Drenz

Wiele lat temu kupowałem na GOGu dużo gier. W ostatnich 5 latach może kupiłem z 5 gier. Do biblioteki dodaję darmówki i gry z Prime. Raz, że mnóstwo gier z katalogu mają droższych niż na Steam. Dwa, że w ogóle bardzo ubogi mają katalog, nieraz natrafiałem na wpisy deweloperów, że GOG odrzucał ich grę, bo nie pasowała do ich bazy (a byli to twórcy dungeon crawlerów FPP). Po trzecie zdarzyło się, że gry miały zaznaczone w karcie, że jest język polski. Był, ale trzeba było zainstalować ich GOG Galaxy, bo tylko w taki sposób można było zagrać po polsku. Oczywiście ich GOG Galaxy wywalał często błędy w tle, nawet gdy z niego się nie korzystało. Zdarzało się również, że ich gry nie działały na Win 10, albo miały jakieś błędy, na które nie znaleźli rozwiązania. Ba, bardzo często nawet nie odpisywali na zgłoszenia. Łatki do tych błędów pojawiały się po wielu latach.

Te ich wielkie zapowiedzi przy pewnych okazjach okazywały się słomianym zapałem. Obiecywali polskie wersje starych gier i po kilku grach, gdzie go dodali, nastała cisza. Mieli rozbudowywać katalog, ale jak tam wchodzę, to mało widzę nowości. Dlatego nie wierzę w ani jedno słowo, które pada od włodarzy GOGa.

Hexxen: Hunters - gra nie wyjdzie. Zmieńcie sobie to w karcie encyklopedii.

Jak wyżej - lista, byle by była.
Brak Banquet for Fools, Highguard, wspomniane wyżej I Hate This Place, Lort, Velaster, Midnight Walkers, czy Hellmart lub Duel Corp. Więcej można było coś napisać o niektórych grach w tabelce na końcu.

Od poprzedniego wpisu minął miesiąc. Od tego czasu trochę gier się u mnie przewinęło. Poprzednio wspomniane gry jak Incision, Scrap Riders i Goldenheart ruszone może do godziny czasu każda, więc nic w sumie nowego i nich nie napiszę. Natomiast cała reszta:

Bloodgrounds (55 h, ukończona) - więcej o grze napisałem tutaj: https://www.gry-online.pl/forum/komentarz-bloodgrounds/ze10113e3 Nadal sobie w nią gram, aby odblokować osiągnięcia związane z darowaniem życia gladiatorom lub ich likwidacji. Zbyt rzadko się ta opcja pojawia pod koniec potyczek. Zostaną wtedy tylko 3 osiągnięcia, które będą się wiązać z ponownym rozpoczęciem gry od nowa, więc czekam na update twórców związany z ekspedycjami gladiatorów, aby wszystkiego spróbować za jednym zamachem.

BrokenLore: Low (1h, ukończona) - o tej kiepskiej produkcji napisałem pod jje kartą w encyklopedii: https://www.gry-online.pl/forum/komentarz-brokenlore-low/za1011959

Nocturnal Watch (1h, ukończona) - Krótka, ale niezła produkcja, w której wcielamy się w wartownika. Patrolujemy drogę między trzema miejscami jak kościół, oberża oraz chatka nad jeziorem a także sprawdzamy, czy ów lokacje nie są spaczone. Jeśli znajdziemy jakąś anomalię, to do pobliskiej studni wlewamy coś na wzór wody święconej. I tak przez siedem nocy. Okolica jest opanowana przez pewną wiedźmę, dlatego trzeba dobrze przyłożyć się do powierzonego zadania, aby gra nie zakończyła się przedwcześnie. W sumie mamy trzy zakończenia, choć dwa różnią się niewielkim niuansem, ale wpada inne osiągnięcie. Zobaczenie trzech zakończeń zajęło mi godzinę. Jednak gra ma stosowną cenę do długości i w sumie jakości też, bo wykonana została przyzwoicie. Jest klimacik, w powietrzu unosi się aura niepokoju zaś podczas pierwszego przejścia nigdy nie wiemy co przyniesie kolejna noc. Zresztą w kolejnym podejściu anomalie mogą być całkiem inne, więc trzeba być ciągle spostrzegawczym, bo na tym w sumie się opiera gra. Mi się podobało.

Dedalo (2,5h, ukończona) - Niemal rok temu zagrałem w Venari, do którego Dedalo jest bardzo podobne ze względu na środowisko i taki surowy klimacik w moim guście. Obie gry reprezentują typ gier tworzonych przez studio M9 Games: Odszukaj wskazówkę, rozwiąż zagadkę, wejdź do kolejnego miejsca - i tak w kółko. Szkoda tylko, że większość podpowiedzi to praktycznie gotowe rozwiązania. Najciekawsze łamigłówki były tam, gdzie sugestie były nieoczywiste i wymagały od gracza kojarzenia faktów. Niestety takich zagadek było niewiele. Pierwsza połowa gry praktycznie nie stanowi wyzwania, potem jest już lepiej - zatrzymałem się dłużej na kilku łamigłówkach albo też przegapiłem podpowiedź. I w sumie to, niska cena (kupiłem za niewiele ponad 5 złociszy) oraz setting przeważyły, że jednak grę polecam. Aczkolwiek w ogólnym rozrachunku Dedalo jest przeciętne. Jakoś lepiej mi się kojarzy Venari. Ponadto gra ma kilka błędów: raz przy przejściu do kolejnego miejsca zniknął obraz - musiałem zminimalizować i wyłączyć grę. Na szczęście gra zapisuje się na początku każdego nowego miejsca (i jest też zapis ręczny), więc po ponownym uruchomieniu kontynuowałem grę. Podobne miejsce było na końcu, gdy rozwiązałem ostatnią banalną zagadkę - zniknął obraz, gra wyłączyła mi monitor (wtf?), konieczny był reset kompa. Osoby szukające wyzwań niech pomijają tę i inne gry studia. Dla osób chcących chillowo porozwiązywać proste łamigłówki ów gry będą w sam raz. Ja tylko sięgam po te w starożytnym, czy pustynno-orientalnym settingu. 5,5/10

Take Notes (2h, ukończona) - Escape room polskiej produkcji zawierający 40 łamigłówek z akcją osadzona w podziemnym bunkrze. Jest to porządna gra pod każdym względem. Zagadki, które oczywiście stanowią trzon rozgrywki, są urozmaicone jak na miejsce akcji. Część jest oparta na spostrzegawczości, wiedzy matematycznej i logicznego kojarzenia faktów. Nie są trudne. Jedynie dwa ostatnie poziomy były nieco bardziej wymagające od wcześniejszych, ale też nie powodowały jakiegoś bólu głowy. W niektórych przypadkach natrafialiśmy na notatki, które podpowiadały, co należy zrobić lub zawierały konkretne wskazówki (a nie od razu rozwiązanie, co można spotkać w wielu tożsamych grach). Całość bezproblemowo można ukończyć w około dwie godziny. Niby krótko, ale też gra ma odpowiednią cenę.
Jeśli chodzi o oprawę audiowizualną jest po prostu w porządku. Kolorystycznie dominują odcienie brązu, co też nieco wyróżnia Take Notes od innych tego typu produkcji. Ewidentnie widać, że akcja dzieje się w jakimś bunkrze lub podziemnym kompleksie. Przestrzenie są niewielkie, zaś pomieszczenia pełne są biurek, podobnych urządzeń, różnych aparatur i przedmiotów jednocześnie kojarzących się z laboratorium fizyczno-wojskowym. Technicznie nie było jakichkolwiek problemów. Szybko się uruchamia, zapisuje w miejscu, w którym z gry wyszliśmy. Jak najbardziej warto zagrać, nawet jeśli nie jest się miłośnikiem tego typu produkcji.

Mountain of Madness (2h, porzucona) - Unikać. Niestety gra okazała się totalnym rozczarowaniem. Nieraz daję szansę średniakom, nie mam nic do symulatorów chodzenia, ale tutaj niemal wszystko wypada źle. Fabularnie gra oparta jest na opowiadaniu Lovecrafta pod tym samym tytułem. Mając do dyspozycji intrygujący trzon historii stworzono kompletnie nieciekawą, nudną grę. Połączono to z najgorszą odmianą symulatora chodzenia, czyli takiego, w którym trzeba szukać drogi. I to w ciemnościach. I w kiepsko zaprojektowanych lokacjach. Biję tutaj głównie do lokacji obcego miasta, które nawet nie wygląda jak ruiny siedziby obcych. Pierwsza lokacja, czyli jaskinia jeszcze ujdzie, druga z obozem jest króciutka, ale trzecia z wspomnianymi ruinami okazała się totalnym nieporozumieniem. Poszczególne akty są wypełnione slajdami pełnymi tekstu, czytanymi przez znudzonego narratora. Dodać do tego brak muzyki, czy fajnego dark ambientu i mamy przepis na nudę.

W pierwszej lokacji - jaskini, zbieramy przedmioty, które przydadzą nam się w dalszej wyprawie. Do naszej dyspozycji będzie lina, po której możemy zjechać w dół lub się wspiąć, czekan, dzięki któremu rozbijemy lodowe ściany, drabina, które przyda się w pokonywaniu rozpadlin oraz by dostać się półkę wyżej/niżej. Oprócz tego w ekwipunku mamy łopatę, kartki papieru, które mogą się przydać do zaznaczenia drogi oraz dziennik, w którym opisujemy znalezione skamieliny, płaskorzeźby i inne znaki. Latarka jest na osobnym wyposażeniu i używamy jej niemal cały czas. Niestety nie można przypisać do klawiszy ów przedmiotów, tylko trzeba klikać TAB, by otworzyć menu i wybrać odpowiednią ikonkę. Ustawianie drabiny może czasami irytować, bo przybliżamy/oddalmy i obracamy ją rolką myszy. Niemniej fajnie wykonano ten element.

Graficznie jeszcze ujdzie, ale level design, projekt lokacji, prowadzenie historii zawodzą. W grze nie mamy zagadek, co też można zaliczyć jako minus, bowiem nawet niedawno grałem w "Dyer Expedition" i ta mniejsza gra będąca też symulatorem chodzenia ma kilka niezłych łamigłówek i całościowo lepiej wypada niż niniejsza produkcja. Niewielkie szczegóły też zawodzą - na śniegu nie zostawiamy śladów, nasz samolot jest niczym helikopter, bo twórcy umieścili go w takim miejscu, w którym na pewno by nie wylądował, są też konkretne braki w udźwiękowieniu. Grę porzuciłem będąc w labiryncie. Po wielu próbach znalezienia odpowiedniej ścieżki, totalnie poirytowany usunąłem z dysku.

Summer Paws (2h, ukończona) - Pierwsza ukończona gra w 2026 roku. Jedna z wielu gier o szukaniu kotków i jedna z niewielu, która jest w 3D. Mamy do dyspozycji kilkanaście miejscówek, w których musimy znaleźć śpiące kotki oraz muszelki. Oprócz tego na niektórych należy znaleźć przyciski z kocią łapką, które otworzą konkretne drzwi z zamkniętym kotkiem lub należy odpowiednio ustawić kocie posągi, by w odpowiednim miejscu pojawił się pożądany futrzak. Poza tym można odszukać też inne obiekty, które związane są z osiągnięciami. Gra jest miłym wypełniaczem czasu. Audiowizualnie jest ok. Jedynie szkoda, że większość kociaków stoi jak kołki bez jakiegokolwiek ruchu. Polecam, ale tylko na większej przecenie.

The Parish (4h, ukończona) - Trafiamy do pewnej parafii gdzieś w Wielkiej Brytanii (odwożący nas taksówkarz ma kierownicę po prawej stronie), aby pomóc choremu pastorowi w posłudze przy tamtejszym kościele. Już drugiego dnia zauważymy, że w kościele i okolicach dochodzi do dziwnych sytuacji. A to ktoś zdemolował kuchnię, a to wymalował na elewacji bluźniercze znaki, a to zauważymy, że jakaś postać zagląda przez okna itd. Z czasem atmosfera gęstnieje i okaże się, że nasze życie wisi na włosku (a w przeszłości zapewne też to miało miejsce, gdy spojrzymy naszą postacią w lustro).

"The Parish" to powolny horror przygodowy, nastawiony na atmosferę aniżeli tanie jump scary. Gra oferuje 6 zakończeń i by poznać wszystkie musimy wykonać niektóre czynności inaczej. Szkoda tylko, że wszystkie opierają się decyzje związane z lekarstwem. W głównej mierze od nich będzie zależeć w jakim kierunku potoczy się historia. Później oczywiście możemy też podjąć pewne decyzje – podczas kazań decydujemy co powiedzieć. Będą również konfrontacje, które mogą zakończyć się na dwa sposoby. Ogólnie po jednym przejściu warto uruchomić ją ponownie, aby zobaczyć inną ścieżkę historii oraz zakończenie. Na szczęście twórca dał możliwość wyboru graczowi momentu, od którego może rozpocząć ponowną rozgrywkę, więc nie trzeba powtarzać gry od początku. Szkoda tylko, że niektórych zakończeń nie zrozumiałem do końca i możliwe, że oparte są o jakiś regionalny folklor. Oczywiście kościół może też (a raczej na pewno) symbolizować coś innego a poznanie wszystkich zakończeń da też szersze spojrzenie na historię. Ilu graczy, tyle może być interpretacji i odbiorów niniejszego tytułu.

Graficznie produkcja to stylizacja na PSX i gry sprzed niemal trzydziestu lat. Jak zawsze robi to klimat i pobudza wyobraźnię. Praktycznie przez całą rozgrywkę odczuwałem niepokój i z ciekawością czekałem na dalsze rozwój wypadków. Szkoda tylko, że dotyczy to pierwszego przejścia. Kolejne już nie wywołują emocji. Dźwiękowo jest niestety ubogo – w kilku momentach pasowałaby bardziej nakręcająca sytuację muzyka.

Ostatecznie gra na tyle mnie zaciekawiła, że poznałem wszystkie zakończenia. Niemniej możliwości popchnięcia w różnych kierunkach fabuły powinno opierać się o zdecydowanie więcej czynności po drodze w dalszych etapach rozgrywki. W jednym zakończeniu też musimy zrobić tak jak zaplanował to sobie twórca i nie mamy np. możliwości pójścia sobie po prostu spać. A szkoda. Ogólnie polecam, choć jest co najwyżej niezła.

Metal Garden (1h, w trakcie) - Specyficzny FPS z akcją w betonowym, postapokaliptycznym świecie nastawiony na eksplorację oraz z elementami platformowymi. Klimatem mnie gra ujęła. Jest szaro-buro, ponuro i tajemniczo. Naszemu bohaterowi psuje się mech, więc szukając rzeczy do naprawy natrafimy na pewną grupkę, która nas atakuje i po jej likwidacji gadamy z pewnym typkiem, który twierdzi, że znaleźli wyjście z tego kompleksu. Dlatego idziemy przed siebie pokonując wrogów i sprawdzając, co czyha w bunkrach, ruinach i wąwozach. Strzelanie jest nieco drewniane, mało dynamiczne, ale da się przyzwyczaić. W grze jest też system ran poszczególnych elementów ciała, których apteczki nie uleczą. Może to zrobić jedynie zestaw naprawczo-lecznicy, na który można natrafić w trakcie rozgrywki. Gra ponoć nie jest długa, droga tym bardziej i ma mnóstwo pozytywnych recenzji, które przekonały mnie do jej zakupu.

Escapeworld Dilemma (3h, w trakcie) - mystopodobna produkcja, w której też znajdziemy odwołania do The Witness. Trafiamy do miejsca z kilkoma małymi wysepkami, które wypełnione są miejscami pełnymi łamigłówek. A te nie są proste. Nawet zgadywanie kolorów na zasadzie: jaki kolor powstanie po połączeniu danych barw? Niby proste, ale jak przyjdzie nam wywnioskować takowe po wymieszaniu czterech kolorów? Inne łamigłówki też są ciekawe. Na razie utknąłem na drugiej wyspie.

Ellingby House (0,5h, w trakcie) - również mystopodobna gra, ale tym razem z akcją osadzoną współcześnie i już pierwsze minuty potwierdzają, że to nie będzie spacerek, lecz wymagająca gra. Fabularnie za bardzo nie wiem o co chodzi, bo na wstępie zacząłem przysypiać :D Jest niby jakaś afara z kryptowalutami. Dużo też nie pograłem, bo jednak do danego tytułu trzeba będzie mieć wypoczętą głowę. Graficznie jest bardzo dobra. Zobaczymy jak zaprezentuje się z łamigłówkami, bo jak na razie to znalazłem jedną rzecz, by wejść do biura.

Pracę nad grą zostały wstrzymane i gra nigdy nie wyjdzie.

Macie zapłon. Pisali o tym z 3 tygodnie temu na filmwebie i wielu innych portalach...

Choć nawet lubię symulatory chodzenia, to jednak nie przepadam za takimi, które dzieją się na niewielkiej przestrzeni oraz bazują na załączających się skryptach. A Brokenlore: Low właśnie takowe jest: idziemy, dochodzimy do istotnego miejsca, skrypt (rozmowa z kimś, rozmowa przez telefon lub coś się dzieje), idziemy dalej (lub wracamy), skrypt, wracamy i tak w kółko. Jedynie ostatni segment z zapalaniem świec różni się od pozostałej części rozgrywki, ale też dostajemy wtedy fragment survival horroru.

To, co powinno tutaj grać pierwsze skrzypce, czyli fabuła - nie dowozi. Ma niezły punkt wyjścia, ale ostatecznie, raz, że jest bardzo przewidywalna a dwa - pretensjonalna. Nie ratują jej nawet ostatnie sekundy. Może w innych częściach będzie lepiej rozwinięta, może na innym gruncie wszystko zgra, ale pierwsza gra z serii powinna zachęcić do zapoznania się z kolejnymi a ta tego nie robi, przynajmniej w moim przypadku.

Audiowizualnie jest w porządku. Technicznie gra miejscami przycina, animacje są koślawe. Grafika bardzo dobra - plus za szczegóły jak manicure bohaterki :) Na plus zdecydowanie jest również dubbing. Są też polskie napisy bardzo dobrej jakości. Całość można przejść do godziny czasu, ale by zdobyć wszystkie osiągnięcia trzeba przejść ją ponownie i podjąć inne decyzje a nawet uruchomić trzeci raz, gdy jakiś aczik nie wleci. Gra jest jednak za słaba, by w to się bawić. Ponadto jest wyceniona za dużo - bazowa cena powinna być mniejsza o połowę. Ja dorwałem ją w jakimś bundlu. Jednak okazała się rozczarowaniem.

Z lat dzieciństwa do tej pory wryły mi się sceny z dwóch filmów - Końcówka filmu Pumpkinhead, który w TV leciał pod tytułem "Demon zemsty" a także scenę wymiotów z Duch II.

Na razie to wczesny dostęp, ale można grę ukończyć. Twórcy dodają co jakiś czas nową zawartość i ulepszenia. Ja najbardziej czekam na ekspedycje gladiatorów i te rzeczy, które wymieniłem w minusach.

Miks turowej strategii i RPG z akcją osadzoną w fantastycznej krainie wzorowanej na starożytnym Rzymie. Jako patron rozwijamy własne miasto i prowadzimy naszą drużynę gladiatorów. Choć gra jest we wczesnym dostępie, to oferuje zawartość na kilkadziesiąt godzin zabawy, szczególnie, gdy chcemy zdobywać osiągnięcia.

Zabawę rozpoczynamy od walki na arenie, która jest samouczkiem. Poznajemy część mechanik. Później trafiamy do podupadłego miasta prowadzonego niegdyś przez ojca, którego zresztą pragniemy pomścić. Z kilkoma fantastycznymi postaciami odbudowujemy miasto stawiając nowe budynki i udoskonalając każdy – oczywiście za określoną sumę pieniędzy. Te zdobywamy przede wszystkim na arenie, na która wysyłamy naszych gladiatorów. Naszych wojowników możemy wykupić w karczmie lub jeśli darujemy konkretnemu gladiatorowi życie na arenie, ten dołączy do naszej drużyny (jeśli mamy wolne miejsce). Jest kilka klas gladiatorów. W sumie mamy wojowników, którzy dzielą się jeszcze na trzy kategorie, łuczników – dwa rodzaje dystansowców, trzy klasy czarujące i truciciela. Każda ma określone umiejętności specjalne w walce, styl ataku i umiejętności pasywne na starcie. Oczywiście każda klasa ma swoje ograniczenia – magowie nie mogą nosić broni białej i łuków/kusz, tylko laski magiczne, księgi itp. Noszone wyposażenie wpływa na statystyki postaci. Tych trochę mamy, ale to standard w tego typu grach: obrażenia, procent szansy na trafienie krytyczne, na krwawienie, szczęście, punkty ruchu, obrona, zwiększenie życia, zbroi itd. Naszych zwerbowanych gladiatorów można edytować zmieniając im imię i wygląd na portrecie – nie wybieramy gotowców, ale dostosowujemy kształt twarzy, oczy, brwi, nos, usta, kolor skóry, oczu, włosów itd. Można stworzyć oryginalnego gladiatora. Wszelkie zmiany w wyglądzie jak i noszonym wyposażeniu zauważymy na arenie. Na koniec dodam, że wraz ze zdobytym doświadczeniem i osiągnięciem kolejnego poziomu możemy rozwijać postać o jedną umiejętność pasywną z losowo dobranych trzech (za kasę można wylosować coś innego). Te umiejętności to przeważnie punkty życia, inicjatywy, uników, obrony, procent krytycznych obrażeń itp. Co drugi poziom zyskamy możliwość odblokowania umiejętności bojowej. Jednak dodanie jej do slotu w walce wymusza na nas, aby ów gladiator spędził jakiś czas w akademii, zyskując dodatkowo punkty doświadczenia lub od razu nauczył się ich za odpowiednia sumę. Dlatego bardzo istotne jest żonglowanie różnymi gladiatorami. Nie będzie możliwości wystawiać cały czas tych samych – znaczy można, ale długo nie pożyją.

Teraz coś na temat miasta. Jak wspomniałem, będziemy z czasem je rozbudowywać. Ogólnie każdy budynek do czegoś służy i daje nam bonusy. W głównym budynku podnosimy za kasę poziomy poszczególnych miejsc, w karczmie rekrutujemy gladiatorów, na rynku sprzedajemy i kupujemy wyposażenie, pułapki i mikstury. W akademii nabywamy nowe umiejętności bojowe, podnosimy poziomy postaci. U medyczki leczymy rany po walce. Na cmentarzu składamy poległych a gdy wybudujemy mauzoleum, to później możemy przenieść tam co lepszych gladiatorów – jeśli zginął mając 5 poziom, to np. o 5% będzie zwiększał obrażenia w walce żywym gladiatorom. Gdy wybudujemy aleję z czarnym rynkiem, to zyskamy możliwość wykopania zwłok i zabrania uzbrojenia poległego gladiatora albo wykupić specjalna usługę tzw. Sabotaż, który możemy wykorzystać w walce (zatrucie przeciwników, „zyskanie” przez nich krwawienia i innych negatywnych skutków, zadanie obrażeń przed startem potyczki). Na publicznym forum zgadzamy się na dodatkowe zadania do wykonania (np. wykorzystanie w walce wybranej klasy gladiatora ileś tam razy, wydanie konkretnej sumy na rynku, wykorzystanie tego i owego w walce itp. W nagrodę zyskujemy złoto, przedmioty i inne bonusy. Podobnie działa nasze domostwo, ale tam z góry mamy narzucone zadania, których wykonanie daje nam bonusy. Możemy wybudować też miejsce ku czci bogom. Każdy gladiator ma przypisane bóstwo i wraz postępami na arenie przypodobuje się bóstwom osiągając poziomy zadowolenia bóstw, które dodają gladiatorom konkretne bonusy. Warsztat z kolei da nam możliwość zakupu machin, które przydadzą się walce, ale są one dość drogie. Innym miejscem, które możemy jeszcze postawić w naszym mieście to koloseum, na którego piaskach walczymy z innymi gladiatorami, aby zdobyć złoto i doświadczenie a także zyskać możliwość zrekrutowania silnego wojownika, którego w kampanii nie spotkamy. W sumie walki na tej arenie były trudniejsze niż w kampanii. Już w pierwszym podejściu obcy gladiatorzy odesłali w niebyt mój drugi garnitur. Dlatego rzadko z niego korzystałem. Każdy budynek możemy z czasem ulepszać, zyskując nowe możliwości.

Po powrotach z walk na arenach związanych z kampanią jesteśmy świadkiem losowych wydarzeń i podejmujemy decyzje, które będą rzutować na gladiatorów bądź kondycję miasta lub jego części.

Teraz coś o arenach. Na mapie wraz z postępami odkrywamy kolejne krainy, na których arenach możemy walczyć na czterech różnych poziomach trudności (łatwy, umiarkowany, trudny i bardzo trudny zakończony bossem), na które składa się kilka potyczek – co trzy lub dwie mamy możliwość ograniczonego leczenia. Każda kraina to nowi wrogowie, którzy mają specjalne ataki bądź umiejętności, zaś areny mogą negatywnie wpływać na naszych gladiatorów (przede wszystkim zimowa). Niestety każda arena to ten sam kwadratowy rozmiar podzielony na 64 pola. Urozmaicona jest pułapkami bądź skrzyniami (pustymi lub z bonusami). Każda potyczka wygląda inaczej, bo nawet wracając na dana arenę później, możemy dostać inny zestaw przeciwników. Jeśli jakiś gladiator polegnie na arenie, to znika z drużyny na stałe wraz z noszonym wyposażeniem (które możemy odzyskać, o czym wcześniej wspomniałem). Rannych wysyłamy do medyka, ale oczywiście w kolejnej walce nie będą już uczestniczyć.

W Bloodgrounds bawię się świetnie. Z minusów wskazałbym niezbyt urozmaicona liczbę przedmiotów dostępnych na rynku lub jakie dostaniemy po wygranych walkach na arenie. Za dużo powtarza się takich samych. To samo z umiejętnościami bojowymi – powinno być ich zdecydowanie więcej do wyboru, bo po dziesiątym levelu postaci odblokujemy wszystkie. Fabuła tylko pretekstem do walk – tutaj też można byłoby to bardziej urozmaicić. Mam jednak nadzieję, że nie wejdą do rozgrywki postulaty co niektórych graczy o możliwości cofnięcia ruchu – to całkiem zabiłoby satysfakcję z walk.

Graficznie pixel art. Jest bardzo przyjemny dla oka, wszystko jest czytelne. Muzycznie mogłoby być więcej utworów, choć to co jest nie irytuje pomimo powtarzalności. Technicznie nie mam zastrzeżeń, bo wszystko śmiga płynnie, błędy nie występują.

Jeśli ktoś lubi tego typu miks gatunkowy strategii turowej z RPG, to jak najbardziej polecam. Liczę, że z czasem twórcy będą dodawać więcej zawartości, jak mają w planach. Nawet pełna cena jest bardzo dobra jak na to, co oferuje gra. Polecam.

Ja w tym roku mam za sobą jedynie 3 RPGi. Ukończone Burrow Wing jednak nim się nie okazało. To jak najbardziej dungeon crawler, ale nawet elementy RPG ma mizerne i bardziej to była gra akcji FPP, choć nietypowa, która pomimo swojej prostoty, drewna i wielu kiepsko wykonanych elementów potrafiła mnie wciągnąć, tak, że ją ukończyłem. Podobnie jest teraz z Goldenheart - niby do wszystkiego się można przyczepić, ale odkrywanie świata i wędrówka potrafi wciągnąć. Natomiast wracając do erpegów - spośród niemal stu ogranych produkcji w tym roku tylko 3 nimi były:
1. Stirring Abyss
2. Caves of Lore
3. Bloodgrounds

Każda okazała się świetną grą i bardzo fajnie spędzałem z nimi czas. W tym roku jednak dominowały u mnie inne gatunki - w sumie rozstrzał był duży. Jeszcze zacząłem grać w darmowe Lunacid: Tears of the Moon, ale mnie nie wciągnęło. To samo z Pale Abyss - dwa razy zaczynałem i dwa razy błąd na początku. Obie zostawiłem na później. Ale w przyszłym roku poprawię się, bo planuję zakupić kilka erpegów i zabrać się za te, które mam. Z ambitnych planów rok temu tylko jeden tytuł ograłem :) No, ale kilka też nie wyszło w 2025 r. Więc w 2026 r. nadal w planach jest Outward, Skald, Drova, Hammerwatch i z 2-4 nadchodzące premiery. Na zimowym Steam Sale planuję zakupić kilka RPG - Islands of the Caliph, Heroes of the Seven Islands, Skalda i może coś jeszcze wpadnie w gatunku w dobrej cenie.

U mnie niemal podobnie jak w poprzednim roku.

Zawsze coś wpadnie. Mam kilka pewniaków plus coś zawsze dostanie historycznie najniższą cenę, która nawet pomimo złodziejskiego steamowego przelicznika będzie już OK.

Tak ogromna liczba gier na Steam to może dla gościa nie jest problemem, bo facet popatrzy sobie tylko na sugerowane produkcje i nadal umknie mu wiele niezłych produkcji. Niemniej ja już dałem sobie spokój z przeglądaniem gier na Steam, bo szrociwo wywaliło ponad skalę. Nawet przez tagi jest ciężko, bowiem twórcy i gracze dają ich swojej grze jak najwięcej, aby zwiększyć zasięgi. Jeszcze przez steampeek.hu wygodnie się szuka produkcji, przynajmniej lepiej niż na steamdb.info czy na samym steamie. Jednak będzie tylko gorzej.

Cast n Chill

Sorry, ale jeśli musimy unikać "wroga" i są też łamigłówki połączone z eksploracją, to nie jest to żaden symulator chodzenia. Błędnie ją tak określając tylko zniechęcicie do zagrania potencjalnych zainteresowanych. Gęstym klimatem i nieustającym niepokojem gra zbliżona jest do SOMY, choć tutaj więcej się dzieje. To survival horror nastawiony na atmosferę a nie walkę.

Death Howl to nie jest RPG.

Zdecydowanie gorsza część od pierwszej. Nie traćcie czasu na to.

Ukończone:
REPOSE (3h) - o grze napisałem tutaj: https://www.gry-online.pl/forum/komentarz-repose/za100da3a

REVEIL (4h) - jedna z najlepszych gier, w które zagrałem w tym roku: https://www.gry-online.pl/gry/reveil/komentarze/z368b3#post0-16833659

The Lacerator (3h, ale gram dalej, bo jest do odkrycia jeszcze wiele nowej zawartości) - The Lacerator to fragment życia Maxa, człowieka, który kocha seks. Jako gwiazdor filmów dla dorosłych nie ma problemów z wyrwaniem laski nawet na pałę… znaczy w ciemno. Nie oprze mu się żadna. Jednak podczas kręcenia lodów z sexi niunią traci przytomność i budzi się w zatęchłej, ospermionej celi. A może tylko brudnej... Wydostaje się z niej, ale droga ucieczki jest dłuższa niż myślał. Podczas próby wydostania się z podziemnego kompleksu, który okazuje się jedynie fragmentem czegoś większego, nasz bohater odkrywa, że oprawca nie jest tylko zboczonym pomyleńcem paradującym w skąpych damskich fatałaszkach, które ledwo opinają jego muskularne, naoliwione ciało. Jednak najważniejszym celem jest przetrwanie i ucieczka z tego miejsca.

Nie będzie łatwo. Korytarze i miejsca są pełne ofiar szajbusa, które przypominają zombie i atakują Maxa, gdy tylko go zobaczą. Niektórzy mają jedną rękę, inni nie maja obu, czasami trafimy na wroga, który skacze na jednej nodze lub zwyczajnie stoi i czymś w nas rzuca. Jednak najgorsi to ci pozbawieniu nóg z ładunkiem wybuchowym na plecach, którzy w jednym momencie napsuli mi krwi. Nasz bohater też może stracić kończyny a nawet swojego wacka. Jednak nie kończy to gry, ale tracąc rękę lub nogę czy kapucyna nadal kontynuujemy rozgrywkę. Jest nieco trudniej, ale wciąż możliwe jest przejście gry. Należy tylko uważać na pułapki. Jest też kilka prostych łamigłówek do rozwiązania. Mamy też możliwość uratowania naszego kamerzysty i towarzyszki figli.

W trakcie ucieczki będziemy zbierać różne rzeczy, które pomogą nam przetrwać. Są to zazwyczaj standardowe rzeczy w survival horrorach jak śrubokręty, klucze, siekiera, pistolet, strzelba, apteczki, bandaże lub jedzenia, czy przedmioty specjalne. W pewnym momencie będziemy mogli handlować jedzeniem z pewnym gościem z dziury, który w zależności od tego, co mu przeniesiemy obdaruje nas apteczką, bębnem z nabojami do rewolweru, czy nawet czymś specjalnym. Gra zapisuje się automatycznie w kluczowych miejscach. Nie trzeba więc zapisywać gry w konkretnych miejscach mając wosk do pieczęci, kasetę VHS, lustro, czy coś innego. Ponadto nie musimy zaczynać gry od nowa w przypadku porażki, co też występuje w niektórych survival horrorach.

The Lacerator to gra, którą można przejść kilka razy. Po pierwszym zakończeniu zobaczymy jakie jeszcze są możliwości zakończenia rozgrywki. Zresztą już w trakcie gry zauważymy, że możemy podjąć decyzje, gdzie iść lub nie będziemy mieli wyboru (jeśli stracimy rękę, nie otworzymy drzwi, które można otworzyć wyłącznie będąc jeszcze kompletna gwiazdą pornoli). Ścieżek jest kilka i warto odpalić ją jeszcze raz, co ja też uczyniłem i uczynię. Dostaniemy się do wielu nowych miejsc. Jest krwawo, ale też mamy niemałą dozę czarnego humoru i pomysły dewelopera mogą nas rozbawić a jak ktoś nie ma poczucia humoru niskich lotów, to niech sobie lata wysoko o tam, o! Mnie już sam lektor czytający teksty w scenkach bardzo bawił.

Technicznie gra jest w należytym porządku. Nie miałem z nią jakichkolwiek problemów. Dodatkowo można w ustawieniach wybrać widok kamery – albo klasyczny, albo w trzeciej osobie zza pleców. Standardowo można dostosować sobie obraz, aby wrażenia płynące z rozgrywki były jak obcowanie z cudną laską albo żoną (piszę na wszelki wypadek, gdyby jakimś cudem natrafiła na tę recenzję). Grafika to tekstury rodem z epoki tuż po PSX. Dźwięki i muzyka w porządku. Dla mnie to jedna z najlepszych gier tego roku. Do tego ma przystępną cenę – pewnie wydawca widząc los Maxa, nie chciał jeszcze wyruchać klientów. A tak po prawdzie to chłopaki z polishoutprices załatwili nam swego czasu lepsze ceny z katalogu DreadXP.
Warto. 8,5/10 - chyba najlepszy survival horror w tym roku.

Traveller's Hymn (7h) - Przyjemna gra z automatyczną, turową walką inspirowana erpegami z lat 80. Jednak nie jest tak rozbudowana jak gry z tamtego okresu. Nie przeszkadza to jednak, aby poświęcić jej kilku godzin na przejście. To sympatyczna produkcja w stylowej oprawie audiowizualnej.
„Traveller’s Hymn” to taka przygodówka akcji, w której podróżujemy naszym wędrowcem po fantastycznej krainie. Ruch odbywa się w sumie po nieoznaczonej, kwadratowej siatce, co sugeruje kształt „kafelków” ze środowiskiem. W miarę łatwo rozpoznać, co jest czym, choć na początku dopiero poznamy, z czym da się wejść w interakcję. Wędrujemy przede wszystkim po dużej mapie. Gdy staniemy na ikonce np. z miastem lub domem, to eksploracja staje się już bardziej szczegółowa, obejmująca daną lokację. Tam trafiamy też na wrogów, skrzynie, zakopane skarby lub miejsca, gdzie można łowić. W miastach jeszcze możemy odpocząć oraz handlować a także dostać zadanie od mieszkańca, do którego później wrócimy z fantem, jakiego pragnął. W zamian zawsze coś dostaniemy. Wracając jeszcze do podróży po dużej mapie – podczas niej przebrniemy też przez wiele losowych potyczek z pojedynczymi wrogami. Walka toczy się automatycznie. To, jakie zadawać będziemy ciosy, zależy od noszonego oręża. Jednak najważniejsze są tutaj punkty życia i many – im mamy ich więcej tym wzrastają nasze szanse na przeżycie. Jeśli któreś spadną do 0 przegrywamy walkę i „budzimy” się w ostatnio odwiedzanym mieście z 20-25% mniejszą ilością złota. Oprócz wyposażenia ważne jest też jedzenie. Gra wymaga od nas, by co jakiś czas spożyć posiłek, inaczej będziemy co jakiś czas tracić punkt życia podczas wędrówki na dużej mapie. Posiłki sporządzamy z dwóch składników (rzadko z jednego), które oprócz przywracania punktów życia i many w pewnym przedziale czasowym, mogą też dodać nam punkty obrony. Ogólnie wszystko jest tutaj intuicyjne, choć nie ma wymiany 1 do 1 przedmiotów noszonych na te z ekwipunku i odwrotnie. Trzeba mieć miejsce, by odłożyć np. zbroję w ekwipunku, aby mieć możliwość założenia drugiej w pustym już slocie noszonego wyposażenia.

Odkrywanie tych kilku tajemnic świata było bardzo satysfakcjonujące. Zazwyczaj w kluczowych lokacjach zmierzymy się bossem, znajdziemy fajny item (a przede wszystkim symbol serduszka lub księżyca, które odpowiednio zwiększają na stałe punkty życia i many), porozmawiamy z NPC itd. Wędrówka po dużej mapie może czasami irytować, bo możemy być atakowani na każdym kroku, ale z czasem zauważymy, że trzymając się dróg i wędrując za dnia przeciwników będzie mniej. Grafika jest bardzo przyjemna, muzyka również.

W trakcie:

Scrap Riders (2h) – Przygodowa bijatyka jest całkiem niezła. Jako bijatyka jest przyjemna. Zdecydowanie więcej czasu schodzi ma na łamigłówkach. Głównie przez to, że łatwo można przeoczyć przedmiot do interakcji. Raz przez to błądziłem, bo nie podszedłem wystarczająco blisko pewnej szafki. Teraz utknąłem przy łamigłówce u dziwnej rodzinki, która przetrzymuje starego dziadka w piwnicy i na razie zostawiłem na później, bo inne gry przykuły bardziej moją uwagę.

Incision (5,5h) – staroszkolny FPS wydany w tym roku. Minimalistyczny, w graficznym stylu sprzed dwóch dekad. Dominuje czerowono-szara kolorystka, bo świat wypełniony jest mieszanką flako-betonową. Jest krwawo, mięsiście i dynamicznie. Nie ma tutaj ręcznego zapisywania gry i checkpointów. Rozpoczynając poziom mamy jedno życie i w trakcie rozgrywki zbieramy sobie kolejne życia. Jeśli na danym poziomie utracimy wszystko, zaczynamy level od nowa. Jednak grając na normalnym, nie miałem problemów z ich przechodzeniem. Czasami kończyłem poziom z kilkoma życiami na koncie. Powtarzałem może z dwa razy różne poziomy. Niestety ma to też minus, bo przerwanie i wyjście z gry w trakcie levelu sprawi, że przy ponownym uruchomieniu zaczynamy od nowa. Z czasem poziomy są coraz większe a wiadomo życie czasami wzywa. Niby gra jest dynamiczna, ale trzeba jednak ostrożniej podchodzić do starć, co dla mnie jest w porządku, bo i tak zazwyczaj tak gram. Podobno wg miłośników boomer shooterów gra jest trudna, ale jak na razie tego nie stwierdziłem. Ukończyłem pierwszy rozdział, zostały jeszcze dwa. Gra ma nawet oryginalną industrialną ścieżkę dźwiękową.

Goldenheart (3h) – to bardzo niszowa produkcja, ale cholernie dobra. Liniowa gra akcji FPP, w której wyposażeni w łuk i miecz z tarczą walczymy z napotkanymi stworami odkrywając tajemnice świata zaś głównym celem jest dotarcie do wieży tajemniczego maga. Nie jest rozbudowana jeśli chodzi o mechaniki. Walka w zwarciu jest drewniana, ale już strzelanie łuku przypomina mi to z Thiefa. Podnieść możemy tylko punkt życia lub strzały ze zniszczonych koszy oraz oczywiście klucze (opcjonalnie kryształ zwiększający permanentnie punkt życia). Ekwipunek jest niewielki i są w nim tylko potrzebne przedmioty. Od czasu do czasu przeczytamy jakąś księgę, ale to głównie związane jest z osiągnięciami. Mamy jeszcze coś takiego jak notatnik, w którym możemy narysować symbole, dzięki którym możemy gdzieś otworzyć przejście. Niewiele, ale świat jest rozległy i bardzo fajnie zrobiony. Ma trochę elementów platformowych. Możemy też pływać. Już skakałem w przepaść do podziemnego jeziora, gdzie mierzyłem się z bossem, spacerowałem po niewidzialnej ścieżce w kanionie, walczyłem z naprawdę dziwacznymi stworami a to dopiero kilka godzin. Grę można uruchomić w dwóch opcjach graficznych – podstawowym, w którym gra wygląda jak produkcje sprzed 20 lat, ale tekstury są czyste, albo w pikselowatym, który dodaje ziarno do obrazu, aby wyglądał jeszcze nieco starzej. Zacząłem w tym drugim trybie i tak już zostawię, ale jest czytelnie. Ogólnie bardzo pozytywne zaskoczenie.

Bloodgrounds (22h) – ta produkcja zdecydowanie kradnie mi godziny w ostatnich dniach. Miks turowej strategii i RPG z akcją osadzoną w fantastycznej krainie wzorowanej na starożytnym Rzymie. Jako patron rozwijamy własne miasto i prowadzimy naszą drużynę gladiatorów. Za odpowiednią cenę rekrutujemy ich w karczmie lub dołączają do nas, jeśli darujemy im życie na arenie i mamy wolne miejsce w drużynie. Gra właśnie skupia się na walkach na niewielkiej arenie w poszczególnych krainach. Wystawiamy naszą drużynę, aby sprostała przeciwnikom. Jeśli nasz gladiator polegnie, to ginie na zawsze i jego wyposażenie też przepada, choć wraz z postępami zyskamy możliwość odzyskania uzbrojenia za odpowiednią, niemałą opłatą. Mamy różne klasy gladiatorów do zrekrutowania – są wojownicy, magowie, łucznicy/miotający, czy truciciele. Każda ma swoje cechy, umiejętności specjalne w walce i statystyki, które zależą od tego, jakie umiejętności podniesiemy, gdy zyskamy punkt doświadczenia i w co ubierzemy naszego wojownika. Doświadczenie możemy zdobywać na arenie podczas walki oraz podczas trenowania w mieście. W ogóle w mieście mamy szereg budynków, które za odpowiednią opłatą (lub bez) dają nam bonusy bądź losowe wyposażenie. U medyczki leczymy rany po walkach, w karczmie rekrutujemy gladiatorów, na rynku kupujemy i sprzedajemy uzbrojenie, zwoje lub misktury, zaś na forum podejmujemy się konkretnych zadań, za których wykonanie zostaniemy nagrodzeni złotem bądź przedmiotem. Mamy też cmentarz a z czasem zyskamy mauzoleum, w którym składamy szczątki poległych, wybranych gladiatorów. Jeśli taki miał 5 poziom, gdy zginął, to np. złożony w odpowiednim miejscu, dodaje 5% do konkretnych statystyk w bitwie żyjącym gladiatorom. Podobnie działa miejsce ku czci bogom. Każdy gladiator ma przypisane bóstwo i wraz postępami na arenie przypodobuje się bóstwom osiągając poziomy zadowolenia bóstw, które dodają gladiatorom konkretne bonusy. Poza tym z czasem możemy wybudować warsztat, w którym za odpowiednią cenę można wykupić machiny bitewne wspierające nas w walce. Można wybudować też czarny rynek, w którym można zakupić usługi sabotażu do wykorzystania w nadchodzących potyczkach. Poza tym mamy główny budynek, w którym podnosimy poziomy poszczególnych budowli zyskując w nich dodatkowe bonusy i możliwości.

Gra wciąga. Potyczki niekiedy potrafią zaskoczyć. Co prawda do starć w nowych krainach wystawiam drugoligowy garnitur, ale i tak nawet w nich przeciwnicy załatwili moich pewniaków. Niemniej mam upatrzoną czwórkę podstawowych, dobrze rozwiniętych i wyposażonych gladiatorów, których wystawiam na szereg bitew, szczególnie tych zakończonych bossami. Jak na razie bawię się świetnie. Niby to wczesny dostęp, ale balans póki co jest zrobiony świetnie. Nie jest za łatwo i nie jest trudno.

Ponadto powróciłem do Cast n Chill, czyli pixel artowej gry o łowieniu rybek. Twórcy dodali drugi już update zawierający nową miejscówkę, tym razem w zimowych klimatach. Wiertłem przebijamy się przez lód i odpowiednią wędką oraz dobraną przynętą łowimy kolejne osiem gatunków ryb. Relaksik.

Poza tym pograłem w FPS Painted in Blood – przyzwoita produkcja we wczesnym dostępie. I nadal na tapecie Zniw Adventures. Ogólnie do końca roku mam zamiar przejść wspomniane gry plus parę niedużych produkcji i skończyć ten rok z setką ukończonych gier.

Między Rzeszowem a Krosnem aż tyle nie sypnęło, ale o 6.30 patrzę za okno - deszcz. Super nic nie trzeba skrobać. O 7.00 już 5cm śniegu co najmniej o ostro dawało. Ale i tak spoko. Na drodze lipa, bo nie wszędzie odśnieżone, ale jeździli więc nie zaskoczyła :). Niemniej do tej pory nie sypnęło tak jak u Ciebie. Zdecydowanie.
Zobaczymy jak jutro. Dla drugiego dzieciaka w sumie dzisiaj był pierwszy świadomy śnieg, na który od razu zareagował. Jutro jak dosypie, będzie zabawa.

REVEIL okazał się jedną z lepszych gier przygodowych FPP z elementami walking sima i survival horroru. Potrafi zaciekawić przez większość rozgrywki a gdy wydaje się, że zbliżamy się do końca... totalnie zaskakuje. Trudno tutaj napisać coś o fabule, by czegoś nie zdradzić. Najlepiej nie czytajcie recenzji/opinii, bo możecie trafić na spoiler psujący odbiór gry - zagrajcie w grę w ciemno bez żadnej wiedzy o niej. Tej recenzji też nie czytajcie od drugiego akapitu przed grą ;). Ja tylko napiszę, że zagadki są proste (ta z manekinem jest jedną z ciekawszych, z jakimi się ostatnio spotkałem), elementy survival horroru są trzy, które polegają na unikaniu wroga skradając się w pobliżu niego, biegając w poszukiwaniu trzech itemów i trzeci polegający wyłącznie na ucieczce. Fragmentów symulatoru chodzenia jest kilka, ale warto zwrócić wtedy uwagę na otoczenie, bo zauważymy jak historia jest dopięta w każdym elemencie. Tylko kupujcie grę na co najmniej 50% promocji, bo jednak ma zawyżoną cenę jak na produkcję do 4 godzin na przejście.

Grafika jest bardzo dobra. Obiekty i szczegółowość lokacji potrafią zrobić wrażenie. Można otworzyć większość szafek/szuflad. Kolorystycznie dominuje czerwone światło, które staje się znakiem rozpoznawczym gry, ale ma to też swoje uzasadnienie w grze. Niektóre lokacje są barwne, inne przygnębiające, ale wszystko tutaj współgra z tym co dzieje się na ekranie. Dźwięk dopełnia rozgrywkę i w wielu momentach pojawia się niepokój. Jest kilka jump scary, ale jednak gra stawia na budowanie atmosfery. Muzyka jakaś jest, ale nie zostaje w pamięci. Dubbing jest w porządku.

Technicznie jest ok, choć w pewnym momencie miałem obawy, czy w ogóle uda mi się grę dokończyć. W pokoju dziecięcym trzy razy wywaliło mi grę do pulpitu, więc podchodziłem do tej lokacji czterokrotnie (a jest tam zręcznościowa zabawa z pewnym pudełkiem, która może zirytować), co nie nastrajało dobrze, jednak później nie trafiłem już na jakiekolwiek błędy. Gra zapisuje się zazwyczaj przed wejściem do danej lokacji lub jej części.

Gra jako całość niezwykle przypadła mi do gustu. Czytając każdą notatkę, zwracając uwagę na szczegóły odwiedzanych miejsc okazało się jak REVEIL jest dopracowana historią. I choć z podobnym motywem spotkałem się w grach, to i tak niniejsza produkcja zaskoczyła mnie pozytywnie, dlatego zdecydowanie polecam, szczególnie jeśli lubicie tego typu produkcje przygodowe.

Ciekawa gra, która wygląda jak klasyczny dungeon crawler z ruchem po siatce, ale nim jest, bo to nie jest RPG. W REPOSE główną osią jest odszukanie właściwej ścieżki, która doprowadzi nas do kolejnego poziomu. Jednak utrudnieniem jest tutaj zapas tlenu (energia), który pozwala nam na przemierzenie określonej liczby pól. Trzeba po prostu dobrze planować przejście, zapamiętać, gdzie są wrogowie (i przygotować sobie odpowiednią broń na nich) i jakiego typu oraz przeszkody. Gra jest liniowa i zazwyczaj podążając pierwszym wolnym wolnym korytarzem docieramy do komputera, którym otwieramy drzwi w okolicy miejsca startowego (jest nim łóżko, które zapisuje postępy), dzięki czemu zyskujemy dostęp do innego korytarza, na którego końcu będzie też komputer otwierający kolejne drzwi lub wyjście z lokacji. I tak to się kręci przez całą rozgrywkę. Jeśli docieramy do łóżka na kolejnym poziomie jest przerywnik fabularny - rzuca nam światło na enigmatyczną historię, którą poznajemy też z odnajdywanych notatek.

Wspomniałem, że występują wrogowie. Jest ich kilka typów. Możemy ich załatwić na kilka sposób. Nasz bohater wyposażony jest w lampę, siekierę a z czasem w pistolet. Wrogowie standardowi oraz mimic padają po ciosie siekierą. Natomiast są też ich wersje z poświatą nad głową - takich można załatwić tylko pistoletem. Nim też niszczymy hologramy. Na drugim, sekretnym poziomie są też wrogowie, których zabija światło (wchodzimy w nich z latarką). I w sumie to tyle. Podczas naszej wędrówki natrafimy też na anomalie/przeszkody. Wejście w wyładowanie sprawia, że jeden ruch kosztuje nas dwa razy więcej energii a jeśli wejdziemy w kolejną to utrata energii sumuje się. Kolce i ruchome bloki zabijają nas od razu. Dodam też, że strzał z pistoletu zabiera też 5 punktów energii, dlatego na jednym poziomie lepiej wybrać okrężną drogę niż strzelać do przeciwnika. Nawet jedno, dwa zaoszczędzone punkty energii a więc jedno, dwa przebyte pola potrafią zrobić różnicę. Na każdym poziomie zyskamy też możliwość odblokowania pomieszczenia z kawą - jej użycie podczas przejścia odnawia nam energię oraz pozbywa się negatywnych efektów wyładowań a także przez sekundę wskazuje na mapie w jakim miejscu jesteśmy.

Ogólnie przejście danego poziomu będzie polegać na zapamiętaniu, gdzie co jest i przygotować się na to. Podstawowe levele mają mapę, która pomaga w nawigacji. Wczytywanie gry polega na wpisywaniu kodów. Podczas eksploracji natrafimy tez na strzępy informacji z fragmentami kodu. Gdy je zbierzemy wszystkie i wpiszemy je po przejściu gry w odpowiednim miejscu to zyskamy dostęp do sekretnego poziomu. W sumie fajne rozwiązanie.

Oprawa wizualna to kilka kolorów. Od jednego do ośmiu. Można sobie w opcjach ustawić jaki będzie dla nas odpowiedni. Próbowałem inne, ale jednak ten ustawiony domyślnie jest najlepszy i najmniej męczy wzrok. Jest minimalistycznie, ale dość czytelnie. W głośnikach słyszymy z kolei przyzwoite ambientowe dźwięki. To sprawia, że gra ma fajny klimat. Szkoda tylko, że jest liniowa i każde podejście do przechodzenia ścieżki z czasem zwyczajnie nudzi. Tym bardziej, że nie mamy dużego urozmaicenia. To sprawiało, że nie ma tego czegoś, co klasyczne dungeon crawlery, że ciągnęło do sprawdzania korytarzy i przechodzenia kolejnych poziomów podziemi, odkrywania sekretów itp. Tutaj przechodziłem jeden poziom,dwa i gdy grą się zapisywała, to robiłem przerwę. Dla mnie to tytuł na 6,5/10. Polecam, ale to nie będzie gra dla każdego.

Minął prawie miesiąc od ostatniego wpisu a w tym czasie ukończyłem ponad 10 tytułów i kilka jest na tapecie:

Caves of Lore (35h, ukończona) - główny tytuł, z którym spędzałem ostatnie tygodnie. Bardzo fajny RPG, ale nie będę się rozpisywał, bo o grze napisałem w najstarszym temacie na forum: https://www.gry-online.pl/forum/serie-mampm-wizardry-oraz-inne-crpgi-niekoniecznie-w-trybie-fpp-c-39/ze1009578#post0-16831721

Flesh Made Fear (7h, ukończona) - klasyczny survival horror, o którym więcej napisałem w karcie gry w encyklopedii: https://www.gry-online.pl/forum/komentarz-flesh-made-fear/ze100d4ad

THRESHOLD (2h, ukończona) - intrygująca gra przygodowa - więcej o niej pisałem w tym miejscu: https://www.gry-online.pl/forum/komentarz-threshold/z2100cb9c

Slots & Daggers (7h, ukończona) - świetne, wciągające klikadło na pograniczu strategii i hazardu. Opinia: https://www.gry-online.pl/forum/komentarz-slots-amp-daggers/z1100c5d4

Darkenstein 3D (10h, ukończona) - darmowy hołd złożony serii Wolfenstein. Na karcie gry napisałem obszerną opinię: https://www.gry-online.pl/forum/komentarz-darkenstein-3d/zd100ba5d

Daemonologie (1h, ukończona) - XVII wiek. Wcielamy się w protestanckiego łowcę czarownic, który przybywa do szkockiej wioski, aby wśród jej mieszkańców wskazać osobę, która jest wiedźmą. Mamy na to cztery dni, gdyż piątego dnia o świcie wiedźma musi zawisnąć (na wyspach osób posądzonych o czary nie palono na stosie, ale własnie wieszano). W tym celu przepytujemy mieszkańców, czy czegoś nie widzieli, czy kogoś nie posądzają o czary a jak zajdzie potrzeba to torturami dosłownie pociągniemy podejrzanych za język ;)

Gra to przygodówka a dokładniej w sumie powieść wizualna z prostymi elementami zręcznościowymi. W głównej mierze rozmawiamy z mieszkańcami klikając na dialogi. Czasami możemy zdecydować, czy z daną osobą porozmawiamy, czy jednak potorturujemy, aby wyciągnąć więcej informacji. Tortury to zręcznościówki polegające na odpowiednim klikaniu myszką, jej trzymaniu i zwolnieniu przycisku - w zależności od sposobu wymierzania kary, bo tych jest kilka jak: podtapianie, ciągnięcie za język, nakłuwanie ciała, czy miażdżenie palców. Po jednej, czy dwóch lub więcej próbach pojawią się nowe dialogi. Jednak wszystkich we wiosce nie skłonimy w ten sposób do gadania, bo za mało mamy na to czasu, ale nocą mamy koszmary, które mogą nam zasugerować kogo wziąć na spytki.

Gra choć ma ubogi gameplay, jest niezwykle klimatyczna i intrygująca. Nie jest to tylko zasługa tego, że ów produkcja jest czarno-białą. Wszelkie filmiki na początku, na końcu a także sny wykonano w formie animacji poklatkowej. Fantastycznie wykonanej. Szczególnie sny, które są tajemnicze, niepokojące, niekiedy bluźniercze, ocierające się o gore robią klimat. Szkoda, że pixel art nie dorównuje animacjom. Jest wg najsłabszym elementem. Niby jest w porządku, ale jednak trochę niechlujny. Wg mnie interfejs, wioska i obrazki lepiej pasowałyby do całości, gdyby wykonane były w stylu drzeworytów. Wiadomo - więcej roboty, ale wtedy gra byłaby kompletna. Atmosferę buduje jeszcze dźwięk i muzyka, która jest darmowym dodatkiem do gry a jest bardzo dobra. Napisanie więcej o grze to już byłoby spojlerowanie. Mi "Daemonologie" przypadło do gustu. To króciutka produkcja, ale od początku do końca wciąga.

Ten Bells (1,5h, ukończona) - ciekawy miks walking sima z survival horrorem. Intrygujący, niepokojący, niekiedy intensywny i czasami irytujący.
Zostajemy uwięzieni w pewnym angielskim barze. Jak szybko zauważymy, okrążając bar zawsze wracamy do punktu wyjścia - na korytarz przed niewyraźny obraz, który może kogoś przedstawiać. Aby opuścić to przeklęte miejsce musimy w pubie znaleźć anomalie. Gdy takową zauważymy wracamy do drzwi, którymi weszliśmy. Jednak jeśli nie zauważymy jakiejś i jesteśmy pewni, że takowej nie ma to wchodzimy przez inne drzwi. W obu przypadkach trafiamy do tego samego miejsca z obrazem, ale jeśli wybraliśmy dobre drzwi to obok nich zauważymy dzwonek, który zadzwoni, jeśli podejmiemy kolejną próbę szukania anomalii. By poznać zakończenie musimy usłyszeć 10 dzwonków. Niby proste zadanie, ale jeśli nie zauważymy jakiejś anomalii a przejdziemy przez drugie drzwi, to zaczynamy zabawę od początku. I odwrotnie - jeśli cofniemy się do wejścia, bo niby zauważyliśmy jakąś anomalię a jej tam nie było, to też znowu musimy zacząć "kolekcjonować" dzwonki od początku. A tych anomalii jest kilkadziesiąt. Niektóre są paranormalne i te zazwyczaj zobaczymy bez problemu - a to jakaś twarz ducha wygląda zza filara, a to coś pojawia się przy kominku a to coś rzuci barmanką, coś gdzieś lewituje i zmienia miejsce lub zacznie nas atakować i musimy uciekać. Inne dotyczą wystroju: zmiany koloru ścian, braku kart na stołach, bazgrołów na obrazie itd. Można też zginąć, gdy dopadnie nas zjawa.

Gdy grę ukończymy zauważymy, że wiele elementów jest związanych z fabułą. Płacząca barmanka, dzwonek, postać zjawy, barman... Te rzeczy związują się w historię, która na końcu odrywamy. Oprócz niej mamy też szereg osiągnięć do zdobycia.

Audiowizualnie jest bardzo dobrze. Pub prezentuje się elegancko, grafika jest bardziej niż przyzwoita zaś audio też jest na dobrym poziomie. Technicznie gra jest też dopracowana, bo podczas załączania się anomalii, nie ma ścinek, co w sumie było i jest wizytówką gier od Bloober Team. Ogólnie "ten Bells" ma świetną atmosferę, jest inną produkcją od tytułów, w których szukamy anomalii (gdzie zazwyczaj gapimy się na monitor i przełączamy scenerie). Gra jest co prawda krótka, bo jej ukończenie i poznanie wszystkich anomalii zajęło mi mniej niż półtorej godziny (nie zdobyłem jednak wszystkich osiągnięć), ale ma też niewygórowaną cenę i na jakiejś promocji zdecydowanie warto ów tytuł zakupić. Polecam.

Full Void (3h, ukończona) - Jak można przeczytać w steamowym opisie, twórcy inspirowali się Another World, Prince of Persia, czy Flashback, co jak najbardziej widać. Choć wspomnianych gier nigdy nie przeszedłem do końca, to Full Void z satysfakcją obejrzałem napisy końcowe. Była to minimalistyczna, ale fantastyczna przygoda. Fabuła od początku jest enigmatyczna i nie jesteśmy atakowani jakimiś opisami, tekstami co i jak. Tutaj nie pada ani jedno słowo, wszystkiego domyślamy się sami. Niemniej jest ciekawie do samego końca. Fabularnie miejscami przypominała mi Planet of Lana czy Inside, ale Full Void oczywiście opowiada swoją historię. Gameplay jest minmalny. W sumie mamy tylko dwa przyciski - jeden odpowiada za skok, drugi za interakcję: włączamy przyciski, przesuwamy dźwignie i hakujemy. To ostatnie jest fajnym urozmaiceniem. Niekiedy zyskamy dostęp do konsolety urządzenia i np. przesuwamy dźwig, aby coś nim wziąć lub przesunąć. Z czasem... w sumie więcej nie będę zdradzał, bo historię i możliwości fajnie odkrywa się samemu. Pomimo niewielkiego urozmaicenia nie odczuwałem nudy ani przez moment. Poziomy są świetnie urozmaicone i jest co robić. A przeważnie robimy coś, by ominąć przeszkody, dojść do konsolety/przełącznika, dostać się w jakieś miejsce itd.

Graficznie mamy ręcznie rysowany, piękny pixel art. Może i nie powala mnogością detali, ale jest czytelny i kolorystycznie potrafi niekiedy zachwycić, szczególnie w początkowych etapach. Czasami, gdy zginiemy załączy się animacja. Nie wszystkie rodzaje śmierci ją mają, ale te pół sekundy robi wrażenie. Zresztą ginąć można tutaj często a jak ktoś chce zdobyć odpowiednie osiągnięcie, to w sumie powinien różnorodnie "umierać". Z innymi osiągnięciami nie powinno być problemu, szczególnie dla kogoś, kto ma intuicję eksploratora. A wracają do ginięcia - jeśli to się nam zdarzy przeważnie zaczniemy rozgrywkę w tym miejscu lub bardzo niedaleko. Nie ma tutaj powtarzania etapów od początku, co jest jak najbardziej na plus. Dźwięki i muzyka już nie robią takiego wrażenia jak oprawa wizualna, ale są w porządku. Full Void to produkcja na 2-3 godziny. Niby niewiele, ale przez to rozgrywka nie jest rozwleczona, powtarzalna i nudna. Wszystko jest świetnie skondensowane, klimatyczne i satysfakcjonujące. Może podstawowa cena jest nieco zawyżona, ale na promocji warto zakupić, zagrać i nostalgicznie powrócić do przeszłości.

NO-SKIN (1,5h, poległem na ostatnim bossie, zrezygnowałem z dalszej gry po kilku kolejnych próbach) - Roguelite, który w każdym elemencie jest zwyczajnie słaby. Rozgrywka polega na przechodzeniu od miejsca do miejsca w pewnym budynku (akcja dzieje się w wyobraźni głównej bohaterki popartej zdarzeniami z przeszłości), walce z napotkanymi istotami lub rozmowie, kupowaniu przedmiotów itd. Aż ostatecznie skonfrontujemy się z postacią bez skóry. Zazwyczaj mamy do wyboru jedną z trzech lokacji, gdzie możemy się udać, które przedstawiają procentowo, co może w nich nas spotkać. Zazwyczaj jest to turowa walka. Kiedy indziej możemy spotkać kogoś/coś i kupić użyteczny przedmiot. Ogólnie nic ciekawego.

W opisie karty gry pisze, że gra ma eksperymentalny styl artystyczny w klimatach grozy i złożoną rozgrywkę. Wszystko to naciągana bzdura. Styl artystyczny jest zwyczajnie prymitywny i brzydki. Klimaty grozy – niby mamy potwory, są te elementy horroru, ale nie wywołują jakichkolwiek emocji. A są gry w pixel arcie, które potrafiły przez pewien czas utrzymywać poczucie niepokoju. Tutaj kompletnie tego nie ma. Oprawa dźwiękowa też tutaj nie domaga w tym aspekcie. Złożonej rozgrywki również nie ma. Mamy dwie bronie, którymi zadajemy obrażenia plus dodatkowy cios specjalny, oprócz tego możemy zwiększać obrażenia naszego wyposażenia, jest jeszcze kilka innych przedmiotów. Wrogowie są podobni, tylko kilku na późniejszych etapach różni się od reszty swoimi możliwościami. Jest tego mało. Kolejne podejścia nie są zbyt urozmaicone i różniące się od wcześniejszych, dlatego wkrada się nuda. Cena też jest za wysoka jak na to co oferuje ów tytuł. Zdecydowanie nie polecam.

Escape the Dark Tower (1h, ukończona) - Bardzo krótka, mała gra przygodowa typu escape room. Gdyby nie to, że miałem ją włączoną w tle i autor uważał na lekcjach matematyki, to przejście zajęłoby z pół godziny max. Ogólnie rozwiązujemy łamigłówki, aby zdobyć trzy klejnoty, by wyjść z wieży, w której zostaliśmy uwięzieni. Łamigłówki są proste, do większości znajdziemy rozwiązanie w okolicy. Są dwie zagadki matematyczne i przy jednej trochę posiedziałem, bo wg twórcy gry dodawanie jest przed mnożeniem. Gdy to przypadkiem odkryłem, to już poszło z górki, ale w sumie takiego błędu nie powinno być w grze logicznej. Oprawa audiowizualna przyjemna. Szkoda jednak, że taka krótka. Ostatecznie to przyjemna gra, która sprawdzi się bardziej dla dzieciaków. Dla reszty nie powinna być jakimkolwiek wyzwaniem. 5/10

Crime Detective: Red Flags (1h, ukończona) - Nie ma co tutaj się rozpisywać. Gra to średniak. Największą wadą gry jest jej totalna liniowość. Rozgrywka polega na wykonywaniu prostych czynności - cały czas. Musimy je robić, aby popchnąć fabułę do przodu. Gracz nie ma tu żadnej możliwości zrobienia czegoś innego (ewentualnie poza podglądaniem sąsiadek). Wszystko jest z góry ustalone. A szkoda, bo gra miała olbrzymi potencjał, by zrobić coś otwartego, zależnego od gracza i jego dedukcji. Obserwacji przez lornetkę jest za mało a tutaj był potencjał, by stworzyć więcej niedomówień lub innych sytuacji, które jeszcze bardziej potęgowałyby klimat. Szkoda. Niemniej, pomimo tej całej liniowości, był wyczuwalny niepokój i dwa razy gra mnie przestraszyła. Ma tanie jumpscary, ale skuteczne.
Grafika jest bardziej niż przyzwoita. Audio ma braki. Technicznie jest w miarę OK, choć powinna być możliwość przyśpieszenia napisów. Jest tłumaczenie na język polski, ale wyplute z translatora - jest trochę błędów, ale nie przeszkadzają w zrozumieniu sensu zdania. Przejście to niecała godzina. W samej produkcji mamy też dwie inne gry, w które bohater pyka na konsoli, a w które my gramy. Proste, ale strzelanie do kosmitów było mocno niedopracowane., bo dobrze wycelowany pistolet nie zabijał szaraków.
Jeśli komuś nie przeszkadza totalna liniowość produkcja, to może zagrać, ale nie za pełną cenę - bardziej za około połowę ceny. Dla mnie to gra na takie 5/10.

Zapomniane Księgi 3: Magiczne źródło (6h, ukończona) - ogrywana z synkiem. Choć czytać jeszcze nie potrafi, to bardzo dobrze kojarzył przedmioty i logicznie myślał, część minigier sam rozwiązał, co mnie nawet pozytywnie zaskoczyło. Niemniej jak sam stwierdził, te wcześniejsze, które ograliśmy, podobały mu się bardziej. Bowiem szału nie ma. Artifex Mundi w swoim katalogu ma lepsze HOPA. "Magiczne Źródło" jest w tym gorszym gronie.

Boobs Hidden Los Angeles - darmówka, w której szukamy cycków. Coś innego od setek gier o szukaniu kotków.

Natomiast w trakcie ogrywania są:
Zniw Adventures - gram też z synkiem. Akurat polska przygodówka o dinozaurach może być fajnym spędzeniem czasu, choć już na starcie miałem uwagi. Zobaczymy jak będzie dalej. Jako ciekawostkę dodam, że gra ma jedną negatywną opinię na steam, bo nie spodobało się tej osobie, że nie było homo dinozaurów :D
REPOSE - dwukolorowa gra przypominające klasyczne dungeon crawlery z ruchem po siatce, ale ów tytuł nie jest RPG. Bardziej to gra logiczna, w której szukamy ścieżki do celu, aby schodzić coraz niżej. Mamy określony zapas tlenu a tym samym ograniczony ruch. Trzeba tak kombinować, aby kroków wystarczyło, by dojść do konkretnego miejsca - najczęściej komputera otwierającego jakieś drzwi. Jest ciekawe i ma fajny klimacik.
Scrap Riders - mieszanka klasycznej przygodówki z bijatyką. Na razie mam godzinkę za sobą, ale jest ciekawie. Z fabuły na razie wychodzi na porachunki gangów. To pierwsza przygodówka, w którą gram padem, ale gra się przyjemnie.

Zainstalowane czekają na uruchomienie: The Lacerator, Reveil, Painted in Blood, Bloodgrounds i The Boba Teashop.

Moja opinia o Caves of Lore:

Początkowe godziny z grą sprawiły, że miałem mieszany odbiór. Na starcie było całkiem fajnie – trochę czasu zabrało tworzenie postaci, potem pierwsze kroki, poznawanie mechanik gry. Później właśnie pojawiła się irytacja – na każdym kroku walka i walka, mało innych rzeczy, motywu księżyców do końca nie rozumiałem. Jednak gdy już dotarłem do wioski na powierzchni i mniej więcej wiedziałem co i jak, tak gra pochłonęła mnie na wiele kolejnych godzin, okazując się bardzo dobrą produkcją.

Fabularnie nie mamy tutaj rozmachu i oryginalności. Nasza postać w poszukiwaniu owcy wchodzi w dziwną mgłę, wpada do podziemnej jaskini, traci przytomność, po przebudzeniu orientuje się, że niewiele pamięta. Próbuje przypomnieć sobie przeszłość, rozwiązać tajemnicę mgły a także tajemniczego „Dark Lorda”, który z czasem zaczyna przewijać się w odnajdywanych zapiskach i ma związek z tajemniczą istotą, którą co jakiś czas napotykamy wraz z postępami. Niby nic ciekawego, ale wątek główny przewija się przez większość rozgrywki i potrafi angażować, bo nie prowadzi za rączkę, nie informuje wprost, co należy zrobić, tylko sami musimy wywnioskować z odnalezionych zapisków lub zdobytych informacji, co jest kolejnym krokiem.

Na starcie tworzymy własną postać. Mamy do rozdysponowania punkty między kilka standardowych atrybutów jak siła, zwinność, umysł, duch, odporność i szybkość. Będą one stałe, wraz z kolejnym osiągniętym poziomem nie dostaniemy punktów na ich rozwój, dlatego trzeba sobie je dobrze przemyśleć, szczególnie pod kątem rzucania zaklęć w grze, jeśli chcemy stworzyć maga. Nawet jeśli tworzymy łucznika, czy wojownika, to warto dać minimum 10 punktów w umysł, czy ducha (mind/spirit), aby móc korzystać przynajmniej z podstawowych zaklęć z poszczególnych ksiąg magicznych. Pozostałe statystyki jak uzbrojenie, obrona, inicjatywa, ruch, inicjatywa, uderzenie zależy od noszonej broni i wyposażenia oraz ustawienia drużyny (na ruch i inicjatywę ma jeszcze wpływ szybkość). Wpływają też na wszelkie odporności na obrażenia fizyczne, cięte, miażdżone, na kwas, lód, ogień i kilka innych. Ogólnie solidne podstawy RPG.
Wraz z osiąganiem kolejnych poziomów, które zdobywamy poprzez doświadczenie z pokonanych wrogów i wykonanych zadań, dostajemy punkty, za które możemy zakupić cechy (co 3 level) lub zdolności (co 5 level) lub przeznaczyć je na konkretne skille (co level). Pierwsze to po prostu umiejętności, które dodają % do odporności, do konkretnych obrażeń fizycznych, magicznych itd. Drugie z kolei to konkretne umiejętności do wykorzystania w starciach. Na przykład ja stworzyłem sobie łucznika (w sumie był to dobry wybór, bo później wśród napotkanych postaci nie ma takowej postaci) i miałem w zdolnościach fajne rzeczy jak przeszycie (w linii prostej każda postać dostaje obrażenia od strzały), potrójne lub podwójne uderzenie, masowe rażenie konkretnego obszaru ognistymi strzałami itd. Coś na wzór zaklęć, ale jeśli wpadło uderzenie krytyczne, to zabierało nawet kilkaset punktów życia przeciwnikowi (czego brak zaklęciom). Do wyboru do koloru. Skilli mamy z tuzin do rozwijania, jak: wiedza o potworach, rozbrajanie pułapek i otwieranie zamków, skradanie się, bronie dystansowe, broń jednoręczna, broń dwuręczna, czy targowanie się lub identyfikacja itemów. Wraz z używaniem ów skilli w trakcie gry wbijają one na kolejne poziomy, ale z punktów doświadczenia możemy sobie przyśpieszyć rozwój konkretnych.

Zaklęć w grze uczymy się ze znalezionych ksiąg magicznych. W danej księdze mamy kilka zaklęć do poznania. Część jest zablokowanych, bo dopiero kiedy użyjemy wiele razy podstawowych zaklęć, zyskamy dostęp do kolejnych. Im częściej rzucamy konkretne zaklęcie, tym bardziej staje się ono potężniejsze, jak i z czasem je zapamiętamy, dzięki czemu nie musimy być wyposażeni w konkretną księgę. Bardzo fajne rozwiązanie obecne w starszych grach RPG, teraz rzadko stosowane.

W trakcie swojej wędrówki napotkamy wiele postaci, z którymi można rozmawiać, wybierając słowa kluczowe. Niektóre będą mieć dla nas zadania, część oferuje swoje usługi jak handel, identyfikacja przedmiotów, podnoszenie swoich umiejętności, zdejmowanie czarów z przedmiotów jak i zaklinanie wskazanych a niektóre będziemy mogli dołączyć do drużyny. Tacy jak wróżka będą wymagani, aby móc odblokować dany sekret (oznaczony odpowiednim symbolem w konkretnym miejscu), psisko z kolei może w danym miejscu szukać zakopanych przedmiotów, dopóki nie wyposażymy się w łopatę. W sumie każda ma swoje plusy i minusy.

Eksploracja jest ciekawa. Nie mamy wskaźników, do wszystkiego dochodzimy sami. Jeśli zwiedzimy daną lokację, to mamy mapę, na której są wskazane zasoby do zebrania lub które się odnawiają, albo zaznaczone skrzynie, których jeszcze nie otworzyliśmy, ale byliśmy w ich pobliżu. Oprócz tego natrafimy na wiele sekretów, które są zakopane w pobliżu, prowadzi do nich niewidzialna ścieżka lub można się do nich dostać, jeśli konkretne księżyce będą w zenicie lub w tzw. w grze nadirze. Jest ich w grze trzy i interfejs informuje jaki lub jakie w danej chwili rozświetlają swoją mocą okolice. Jeśli natrafimy w okolicy na dany symbol księżyca, to już jest informacja dla nas, że coś tu jest ukryte i warto wrócić do tego miejsca o odpowiedniej porze lub odpocząć w tym miejscu odpowiedni czas, by od razu uzyskać dostęp do sekretu lub ukrytego przejścia. A warto, bo przedmioty tak znalezione są niepowtarzalne z wieloma dodatkowymi bonusami. Jeśli czegoś nie jesteśmy pewni jeśli chodzi o księżyce, warto zajrzeć do menu i FAQ albo do steamowych poradników.

Oprócz sekretów, spotkamy na swej drodze multum wrogów. Walki jest tutaj naprawdę dużo. Może ona z czasem męczyć, ale na szczęście różnorodność wrogów jest na tyle duża, że niekiedy warto żonglować bronią, na którą nie są odporni. Mają też swoje charakterystyczne ataki. Walka toczy się turowo na siatce, jednak nie jest jakaś taktyczna, nie trzeba nie wiadomo jakich strategii, by rozprawić się z danym rodzajem przeciwnika. Grunt to sensowny rozwój postaci i dobrze dobrana broń oraz wyposażenie.

„Caves of Lore” to bardzo dobry erpeg. Pixel artowa grafika nie odpycha, można się do niej przyzwyczaić, dźwięki i muzyka to podstawy podstaw. Bardzo fajnie można z nią spędzić czas. Do minusów zaliczyłbym jednak kiepsko zaprojektowany, mało intuicyjny interfejs, ekwipunkiem też się słabo zarządza. W ogóle z początku gra może wydawać się nieintuicyjna, ale z czasem poznamy to i owo. Niemniej twórca mógł to rozwiązać lepiej. To samo dotyczy kart z umiejętnościami, zaklęciami itd. – to wszystko można było zrobić ładniej. Jest wiele gier, które ten element mają zrobiony świetnie i czytelnie i na nich się wzorować. Minusem może być też czytelność wejść/wyjść. Na mapie są one niekiedy mało widoczne i z początku możemy się przyblokować, bo nie odróżnimy schodów od elementów środowiska. Gra też nie ma konkretnego zakończenia – jest po prostu częścią pierwszą większej przygody. Ale gra jest warta poznania, bo i cena jest bardzo atrakcyjna. Ja polecam. Mocne 8/10

Klasyczny survival horror w "nowej" odsłonie. W przeciwieństwie do nowych wariacji Resident Evil postawiono na stałe kąty kamery (zamiast FPP jak w Nightmare of Decay, czy Dead Beacon) i wyjście poza rezydencję (inaczej niż w Mute House, czy Told God). Jednak to nie sprawia, że Flesh Made Fear to powiew świeżości, bo tak nie jest i tak nie miało być. Cała reszta mechanik jest żywcem wyjęta z klasycznych survival horrorów, ale to przecież tutaj jest najlepsze.

Fabularnie w wielkim skrócie: jako członek oddziału specjalnego wraz z towarzyszami broni trafiamy do miasteczka Rotwood, gdzie niejaki dr Ripper zamienił ów miejsce w jeden wielki eksperyment. Wielu mieszkańców stało się ofiarami eksperymentów i nieumarłymi potworami. Eksplorując okolice miasteczka i jego budynki likwidujemy zombiaki i ich wariacje, walczymy od czasu do czasu z bossami, aby na końcu dopaść doktorka.

Zazwyczaj w budynkach znajdziemy klucz do kolejnych lokacji i tak się w kółko to kręci, ale tak to w klasycznych survival horrorach jest. Oprócz walki przyjdzie nam też rozwiązać kilka prostych łamigłówek, które polegają przeważnie na przeczytaniu rymowanki, później wciśnięciu w odpowiedniej kolejności przycisków lub zapaleniu w dobrej kolejności świec, czy dopasowaniu odpowiedniej rzeczy do drugiej. Nic specjalnego, nic różnorodnego. Walki z bossami też są schematyczne. Zadanie obrażeń ze strzelby, podczas chwilowego "odpoczynku" potwora cięcie go maczetami, po czym wracamy do strzelania itd. Nawet potwór na końcu nie wyłamał się ze schematu.

Znakiem rozpoznawczym klasycznych sh jest też zarządzanie ekwipunkiem. Slotów jest niewiele, dlatego bardzo często będziemy lawirować między podręcznym ekwipunkiem a skrzynią z zapasami, którą zawsze znajdziemy przy punkcie z zapisem a czasami w jakimś garażu, czy innym w miarę bezpiecznym miejscu. Do zapisania gry potrzebny jest wosk, ale ten też przeważnie znajdziemy w co drugiej okolicy miejsca zapisu.

Ogólnie Flesh Made Fear to solidny klasyczny survival horror, który nie wychodzi poza ramy gatunku, nie dodaje czegoś ekstra od siebie, ale jest miłym wypełniaczem czasu w rozsądnej cenie. Na zakończenie dodam, że początkowe lokacje w zależności od wybranej postaci różnią się, więc można po jednym przejściu zacząć grę inną postacią, aby m.in. zdobyć kolejne osiągnięcia steam.

Caves of Lore ukończone. Steam pokazuje 34 godziny. Pewnie zajęłoby to jeszcze dłużej, gdybym chciał odnaleźć wszystkie sekrety, które związane są z księżycami. Jeszcze do niej wrócę, aby wykonać quest z Moonblade - może to będzie ostatnie zadanie i wpadnie osiągnięcie, które mało kto miał. W każdym razie bardzo fajna gra. Dużo walki, ale pomimo tego z przyjemnością czyściłem mapy z przeciwników. Później coś więcej o Caves of Lore napiszę.

Praca do ostatniego tchu. Dosłownie.

THRESHOLD zabiera gracza do odludnej placówki, gdzie jako żółty kolejarz mamy kilka zadań. Wprowadzający nas w meandry zawodu fioletowy kolejarz o imieniu Mo opowie, co należy robić. Otóż musimy dmuchać w gwizdek, aby przejeżdżający pociąg z towarem przyśpieszył. Jeśli zwolni, podchodzimy do aparatury i dmuchamy w gwizdek. Jeśli jedzie za szybko, to po prostu czekamy aż sam zwolni. Oprócz tego zbieramy z filtra przy ujściu strumienia biały szlam. Jeśli pociąg utrzymuje wymagane tempo, to kilkanaście kroków dalej jest maszyna, która daje nam bilet do innej maszyny wydającej nam kanistry z powietrzem. Tak. Dmuchanie w gwizdek może nas zabić, dlatego należy zębami przebić kanister, aby zachłysnąć się powietrzem. Bilet dostajemy też za wrzucanie szlamu do innej maszyny ( i nie tylko szlamu, o czym przekonamy się w trakcie rozgrywki). Cóż, kołchoźnicza robota, ale niektórzy to lubią.

W trakcie naszej rozwijającej pracy, obserwując otoczenia, będą nachodzić nas różne pytania, na które w jednym z budynków odpowie coś w rodzaju zarządu korpo. Można zadać za każdym razem dwa pytania. Po wyjściu z budynku gra się wtedy zapisuje. Z czasem zaczniemy odkrywać więcej i mieć jeszcze więcej wątpliwości - o co tu chodzi? Co przewozi pociąg, czyj to grób nieopodal? Ale tutaj niektóre pytania, pomimo udzielonych odpowiedzi, nadal będą nas dręczyć. Aż w końcu nastąpi finał. Mnie on trochę rozczarował, ale nie był oczywiście zły.

THRESHOLD to całkiem zgrabna, niepokojąca przygodówka. Ma intrygujące założenia fabularne (aczkolwiek i tak nie dorównuje większości historyjek z antologii Horror Stories), klimatyczną oprawę audiowizualną i potrafi zaciekawić do końca. Niby na kilka podejść, ale zacząłem grać drugi raz i jest zbyt dużo powtórzeń i różnic w niuansach, by czerpać satysfakcję z kolejnego przejścia i odblokować kolejne osiągnięcia. Niemniej warto zagrać choć raz. Niestety cena jest nieco zawyżona, ale na promocji za dwie dyszki już jak najbardziej można brać, jeśli ktoś lubi takie klimaty. Naciągane 7/10

Gra jest świetna, ale nie powielajcie bzdur z opisu karty na Steamie. To żadne RPG. Nawet elementów gatunku tam nie ma. To bardziej strategia z elementami hazardu, bo jednak pewna losowość tam występuje. A uproszczając: przyjemny roguelike.

Wciągające klikadło, w którym niczym na hazardowych automatach losujemy konfiguracje różnych symboli, które pomogą nam w likwidowaniu przeciwników jacy staną nam na drodze. Proste, ale mega wciągające i wydamy kasę tylko na grę a nie kolejne próby ;)
Na starcie wybieramy trzy symbole, które podczas rozgrywki będą pełnić określoną rolę.Miecz zadaje obrażenia fizyczne, młot choć ma mniejsze obrażenia fizyczne, zadaje też obrażenia magiczne i mamy 10% szansy, że ogłuszymy przeciwnika. Mamy też symbol monety, który wylosowany dostarcza nam monetę lub ich większą ilość. Ogólnie każdy symbol coś nam daje. W trakcie gry dojdą nam jeszcze do wyboru, więc z każdym kolejnym startem możemy wybrać coś innego. Te symbole możemy w trakcie rozgrywki ulepszać kupując w przerwach między potyczkami ulepszenia. Albo dokupować kolejne, których nie mamy na starcie do wyboru. Jednak doświadczenie pokazuje, że im mniej symboli maszyna losuje tym lepiej. W sklepie możemy także dokupić umiejętności aktywne w tle lub takie, które zakupione dadzą nam bonusy bieżące lub w kolejnej walce. Np symbol zębów, czyli wampiryzm sprawi, że w trakcie walki ukradniemy przeciwnikowi trochę życia, kiedy indziej pierścień regeneracji nam je w jakimś stopniu zwróci. Lusterko z kolei w kolejnej naszej turze sprawi, że wylosowana broń zada drugi raz te same obrażenia przeciwnikowi. Do wyboru do koloru.

Przemierzamy kilka krain, które różnią się tłem za przeciwnikiem. Każdy wróg różni się od kolejnego. Z czasem na drodze stają silniejsi, wytrzymalsi, zadający więcej obrażeń. Niektórzy potrafią zablokować nam rolkę lub wyeliminować jakiś symbol z maszyny, w której możemy nadal go wylosować, ale nie ma żadnego efektu (co w sumie jest najbardziej wkurzające).

Na początku wielokrotnie zginiemy. Wraz ze śmiercią dostajemy określoną liczbę żetonów, które możemy wydać na stałe ulepszenia, jak % większych obrażeń, więcej punktów życia na starcie a przede wszystkim najważniejsze: zwiększenie liczby wałków z 3 do 5. W końcu więcej losowanych symboli to więcej zadawanych obrażeń przeciwnikowi.

Gdy przejdziemy kampanię, odblokujemy tryb areny, gdzie walczymy o jak najlepszy wynik. Szkoda tylko, że często mają możliwość eliminacji nam jakiegoś symbolu. To zabija trochę fun z gry, bo wtedy "walki" potrafią się ciągnąć a i tak w takim rozrachunku szanse na przegraną wzrastają. Brakuje też tabeli z wynikami w tym trybie i może osiągnięć (te dotyczą tylko trybu podstawowego).
Audiowizualnie jest bardzo przyjemna. Jak najbardziej polecam. Warta swojej ceny i czasu.

Zmarł aktor Tchéky Karyo.
Zazwyczaj grał role drugoplanowe, ale charakterystyczne. Dla mnie świetny w roli Nostradamusa.

Myślałem, że znowu przenieśli datę premiery, ale wy dopiero robicie newsa opartego o info sprzed niemal tygodnia :P

Wg Gamalytic grę kupiło ok. 4 tys. graczy (możliwe, że więcej). To nie byłoby źle, gdyby stał za tym samotny twórca, ale wystarczy popatrzeć na wydawcę. O grze w sumie pisano, przy okazji powrotu do żywych Acclaim, więc sprzedaż jednak słaba i pewnie deweloper ledwo na zero wyszedł, bo większość kasy lub pewna suma na starcie poszła na konto wydawcy.

Zbędne. To tylko taki wizualny tryb listy życzeń wg daty wydania + co popularniejsze tytuły.

Bardziej painkillowata gra wychodzi jutro. Co prawda we wczesnym dostępie ale to będzie singleplayer: https://store.steampowered.com/app/2954080/Painted_In_Blood/

Od ostatniego wpisu minęły niecałe trzy tygodnie i mam za sobą kilka produkcji. Nie będę wspominał wersji demonstracyjnych, bo ująłem je w innym moim wpisie a post i tak sam w sobie jest, standardowo, długi.

The Children of Clay (0,4 h, ukończona) - PersonifikacjaCienia zagrał i mnie tym tytułem zainteresował. Nie żałuję, bo to mała, lecz wielka gra. Statyczna, ale pełna niepokoju. Osobliwa, intrygująca i pomysłowa. Jedna z tych gier, która jest argumentem, by sięgać po krótkie darmówki. Jak w filmach mamy krótkometrażówki, tak i w grach są te krótkie produkcje ze skondensowanym pomysłem lub historią. The Children of Clay jest już na pewno czołówką takich gier. Jako archeolog badamy tajemnicza statuetkę z gór Ural. Mając do dyspozycji niewielką liczbę narzędzi odkrywamy czym ona może być. Jednak badacz na pewno nie spodziewał się takiego zakończenia. Zdecydowanie warto. Kosmische horror pełną gębą.

Carimara: Beneath the Forlorn Limbs (2h, ukończona) - Około godzinna przygoda ze skondensowaną fabułą, której akcja dzieje się na niewielkiej przestrzeni - chata i jej okolice oraz podziemia. Jednak nawet ta eksploracja na niewielkim obszarze i odkrywanie sekretów jest bardzo satysfakcjonujące. Wcielamy się w tytułowego Carimarę - czegoś na wzór szaman lub czarownika, który przybywa do chaty Wioletty, aby rozwiązać problem zjawy, która panoszy się w podziemiach i nie daje spać kobiecie. Jako, że bohater jest niemy, to kontaktuje się z rozmówcami za pomocą kart. Z początku mamy ich niewiele, ale z czasem talia rozrasta się, bowiem eksplorując okolicę możemy klikać na konkretne przedmioty, dzięki czemu zyskujemy kartę, którą możemy wyłożyć podczas rozmowy. Na przykład klikniemy na dziką różę i potem podczas rozmowy z kobietą, czy sową możemy kliknąć na nią i dowiemy się na jej temat paru informacji, które możemy wykorzystać na kimś lub czymś innym. Celem gry jest dobranie odpowiednich kart podczas rozmowy ze zjawą. Dlatego warto odkrywać sekrety wokół i podczas rozmów uważnie wczytywać się w szczegóły. To, plus nasze domysły sprawią, że ujrzymy odpowiednie zakończenie. A potem możemy odpalić grę ponownie, aby zdobywać kolejne osiągnięcia, co też zrobiłem.

Audiowizualnie gra jest fajnie stylizowana na retro z wypranymi kolorami i niepokojąco zaprojektowanymi postaciami, które podczas rozmów mają nawet swoją mimikę. Miodzio. Jest niezłe polskie tłumaczenie (pod koniec jest kilka błędów), adekwatna cena do zawartości i zwyczajnie warto poświęcić jej te kilkadziesiąt minut, zaś twórcę i jego kolejne projekty mieć na oku.

Gnomdom (1,5h, ukończona) - Urocza godzinna przygodówka, w której ratujemy krasnale z różnych opresji, aby te zdążyły na urodziny swojego przyjaciela. Na większym rzucie polany klikamy w poszczególne miejsca, aby zobaczyć konkretna scenkę, w której krasnoludek jest uwięziony lub coś blokuje mu drogę. Rozwiązujemy łamigłówkę, krasnal może wrócić do swoich, a my przechodzimy do kolejnej miejscówki, by pomóc kolejnemu skrzacikowi. Przy okazji możemy też odszukać zdjęcia do albumu, co wiąże się z jednym osiągnięciem.
Same zagwozdki są proste, aczkolwiek przesuwania klocków nigdy nie lubiłem i tutaj spędziłem więcej minut niż powinienem. Oprawa audiowizualna jest bardzo przyjemna. Można relaksująco spędzić z ów grą czas i zobaczyć zaskakujące zakończenie :)

The Last Shores (1,5h, ukończona) - Darmowa produkcja będąca ekologicznym symulatorem sprzątania sielskiej wyspy. Ogólnie jest to całkiem sympatyczna produkcja, z którą można miło spędzić czas. Niewymagająca, ale aby odkryć niektóre smaczki, to trzeba choć w minimalnym stopniu eksplorować wyspę oraz jej nieco dalsze okolice.

W grze mamy kilka celów. Głównym jest odszukanie ojca bohaterki. Jednak pod drodze przyjdzie nam oczyścić plaże wyspy ze śmieci. W tym wypadku zbieramy do specjalnego plecaka ten syf i wrzucamy go do rozstawionych wzdłuż brzegu kontenerów. W zamian otrzymujemy energię oraz co jakiś czas zostaje zwiększona pojemność plecaka, dzięki czemu zbierzemy więcej śmieci. Energię możemy z kolei wydać na naprawę wiatraków oraz niektórych robotów. Ci w nagrodę podziela się informacjami. Poza tym na wyspie natrafimy na różne miejscówki, w których oprócz robotów spotkamy kamienne trolle lub można znaleźć naskalne malunki albo sekretny przedmiot. Jedno miejsce będzie związane z zakończeniem. Możemy też wykonać kilka dodatkowych czynności, aby zdobyć wszystkie osiągnięcia.
Graficznie The Last Shores jest bardzo przyjemne. Dominuje niebiesko-zielona kolorystyka. Czasami promienie słońca wkradają się między drzewami zmieniając wokół barwy. Muzyka podkreśla sielski, relaksujący klimat. Są nawet takie smaczki, że gdy już mamy pełen plecak, to bohaterka wolniej się porusza.

Technicznie gra pozostawia trochę do życzenia. Grałem na klawiaturze+mysz i czasami kamera podczas sterowania uciekała po naprawieniu np. wiatraków. Kiedy indziej nagle się zbliżała. W menu pisze, że zdjęcie robimy przyciskiem G a okazuje się jednak, że E. Poza tym gra nie ma menu, z którego można z gry wyjść. Należy zminimalizować i zakończyć program. Praktycznie czegoś takiego się już nie spotyka. W rozmowie z jednym trollem są błędnie przypisane do postaci dialogi. Wyjście w jaskini to powrót do startowego menu. Po uruchomieniu ponownie gry liczba śmieci do zebrania wskazuje wszystkie, choć plaże są z nich oczyszczone. Nie wiem, czy grałem z patchem, czy nie, ale w dniu mojej gry pojawiła się informacja o łatce, która niektóre błędy miała naprawić. Niemniej chillowo z nią spędziłem czas i na steamie dałem pozytyw.

Art House (0,4h, ukończona) - Krótka, darmowa platformówka z kilkoma logicznymi łamigłówkami, która traktuje o stracie matki cierpiącej na demencję. Kobieta wraz z dziećmi zostaje uwięziona w obrazach swojej niedawno zmarłej matki. Kierując bohaterką próbujemy się z nich wydostać unikając potworów. Niby gra jest OK, ale odnoszę wrażenie, że pewne rzeczy można byłoby zrobić lepiej. To oczywiście studencki projekt, ale skoro jest publikowany, to przecież można go ocenić.

Gameplay jest prosty. Trafimy do obrazu i wyposażeni w pędzel manipulujemy niektórymi, z góry narzuconymi obiektami, które możemy pomalować lub odwrotnie (wtedy są tak jakby przeźroczyste). Możemy też jeden obiekt "zapisać" w pamięci palety malarskiej i wykorzystać go w innym miejscu (np. most). Z czasem w płótnie pojawią się wyrwy, przez które możemy dostać się do miejsc gdzieś w tle lub kombinować z nimi tak, aby uniknąć potworów, które spotkamy na swojej drodze. Podczas wędrówki będzie też kilka scenek do uruchomienia, w których poznamy postać zmarłej matki jak i babci.

Skakanie po platformach jest nieco toporne. Gra nie ma tez spójności artystycznej. Wiadomo - obrazy są stworzone pędzlem, rzeczywistość przedstawiona jest za pomocą bardziej kreskówkowej formy. Całościowo jednak mi się to gryzło i nie podobało się. Również niektóre rysunki jak i projekt potworów pozostawały wiele do życzenia. Muzyka i dźwięki są tylko tłem. Na plus w sumie voice acting. Sama konkluzja wynikająca ze straty i jej przeżywanie nie było przekonujące. Poznawanie zmarłej przez jej obrazy miało potencjał na zdecydowanie coś lepszego. Dla mnie gra okazała się taka sobie.

Where Wh..? (12h, ukończona) - Gra polegająca na szukaniu różnic mając do dyspozycji dwa obrazki 3D. Obracając daną scenerią wyszukujemy obiektów, które na jednym rzucie mają zmieniony kolor, wielkość, inny kierunek, są nieznacznie przesunięte, czy też ich nie ma. Poza tym na każdym można znaleźć diamenty potrzebne do odblokowania finałowej scenerii w danym rozdziale/świecie. Oprócz wyszukiwania różnic są też cztery minigry. Jedna polega na zapamiętywaniu ułożenia rzeczy na obrazie, po czym po kilku sekundach musimy ustawić ów rzeczy na właściwych miejscach. Druga to zagwozdka muzyczna – zwierzak skacze po prostokątach wystukując melodię – naszym zadaniem jest powtórzenie sekwencji. Trzecie to liczenie konkretnych zwierzaków biegających na niewielkim obszarze. Czwarta to dobieranie odpowiednich kolorów pod obrazek. Te minigry akurat nie stanowiły wyzwania, ale szukanie różnic potrafiło nieraz dać mi w kość. Myślałem, że kupuję relaksującą gierkę a tu w niektórych momentach zaskoczyła mnie ukrytą różnicą tak, że musiałem nieraz skorzystać z podpowiedzi. W większości przypadków to było moje niedopatrzenie, ale w kilku twórcy w sumie przesadzili ;). Jakaś trawa przesunięta o milimetry, przesunięte szprychy w drewnianym kole… Kilka takich irytujących elementów się znalazło, których w życiu bym nie wyszukał. Z drugiej strony fajnie, że jednak gra potrafiła być wymagająca. Poza tym te specjalne, finałowe lokacje są zazwyczaj obszerne i szukanie różnic w nich było nie lada wyzwaniem.

Gra jest na wiele godzin. Pod koniec gry zyskujemy dostęp do tych samych scenerii (różnice są zmienione), ale zamiast diamentów szukamy księżyców i nie ma już możliwości podpowiedzi przy szukaniu standardowych obiektów lub różnic. To już dla hardkorów :)
Grafika to low-poly. Miła dla oka. Przygrywająca muzyka również jest niezła. Gra ma polskie napisy, ale tłumaczone chyba translatorem – niemniej da się zrozumieć o co chodzi. Jedynie technicznie coś z optymalizacją jest nie tak, bo po uruchomieniu gry wiatraki chodziły na full. Wyłączenie gry też jest nieintuicyjne zrobione – należy wejść w ustawienia. Jednak poza tym nie mam większych uwag. Jak wspomniałem - z grą spędzić można wiele godzin a kupić ją się da za niewielkie pieniądze. Jeśli ktoś lubi tego typu produkcje, to w niniejszy tytuł jak najbardziej warto się zaopatrzyć.

Resonant Dusk (3h, ukończona) - Przygodówka, która estetyką nawiązuje do gier z lat 90. Wcielamy się w Lucasa, który na prośbę przyjaciela odwiedza rezydencję pewnego rodu. Jednak zamiast ludzi zastaje zmory, echa tych, którzy w ów domostwie żyli. Rozmawiając z nimi i eksplorując rezydencję dowiadujemy się o tym kim byli i co takiego się w tym miejscu wydarzyło.

Początkowo gra sprawiała pozytywne wrażenie, pomimo tego, że wstęp był tekstowy. Po nim ukazała się oczom fajnie wystylizowana grafika retro w stylu przygodówek i survival horrorów ze stałymi kątami kamery. W tle gra niezła muzyka, która nawet aż bardzo podkreśla niepokój w grze, która w sumie survival horrorem nie jest. Niestety z czasem produkcja pokazuje swoje bolączki. Okazuje się bowiem, że rozgrywka polega przede wszystkim na podnoszeniu notatek i przedmiotów, które możemy użyć na innych rzeczach lub napotkanych zjawach. Nie ma tutaj praktycznie żadnych zagadek – jest jedna z kodem do pudełka, który odgadujemy na podstawie wskazówek w liścikach a druga zagadka jest tekstowa, którą zadaje nam jedna ze zjaw. A tak to biegamy po pokojach wzdłuż i wszerz w poszukiwaniu rzeczy, dzięki którymi będziemy mogli bardziej pokonwersować z duchami lub otworzyć pokój/schowek. Przeważnie w jakimś pokoju coś znajdziemy, co przyda się gdzie indziej. Ale nie wkładamy w to jakiegokolwiek wysiłku poza zapamiętywaniem pokoi, bo tych trochę jest i łatwo się pogubić.

Podczas rozmów ze zjawami i po użyciu na nich przedmiotu, który chcieli dostać, pojawiają się niekiedy wybory w dialogach, które podejmiemy – będą one rzutować na zakończenie. A tych jest trzy. Niemniej mając w pamięci dziesiątki otwieranych drzwi i bieganie po pokojach nie kwapiłem się z poznawaniem innych zakończeń. Tym bardziej, że też jest tekstowe. Tak. Nie oglądamy jakiejś scenki, tylko czytamy tekst, co się dzieje. Tu już negatywnie mnie to zaskoczyło i ostatecznie przekonało do nie polecania ów tytułu.

Sama historia jest taka sobie. Dla mnie nie była intrygująca, ale czytałem wszelkie teksty (czcionka wg mnie jest ok). Gra ma więcej złych rozwiązań. Na przykład po rozmowie ze zjawą lub odnalezieniu kluczowej notatki, albo znalezieniu pudełka z wymaganym kodem (już nie pamiętam), zyskujemy możliwość przyjrzenia się przedmiotom, które wcześniej obadaliśmy, ale poza komentarzem bohatera nic więcej nie było. A tymczasem okazało się, że muszę latać (kolejny raz) po całej rezydencji, aby znaleźć trzy wskazówki ukryte w różnych rzeczach, na które wcześniej klikałem, ale nic przedtem nie uzyskałem. Niektóre zjawy po pierwszej rozmowie znikają i pojawiają się gdzieś indziej. Też trzeba ich szukać. Część użytych przedmiotów po użyciu znikała, część nie, choć i tak pożytku z nich już nie było. Poza tym trafiałem na błędy, w tym jeden wywalający do pulpitu – sprawdzając, czy jest mapa, kliknąłem M i grę wyrzuciło do pulpitu z błędem. Z tego co pisał twórca, miała być mapa, ale nie zdążyli jej zaimplementować.

Ogólnie cała gra sprawia wrażenie niedokończonej. Gdyby dodać wyreżyserowane zakończenie, mapę, dodać zagadki, to byłby to całkiem przyzwoity tytuł. Ale tego nie ma, więc i nie ma dobrej oceny. Zajawki zwiastowały intrygujący tytuł. Niestety, zawiodłem się. Niemniej trzeba oddać, ze twórca przyjął krytykę do siebie i z każdym kolejnym patchem dodaje do gry elementy, które ja i inny gracz wytknęliśmy w recenzjach. Ponoć dodał już w intro i outro obrazki, usprawnił gameplay i zarzadzanie przedmiotami, naprawia błędy. Całkiem możliwe, że do gry za jakiś czas powrócę i zmienię swoją steamową recenzję z negatywne na kciuk w górę.

Caves of Lore (8h, w trakcie) - pixelowy RPG. Dawkuję go sobie powoli, bowiem gra ma ogrom walki. Wcielamy się w chłopaka, który pragnie odkryć, czym jest tajemnicza mgła, zasnuwająca okolice. Eksplorując przede wszystkim jaskinie a także okolice, walcząc z wrogami, natrafiając na postacie, krok po kroku dowiadujemy się o sprawcy tego całego zamieszania. Pierwsze dwie godziny dla mnie z tym tytułem były ciężkie ze względu na nieintuicyjne mechaniki. Sam interfejs jest brzydki i trzeba się do niego przyzwyczaić. Eksploracja też nie ułatwia zadania. Trudno czasami znaleźć rzeczy, z którymi można wejść w interakcję. Niekiedy są dziwne błędy. W lokacji poprzedzającej miasto na powierzchni szukałem wyjścia. Klikałem na pewne schody, ale nic się nie działo. Szukałem gdzie indziej. Wybiłem wszystkie potwory i nic. W końcu obejrzałem gameplay, w którym gracz kliknął na schody i wyszedł na powierzchnię. Wkurzyłem się, bo też tam klikałem i nie było nic. Wróciłem do tego miejsca, kliknąłem w odpowiednie miejsce i gra się zawiesiła heh. Ale gdy już odpaliłem ją ponownie to autozapis sprawił, ze pojawiłem się w tym mieście przy zejściu do tych podziemi. Przynajmniej tyle. Potem już zacząłem przyzwyczajać się do gry, choć odnajdywanie sekretów jest wg mnie zrobione kiepsko i też bardzo nieintuicyjnie.
W samej grze mamy podstawy RPG – rozwój postaci, walka, questy itd. Walka toczy się na siatce. Niby ma mieć wymiar strategiczny, ale dotychczas takowego brak. Grunt to dobrze zbudowana postać i dobrany ekwipunek oraz zaklęcia pod wrogów. W grze tworzymy jedną postać, na resztę natrafiamy podczas wędrówki i możemy je dołączyć do drużyny, rozwijając ich skille. Punkty doświadczenia ładujemy w umiejętności, które w sumie im częściej są używane to też wchodzą na wyższy poziom. Zaklęć uczymy się z książek. Początkowo musimy ją mieć wyekwipowaną pod ręką. Jak zaczniemy ich używać, to z czasem je zapamiętamy i możemy rzucać w walce bez konieczności trzymania woluminu w odpowiednim slocie. Jednak, aby nauczyć się lepszych zaklęć, należy poznać te podstawowe i użyć ich wielokrotnie w walce, by odblokowały się kolejne. Rozwiązanie, które w sumie lubię, choć już dawno się z nim nie spotkałem od czasów Wizardry 8.
Ogólnie w grze jeszcze ma wiele rzeczy do odkrycia jeśli chodzi o mechanikę. Niemniej po pierwszych niezbyt ciekawych godzinach teraz zaczyna mnie wciągać i nawet ta przesadzona ilość walki na każdym kroku nie zraża, więc przede mną wiele godzin z tym tytułem.

Najbliższe tygodnie spędzę właśnie z Caves of Lore przeplatając ów tytuł jakimiś krótszymi produkcjami z innych gatunków jak i najbliższymi premierami, bo wychodzi przynajmniej z 5 tytułów, które w najbliższych trzech tygodniach chciałbym kupić i w nie zagrać (Crime Detective: Red Flags, Bleak Haven, Flesh Made Fear, Echoes of the Living, Hypogea, Verho, Wall World 2)

W pierwszym kwartale 2026 r. gra otrzyma polskie napisy. Tak poinformowało studio. Nie trzeba będzie korzystać z kiepskiego spolszczenia.

Nie mył zębów

Nie wiem, czy to błąd, czy tak ma być, ale w encyklopedii jest ta stopka z linkami: wyszukiwarka, daty premier, tier, firmy, rocznice, nowo dodane i słownik gracza. I w przypadku wejścia w firmy oraz słownik gracza ta stopka znika i trzeba później się cofać. Przy reszcie ona cały czas jest dostępna i widoczna, więc wystarczy tylko kliknąć co nas interesuje.

Przy newsach widoczne komentarze pod nim jakoś odznaczyłbym jakimś delikatnym kolorem, bo się trochę zlewają miedzy artykułami.

Czy w encyklopedii będzie wyszukiwarka w okresie między konkretnymi latami np. 2025-2020, czy zostaje roczna i miesięczna?

Duży plus za ujednolicenie rozmiarów obrazków w karcie użytkownika. Ogólnie też karty gry w encyklopedii są dużo bardziej czytelne. Co de reszty to kwestia przyzwyczajenia, ale jest nienajgorzej. Jedynie forum na ekranach pc wygląda kiepsko.

I jeszcze gra Webbed ma dziwny polski tytuł - Zapajęczyniona. Nigdzie nie spotkałem się z takim tłumaczeniem. Można tez powiązać z grą Isopod, bo to gry z serii.

Chciałem sprawdzić Ashen Vow, ale niby ma demo, ale nie ma...
Poza tym dema Ground Zero, Blind Descent, Painted in Blood, Loded Depths i Void Inside już zainstalowane.

Prawie selfie z trollem

Zapraszam do środka

Kontynuacje gier:
The Library of Babel
Balrum
Northern Journey
klasyczny Thief
Eastshade
Legend of Grimrock 2
kolejny Dishonored
Ghost of a Tale
Quern
ARX Fatalis
Drakensang
Severance: Blade of Darkness

Może i była zwrócona uwaga, ale goście od PolishOurPrices porównują (błędnie) do euro i wg nich cena jest już OK, choć przeliczając w dolarach jest jeszcze taniej.

Jeszcze trochę poczeka.