amunicji zbieramy także apteczki. Jednak system zdrowia w "Metal Garden" jest trochę urozmaicony w porównaniu do wielu innych FPSów. Jeśli nasz pasek życia spadnie do 0, to zamiast śmierci, zostajemy ranni w jakąś część ciała: głowę, nogę, rękę itd. Gdy wyczerpiemy możliwości, wtedy następuje prawdopodobnie śmierć. Tego w sumie nie wiem, bo w strzelaninie nigdy nie zginąłem, bowiem nawet na poziomie "regular" gra ma banalny poziom trudności. W przypadku ran - ranni w głowę tracimy celownik a np. w nogę, co jakiś czas kulejemy. Fajne urozmaicenie, choć raczej rzadko będziemy je widzieć podczas rozgrywki. By pozbyć się tych dużych ran sama apteczka nie wystarczy - trzeba znaleźć urządzenie regeneracyjne i zaznaczyć w nim, co wyleczyć. Są rozstawione dość często jak na swoje potrzeby. Amunicji także nigdy nie zabraknie, bo można ją spotkać na każdym kroku.

Eksploracja megastruktur to w dużej mierze skakanie po platformach. Ten element występuje tutaj bardzo często. Nasza postać dysponuje podwójnym skokiem i trzeba dobrze wybrać moment, w którym go użyjemy, bo wiele platform jest zrobiona na styk. Ogólnie częściej zginiemy spadając w przepaść niż zabici przez wrogów. Na szczęście autorka przewidziała te momenty i w takim przypadku powrócimy do gry tuż przed tym miejscem. Dodam, że w grze nie ma ręcznego zapisu a gra zapisuje się na początku rozdziału. W sumie gra jest na około dwie godziny plus minus godzina, więc nie są one jakieś długie, czy rozwleczone.

Eksploracja miejscówek jest satysfakcjonującą. Wielokrotnie sprawdzałem każdy zaułek lub platformę w poszukiwaniu logów i zapisków, ale i tak wszystkich nie znalazłem. Sceneria robi wrażenie, jest fajnie wykonana. Co prawda HROT to o nie jest, ale i tak warto docenić wykonanie scenerii. Nudno i jednostajnie nie jest. Fabularnie jednak mnie nie zaciekawiła. Ponadto końcówka to sam tekst. To akurat zawsze jest słabe. Dźwiękowo jest w porządku, graficznie też - stylizacja na gry sprzed dwóch dekad robi robotę. Cena gry też jest bardzo dobra. Ogólnie nie jest to jakiś wybitny FPS, ale jak najbardziej warto zagrać. 6,5/10

Midnight Files + DLC (3,5h, ukończona) - Pierwszoosobowa przygodówka detektywistyczna, w której faktycznie poczujemy się niczym śledczy w wychodzonym prochowcu. Dostajemy w swoje ręce aparat, fotografujemy kluczowe rzeczy i ślady, zbieramy dowody a później w naszym biurze analizujemy wszystko, by wytypować podejrzanego i miejsce kolejnej zbrodni. Gra praktycznie nie prowadzi za rączkę. Sami eksplorujemy miejsca zbrodni i jeśli natrafimy na coś ciekawego, to automatycznie spisujemy uwagi w notesie. W biurze raporty ze śledztwa oraz zdjęcia możemy umieścić na tablicy, aby mieć szersze spojrzenie na sprawę. I na tym polega zabawa.

Do dyspozycji graczy autor oddał cztery sprawy i darmowy dodatek, akurat z dzisiejszą premierą. Pierwsza wydaje się najdłuższa, kolejne dwie są banalne a czwarta najbardziej bazuje na naszych domysłach. Każda dzieje się w innych miejscach i dostajemy nowych podejrzanych. Od gracza będzie zależeć, co uzna za kluczowe w sprawie. W biurze mając komputerową bazę analizujemy dowody, sprawdzamy pliki z informacjami na temat poszczególnych osób, miejsc i wydarzeń. Jeśli wytypujemy zbrodniarza to zaznaczamy go kółeczkiem na wydrukowanej kartce a na mapie zaznaczamy potencjalne miejsce kolejnej zbrodni. To, czy dobrze się spisaliśmy poinformuje nas komunikat, gdy zechcemy wyjść z biura. Po tekście zauważymy, czy rozwiązaliśmy sprawę, czy jednak zabójca nadal będzie grasował w mieście. Ponadto w biurze mamy możliwość zagrania w szachy i darta - przy drugim jest nawet karteczka z topką graczy, którzy uzyskali najlepszy wynik w rzucaniu lotkami do tarczy. Można zatem co chwilę się zrelaksować. Aczkolwiek osiągnięcie związane z rzutkami jest zabugowane - trafiłem w sam środek tarczy, ale gra nie zaliczyła tego...

Graficznie jest całkiem przyjemna dla ok, muzycznie również w porządku. Ponarzakam jednak na jakość tłumaczenia - jest niedopracowane. Od drugiej sprawy, notatki na tablicach są po angielsku, interfejs po polsku, czasami jakiś wyraz w tekstach jest nieprzetłumaczony. Niemniej da się spokojnie wszystko zrozumieć. Chciałbym też, aby sprawy były bardziej pokombinowane, bo jednak od drugiej są coraz krótsze. Niezbyt dobrze też brzmi głos w polskim dubbingu (prawdopodobnie AI).

Midnight Files okazało się ostatecznie przyzwoitą grą przygodową ze swobodnym śledztwem, jakich nie jest dużo na rynku. Do tego ma bardzo dobrą cenę. Warto, w przeciwieństwie do darmowego dodatku z nową sprawą, która okazała się banalnym, nudnym symulatorem chodzenia. 6/10

Olyen (5h, ukończona) - Pierwszoosobowa gra logiczna, w której pani archeolog wpada do dziury w ziemi i trafia do pewnej doliny, w której kilku starożytnych mędrców badało soczewki i przenoszenie z ich pomocą światła. Pretekstowa fabuła całkiem zgrabnie została wpleciona w zagadki logiczne polegające na ustawianiu podestów ze sferami, które odbijają promienie świetlne koncentrując je na wskazanych celach. W ten sposób możemy skierować wiązkę światła w szklane sfery, które otwierają drzwi, manipulują kamiennymi „windami” itp. Z czasem zyskamy dostęp do kamiennych podestów, które są mocniejsze i kumulują światło będąc nawet w pobliżu wiązki światła a ustawienie dwóch takich podestów obok siebie sprawia, że kumulują energię, dzięki której możemy wysoko wyskoczyć. Później dostaniemy w swoje ręce (dosłownie) samą sferę, która może kumulować światło na 30 sekund. W ten sposób gracz musi rozwiązać szereg łamigłówek związanych z zastosowaniem właśnie tych sfer. Niekiedy trzeba będzie dograć wszystko czasowo, aby ostatecznie uzyskać dostęp do sali, w której będzie klucz otwierający kolejną miejscówkę. Brzmi prosto, ale gra już od trzeciego miejsca robi się zwyczajnie trudna. Były sytuacje, w których zwyczajnie już nie wiedziałem co robić, ale potem „eureka” i kombinowanie w inny sposób. Brakowało mi tutaj prostszych zapychaczy między trudniejszymi łamigłówkami, aby mieć choć przez chwile poczucie progresu. Niestety bardzo często jest tak, że po trudnej łamigłówce kolejna jest jeszcze trudniejsza. Dlatego poszczególne etapy dawkowałem sobie pojedynczo (gdy ukończyłem, to okazało się, że podziemna świątynia była najtrudniejszym etapem). Na szczęście podczas wyjścia gra zapisuje się i później wznawiamy z tego miejsca, gdzie uprzednio skończyliśmy.

Jeśli podczas dochodzenia do rozwiązania gdzieś utkniemy albo zwyczajnie chcemy zacząć od początku to wtedy podchodzimy do drewnianego totemu i resetujemy część łamigłówki. Na szczęście nie musimy powtarzać od początku, tylko akurat ten fragment, w którym jest ów rzeźba. Może się też zdarzyć, że utkniemy w miejscu, gdzie nie ma totemu. Wtedy pauzując grę jest opcja „trapped”, której kliknięcie przenosi naszą postać poza obszar zagadki, ale chyba to nie działa poprawnie, bo gdy raz skorzystałem z tego rozwiązania, to gra przeniosła mnie aż na zewnątrz i dość daleko poza podziemną świątynię, w której byłem. Musiałem znowu ponawiać całą sekwencję i dostać się wyżej, nacisnąć przycisk, który ujawnił wejście do świątynie, wejść do niej wrócić do tego miejsca. Na szczęście był to początek, bo jeśli stałoby się gdzieś na późniejszych etapach to nie wiem, jakby to wszystko mogło się potoczyć. Już wolałem po prostu wyjść bez zapisywania zamykając grę w pasku zadań. Bezpieczniej.

Ogólnie gra przypomina "The Talos Principle", ale oczywiście wykonaniem jest trochę gorsza od niej. Graficznie jest ubogo, powtarzalnie w assetach, ale przynajmniej schludnie i czytelnie. W tle gra przyjemna muzyczka. Fabułę poznajemy czytając napotkane księgi, w których opisane są perypetie czwórki starożytnych badaczy. Ponadto znajdziemy w nich sugestie, co należy zrobić. Ostatecznie "Olyen" to przyzwoita produkcja, która za niecałe 5 zł dostarczyła mi trochę wymagającej rozgrywki. Na koniec dodam, że nie ma ani jednego poradnika i pełnego gameplayu, więc jeśli gdzieś utkniemy na dłuższy czas, to sami musimy dojść do rozwiązania, ewentualnie zapytać na forum Steam, ale że gra nie jest popularna, to wątpliwe, że uzyskamy satysfakcjonującą nas odpowiedź. Same profity :) 7,5/10

Escape from Castle Claymount (1h, ukończona) - Świetna, darmowa gra przygodowa w dopracowanej, sympatycznej grafice ze skondensowanymi, różnorodnymi i pomysłowymi łamigłówkami na niewielkim obszarze. Czyli coś lubię. Aż zdziwiłem się ile twórca upchnął zawartości - na każdym kroku jest świetnie wpleciona zagadka. Później nawet dostajemy ich rozbudowane wariacje (jak np. ta z przyciskami, których kolejność sugeruje rysunek węża lub rozwiązanie służące do otworzenia skrzynki oraz automatu arcade). Podczas rozwiązywania zagadek możemy skorzystać z aparatu, który zrobi 6 zdjęć (kolejne nadpisują te najstarsze), które z szybkim dostępem ułatwiają rozwiązanie części zagwozdek. W dużej mierze odnajdujemy przedmioty, które możemy użyć na elementach wystroju pomieszczeń. W ten sposób znajdziemy klucz, kolejny istotny przedmiot itd. Ostatecznym celem jest wydostanie się z więzienia i uwolnienie też innych postaci, które tam przebywają.

Grafika jest przyjemna dla oka. Jest tak zrobiona, że do teraz nie wiem, czy twórca stworzył najpierw wersje fizyczną z plasteliny i różnych, niewielkich przedmiotów, czy jednak jest to taka graficzna stylizacja w tym kierunku. A może pomieszanie jednego i drugiego? w każdym razie jest zrobiona bardzo dobrze. Dźwiękowo i muzycznie jest już bardziej ubogo, ale jako całość wszystko się zgrywa. Mi się bardzo podobało i aż sprawdzę sobie inne escape roomy od twórcy (colorbomb) na itch-io, które są darmowe.

Na koniec dodam, że gra jest na około godzinę czasu. U mnie drugie tyle była uruchomiona w tle, bo wzywało życie a nie wiedziałem, czy jeśli wyjdę, to będę potem rozpoczynał od nowa. Nawet tego nie sprawdzałem. I gra uruchamia się w oknie. Zdecydowanie polecam. 8/10

Lodge: mini escape (1h, ukończona) - Od twórcy powyższej gry. Malutkie pomieszczenie z wieloma łamigłówkami. Kreatywne, ciekawe, różnorodne jak w Castle Claymount. Do zagrania za darmo na itch.io

Blackthorne's Manor (1h, ukończona) - Darmówka jakich wiele na Steam. Wcielamy się w chłopaka, który udaje się do pewnego opuszczonego domostwa w poszukiwaniu przyjaciela. Oczywiście, jak zwykle nocą i bez latarki i innych przedmiotów. Oczywiście standardowo na latarnię natkniemy się tuż przy wejściu. Potem eksplorujemy domostwo i koniec końców musimy przeprowadzić pewien rytuał. Nic nowego.

Gra jest krótka, do pół godziny. Graficznie standard, ambient próbuje utrzymywać niepokój przez większość rozgrywki, ale z różnym skutkiem. Dubbing jest w porządku, tak jak muzyka z początku. Na sam koniec gra się jeszcze przycięła i zamknęła z błędem.

Niestety "Blackthorne's Manor" to schematyczna historyjka bez krzty oryginalności. Ile to już rytuałów odprawiłem w tego typu grach... Gameplay sprowadza się do odszukiwania przedmiotów potrzebnych, by otworzyć kolejne drzwi, dostać się do kolejnego pomieszczenia itd. Inne gry jeszcze próbowały czymś urozmaicić, np. umieszczeniem akcji w jakieś kulturze, korzystając z orientalnego folkloru itd. Tutaj tego nie ma. Ja wiem, że to darmówka, że młody twórca się uczy, ale nie mogę polecić czegoś, co zwyczajnie jest oklepane na wiele sposobów i nie znalazłem ani jednego elementu, który w jakiś sposób by się wyróżniał na tle innych tego typu gier. Niestety. 3/10

The Boba Teashop (1h, ukończona) - Przygodowy symulator sprzedawczyni herbaty boba, czy jak ktoś woli herbatki bąbelkowej. Jako młoda dziewczyna prowadzimy własna firmę i lokal, w którym sprzedajemy wspomnianą herbatkę. W kolejnych dniach zwiększamy menu o kawę, czekoladę plus różne dodatki, dzięki czemu tworzymy różnorodne napoje wedle życzeń klientów. Jednak powtarzalna praca w kolejnych dniach bardziej odciska na dziewczynie swoje piętno. Zaczyna widzieć tajemnicze istoty, które raczej nie mają dobrych zamiarów. Na domiar złego w okolicy zaczynają ginąć ludzie. Wszystko z czasem zmierza do mrocznego finału.

Historia jest całkiem dobrze poprowadzona. Jest liniowo, ale w ten sposób dostajemy zamkniętą, godzinną nowelkę. To zarówno plus i minus, bowiem są dostępne gry, w których zakończenie jest zależne od poczynań gracza, ale większość raczej korzysta z utartego, liniowego schematu, tak jak zaplanował sobie twórca. The Boba Teashop nie wynajduje koła na nowo. Mimo wszystko ma fajny klimacik. Z każdym kolejnym dniem niepokój rośnie, narastają pytania, co przyniesie jutro. Mi przypadł do gustu dzień nr 5, który w pewnym momencie mnie zaczął stresować, heh. Zakończenie już jednak nie zrobiło wrażenia, choć umiejętnie dopięło historię.

Oprawa to stylizacja na PSX, co jak zawsze robi klimat. Technicznie jest w porządku. Nawet jeśli wyjdziemy z gry, to po wczytaniu zaczynamy od dnia, w którym przerwaliśmy rozgrywkę. A mam czasami z tym obawy, jeśli chodzi o gry krótkie, bo nierzadko twórcy sugerują, aby przejść grę za jednym posiedzeniem a wyjście powoduje później zaczynanie rozgrywki od nowa. Ogólnie jest to całkiem niezła produkcja 5,5/10

Dla mnie nr 1 zawsze już będzie Vista Point Rosenkranza z Gothic 3 oraz muzyka z menu gry The Old City: Leviathan. Nigdy wcześniej ani później nie trafiłem na utwór muzyczny z gier, który tak do mnie dotarł jak te dwa wspomniane. https://www.youtube.com/watch?v=y31aoMhoDeQ&list=RDy31aoMhoDeQ&start_radio=1

Ogólnie bardzo często słucham muzyki z gier, nierzadko ją też kupuję. Mam multum ulubionych utworów, wiele soundtracków często leci w tle. Ostatnio z gier jak Dread Delusion, Northern Journey, Myst III: Exile, Risen, Somerville, Drive Beyond Horizons, Archolos i kilku innych. Parę kawałków:
https://www.youtube.com/watch?v=FjqCtwPZk8I&list=RDFjqCtwPZk8I&start_radio=1
https://www.youtube.com/watch?v=WDe5JIJAg8E&list=RDWDe5JIJAg8E&start_radio=1
https://www.youtube.com/watch?v=k2ffplIdAPE&list=PL5NZG12uQzZQfvP45HPUGQwhkRRgekgI-
https://www.youtube.com/watch?v=hPXcSn4oGpE&list=RDhPXcSn4oGpE&start_radio=1
https://www.youtube.com/watch?v=LQ_HLYiJltw&list=RDLQ_HLYiJltw&start_radio=1
https://www.youtube.com/watch?v=VpYwKVDWdLc&list=RDVpYwKVDWdLc&start_radio=1
https://www.youtube.com/watch?v=TqtQtnqSLR4&list=PLBO2h-GzDvIb0drObu27TJK2hh6FvWgRr&index=60

Tworzę sobie z pomocą AI różne grafiki, które potem szefu wrzuca na GOGa.

https://www.youtube.com/watch?v=tKSRUjwMLxk

Pikselowa przygodówka w klimatach SF. Z początku dużo obiecywała, ale końcówka mnie już niestety nużyła. Nie do końca jest to klasyczny point’n’click. Twórcy nieco zmienili oldskulową formułę, bowiem wszelkie możliwe akcje sygnalizują wykrzyknikiem. Nie ma więc klikania po planszy w poszukiwaniu rzeczy, w które można wejść w interakcje. Krok po kroku, liniowo podchodzimy do sugerowanych miejsc i sprawdzamy co to jest. Nie ma też klasycznego ekwipunku. Podniesione przedmioty układamy sobie na ekranie wedle uznania wokół sceny. Po przejściu do kolejnego miejsca/rozdziału znikają. Oczywiście z takim rozwiązaniem to akurat dobre posuniecie, bowiem z czasem mielibyśmy multum rzeczy do przekładania i rozstawiania na ekranie. Niemniej w przypadku napotkanych notatników lepiej byłoby kliknąć na nie w ekwipunku, aby otworzyły się w nowym oknie i powiększone. Bowiem te w grze są malutkie z mikrusią, pikselowatą czcionką, która zwyczajnie męczy oczy. W Tardy grałem zazwyczaj w nocy lub wieczorem i po prostu takie rozwiązanie mnie szybciej usypiało niż angażowało. Zresztą akcja dzieje się w dalekiej przyszłości a każdy z bohaterów ma klasyczny pamiętnik, heh.

Fabularnie jest ciekawie, szczególnie na początku. Bohater budzi się na statku kosmicznym, sprawia wrażenie opustoszałego, ale wkrótce natyka się na hologram członka załogi - Ann. Dowiaduje się, że sztuczna inteligencja sama zablokowała część urządzeń a wszystko ma to związek z pewną planetą, która podzieliła członków załogi, którzy zniknęli. Jednak akcja nie dzieje się wyłącznie na ów statku, lecz także na zniszczonej przez obcych planecie oraz innym statku. Eksplorując poszczególne miejsca powoli zmierzamy do finału.

Przygodówki łamigłówkami stoją, więc mamy też i w „Tardy” szereg zagadek do rozwiązania. Większość to klikanie po różnych aparaturach, wpisywanie kodów, a nawet granie w stare gry zręcznościowe, które także są powiązane z niektórymi przedmiotami do odszukania. Wiele z nich jest łatwa do rozwiązania, ale parę może nastręczyć kłopotów. Jednak całościowo wypadają przyzwoicie. Tego samego nie mogę powiedzieć o dialogach, które co chwile pojawiają się na ekranie. Są to przemyślenia bohatera lub rozmowy z hologramami w tym z towarzyszącą Ann. Akurat z nią za dużo było tych wtrąceń na każdym kroku. Wybijało to niekiedy z rytmu akurat rozwiązywanej łamigłówki. Ok, czasami rozmawiali o przydatnych rzeczach, ale niekiedy były to proste docinki hologramu. Raz nawet nie doczytałem ostatniej strony loga a już wyskakują z rozmowami. Strasznie mnie to irytowało.

Audiowizualnie jest akurat bardzo dobrze. Pixel art jest wysokiej próby, co prawda malutki, ale podobała mi się kolorystyka. Muzyka również jest dobra, choć na początku podobała mi się bardziej, później już była wypełniaczem. Dźwięk ujdzie. Technicznie jest w porządku, aczkolwiek gra sama zapisuje się w określonych miejscach. Przerwanie nagle gry w trakcie jakiejś zagadki sprawia, że przy kolejnym uruchomieniu ponawiamy ją.

Ostatecznie co do „Tardy” mam mieszane uczucia. Gra nie jest długa, ale w drugiej połówce zaczęła mnie nudzić. Nie lubię też znaczników, wolę sam odnajdywać kluczowe miejsca i rzeczy. Ogólnie wyszedł średniak, który mnie jednak do siebie nie przekonał.

Gdyby komuś się spodobało, to można dodać do listy życzeń: https://store.steampowered.com/app/4327490/Alarials_Blessing

Jak wyżej - lista, byle by była.
Brak Banquet for Fools, Highguard, wspomniane wyżej I Hate This Place, Lort, Velaster, Midnight Walkers, czy Hellmart lub Duel Corp. Więcej można było coś napisać o niektórych grach w tabelce na końcu.

Od poprzedniego wpisu minął miesiąc. Od tego czasu trochę gier się u mnie przewinęło. Poprzednio wspomniane gry jak Incision, Scrap Riders i Goldenheart ruszone może do godziny czasu każda, więc nic w sumie nowego i nich nie napiszę. Natomiast cała reszta:

Bloodgrounds (55 h, ukończona) - więcej o grze napisałem tutaj: https://www.gry-online.pl/forum/komentarz-bloodgrounds/ze10113e3 Nadal sobie w nią gram, aby odblokować osiągnięcia związane z darowaniem życia gladiatorom lub ich likwidacji. Zbyt rzadko się ta opcja pojawia pod koniec potyczek. Zostaną wtedy tylko 3 osiągnięcia, które będą się wiązać z ponownym rozpoczęciem gry od nowa, więc czekam na update twórców związany z ekspedycjami gladiatorów, aby wszystkiego spróbować za jednym zamachem.

BrokenLore: Low (1h, ukończona) - o tej kiepskiej produkcji napisałem pod jje kartą w encyklopedii: https://www.gry-online.pl/forum/komentarz-brokenlore-low/za1011959

Nocturnal Watch (1h, ukończona) - Krótka, ale niezła produkcja, w której wcielamy się w wartownika. Patrolujemy drogę między trzema miejscami jak kościół, oberża oraz chatka nad jeziorem a także sprawdzamy, czy ów lokacje nie są spaczone. Jeśli znajdziemy jakąś anomalię, to do pobliskiej studni wlewamy coś na wzór wody święconej. I tak przez siedem nocy. Okolica jest opanowana przez pewną wiedźmę, dlatego trzeba dobrze przyłożyć się do powierzonego zadania, aby gra nie zakończyła się przedwcześnie. W sumie mamy trzy zakończenia, choć dwa różnią się niewielkim niuansem, ale wpada inne osiągnięcie. Zobaczenie trzech zakończeń zajęło mi godzinę. Jednak gra ma stosowną cenę do długości i w sumie jakości też, bo wykonana została przyzwoicie. Jest klimacik, w powietrzu unosi się aura niepokoju zaś podczas pierwszego przejścia nigdy nie wiemy co przyniesie kolejna noc. Zresztą w kolejnym podejściu anomalie mogą być całkiem inne, więc trzeba być ciągle spostrzegawczym, bo na tym w sumie się opiera gra. Mi się podobało.

Dedalo (2,5h, ukończona) - Niemal rok temu zagrałem w Venari, do którego Dedalo jest bardzo podobne ze względu na środowisko i taki surowy klimacik w moim guście. Obie gry reprezentują typ gier tworzonych przez studio M9 Games: Odszukaj wskazówkę, rozwiąż zagadkę, wejdź do kolejnego miejsca - i tak w kółko. Szkoda tylko, że większość podpowiedzi to praktycznie gotowe rozwiązania. Najciekawsze łamigłówki były tam, gdzie sugestie były nieoczywiste i wymagały od gracza kojarzenia faktów. Niestety takich zagadek było niewiele. Pierwsza połowa gry praktycznie nie stanowi wyzwania, potem jest już lepiej - zatrzymałem się dłużej na kilku łamigłówkach albo też przegapiłem podpowiedź. I w sumie to, niska cena (kupiłem za niewiele ponad 5 złociszy) oraz setting przeważyły, że jednak grę polecam. Aczkolwiek w ogólnym rozrachunku Dedalo jest przeciętne. Jakoś lepiej mi się kojarzy Venari. Ponadto gra ma kilka błędów: raz przy przejściu do kolejnego miejsca zniknął obraz - musiałem zminimalizować i wyłączyć grę. Na szczęście gra zapisuje się na początku każdego nowego miejsca (i jest też zapis ręczny), więc po ponownym uruchomieniu kontynuowałem grę. Podobne miejsce było na końcu, gdy rozwiązałem ostatnią banalną zagadkę - zniknął obraz, gra wyłączyła mi monitor (wtf?), konieczny był reset kompa. Osoby szukające wyzwań niech pomijają tę i inne gry studia. Dla osób chcących chillowo porozwiązywać proste łamigłówki ów gry będą w sam raz. Ja tylko sięgam po te w starożytnym, czy pustynno-orientalnym settingu. 5,5/10

Take Notes (2h, ukończona) - Escape room polskiej produkcji zawierający 40 łamigłówek z akcją osadzona w podziemnym bunkrze. Jest to porządna gra pod każdym względem. Zagadki, które oczywiście stanowią trzon rozgrywki, są urozmaicone jak na miejsce akcji. Część jest oparta na spostrzegawczości, wiedzy matematycznej i logicznego kojarzenia faktów. Nie są trudne. Jedynie dwa ostatnie poziomy były nieco bardziej wymagające od wcześniejszych, ale też nie powodowały jakiegoś bólu głowy. W niektórych przypadkach natrafialiśmy na notatki, które podpowiadały, co należy zrobić lub zawierały konkretne wskazówki (a nie od razu rozwiązanie, co można spotkać w wielu tożsamych grach). Całość bezproblemowo można ukończyć w około dwie godziny. Niby krótko, ale też gra ma odpowiednią cenę.
Jeśli chodzi o oprawę audiowizualną jest po prostu w porządku. Kolorystycznie dominują odcienie brązu, co też nieco wyróżnia Take Notes od innych tego typu produkcji. Ewidentnie widać, że akcja dzieje się w jakimś bunkrze lub podziemnym kompleksie. Przestrzenie są niewielkie, zaś pomieszczenia pełne są biurek, podobnych urządzeń, różnych aparatur i przedmiotów jednocześnie kojarzących się z laboratorium fizyczno-wojskowym. Technicznie nie było jakichkolwiek problemów. Szybko się uruchamia, zapisuje w miejscu, w którym z gry wyszliśmy. Jak najbardziej warto zagrać, nawet jeśli nie jest się miłośnikiem tego typu produkcji.

Mountain of Madness (2h, porzucona) - Unikać. Niestety gra okazała się totalnym rozczarowaniem. Nieraz daję szansę średniakom, nie mam nic do symulatorów chodzenia, ale tutaj niemal wszystko wypada źle. Fabularnie gra oparta jest na opowiadaniu Lovecrafta pod tym samym tytułem. Mając do dyspozycji intrygujący trzon historii stworzono kompletnie nieciekawą, nudną grę. Połączono to z najgorszą odmianą symulatora chodzenia, czyli takiego, w którym trzeba szukać drogi. I to w ciemnościach. I w kiepsko zaprojektowanych lokacjach. Biję tutaj głównie do lokacji obcego miasta, które nawet nie wygląda jak ruiny siedziby obcych. Pierwsza lokacja, czyli jaskinia jeszcze ujdzie, druga z obozem jest króciutka, ale trzecia z wspomnianymi ruinami okazała się totalnym nieporozumieniem. Poszczególne akty są wypełnione slajdami pełnymi tekstu, czytanymi przez znudzonego narratora. Dodać do tego brak muzyki, czy fajnego dark ambientu i mamy przepis na nudę.

W pierwszej lokacji - jaskini, zbieramy przedmioty, które przydadzą nam się w dalszej wyprawie. Do naszej dyspozycji będzie lina, po której możemy zjechać w dół lub się wspiąć, czekan, dzięki któremu rozbijemy lodowe ściany, drabina, które przyda się w pokonywaniu rozpadlin oraz by dostać się półkę wyżej/niżej. Oprócz tego w ekwipunku mamy łopatę, kartki papieru, które mogą się przydać do zaznaczenia drogi oraz dziennik, w którym opisujemy znalezione skamieliny, płaskorzeźby i inne znaki. Latarka jest na osobnym wyposażeniu i używamy jej niemal cały czas. Niestety nie można przypisać do klawiszy ów przedmiotów, tylko trzeba klikać TAB, by otworzyć menu i wybrać odpowiednią ikonkę. Ustawianie drabiny może czasami irytować, bo przybliżamy/oddalmy i obracamy ją rolką myszy. Niemniej fajnie wykonano ten element.

Graficznie jeszcze ujdzie, ale level design, projekt lokacji, prowadzenie historii zawodzą. W grze nie mamy zagadek, co też można zaliczyć jako minus, bowiem nawet niedawno grałem w "Dyer Expedition" i ta mniejsza gra będąca też symulatorem chodzenia ma kilka niezłych łamigłówek i całościowo lepiej wypada niż niniejsza produkcja. Niewielkie szczegóły też zawodzą - na śniegu nie zostawiamy śladów, nasz samolot jest niczym helikopter, bo twórcy umieścili go w takim miejscu, w którym na pewno by nie wylądował, są też konkretne braki w udźwiękowieniu. Grę porzuciłem będąc w labiryncie. Po wielu próbach znalezienia odpowiedniej ścieżki, totalnie poirytowany usunąłem z dysku.

Summer Paws (2h, ukończona) - Pierwsza ukończona gra w 2026 roku. Jedna z wielu gier o szukaniu kotków i jedna z niewielu, która jest w 3D. Mamy do dyspozycji kilkanaście miejscówek, w których musimy znaleźć śpiące kotki oraz muszelki. Oprócz tego na niektórych należy znaleźć przyciski z kocią łapką, które otworzą konkretne drzwi z zamkniętym kotkiem lub należy odpowiednio ustawić kocie posągi, by w odpowiednim miejscu pojawił się pożądany futrzak. Poza tym można odszukać też inne obiekty, które związane są z osiągnięciami. Gra jest miłym wypełniaczem czasu. Audiowizualnie jest ok. Jedynie szkoda, że większość kociaków stoi jak kołki bez jakiegokolwiek ruchu. Polecam, ale tylko na większej przecenie.

The Parish (4h, ukończona) - Trafiamy do pewnej parafii gdzieś w Wielkiej Brytanii (odwożący nas taksówkarz ma kierownicę po prawej stronie), aby pomóc choremu pastorowi w posłudze przy tamtejszym kościele. Już drugiego dnia zauważymy, że w kościele i okolicach dochodzi do dziwnych sytuacji. A to ktoś zdemolował kuchnię, a to wymalował na elewacji bluźniercze znaki, a to zauważymy, że jakaś postać zagląda przez okna itd. Z czasem atmosfera gęstnieje i okaże się, że nasze życie wisi na włosku (a w przeszłości zapewne też to miało miejsce, gdy spojrzymy naszą postacią w lustro).

"The Parish" to powolny horror przygodowy, nastawiony na atmosferę aniżeli tanie jump scary. Gra oferuje 6 zakończeń i by poznać wszystkie musimy wykonać niektóre czynności inaczej. Szkoda tylko, że wszystkie opierają się decyzje związane z lekarstwem. W głównej mierze od nich będzie zależeć w jakim kierunku potoczy się historia. Później oczywiście możemy też podjąć pewne decyzje – podczas kazań decydujemy co powiedzieć. Będą również konfrontacje, które mogą zakończyć się na dwa sposoby. Ogólnie po jednym przejściu warto uruchomić ją ponownie, aby zobaczyć inną ścieżkę historii oraz zakończenie. Na szczęście twórca dał możliwość wyboru graczowi momentu, od którego może rozpocząć ponowną rozgrywkę, więc nie trzeba powtarzać gry od początku. Szkoda tylko, że niektórych zakończeń nie zrozumiałem do końca i możliwe, że oparte są o jakiś regionalny folklor. Oczywiście kościół może też (a raczej na pewno) symbolizować coś innego a poznanie wszystkich zakończeń da też szersze spojrzenie na historię. Ilu graczy, tyle może być interpretacji i odbiorów niniejszego tytułu.

Graficznie produkcja to stylizacja na PSX i gry sprzed niemal trzydziestu lat. Jak zawsze robi to klimat i pobudza wyobraźnię. Praktycznie przez całą rozgrywkę odczuwałem niepokój i z ciekawością czekałem na dalsze rozwój wypadków. Szkoda tylko, że dotyczy to pierwszego przejścia. Kolejne już nie wywołują emocji. Dźwiękowo jest niestety ubogo – w kilku momentach pasowałaby bardziej nakręcająca sytuację muzyka.

Ostatecznie gra na tyle mnie zaciekawiła, że poznałem wszystkie zakończenia. Niemniej możliwości popchnięcia w różnych kierunkach fabuły powinno opierać się o zdecydowanie więcej czynności po drodze w dalszych etapach rozgrywki. W jednym zakończeniu też musimy zrobić tak jak zaplanował to sobie twórca i nie mamy np. możliwości pójścia sobie po prostu spać. A szkoda. Ogólnie polecam, choć jest co najwyżej niezła.

Metal Garden (1h, w trakcie) - Specyficzny FPS z akcją w betonowym, postapokaliptycznym świecie nastawiony na eksplorację oraz z elementami platformowymi. Klimatem mnie gra ujęła. Jest szaro-buro, ponuro i tajemniczo. Naszemu bohaterowi psuje się mech, więc szukając rzeczy do naprawy natrafimy na pewną grupkę, która nas atakuje i po jej likwidacji gadamy z pewnym typkiem, który twierdzi, że znaleźli wyjście z tego kompleksu. Dlatego idziemy przed siebie pokonując wrogów i sprawdzając, co czyha w bunkrach, ruinach i wąwozach. Strzelanie jest nieco drewniane, mało dynamiczne, ale da się przyzwyczaić. W grze jest też system ran poszczególnych elementów ciała, których apteczki nie uleczą. Może to zrobić jedynie zestaw naprawczo-lecznicy, na który można natrafić w trakcie rozgrywki. Gra ponoć nie jest długa, droga tym bardziej i ma mnóstwo pozytywnych recenzji, które przekonały mnie do jej zakupu.

Escapeworld Dilemma (3h, w trakcie) - mystopodobna produkcja, w której też znajdziemy odwołania do The Witness. Trafiamy do miejsca z kilkoma małymi wysepkami, które wypełnione są miejscami pełnymi łamigłówek. A te nie są proste. Nawet zgadywanie kolorów na zasadzie: jaki kolor powstanie po połączeniu danych barw? Niby proste, ale jak przyjdzie nam wywnioskować takowe po wymieszaniu czterech kolorów? Inne łamigłówki też są ciekawe. Na razie utknąłem na drugiej wyspie.

Ellingby House (0,5h, w trakcie) - również mystopodobna gra, ale tym razem z akcją osadzoną współcześnie i już pierwsze minuty potwierdzają, że to nie będzie spacerek, lecz wymagająca gra. Fabularnie za bardzo nie wiem o co chodzi, bo na wstępie zacząłem przysypiać :D Jest niby jakaś afara z kryptowalutami. Dużo też nie pograłem, bo jednak do danego tytułu trzeba będzie mieć wypoczętą głowę. Graficznie jest bardzo dobra. Zobaczymy jak zaprezentuje się z łamigłówkami, bo jak na razie to znalazłem jedną rzecz, by wejść do biura.

Pracę nad grą zostały wstrzymane i gra nigdy nie wyjdzie.

Macie zapłon. Pisali o tym z 3 tygodnie temu na filmwebie i wielu innych portalach...

Choć nawet lubię symulatory chodzenia, to jednak nie przepadam za takimi, które dzieją się na niewielkiej przestrzeni oraz bazują na załączających się skryptach. A Brokenlore: Low właśnie takowe jest: idziemy, dochodzimy do istotnego miejsca, skrypt (rozmowa z kimś, rozmowa przez telefon lub coś się dzieje), idziemy dalej (lub wracamy), skrypt, wracamy i tak w kółko. Jedynie ostatni segment z zapalaniem świec różni się od pozostałej części rozgrywki, ale też dostajemy wtedy fragment survival horroru.

To, co powinno tutaj grać pierwsze skrzypce, czyli fabuła - nie dowozi. Ma niezły punkt wyjścia, ale ostatecznie, raz, że jest bardzo przewidywalna a dwa - pretensjonalna. Nie ratują jej nawet ostatnie sekundy. Może w innych częściach będzie lepiej rozwinięta, może na innym gruncie wszystko zgra, ale pierwsza gra z serii powinna zachęcić do zapoznania się z kolejnymi a ta tego nie robi, przynajmniej w moim przypadku.

Audiowizualnie jest w porządku. Technicznie gra miejscami przycina, animacje są koślawe. Grafika bardzo dobra - plus za szczegóły jak manicure bohaterki :) Na plus zdecydowanie jest również dubbing. Są też polskie napisy bardzo dobrej jakości. Całość można przejść do godziny czasu, ale by zdobyć wszystkie osiągnięcia trzeba przejść ją ponownie i podjąć inne decyzje a nawet uruchomić trzeci raz, gdy jakiś aczik nie wleci. Gra jest jednak za słaba, by w to się bawić. Ponadto jest wyceniona za dużo - bazowa cena powinna być mniejsza o połowę. Ja dorwałem ją w jakimś bundlu. Jednak okazała się rozczarowaniem.

Z lat dzieciństwa do tej pory wryły mi się sceny z dwóch filmów - Końcówka filmu Pumpkinhead, który w TV leciał pod tytułem "Demon zemsty" a także scenę wymiotów z Duch II.

Na razie to wczesny dostęp, ale można grę ukończyć. Twórcy dodają co jakiś czas nową zawartość i ulepszenia. Ja najbardziej czekam na ekspedycje gladiatorów i te rzeczy, które wymieniłem w minusach.

Miks turowej strategii i RPG z akcją osadzoną w fantastycznej krainie wzorowanej na starożytnym Rzymie. Jako patron rozwijamy własne miasto i prowadzimy naszą drużynę gladiatorów. Choć gra jest we wczesnym dostępie, to oferuje zawartość na kilkadziesiąt godzin zabawy, szczególnie, gdy chcemy zdobywać osiągnięcia.

Zabawę rozpoczynamy od walki na arenie, która jest samouczkiem. Poznajemy część mechanik. Później trafiamy do podupadłego miasta prowadzonego niegdyś przez ojca, którego zresztą pragniemy pomścić. Z kilkoma fantastycznymi postaciami odbudowujemy miasto stawiając nowe budynki i udoskonalając każdy – oczywiście za określoną sumę pieniędzy. Te zdobywamy przede wszystkim na arenie, na która wysyłamy naszych gladiatorów. Naszych wojowników możemy wykupić w karczmie lub jeśli darujemy konkretnemu gladiatorowi życie na arenie, ten dołączy do naszej drużyny (jeśli mamy wolne miejsce). Jest kilka klas gladiatorów. W sumie mamy wojowników, którzy dzielą się jeszcze na trzy kategorie, łuczników – dwa rodzaje dystansowców, trzy klasy czarujące i truciciela. Każda ma określone umiejętności specjalne w walce, styl ataku i umiejętności pasywne na starcie. Oczywiście każda klasa ma swoje ograniczenia – magowie nie mogą nosić broni białej i łuków/kusz, tylko laski magiczne, księgi itp. Noszone wyposażenie wpływa na statystyki postaci. Tych trochę mamy, ale to standard w tego typu grach: obrażenia, procent szansy na trafienie krytyczne, na krwawienie, szczęście, punkty ruchu, obrona, zwiększenie życia, zbroi itd. Naszych zwerbowanych gladiatorów można edytować zmieniając im imię i wygląd na portrecie – nie wybieramy gotowców, ale dostosowujemy kształt twarzy, oczy, brwi, nos, usta, kolor skóry, oczu, włosów itd. Można stworzyć oryginalnego gladiatora. Wszelkie zmiany w wyglądzie jak i noszonym wyposażeniu zauważymy na arenie. Na koniec dodam, że wraz ze zdobytym doświadczeniem i osiągnięciem kolejnego poziomu możemy rozwijać postać o jedną umiejętność pasywną z losowo dobranych trzech (za kasę można wylosować coś innego). Te umiejętności to przeważnie punkty życia, inicjatywy, uników, obrony, procent krytycznych obrażeń itp. Co drugi poziom zyskamy możliwość odblokowania umiejętności bojowej. Jednak dodanie jej do slotu w walce wymusza na nas, aby ów gladiator spędził jakiś czas w akademii, zyskując dodatkowo punkty doświadczenia lub od razu nauczył się ich za odpowiednia sumę. Dlatego bardzo istotne jest żonglowanie różnymi gladiatorami. Nie będzie możliwości wystawiać cały czas tych samych – znaczy można, ale długo nie pożyją.

Teraz coś na temat miasta. Jak wspomniałem, będziemy z czasem je rozbudowywać. Ogólnie każdy budynek do czegoś służy i daje nam bonusy. W głównym budynku podnosimy za kasę poziomy poszczególnych miejsc, w karczmie rekrutujemy gladiatorów, na rynku sprzedajemy i kupujemy wyposażenie, pułapki i mikstury. W akademii nabywamy nowe umiejętności bojowe, podnosimy poziomy postaci. U medyczki leczymy rany po walce. Na cmentarzu składamy poległych a gdy wybudujemy mauzoleum, to później możemy przenieść tam co lepszych gladiatorów – jeśli zginął mając 5 poziom, to np. o 5% będzie zwiększał obrażenia w walce żywym gladiatorom. Gdy wybudujemy aleję z czarnym rynkiem, to zyskamy możliwość wykopania zwłok i zabrania uzbrojenia poległego gladiatora albo wykupić specjalna usługę tzw. Sabotaż, który możemy wykorzystać w walce (zatrucie przeciwników, „zyskanie” przez nich krwawienia i innych negatywnych skutków, zadanie obrażeń przed startem potyczki). Na publicznym forum zgadzamy się na dodatkowe zadania do wykonania (np. wykorzystanie w walce wybranej klasy gladiatora ileś tam razy, wydanie konkretnej sumy na rynku, wykorzystanie tego i owego w walce itp. W nagrodę zyskujemy złoto, przedmioty i inne bonusy. Podobnie działa nasze domostwo, ale tam z góry mamy narzucone zadania, których wykonanie daje nam bonusy. Możemy wybudować też miejsce ku czci bogom. Każdy gladiator ma przypisane bóstwo i wraz postępami na arenie przypodobuje się bóstwom osiągając poziomy zadowolenia bóstw, które dodają gladiatorom konkretne bonusy. Warsztat z kolei da nam możliwość zakupu machin, które przydadzą się walce, ale są one dość drogie. Innym miejscem, które możemy jeszcze postawić w naszym mieście to koloseum, na którego piaskach walczymy z innymi gladiatorami, aby zdobyć złoto i doświadczenie a także zyskać możliwość zrekrutowania silnego wojownika, którego w kampanii nie spotkamy. W sumie walki na tej arenie były trudniejsze niż w kampanii. Już w pierwszym podejściu obcy gladiatorzy odesłali w niebyt mój drugi garnitur. Dlatego rzadko z niego korzystałem. Każdy budynek możemy z czasem ulepszać, zyskując nowe możliwości.

Po powrotach z walk na arenach związanych z kampanią jesteśmy świadkiem losowych wydarzeń i podejmujemy decyzje, które będą rzutować na gladiatorów bądź kondycję miasta lub jego części.

Teraz coś o arenach. Na mapie wraz z postępami odkrywamy kolejne krainy, na których arenach możemy walczyć na czterech różnych poziomach trudności (łatwy, umiarkowany, trudny i bardzo trudny zakończony bossem), na które składa się kilka potyczek – co trzy lub dwie mamy możliwość ograniczonego leczenia. Każda kraina to nowi wrogowie, którzy mają specjalne ataki bądź umiejętności, zaś areny mogą negatywnie wpływać na naszych gladiatorów (przede wszystkim zimowa). Niestety każda arena to ten sam kwadratowy rozmiar podzielony na 64 pola. Urozmaicona jest pułapkami bądź skrzyniami (pustymi lub z bonusami). Każda potyczka wygląda inaczej, bo nawet wracając na dana arenę później, możemy dostać inny zestaw przeciwników. Jeśli jakiś gladiator polegnie na arenie, to znika z drużyny na stałe wraz z noszonym wyposażeniem (które możemy odzyskać, o czym wcześniej wspomniałem). Rannych wysyłamy do medyka, ale oczywiście w kolejnej walce nie będą już uczestniczyć.

W Bloodgrounds bawię się świetnie. Z minusów wskazałbym niezbyt urozmaicona liczbę przedmiotów dostępnych na rynku lub jakie dostaniemy po wygranych walkach na arenie. Za dużo powtarza się takich samych. To samo z umiejętnościami bojowymi – powinno być ich zdecydowanie więcej do wyboru, bo po dziesiątym levelu postaci odblokujemy wszystkie. Fabuła tylko pretekstem do walk – tutaj też można byłoby to bardziej urozmaicić. Mam jednak nadzieję, że nie wejdą do rozgrywki postulaty co niektórych graczy o możliwości cofnięcia ruchu – to całkiem zabiłoby satysfakcję z walk.

Graficznie pixel art. Jest bardzo przyjemny dla oka, wszystko jest czytelne. Muzycznie mogłoby być więcej utworów, choć to co jest nie irytuje pomimo powtarzalności. Technicznie nie mam zastrzeżeń, bo wszystko śmiga płynnie, błędy nie występują.

Jeśli ktoś lubi tego typu miks gatunkowy strategii turowej z RPG, to jak najbardziej polecam. Liczę, że z czasem twórcy będą dodawać więcej zawartości, jak mają w planach. Nawet pełna cena jest bardzo dobra jak na to, co oferuje gra. Polecam.

Ja w tym roku mam za sobą jedynie 3 RPGi. Ukończone Burrow Wing jednak nim się nie okazało. To jak najbardziej dungeon crawler, ale nawet elementy RPG ma mizerne i bardziej to była gra akcji FPP, choć nietypowa, która pomimo swojej prostoty, drewna i wielu kiepsko wykonanych elementów potrafiła mnie wciągnąć, tak, że ją ukończyłem. Podobnie jest teraz z Goldenheart - niby do wszystkiego się można przyczepić, ale odkrywanie świata i wędrówka potrafi wciągnąć. Natomiast wracając do erpegów - spośród niemal stu ogranych produkcji w tym roku tylko 3 nimi były:
1. Stirring Abyss
2. Caves of Lore
3. Bloodgrounds

Każda okazała się świetną grą i bardzo fajnie spędzałem z nimi czas. W tym roku jednak dominowały u mnie inne gatunki - w sumie rozstrzał był duży. Jeszcze zacząłem grać w darmowe Lunacid: Tears of the Moon, ale mnie nie wciągnęło. To samo z Pale Abyss - dwa razy zaczynałem i dwa razy błąd na początku. Obie zostawiłem na później. Ale w przyszłym roku poprawię się, bo planuję zakupić kilka erpegów i zabrać się za te, które mam. Z ambitnych planów rok temu tylko jeden tytuł ograłem :) No, ale kilka też nie wyszło w 2025 r. Więc w 2026 r. nadal w planach jest Outward, Skald, Drova, Hammerwatch i z 2-4 nadchodzące premiery. Na zimowym Steam Sale planuję zakupić kilka RPG - Islands of the Caliph, Heroes of the Seven Islands, Skalda i może coś jeszcze wpadnie w gatunku w dobrej cenie.

U mnie niemal podobnie jak w poprzednim roku.

Zawsze coś wpadnie. Mam kilka pewniaków plus coś zawsze dostanie historycznie najniższą cenę, która nawet pomimo złodziejskiego steamowego przelicznika będzie już OK.

Tak ogromna liczba gier na Steam to może dla gościa nie jest problemem, bo facet popatrzy sobie tylko na sugerowane produkcje i nadal umknie mu wiele niezłych produkcji. Niemniej ja już dałem sobie spokój z przeglądaniem gier na Steam, bo szrociwo wywaliło ponad skalę. Nawet przez tagi jest ciężko, bowiem twórcy i gracze dają ich swojej grze jak najwięcej, aby zwiększyć zasięgi. Jeszcze przez steampeek.hu wygodnie się szuka produkcji, przynajmniej lepiej niż na steamdb.info czy na samym steamie. Jednak będzie tylko gorzej.

Cast n Chill

Sorry, ale jeśli musimy unikać "wroga" i są też łamigłówki połączone z eksploracją, to nie jest to żaden symulator chodzenia. Błędnie ją tak określając tylko zniechęcicie do zagrania potencjalnych zainteresowanych. Gęstym klimatem i nieustającym niepokojem gra zbliżona jest do SOMY, choć tutaj więcej się dzieje. To survival horror nastawiony na atmosferę a nie walkę.

Death Howl to nie jest RPG.

Zdecydowanie gorsza część od pierwszej. Nie traćcie czasu na to.

Ukończone:
REPOSE (3h) - o grze napisałem tutaj: https://www.gry-online.pl/forum/komentarz-repose/za100da3a

REVEIL (4h) - jedna z najlepszych gier, w które zagrałem w tym roku: https://www.gry-online.pl/gry/reveil/komentarze/z368b3#post0-16833659

The Lacerator (3h, ale gram dalej, bo jest do odkrycia jeszcze wiele nowej zawartości) - The Lacerator to fragment życia Maxa, człowieka, który kocha seks. Jako gwiazdor filmów dla dorosłych nie ma problemów z wyrwaniem laski nawet na pałę… znaczy w ciemno. Nie oprze mu się żadna. Jednak podczas kręcenia lodów z sexi niunią traci przytomność i budzi się w zatęchłej, ospermionej celi. A może tylko brudnej... Wydostaje się z niej, ale droga ucieczki jest dłuższa niż myślał. Podczas próby wydostania się z podziemnego kompleksu, który okazuje się jedynie fragmentem czegoś większego, nasz bohater odkrywa, że oprawca nie jest tylko zboczonym pomyleńcem paradującym w skąpych damskich fatałaszkach, które ledwo opinają jego muskularne, naoliwione ciało. Jednak najważniejszym celem jest przetrwanie i ucieczka z tego miejsca.

Nie będzie łatwo. Korytarze i miejsca są pełne ofiar szajbusa, które przypominają zombie i atakują Maxa, gdy tylko go zobaczą. Niektórzy mają jedną rękę, inni nie maja obu, czasami trafimy na wroga, który skacze na jednej nodze lub zwyczajnie stoi i czymś w nas rzuca. Jednak najgorsi to ci pozbawieniu nóg z ładunkiem wybuchowym na plecach, którzy w jednym momencie napsuli mi krwi. Nasz bohater też może stracić kończyny a nawet swojego wacka. Jednak nie kończy to gry, ale tracąc rękę lub nogę czy kapucyna nadal kontynuujemy rozgrywkę. Jest nieco trudniej, ale wciąż możliwe jest przejście gry. Należy tylko uważać na pułapki. Jest też kilka prostych łamigłówek do rozwiązania. Mamy też możliwość uratowania naszego kamerzysty i towarzyszki figli.

W trakcie ucieczki będziemy zbierać różne rzeczy, które pomogą nam przetrwać. Są to zazwyczaj standardowe rzeczy w survival horrorach jak śrubokręty, klucze, siekiera, pistolet, strzelba, apteczki, bandaże lub jedzenia, czy przedmioty specjalne. W pewnym momencie będziemy mogli handlować jedzeniem z pewnym gościem z dziury, który w zależności od tego, co mu przeniesiemy obdaruje nas apteczką, bębnem z nabojami do rewolweru, czy nawet czymś specjalnym. Gra zapisuje się automatycznie w kluczowych miejscach. Nie trzeba więc zapisywać gry w konkretnych miejscach mając wosk do pieczęci, kasetę VHS, lustro, czy coś innego. Ponadto nie musimy zaczynać gry od nowa w przypadku porażki, co też występuje w niektórych survival horrorach.

The Lacerator to gra, którą można przejść kilka razy. Po pierwszym zakończeniu zobaczymy jakie jeszcze są możliwości zakończenia rozgrywki. Zresztą już w trakcie gry zauważymy, że możemy podjąć decyzje, gdzie iść lub nie będziemy mieli wyboru (jeśli stracimy rękę, nie otworzymy drzwi, które można otworzyć wyłącznie będąc jeszcze kompletna gwiazdą pornoli). Ścieżek jest kilka i warto odpalić ją jeszcze raz, co ja też uczyniłem i uczynię. Dostaniemy się do wielu nowych miejsc. Jest krwawo, ale też mamy niemałą dozę czarnego humoru i pomysły dewelopera mogą nas rozbawić a jak ktoś nie ma poczucia humoru niskich lotów, to niech sobie lata wysoko o tam, o! Mnie już sam lektor czytający teksty w scenkach bardzo bawił.

Technicznie gra jest w należytym porządku. Nie miałem z nią jakichkolwiek problemów. Dodatkowo można w ustawieniach wybrać widok kamery – albo klasyczny, albo w trzeciej osobie zza pleców. Standardowo można dostosować sobie obraz, aby wrażenia płynące z rozgrywki były jak obcowanie z cudną laską albo żoną (piszę na wszelki wypadek, gdyby jakimś cudem natrafiła na tę recenzję). Grafika to tekstury rodem z epoki tuż po PSX. Dźwięki i muzyka w porządku. Dla mnie to jedna z najlepszych gier tego roku. Do tego ma przystępną cenę – pewnie wydawca widząc los Maxa, nie chciał jeszcze wyruchać klientów. A tak po prawdzie to chłopaki z polishoutprices załatwili nam swego czasu lepsze ceny z katalogu DreadXP.
Warto. 8,5/10 - chyba najlepszy survival horror w tym roku.

Traveller's Hymn (7h) - Przyjemna gra z automatyczną, turową walką inspirowana erpegami z lat 80. Jednak nie jest tak rozbudowana jak gry z tamtego okresu. Nie przeszkadza to jednak, aby poświęcić jej kilku godzin na przejście. To sympatyczna produkcja w stylowej oprawie audiowizualnej.
„Traveller’s Hymn” to taka przygodówka akcji, w której podróżujemy naszym wędrowcem po fantastycznej krainie. Ruch odbywa się w sumie po nieoznaczonej, kwadratowej siatce, co sugeruje kształt „kafelków” ze środowiskiem. W miarę łatwo rozpoznać, co jest czym, choć na początku dopiero poznamy, z czym da się wejść w interakcję. Wędrujemy przede wszystkim po dużej mapie. Gdy staniemy na ikonce np. z miastem lub domem, to eksploracja staje się już bardziej szczegółowa, obejmująca daną lokację. Tam trafiamy też na wrogów, skrzynie, zakopane skarby lub miejsca, gdzie można łowić. W miastach jeszcze możemy odpocząć oraz handlować a także dostać zadanie od mieszkańca, do którego później wrócimy z fantem, jakiego pragnął. W zamian zawsze coś dostaniemy. Wracając jeszcze do podróży po dużej mapie – podczas niej przebrniemy też przez wiele losowych potyczek z pojedynczymi wrogami. Walka toczy się automatycznie. To, jakie zadawać będziemy ciosy, zależy od noszonego oręża. Jednak najważniejsze są tutaj punkty życia i many – im mamy ich więcej tym wzrastają nasze szanse na przeżycie. Jeśli któreś spadną do 0 przegrywamy walkę i „budzimy” się w ostatnio odwiedzanym mieście z 20-25% mniejszą ilością złota. Oprócz wyposażenia ważne jest też jedzenie. Gra wymaga od nas, by co jakiś czas spożyć posiłek, inaczej będziemy co jakiś czas tracić punkt życia podczas wędrówki na dużej mapie. Posiłki sporządzamy z dwóch składników (rzadko z jednego), które oprócz przywracania punktów życia i many w pewnym przedziale czasowym, mogą też dodać nam punkty obrony. Ogólnie wszystko jest tutaj intuicyjne, choć nie ma wymiany 1 do 1 przedmiotów noszonych na te z ekwipunku i odwrotnie. Trzeba mieć miejsce, by odłożyć np. zbroję w ekwipunku, aby mieć możliwość założenia drugiej w pustym już slocie noszonego wyposażenia.

Odkrywanie tych kilku tajemnic świata było bardzo satysfakcjonujące. Zazwyczaj w kluczowych lokacjach zmierzymy się bossem, znajdziemy fajny item (a przede wszystkim symbol serduszka lub księżyca, które odpowiednio zwiększają na stałe punkty życia i many), porozmawiamy z NPC itd. Wędrówka po dużej mapie może czasami irytować, bo możemy być atakowani na każdym kroku, ale z czasem zauważymy, że trzymając się dróg i wędrując za dnia przeciwników będzie mniej. Grafika jest bardzo przyjemna, muzyka również.

W trakcie:

Scrap Riders (2h) – Przygodowa bijatyka jest całkiem niezła. Jako bijatyka jest przyjemna. Zdecydowanie więcej czasu schodzi ma na łamigłówkach. Głównie przez to, że łatwo można przeoczyć przedmiot do interakcji. Raz przez to błądziłem, bo nie podszedłem wystarczająco blisko pewnej szafki. Teraz utknąłem przy łamigłówce u dziwnej rodzinki, która przetrzymuje starego dziadka w piwnicy i na razie zostawiłem na później, bo inne gry przykuły bardziej moją uwagę.

Incision (5,5h) – staroszkolny FPS wydany w tym roku. Minimalistyczny, w graficznym stylu sprzed dwóch dekad. Dominuje czerowono-szara kolorystka, bo świat wypełniony jest mieszanką flako-betonową. Jest krwawo, mięsiście i dynamicznie. Nie ma tutaj ręcznego zapisywania gry i checkpointów. Rozpoczynając poziom mamy jedno życie i w trakcie rozgrywki zbieramy sobie kolejne życia. Jeśli na danym poziomie utracimy wszystko, zaczynamy level od nowa. Jednak grając na normalnym, nie miałem problemów z ich przechodzeniem. Czasami kończyłem poziom z kilkoma życiami na koncie. Powtarzałem może z dwa razy różne poziomy. Niestety ma to też minus, bo przerwanie i wyjście z gry w trakcie levelu sprawi, że przy ponownym uruchomieniu zaczynamy od nowa. Z czasem poziomy są coraz większe a wiadomo życie czasami wzywa. Niby gra jest dynamiczna, ale trzeba jednak ostrożniej podchodzić do starć, co dla mnie jest w porządku, bo i tak zazwyczaj tak gram. Podobno wg miłośników boomer shooterów gra jest trudna, ale jak na razie tego nie stwierdziłem. Ukończyłem pierwszy rozdział, zostały jeszcze dwa. Gra ma nawet oryginalną industrialną ścieżkę dźwiękową.

Goldenheart (3h) – to bardzo niszowa produkcja, ale cholernie dobra. Liniowa gra akcji FPP, w której wyposażeni w łuk i miecz z tarczą walczymy z napotkanymi stworami odkrywając tajemnice świata zaś głównym celem jest dotarcie do wieży tajemniczego maga. Nie jest rozbudowana jeśli chodzi o mechaniki. Walka w zwarciu jest drewniana, ale już strzelanie łuku przypomina mi to z Thiefa. Podnieść możemy tylko punkt życia lub strzały ze zniszczonych koszy oraz oczywiście klucze (opcjonalnie kryształ zwiększający permanentnie punkt życia). Ekwipunek jest niewielki i są w nim tylko potrzebne przedmioty. Od czasu do czasu przeczytamy jakąś księgę, ale to głównie związane jest z osiągnięciami. Mamy jeszcze coś takiego jak notatnik, w którym możemy narysować symbole, dzięki którym możemy gdzieś otworzyć przejście. Niewiele, ale świat jest rozległy i bardzo fajnie zrobiony. Ma trochę elementów platformowych. Możemy też pływać. Już skakałem w przepaść do podziemnego jeziora, gdzie mierzyłem się z bossem, spacerowałem po niewidzialnej ścieżce w kanionie, walczyłem z naprawdę dziwacznymi stworami a to dopiero kilka godzin. Grę można uruchomić w dwóch opcjach graficznych – podstawowym, w którym gra wygląda jak produkcje sprzed 20 lat, ale tekstury są czyste, albo w pikselowatym, który dodaje ziarno do obrazu, aby wyglądał jeszcze nieco starzej. Zacząłem w tym drugim trybie i tak już zostawię, ale jest czytelnie. Ogólnie bardzo pozytywne zaskoczenie.

Bloodgrounds (22h) – ta produkcja zdecydowanie kradnie mi godziny w ostatnich dniach. Miks turowej strategii i RPG z akcją osadzoną w fantastycznej krainie wzorowanej na starożytnym Rzymie. Jako patron rozwijamy własne miasto i prowadzimy naszą drużynę gladiatorów. Za odpowiednią cenę rekrutujemy ich w karczmie lub dołączają do nas, jeśli darujemy im życie na arenie i mamy wolne miejsce w drużynie. Gra właśnie skupia się na walkach na niewielkiej arenie w poszczególnych krainach. Wystawiamy naszą drużynę, aby sprostała przeciwnikom. Jeśli nasz gladiator polegnie, to ginie na zawsze i jego wyposażenie też przepada, choć wraz z postępami zyskamy możliwość odzyskania uzbrojenia za odpowiednią, niemałą opłatą. Mamy różne klasy gladiatorów do zrekrutowania – są wojownicy, magowie, łucznicy/miotający, czy truciciele. Każda ma swoje cechy, umiejętności specjalne w walce i statystyki, które zależą od tego, jakie umiejętności podniesiemy, gdy zyskamy punkt doświadczenia i w co ubierzemy naszego wojownika. Doświadczenie możemy zdobywać na arenie podczas walki oraz podczas trenowania w mieście. W ogóle w mieście mamy szereg budynków, które za odpowiednią opłatą (lub bez) dają nam bonusy bądź losowe wyposażenie. U medyczki leczymy rany po walkach, w karczmie rekrutujemy gladiatorów, na rynku kupujemy i sprzedajemy uzbrojenie, zwoje lub misktury, zaś na forum podejmujemy się konkretnych zadań, za których wykonanie zostaniemy nagrodzeni złotem bądź przedmiotem. Mamy też cmentarz a z czasem zyskamy mauzoleum, w którym składamy szczątki poległych, wybranych gladiatorów. Jeśli taki miał 5 poziom, gdy zginął, to np. złożony w odpowiednim miejscu, dodaje 5% do konkretnych statystyk w bitwie żyjącym gladiatorom. Podobnie działa miejsce ku czci bogom. Każdy gladiator ma przypisane bóstwo i wraz postępami na arenie przypodobuje się bóstwom osiągając poziomy zadowolenia bóstw, które dodają gladiatorom konkretne bonusy. Poza tym z czasem możemy wybudować warsztat, w którym za odpowiednią cenę można wykupić machiny bitewne wspierające nas w walce. Można wybudować też czarny rynek, w którym można zakupić usługi sabotażu do wykorzystania w nadchodzących potyczkach. Poza tym mamy główny budynek, w którym podnosimy poziomy poszczególnych budowli zyskując w nich dodatkowe bonusy i możliwości.

Gra wciąga. Potyczki niekiedy potrafią zaskoczyć. Co prawda do starć w nowych krainach wystawiam drugoligowy garnitur, ale i tak nawet w nich przeciwnicy załatwili moich pewniaków. Niemniej mam upatrzoną czwórkę podstawowych, dobrze rozwiniętych i wyposażonych gladiatorów, których wystawiam na szereg bitew, szczególnie tych zakończonych bossami. Jak na razie bawię się świetnie. Niby to wczesny dostęp, ale balans póki co jest zrobiony świetnie. Nie jest za łatwo i nie jest trudno.

Ponadto powróciłem do Cast n Chill, czyli pixel artowej gry o łowieniu rybek. Twórcy dodali drugi już update zawierający nową miejscówkę, tym razem w zimowych klimatach. Wiertłem przebijamy się przez lód i odpowiednią wędką oraz dobraną przynętą łowimy kolejne osiem gatunków ryb. Relaksik.

Poza tym pograłem w FPS Painted in Blood – przyzwoita produkcja we wczesnym dostępie. I nadal na tapecie Zniw Adventures. Ogólnie do końca roku mam zamiar przejść wspomniane gry plus parę niedużych produkcji i skończyć ten rok z setką ukończonych gier.

Między Rzeszowem a Krosnem aż tyle nie sypnęło, ale o 6.30 patrzę za okno - deszcz. Super nic nie trzeba skrobać. O 7.00 już 5cm śniegu co najmniej o ostro dawało. Ale i tak spoko. Na drodze lipa, bo nie wszędzie odśnieżone, ale jeździli więc nie zaskoczyła :). Niemniej do tej pory nie sypnęło tak jak u Ciebie. Zdecydowanie.
Zobaczymy jak jutro. Dla drugiego dzieciaka w sumie dzisiaj był pierwszy świadomy śnieg, na który od razu zareagował. Jutro jak dosypie, będzie zabawa.

REVEIL okazał się jedną z lepszych gier przygodowych FPP z elementami walking sima i survival horroru. Potrafi zaciekawić przez większość rozgrywki a gdy wydaje się, że zbliżamy się do końca... totalnie zaskakuje. Trudno tutaj napisać coś o fabule, by czegoś nie zdradzić. Najlepiej nie czytajcie recenzji/opinii, bo możecie trafić na spoiler psujący odbiór gry - zagrajcie w grę w ciemno bez żadnej wiedzy o niej. Tej recenzji też nie czytajcie od drugiego akapitu przed grą ;). Ja tylko napiszę, że zagadki są proste (ta z manekinem jest jedną z ciekawszych, z jakimi się ostatnio spotkałem), elementy survival horroru są trzy, które polegają na unikaniu wroga skradając się w pobliżu niego, biegając w poszukiwaniu trzech itemów i trzeci polegający wyłącznie na ucieczce. Fragmentów symulatoru chodzenia jest kilka, ale warto zwrócić wtedy uwagę na otoczenie, bo zauważymy jak historia jest dopięta w każdym elemencie. Tylko kupujcie grę na co najmniej 50% promocji, bo jednak ma zawyżoną cenę jak na produkcję do 4 godzin na przejście.

Grafika jest bardzo dobra. Obiekty i szczegółowość lokacji potrafią zrobić wrażenie. Można otworzyć większość szafek/szuflad. Kolorystycznie dominuje czerwone światło, które staje się znakiem rozpoznawczym gry, ale ma to też swoje uzasadnienie w grze. Niektóre lokacje są barwne, inne przygnębiające, ale wszystko tutaj współgra z tym co dzieje się na ekranie. Dźwięk dopełnia rozgrywkę i w wielu momentach pojawia się niepokój. Jest kilka jump scary, ale jednak gra stawia na budowanie atmosfery. Muzyka jakaś jest, ale nie zostaje w pamięci. Dubbing jest w porządku.

Technicznie jest ok, choć w pewnym momencie miałem obawy, czy w ogóle uda mi się grę dokończyć. W pokoju dziecięcym trzy razy wywaliło mi grę do pulpitu, więc podchodziłem do tej lokacji czterokrotnie (a jest tam zręcznościowa zabawa z pewnym pudełkiem, która może zirytować), co nie nastrajało dobrze, jednak później nie trafiłem już na jakiekolwiek błędy. Gra zapisuje się zazwyczaj przed wejściem do danej lokacji lub jej części.

Gra jako całość niezwykle przypadła mi do gustu. Czytając każdą notatkę, zwracając uwagę na szczegóły odwiedzanych miejsc okazało się jak REVEIL jest dopracowana historią. I choć z podobnym motywem spotkałem się w grach, to i tak niniejsza produkcja zaskoczyła mnie pozytywnie, dlatego zdecydowanie polecam, szczególnie jeśli lubicie tego typu produkcje przygodowe.

Ciekawa gra, która wygląda jak klasyczny dungeon crawler z ruchem po siatce, ale nim jest, bo to nie jest RPG. W REPOSE główną osią jest odszukanie właściwej ścieżki, która doprowadzi nas do kolejnego poziomu. Jednak utrudnieniem jest tutaj zapas tlenu (energia), który pozwala nam na przemierzenie określonej liczby pól. Trzeba po prostu dobrze planować przejście, zapamiętać, gdzie są wrogowie (i przygotować sobie odpowiednią broń na nich) i jakiego typu oraz przeszkody. Gra jest liniowa i zazwyczaj podążając pierwszym wolnym wolnym korytarzem docieramy do komputera, którym otwieramy drzwi w okolicy miejsca startowego (jest nim łóżko, które zapisuje postępy), dzięki czemu zyskujemy dostęp do innego korytarza, na którego końcu będzie też komputer otwierający kolejne drzwi lub wyjście z lokacji. I tak to się kręci przez całą rozgrywkę. Jeśli docieramy do łóżka na kolejnym poziomie jest przerywnik fabularny - rzuca nam światło na enigmatyczną historię, którą poznajemy też z odnajdywanych notatek.

Wspomniałem, że występują wrogowie. Jest ich kilka typów. Możemy ich załatwić na kilka sposób. Nasz bohater wyposażony jest w lampę, siekierę a z czasem w pistolet. Wrogowie standardowi oraz mimic padają po ciosie siekierą. Natomiast są też ich wersje z poświatą nad głową - takich można załatwić tylko pistoletem. Nim też niszczymy hologramy. Na drugim, sekretnym poziomie są też wrogowie, których zabija światło (wchodzimy w nich z latarką). I w sumie to tyle. Podczas naszej wędrówki natrafimy też na anomalie/przeszkody. Wejście w wyładowanie sprawia, że jeden ruch kosztuje nas dwa razy więcej energii a jeśli wejdziemy w kolejną to utrata energii sumuje się. Kolce i ruchome bloki zabijają nas od razu. Dodam też, że strzał z pistoletu zabiera też 5 punktów energii, dlatego na jednym poziomie lepiej wybrać okrężną drogę niż strzelać do przeciwnika. Nawet jedno, dwa zaoszczędzone punkty energii a więc jedno, dwa przebyte pola potrafią zrobić różnicę. Na każdym poziomie zyskamy też możliwość odblokowania pomieszczenia z kawą - jej użycie podczas przejścia odnawia nam energię oraz pozbywa się negatywnych efektów wyładowań a także przez sekundę wskazuje na mapie w jakim miejscu jesteśmy.

Ogólnie przejście danego poziomu będzie polegać na zapamiętaniu, gdzie co jest i przygotować się na to. Podstawowe levele mają mapę, która pomaga w nawigacji. Wczytywanie gry polega na wpisywaniu kodów. Podczas eksploracji natrafimy tez na strzępy informacji z fragmentami kodu. Gdy je zbierzemy wszystkie i wpiszemy je po przejściu gry w odpowiednim miejscu to zyskamy dostęp do sekretnego poziomu. W sumie fajne rozwiązanie.

Oprawa wizualna to kilka kolorów. Od jednego do ośmiu. Można sobie w opcjach ustawić jaki będzie dla nas odpowiedni. Próbowałem inne, ale jednak ten ustawiony domyślnie jest najlepszy i najmniej męczy wzrok. Jest minimalistycznie, ale dość czytelnie. W głośnikach słyszymy z kolei przyzwoite ambientowe dźwięki. To sprawia, że gra ma fajny klimat. Szkoda tylko, że jest liniowa i każde podejście do przechodzenia ścieżki z czasem zwyczajnie nudzi. Tym bardziej, że nie mamy dużego urozmaicenia. To sprawiało, że nie ma tego czegoś, co klasyczne dungeon crawlery, że ciągnęło do sprawdzania korytarzy i przechodzenia kolejnych poziomów podziemi, odkrywania sekretów itp. Tutaj przechodziłem jeden poziom,dwa i gdy grą się zapisywała, to robiłem przerwę. Dla mnie to tytuł na 6,5/10. Polecam, ale to nie będzie gra dla każdego.

Minął prawie miesiąc od ostatniego wpisu a w tym czasie ukończyłem ponad 10 tytułów i kilka jest na tapecie:

Caves of Lore (35h, ukończona) - główny tytuł, z którym spędzałem ostatnie tygodnie. Bardzo fajny RPG, ale nie będę się rozpisywał, bo o grze napisałem w najstarszym temacie na forum: https://www.gry-online.pl/forum/serie-mampm-wizardry-oraz-inne-crpgi-niekoniecznie-w-trybie-fpp-c-39/ze1009578#post0-16831721

Flesh Made Fear (7h, ukończona) - klasyczny survival horror, o którym więcej napisałem w karcie gry w encyklopedii: https://www.gry-online.pl/forum/komentarz-flesh-made-fear/ze100d4ad

THRESHOLD (2h, ukończona) - intrygująca gra przygodowa - więcej o niej pisałem w tym miejscu: https://www.gry-online.pl/forum/komentarz-threshold/z2100cb9c

Slots & Daggers (7h, ukończona) - świetne, wciągające klikadło na pograniczu strategii i hazardu. Opinia: https://www.gry-online.pl/forum/komentarz-slots-amp-daggers/z1100c5d4

Darkenstein 3D (10h, ukończona) - darmowy hołd złożony serii Wolfenstein. Na karcie gry napisałem obszerną opinię: https://www.gry-online.pl/forum/komentarz-darkenstein-3d/zd100ba5d

Daemonologie (1h, ukończona) - XVII wiek. Wcielamy się w protestanckiego łowcę czarownic, który przybywa do szkockiej wioski, aby wśród jej mieszkańców wskazać osobę, która jest wiedźmą. Mamy na to cztery dni, gdyż piątego dnia o świcie wiedźma musi zawisnąć (na wyspach osób posądzonych o czary nie palono na stosie, ale własnie wieszano). W tym celu przepytujemy mieszkańców, czy czegoś nie widzieli, czy kogoś nie posądzają o czary a jak zajdzie potrzeba to torturami dosłownie pociągniemy podejrzanych za język ;)

Gra to przygodówka a dokładniej w sumie powieść wizualna z prostymi elementami zręcznościowymi. W głównej mierze rozmawiamy z mieszkańcami klikając na dialogi. Czasami możemy zdecydować, czy z daną osobą porozmawiamy, czy jednak potorturujemy, aby wyciągnąć więcej informacji. Tortury to zręcznościówki polegające na odpowiednim klikaniu myszką, jej trzymaniu i zwolnieniu przycisku - w zależności od sposobu wymierzania kary, bo tych jest kilka jak: podtapianie, ciągnięcie za język, nakłuwanie ciała, czy miażdżenie palców. Po jednej, czy dwóch lub więcej próbach pojawią się nowe dialogi. Jednak wszystkich we wiosce nie skłonimy w ten sposób do gadania, bo za mało mamy na to czasu, ale nocą mamy koszmary, które mogą nam zasugerować kogo wziąć na spytki.

Gra choć ma ubogi gameplay, jest niezwykle klimatyczna i intrygująca. Nie jest to tylko zasługa tego, że ów produkcja jest czarno-białą. Wszelkie filmiki na początku, na końcu a także sny wykonano w formie animacji poklatkowej. Fantastycznie wykonanej. Szczególnie sny, które są tajemnicze, niepokojące, niekiedy bluźniercze, ocierające się o gore robią klimat. Szkoda, że pixel art nie dorównuje animacjom. Jest wg najsłabszym elementem. Niby jest w porządku, ale jednak trochę niechlujny. Wg mnie interfejs, wioska i obrazki lepiej pasowałyby do całości, gdyby wykonane były w stylu drzeworytów. Wiadomo - więcej roboty, ale wtedy gra byłaby kompletna. Atmosferę buduje jeszcze dźwięk i muzyka, która jest darmowym dodatkiem do gry a jest bardzo dobra. Napisanie więcej o grze to już byłoby spojlerowanie. Mi "Daemonologie" przypadło do gustu. To króciutka produkcja, ale od początku do końca wciąga.

Ten Bells (1,5h, ukończona) - ciekawy miks walking sima z survival horrorem. Intrygujący, niepokojący, niekiedy intensywny i czasami irytujący.
Zostajemy uwięzieni w pewnym angielskim barze. Jak szybko zauważymy, okrążając bar zawsze wracamy do punktu wyjścia - na korytarz przed niewyraźny obraz, który może kogoś przedstawiać. Aby opuścić to przeklęte miejsce musimy w pubie znaleźć anomalie. Gdy takową zauważymy wracamy do drzwi, którymi weszliśmy. Jednak jeśli nie zauważymy jakiejś i jesteśmy pewni, że takowej nie ma to wchodzimy przez inne drzwi. W obu przypadkach trafiamy do tego samego miejsca z obrazem, ale jeśli wybraliśmy dobre drzwi to obok nich zauważymy dzwonek, który zadzwoni, jeśli podejmiemy kolejną próbę szukania anomalii. By poznać zakończenie musimy usłyszeć 10 dzwonków. Niby proste zadanie, ale jeśli nie zauważymy jakiejś anomalii a przejdziemy przez drugie drzwi, to zaczynamy zabawę od początku. I odwrotnie - jeśli cofniemy się do wejścia, bo niby zauważyliśmy jakąś anomalię a jej tam nie było, to też znowu musimy zacząć "kolekcjonować" dzwonki od początku. A tych anomalii jest kilkadziesiąt. Niektóre są paranormalne i te zazwyczaj zobaczymy bez problemu - a to jakaś twarz ducha wygląda zza filara, a to coś pojawia się przy kominku a to coś rzuci barmanką, coś gdzieś lewituje i zmienia miejsce lub zacznie nas atakować i musimy uciekać. Inne dotyczą wystroju: zmiany koloru ścian, braku kart na stołach, bazgrołów na obrazie itd. Można też zginąć, gdy dopadnie nas zjawa.

Gdy grę ukończymy zauważymy, że wiele elementów jest związanych z fabułą. Płacząca barmanka, dzwonek, postać zjawy, barman... Te rzeczy związują się w historię, która na końcu odrywamy. Oprócz niej mamy też szereg osiągnięć do zdobycia.

Audiowizualnie jest bardzo dobrze. Pub prezentuje się elegancko, grafika jest bardziej niż przyzwoita zaś audio też jest na dobrym poziomie. Technicznie gra jest też dopracowana, bo podczas załączania się anomalii, nie ma ścinek, co w sumie było i jest wizytówką gier od Bloober Team. Ogólnie "ten Bells" ma świetną atmosferę, jest inną produkcją od tytułów, w których szukamy anomalii (gdzie zazwyczaj gapimy się na monitor i przełączamy scenerie). Gra jest co prawda krótka, bo jej ukończenie i poznanie wszystkich anomalii zajęło mi mniej niż półtorej godziny (nie zdobyłem jednak wszystkich osiągnięć), ale ma też niewygórowaną cenę i na jakiejś promocji zdecydowanie warto ów tytuł zakupić. Polecam.

Full Void (3h, ukończona) - Jak można przeczytać w steamowym opisie, twórcy inspirowali się Another World, Prince of Persia, czy Flashback, co jak najbardziej widać. Choć wspomnianych gier nigdy nie przeszedłem do końca, to Full Void z satysfakcją obejrzałem napisy końcowe. Była to minimalistyczna, ale fantastyczna przygoda. Fabuła od początku jest enigmatyczna i nie jesteśmy atakowani jakimiś opisami, tekstami co i jak. Tutaj nie pada ani jedno słowo, wszystkiego domyślamy się sami. Niemniej jest ciekawie do samego końca. Fabularnie miejscami przypominała mi Planet of Lana czy Inside, ale Full Void oczywiście opowiada swoją historię. Gameplay jest minmalny. W sumie mamy tylko dwa przyciski - jeden odpowiada za skok, drugi za interakcję: włączamy przyciski, przesuwamy dźwignie i hakujemy. To ostatnie jest fajnym urozmaiceniem. Niekiedy zyskamy dostęp do konsolety urządzenia i np. przesuwamy dźwig, aby coś nim wziąć lub przesunąć. Z czasem... w sumie więcej nie będę zdradzał, bo historię i możliwości fajnie odkrywa się samemu. Pomimo niewielkiego urozmaicenia nie odczuwałem nudy ani przez moment. Poziomy są świetnie urozmaicone i jest co robić. A przeważnie robimy coś, by ominąć przeszkody, dojść do konsolety/przełącznika, dostać się w jakieś miejsce itd.

Graficznie mamy ręcznie rysowany, piękny pixel art. Może i nie powala mnogością detali, ale jest czytelny i kolorystycznie potrafi niekiedy zachwycić, szczególnie w początkowych etapach. Czasami, gdy zginiemy załączy się animacja. Nie wszystkie rodzaje śmierci ją mają, ale te pół sekundy robi wrażenie. Zresztą ginąć można tutaj często a jak ktoś chce zdobyć odpowiednie osiągnięcie, to w sumie powinien różnorodnie "umierać". Z innymi osiągnięciami nie powinno być problemu, szczególnie dla kogoś, kto ma intuicję eksploratora. A wracają do ginięcia - jeśli to się nam zdarzy przeważnie zaczniemy rozgrywkę w tym miejscu lub bardzo niedaleko. Nie ma tutaj powtarzania etapów od początku, co jest jak najbardziej na plus. Dźwięki i muzyka już nie robią takiego wrażenia jak oprawa wizualna, ale są w porządku. Full Void to produkcja na 2-3 godziny. Niby niewiele, ale przez to rozgrywka nie jest rozwleczona, powtarzalna i nudna. Wszystko jest świetnie skondensowane, klimatyczne i satysfakcjonujące. Może podstawowa cena jest nieco zawyżona, ale na promocji warto zakupić, zagrać i nostalgicznie powrócić do przeszłości.

NO-SKIN (1,5h, poległem na ostatnim bossie, zrezygnowałem z dalszej gry po kilku kolejnych próbach) - Roguelite, który w każdym elemencie jest zwyczajnie słaby. Rozgrywka polega na przechodzeniu od miejsca do miejsca w pewnym budynku (akcja dzieje się w wyobraźni głównej bohaterki popartej zdarzeniami z przeszłości), walce z napotkanymi istotami lub rozmowie, kupowaniu przedmiotów itd. Aż ostatecznie skonfrontujemy się z postacią bez skóry. Zazwyczaj mamy do wyboru jedną z trzech lokacji, gdzie możemy się udać, które przedstawiają procentowo, co może w nich nas spotkać. Zazwyczaj jest to turowa walka. Kiedy indziej możemy spotkać kogoś/coś i kupić użyteczny przedmiot. Ogólnie nic ciekawego.

W opisie karty gry pisze, że gra ma eksperymentalny styl artystyczny w klimatach grozy i złożoną rozgrywkę. Wszystko to naciągana bzdura. Styl artystyczny jest zwyczajnie prymitywny i brzydki. Klimaty grozy – niby mamy potwory, są te elementy horroru, ale nie wywołują jakichkolwiek emocji. A są gry w pixel arcie, które potrafiły przez pewien czas utrzymywać poczucie niepokoju. Tutaj kompletnie tego nie ma. Oprawa dźwiękowa też tutaj nie domaga w tym aspekcie. Złożonej rozgrywki również nie ma. Mamy dwie bronie, którymi zadajemy obrażenia plus dodatkowy cios specjalny, oprócz tego możemy zwiększać obrażenia naszego wyposażenia, jest jeszcze kilka innych przedmiotów. Wrogowie są podobni, tylko kilku na późniejszych etapach różni się od reszty swoimi możliwościami. Jest tego mało. Kolejne podejścia nie są zbyt urozmaicone i różniące się od wcześniejszych, dlatego wkrada się nuda. Cena też jest za wysoka jak na to co oferuje ów tytuł. Zdecydowanie nie polecam.

Escape the Dark Tower (1h, ukończona) - Bardzo krótka, mała gra przygodowa typu escape room. Gdyby nie to, że miałem ją włączoną w tle i autor uważał na lekcjach matematyki, to przejście zajęłoby z pół godziny max. Ogólnie rozwiązujemy łamigłówki, aby zdobyć trzy klejnoty, by wyjść z wieży, w której zostaliśmy uwięzieni. Łamigłówki są proste, do większości znajdziemy rozwiązanie w okolicy. Są dwie zagadki matematyczne i przy jednej trochę posiedziałem, bo wg twórcy gry dodawanie jest przed mnożeniem. Gdy to przypadkiem odkryłem, to już poszło z górki, ale w sumie takiego błędu nie powinno być w grze logicznej. Oprawa audiowizualna przyjemna. Szkoda jednak, że taka krótka. Ostatecznie to przyjemna gra, która sprawdzi się bardziej dla dzieciaków. Dla reszty nie powinna być jakimkolwiek wyzwaniem. 5/10

Crime Detective: Red Flags (1h, ukończona) - Nie ma co tutaj się rozpisywać. Gra to średniak. Największą wadą gry jest jej totalna liniowość. Rozgrywka polega na wykonywaniu prostych czynności - cały czas. Musimy je robić, aby popchnąć fabułę do przodu. Gracz nie ma tu żadnej możliwości zrobienia czegoś innego (ewentualnie poza podglądaniem sąsiadek). Wszystko jest z góry ustalone. A szkoda, bo gra miała olbrzymi potencjał, by zrobić coś otwartego, zależnego od gracza i jego dedukcji. Obserwacji przez lornetkę jest za mało a tutaj był potencjał, by stworzyć więcej niedomówień lub innych sytuacji, które jeszcze bardziej potęgowałyby klimat. Szkoda. Niemniej, pomimo tej całej liniowości, był wyczuwalny niepokój i dwa razy gra mnie przestraszyła. Ma tanie jumpscary, ale skuteczne.
Grafika jest bardziej niż przyzwoita. Audio ma braki. Technicznie jest w miarę OK, choć powinna być możliwość przyśpieszenia napisów. Jest tłumaczenie na język polski, ale wyplute z translatora - jest trochę błędów, ale nie przeszkadzają w zrozumieniu sensu zdania. Przejście to niecała godzina. W samej produkcji mamy też dwie inne gry, w które bohater pyka na konsoli, a w które my gramy. Proste, ale strzelanie do kosmitów było mocno niedopracowane., bo dobrze wycelowany pistolet nie zabijał szaraków.
Jeśli komuś nie przeszkadza totalna liniowość produkcja, to może zagrać, ale nie za pełną cenę - bardziej za około połowę ceny. Dla mnie to gra na takie 5/10.

Zapomniane Księgi 3: Magiczne źródło (6h, ukończona) - ogrywana z synkiem. Choć czytać jeszcze nie potrafi, to bardzo dobrze kojarzył przedmioty i logicznie myślał, część minigier sam rozwiązał, co mnie nawet pozytywnie zaskoczyło. Niemniej jak sam stwierdził, te wcześniejsze, które ograliśmy, podobały mu się bardziej. Bowiem szału nie ma. Artifex Mundi w swoim katalogu ma lepsze HOPA. "Magiczne Źródło" jest w tym gorszym gronie.

Boobs Hidden Los Angeles - darmówka, w której szukamy cycków. Coś innego od setek gier o szukaniu kotków.

Natomiast w trakcie ogrywania są:
Zniw Adventures - gram też z synkiem. Akurat polska przygodówka o dinozaurach może być fajnym spędzeniem czasu, choć już na starcie miałem uwagi. Zobaczymy jak będzie dalej. Jako ciekawostkę dodam, że gra ma jedną negatywną opinię na steam, bo nie spodobało się tej osobie, że nie było homo dinozaurów :D
REPOSE - dwukolorowa gra przypominające klasyczne dungeon crawlery z ruchem po siatce, ale ów tytuł nie jest RPG. Bardziej to gra logiczna, w której szukamy ścieżki do celu, aby schodzić coraz niżej. Mamy określony zapas tlenu a tym samym ograniczony ruch. Trzeba tak kombinować, aby kroków wystarczyło, by dojść do konkretnego miejsca - najczęściej komputera otwierającego jakieś drzwi. Jest ciekawe i ma fajny klimacik.
Scrap Riders - mieszanka klasycznej przygodówki z bijatyką. Na razie mam godzinkę za sobą, ale jest ciekawie. Z fabuły na razie wychodzi na porachunki gangów. To pierwsza przygodówka, w którą gram padem, ale gra się przyjemnie.

Zainstalowane czekają na uruchomienie: The Lacerator, Reveil, Painted in Blood, Bloodgrounds i The Boba Teashop.

Moja opinia o Caves of Lore:

Początkowe godziny z grą sprawiły, że miałem mieszany odbiór. Na starcie było całkiem fajnie – trochę czasu zabrało tworzenie postaci, potem pierwsze kroki, poznawanie mechanik gry. Później właśnie pojawiła się irytacja – na każdym kroku walka i walka, mało innych rzeczy, motywu księżyców do końca nie rozumiałem. Jednak gdy już dotarłem do wioski na powierzchni i mniej więcej wiedziałem co i jak, tak gra pochłonęła mnie na wiele kolejnych godzin, okazując się bardzo dobrą produkcją.

Fabularnie nie mamy tutaj rozmachu i oryginalności. Nasza postać w poszukiwaniu owcy wchodzi w dziwną mgłę, wpada do podziemnej jaskini, traci przytomność, po przebudzeniu orientuje się, że niewiele pamięta. Próbuje przypomnieć sobie przeszłość, rozwiązać tajemnicę mgły a także tajemniczego „Dark Lorda”, który z czasem zaczyna przewijać się w odnajdywanych zapiskach i ma związek z tajemniczą istotą, którą co jakiś czas napotykamy wraz z postępami. Niby nic ciekawego, ale wątek główny przewija się przez większość rozgrywki i potrafi angażować, bo nie prowadzi za rączkę, nie informuje wprost, co należy zrobić, tylko sami musimy wywnioskować z odnalezionych zapisków lub zdobytych informacji, co jest kolejnym krokiem.

Na starcie tworzymy własną postać. Mamy do rozdysponowania punkty między kilka standardowych atrybutów jak siła, zwinność, umysł, duch, odporność i szybkość. Będą one stałe, wraz z kolejnym osiągniętym poziomem nie dostaniemy punktów na ich rozwój, dlatego trzeba sobie je dobrze przemyśleć, szczególnie pod kątem rzucania zaklęć w grze, jeśli chcemy stworzyć maga. Nawet jeśli tworzymy łucznika, czy wojownika, to warto dać minimum 10 punktów w umysł, czy ducha (mind/spirit), aby móc korzystać przynajmniej z podstawowych zaklęć z poszczególnych ksiąg magicznych. Pozostałe statystyki jak uzbrojenie, obrona, inicjatywa, ruch, inicjatywa, uderzenie zależy od noszonej broni i wyposażenia oraz ustawienia drużyny (na ruch i inicjatywę ma jeszcze wpływ szybkość). Wpływają też na wszelkie odporności na obrażenia fizyczne, cięte, miażdżone, na kwas, lód, ogień i kilka innych. Ogólnie solidne podstawy RPG.
Wraz z osiąganiem kolejnych poziomów, które zdobywamy poprzez doświadczenie z pokonanych wrogów i wykonanych zadań, dostajemy punkty, za które możemy zakupić cechy (co 3 level) lub zdolności (co 5 level) lub przeznaczyć je na konkretne skille (co level). Pierwsze to po prostu umiejętności, które dodają % do odporności, do konkretnych obrażeń fizycznych, magicznych itd. Drugie z kolei to konkretne umiejętności do wykorzystania w starciach. Na przykład ja stworzyłem sobie łucznika (w sumie był to dobry wybór, bo później wśród napotkanych postaci nie ma takowej postaci) i miałem w zdolnościach fajne rzeczy jak przeszycie (w linii prostej każda postać dostaje obrażenia od strzały), potrójne lub podwójne uderzenie, masowe rażenie konkretnego obszaru ognistymi strzałami itd. Coś na wzór zaklęć, ale jeśli wpadło uderzenie krytyczne, to zabierało nawet kilkaset punktów życia przeciwnikowi (czego brak zaklęciom). Do wyboru do koloru. Skilli mamy z tuzin do rozwijania, jak: wiedza o potworach, rozbrajanie pułapek i otwieranie zamków, skradanie się, bronie dystansowe, broń jednoręczna, broń dwuręczna, czy targowanie się lub identyfikacja itemów. Wraz z używaniem ów skilli w trakcie gry wbijają one na kolejne poziomy, ale z punktów doświadczenia możemy sobie przyśpieszyć rozwój konkretnych.

Zaklęć w grze uczymy się ze znalezionych ksiąg magicznych. W danej księdze mamy kilka zaklęć do poznania. Część jest zablokowanych, bo dopiero kiedy użyjemy wiele razy podstawowych zaklęć, zyskamy dostęp do kolejnych. Im częściej rzucamy konkretne zaklęcie, tym bardziej staje się ono potężniejsze, jak i z czasem je zapamiętamy, dzięki czemu nie musimy być wyposażeni w konkretną księgę. Bardzo fajne rozwiązanie obecne w starszych grach RPG, teraz rzadko stosowane.

W trakcie swojej wędrówki napotkamy wiele postaci, z którymi można rozmawiać, wybierając słowa kluczowe. Niektóre będą mieć dla nas zadania, część oferuje swoje usługi jak handel, identyfikacja przedmiotów, podnoszenie swoich umiejętności, zdejmowanie czarów z przedmiotów jak i zaklinanie wskazanych a niektóre będziemy mogli dołączyć do drużyny. Tacy jak wróżka będą wymagani, aby móc odblokować dany sekret (oznaczony odpowiednim symbolem w konkretnym miejscu), psisko z kolei może w danym miejscu szukać zakopanych przedmiotów, dopóki nie wyposażymy się w łopatę. W sumie każda ma swoje plusy i minusy.

Eksploracja jest ciekawa. Nie mamy wskaźników, do wszystkiego dochodzimy sami. Jeśli zwiedzimy daną lokację, to mamy mapę, na której są wskazane zasoby do zebrania lub które się odnawiają, albo zaznaczone skrzynie, których jeszcze nie otworzyliśmy, ale byliśmy w ich pobliżu. Oprócz tego natrafimy na wiele sekretów, które są zakopane w pobliżu, prowadzi do nich niewidzialna ścieżka lub można się do nich dostać, jeśli konkretne księżyce będą w zenicie lub w tzw. w grze nadirze. Jest ich w grze trzy i interfejs informuje jaki lub jakie w danej chwili rozświetlają swoją mocą okolice. Jeśli natrafimy w okolicy na dany symbol księżyca, to już jest informacja dla nas, że coś tu jest ukryte i warto wrócić do tego miejsca o odpowiedniej porze lub odpocząć w tym miejscu odpowiedni czas, by od razu uzyskać dostęp do sekretu lub ukrytego przejścia. A warto, bo przedmioty tak znalezione są niepowtarzalne z wieloma dodatkowymi bonusami. Jeśli czegoś nie jesteśmy pewni jeśli chodzi o księżyce, warto zajrzeć do menu i FAQ albo do steamowych poradników.

Oprócz sekretów, spotkamy na swej drodze multum wrogów. Walki jest tutaj naprawdę dużo. Może ona z czasem męczyć, ale na szczęście różnorodność wrogów jest na tyle duża, że niekiedy warto żonglować bronią, na którą nie są odporni. Mają też swoje charakterystyczne ataki. Walka toczy się turowo na siatce, jednak nie jest jakaś taktyczna, nie trzeba nie wiadomo jakich strategii, by rozprawić się z danym rodzajem przeciwnika. Grunt to sensowny rozwój postaci i dobrze dobrana broń oraz wyposażenie.

„Caves of Lore” to bardzo dobry erpeg. Pixel artowa grafika nie odpycha, można się do niej przyzwyczaić, dźwięki i muzyka to podstawy podstaw. Bardzo fajnie można z nią spędzić czas. Do minusów zaliczyłbym jednak kiepsko zaprojektowany, mało intuicyjny interfejs, ekwipunkiem też się słabo zarządza. W ogóle z początku gra może wydawać się nieintuicyjna, ale z czasem poznamy to i owo. Niemniej twórca mógł to rozwiązać lepiej. To samo dotyczy kart z umiejętnościami, zaklęciami itd. – to wszystko można było zrobić ładniej. Jest wiele gier, które ten element mają zrobiony świetnie i czytelnie i na nich się wzorować. Minusem może być też czytelność wejść/wyjść. Na mapie są one niekiedy mało widoczne i z początku możemy się przyblokować, bo nie odróżnimy schodów od elementów środowiska. Gra też nie ma konkretnego zakończenia – jest po prostu częścią pierwszą większej przygody. Ale gra jest warta poznania, bo i cena jest bardzo atrakcyjna. Ja polecam. Mocne 8/10

Klasyczny survival horror w "nowej" odsłonie. W przeciwieństwie do nowych wariacji Resident Evil postawiono na stałe kąty kamery (zamiast FPP jak w Nightmare of Decay, czy Dead Beacon) i wyjście poza rezydencję (inaczej niż w Mute House, czy Told God). Jednak to nie sprawia, że Flesh Made Fear to powiew świeżości, bo tak nie jest i tak nie miało być. Cała reszta mechanik jest żywcem wyjęta z klasycznych survival horrorów, ale to przecież tutaj jest najlepsze.

Fabularnie w wielkim skrócie: jako członek oddziału specjalnego wraz z towarzyszami broni trafiamy do miasteczka Rotwood, gdzie niejaki dr Ripper zamienił ów miejsce w jeden wielki eksperyment. Wielu mieszkańców stało się ofiarami eksperymentów i nieumarłymi potworami. Eksplorując okolice miasteczka i jego budynki likwidujemy zombiaki i ich wariacje, walczymy od czasu do czasu z bossami, aby na końcu dopaść doktorka.

Zazwyczaj w budynkach znajdziemy klucz do kolejnych lokacji i tak się w kółko to kręci, ale tak to w klasycznych survival horrorach jest. Oprócz walki przyjdzie nam też rozwiązać kilka prostych łamigłówek, które polegają przeważnie na przeczytaniu rymowanki, później wciśnięciu w odpowiedniej kolejności przycisków lub zapaleniu w dobrej kolejności świec, czy dopasowaniu odpowiedniej rzeczy do drugiej. Nic specjalnego, nic różnorodnego. Walki z bossami też są schematyczne. Zadanie obrażeń ze strzelby, podczas chwilowego "odpoczynku" potwora cięcie go maczetami, po czym wracamy do strzelania itd. Nawet potwór na końcu nie wyłamał się ze schematu.

Znakiem rozpoznawczym klasycznych sh jest też zarządzanie ekwipunkiem. Slotów jest niewiele, dlatego bardzo często będziemy lawirować między podręcznym ekwipunkiem a skrzynią z zapasami, którą zawsze znajdziemy przy punkcie z zapisem a czasami w jakimś garażu, czy innym w miarę bezpiecznym miejscu. Do zapisania gry potrzebny jest wosk, ale ten też przeważnie znajdziemy w co drugiej okolicy miejsca zapisu.

Ogólnie Flesh Made Fear to solidny klasyczny survival horror, który nie wychodzi poza ramy gatunku, nie dodaje czegoś ekstra od siebie, ale jest miłym wypełniaczem czasu w rozsądnej cenie. Na zakończenie dodam, że początkowe lokacje w zależności od wybranej postaci różnią się, więc można po jednym przejściu zacząć grę inną postacią, aby m.in. zdobyć kolejne osiągnięcia steam.

Caves of Lore ukończone. Steam pokazuje 34 godziny. Pewnie zajęłoby to jeszcze dłużej, gdybym chciał odnaleźć wszystkie sekrety, które związane są z księżycami. Jeszcze do niej wrócę, aby wykonać quest z Moonblade - może to będzie ostatnie zadanie i wpadnie osiągnięcie, które mało kto miał. W każdym razie bardzo fajna gra. Dużo walki, ale pomimo tego z przyjemnością czyściłem mapy z przeciwników. Później coś więcej o Caves of Lore napiszę.

Praca do ostatniego tchu. Dosłownie.

THRESHOLD zabiera gracza do odludnej placówki, gdzie jako żółty kolejarz mamy kilka zadań. Wprowadzający nas w meandry zawodu fioletowy kolejarz o imieniu Mo opowie, co należy robić. Otóż musimy dmuchać w gwizdek, aby przejeżdżający pociąg z towarem przyśpieszył. Jeśli zwolni, podchodzimy do aparatury i dmuchamy w gwizdek. Jeśli jedzie za szybko, to po prostu czekamy aż sam zwolni. Oprócz tego zbieramy z filtra przy ujściu strumienia biały szlam. Jeśli pociąg utrzymuje wymagane tempo, to kilkanaście kroków dalej jest maszyna, która daje nam bilet do innej maszyny wydającej nam kanistry z powietrzem. Tak. Dmuchanie w gwizdek może nas zabić, dlatego należy zębami przebić kanister, aby zachłysnąć się powietrzem. Bilet dostajemy też za wrzucanie szlamu do innej maszyny ( i nie tylko szlamu, o czym przekonamy się w trakcie rozgrywki). Cóż, kołchoźnicza robota, ale niektórzy to lubią.

W trakcie naszej rozwijającej pracy, obserwując otoczenia, będą nachodzić nas różne pytania, na które w jednym z budynków odpowie coś w rodzaju zarządu korpo. Można zadać za każdym razem dwa pytania. Po wyjściu z budynku gra się wtedy zapisuje. Z czasem zaczniemy odkrywać więcej i mieć jeszcze więcej wątpliwości - o co tu chodzi? Co przewozi pociąg, czyj to grób nieopodal? Ale tutaj niektóre pytania, pomimo udzielonych odpowiedzi, nadal będą nas dręczyć. Aż w końcu nastąpi finał. Mnie on trochę rozczarował, ale nie był oczywiście zły.

THRESHOLD to całkiem zgrabna, niepokojąca przygodówka. Ma intrygujące założenia fabularne (aczkolwiek i tak nie dorównuje większości historyjek z antologii Horror Stories), klimatyczną oprawę audiowizualną i potrafi zaciekawić do końca. Niby na kilka podejść, ale zacząłem grać drugi raz i jest zbyt dużo powtórzeń i różnic w niuansach, by czerpać satysfakcję z kolejnego przejścia i odblokować kolejne osiągnięcia. Niemniej warto zagrać choć raz. Niestety cena jest nieco zawyżona, ale na promocji za dwie dyszki już jak najbardziej można brać, jeśli ktoś lubi takie klimaty. Naciągane 7/10

Gra jest świetna, ale nie powielajcie bzdur z opisu karty na Steamie. To żadne RPG. Nawet elementów gatunku tam nie ma. To bardziej strategia z elementami hazardu, bo jednak pewna losowość tam występuje. A uproszczając: przyjemny roguelike.

Wciągające klikadło, w którym niczym na hazardowych automatach losujemy konfiguracje różnych symboli, które pomogą nam w likwidowaniu przeciwników jacy staną nam na drodze. Proste, ale mega wciągające i wydamy kasę tylko na grę a nie kolejne próby ;)
Na starcie wybieramy trzy symbole, które podczas rozgrywki będą pełnić określoną rolę.Miecz zadaje obrażenia fizyczne, młot choć ma mniejsze obrażenia fizyczne, zadaje też obrażenia magiczne i mamy 10% szansy, że ogłuszymy przeciwnika. Mamy też symbol monety, który wylosowany dostarcza nam monetę lub ich większą ilość. Ogólnie każdy symbol coś nam daje. W trakcie gry dojdą nam jeszcze do wyboru, więc z każdym kolejnym startem możemy wybrać coś innego. Te symbole możemy w trakcie rozgrywki ulepszać kupując w przerwach między potyczkami ulepszenia. Albo dokupować kolejne, których nie mamy na starcie do wyboru. Jednak doświadczenie pokazuje, że im mniej symboli maszyna losuje tym lepiej. W sklepie możemy także dokupić umiejętności aktywne w tle lub takie, które zakupione dadzą nam bonusy bieżące lub w kolejnej walce. Np symbol zębów, czyli wampiryzm sprawi, że w trakcie walki ukradniemy przeciwnikowi trochę życia, kiedy indziej pierścień regeneracji nam je w jakimś stopniu zwróci. Lusterko z kolei w kolejnej naszej turze sprawi, że wylosowana broń zada drugi raz te same obrażenia przeciwnikowi. Do wyboru do koloru.

Przemierzamy kilka krain, które różnią się tłem za przeciwnikiem. Każdy wróg różni się od kolejnego. Z czasem na drodze stają silniejsi, wytrzymalsi, zadający więcej obrażeń. Niektórzy potrafią zablokować nam rolkę lub wyeliminować jakiś symbol z maszyny, w której możemy nadal go wylosować, ale nie ma żadnego efektu (co w sumie jest najbardziej wkurzające).

Na początku wielokrotnie zginiemy. Wraz ze śmiercią dostajemy określoną liczbę żetonów, które możemy wydać na stałe ulepszenia, jak % większych obrażeń, więcej punktów życia na starcie a przede wszystkim najważniejsze: zwiększenie liczby wałków z 3 do 5. W końcu więcej losowanych symboli to więcej zadawanych obrażeń przeciwnikowi.

Gdy przejdziemy kampanię, odblokujemy tryb areny, gdzie walczymy o jak najlepszy wynik. Szkoda tylko, że często mają możliwość eliminacji nam jakiegoś symbolu. To zabija trochę fun z gry, bo wtedy "walki" potrafią się ciągnąć a i tak w takim rozrachunku szanse na przegraną wzrastają. Brakuje też tabeli z wynikami w tym trybie i może osiągnięć (te dotyczą tylko trybu podstawowego).
Audiowizualnie jest bardzo przyjemna. Jak najbardziej polecam. Warta swojej ceny i czasu.