Drenz

Ja tylko tak dodam, że ok 60-70% firm uzyskujacych dofinansowanie na stworzenie gry nigdy nie kończy swojego projektu. Ma to zwiazek z tym, że programy wsparcia są ukierunkowane na badania i rozwój. I przez to też nie muszą oddawać kasy, gdy gra się nie ukaże a skonczyła się na prototypie. W ten sposob okolo 300 mln zł przepalono w samym game devie. Ta gadka o promocji to zwykle pierdololo, bo jak tu promować coś, co nigdy nie ujrzalo światła dziennego. Poczytajcie sobie ile mld zł przepalono wg kontroli NIK w ramach programu operacyjnego inteligentny rozwój.

Żadne emitery, spraye, psie sierści, kostki do kibla nie pomogą. Tylko żywołapka. A jak w końcu wpadnie to wywieźć co najmniej 30 km od siebie w rejony gdzie nie ma ludzi, by komuś nie sprowadzić problemu na głowę (wujek wywiózł z 10 km i wróciła).

Dla mnie w tym tygodniu 3 premiery do zakupu. Niestety, w kolejnych tygodniach też co najmniej 3 premierowe gry z listy życzeń, które warte będą zakupu - i tak aż do września... Dawno tak obfitego okresu nie bylo w wakacyjnym czasie.

Niekiedy można natrafić na opinie osób, które mają wiecej "recenzji" niż posiadają gier na koncie i takich nie biorę pod uwagę. W opcjach mam ustawione, że widzę recenzje po 2h gry. Jak gra ma krótszy czas przejścia to po prostu skupiam sie na merotycznych tekstach. Zresztą 90% steamowych recenzji jest nic niewarta.
A co do zwrotów to najczęściej narzekają twórcy tych krótkich gierek, których na steamie jest mnóstwo. Jak nie chcą takich sytuacji, to niech tworzą nieco dłuższe gry.

Twórcy mieli pomysł i się ludziom spodobała, co niektorych wyżej widocznie boli.

Jeśli góry kaflowego piecyka nie bedzie zajmował Bonifacy to Filemon spokojnie przetrwa. Zombiaki tam nie maja szans sie dostać.

Dziwnie brzmi tytuł newsa, na co zwrocil uwagę już luskowaty lizak.
Poza tym gra ma niższą cene chyba tylko w Polsce dzieki PolishOurPrices. Inaczej kosztowalaby coś kolo 80 zł.

Wyspa skarbów z 1990 roku.

Najpewniej zakupię te najbardziej przecenione tytuły, aby potem grać w nie do zimowej "wyprzedaży". Zawsze coś dostanie historyczną obniżkę, czy -90%. Liczę głównie na Uktena 64, Hypogea, Lorn's Lure, może Verho lub Drovę. Pewnie dorzucę jeszcze świeże Deer & Boy. Zobaczymy.

Kiepsko to wygląda. Konkurencja jest niemała. Nawet polskie studio tworzy oldskulowy klasyczny survival horror Phase Zero https://store.steampowered.com/app/3462190/PHASE_ZERO/

Nawet nie dadzą spokoju w ustronnym miejscu.
Sol Cesto

Gecko Gods (9h, ukończona) - Bardzo przyjemna gra eksploracyjno-logiczna, w której wcielamy się w gekona. Więcej o grze napisałem tutaj: https://www.gry-online.pl/forum/komentarz-gecko-gods/z2102805b

There's Nothing Down There (1h, ukończona) - Wcielamy się w operatora batyskafu, który wraz ze swoim kolegą z pracy w drugim statku podwodnym, badają oceaniczne dno i schodzą w głąb podwodnej jaskini. Tam z czasem natrafiają na dziwne struktury. Wiedzeni ciekawością próbują zbadać tajemnicze miejsce, ale jak można się domyślić, nie skończy się to dobrze. Fabularnie jest dość przewidywalnie, ale też tego się spodziewałem zakupując ów produkcję. Podobało mi się bardziej niż nudne The Trench. Sterowanie batyskafem też lepsze, bardziej intuicyjne, jak i te 30-40 minut, które przeznaczamy na całość rozgrywki jest w sumie w sam raz (należy przejść to za jednym podejściem). Grafika ok, choć tutaj fajerwerków nie uświadczymy. Dźwięk i muzyka podkreślają atmosferę. Jedyne do czego bym się przyczepił, to do ostatniej sekwencji, którą powtarzałem kilka razy, bo korytarz był nieco za ciasny a utrudnieniem były też spadające głazy. Osiągnięcia zachęcają do ponownych przejść, ale raczej się nie skuszę. Ogólnie dostałem to, czego oczekiwałem.

Loan Shark (1h, ukończona) - Jesteśmy wędkarzem, który wypływa w morze swoim kutrem nocą, bowiem musi uregulować olbrzymi dług, więc pracuje non stop. Wkrótce wyławia gadająca rybę. Ta, choć nie przypomina złotej rybki, ma dla niego układ i spełni jego życzenia związane z połowem. Musi tylko jako przynęty użyć oka tej ryby. I faktycznie oko na haczyku przyciąga rzadkie i drogie okazy. Jednak dalsza historia komplikuje się i wędkarz ma dylemat, co do swojego losu, który może powiązać z dziwną rybą.

Gra to przygodówka symulacyjna w klimatach horroru. Wykonujemy te same czynności, które przeplatane są wyborami gracza podczas rozmowy z rybą i nie tylko, doprowadzając go do jednego z kilku zakończeń. Łowimy ryby, patroszymy je i wrzucamy do skrzyni, racząc się od czasu do czasu piwem. Odczuwamy też, że ów przygoda nie skończy się dobrze, co jest dość częste w tego typu produkcjach. „Loan Shark” ma fajny klimat, historyjka jest ciekawa. Ukończyłem ją dwa razy, ale pomimo wybieraniu innych wyborów, drugie podejście doprowadziło mnie do tego samego zakończenia. Domyślam się jakie może być trzecie, ale jak spojrzę na osiągnięcia do zdobycia, to chyba ciężko zdobyć niektóre, bo rozgrywka niezbyt sugeruje w jakim momencie możemy zrobić coś innego. Z jednej strony dobrze, że nie jest w ten sposób nachalna, ale z drugiej już odrzuca od kolejnych podejść.

Audiowizualnie jest w porządku. Dźwięk jest nieco podstawowy i ubogi, choć spełnia swoje zadanie. Graficznie jest stylizowana na gry sprzed lat, ale przez to też czytelna, pozwalająca graczowi na wyobraźnię. Fabularnie znajdziemy też odniesienia do kapitalizmu. W końcu nawet ryba może być biznesmenem.

Slop Fest (1,5h, ukończona) - Prosty kliker (a nawet w sumie nie kliker, bo przesuwamy tylko kursorem po ekranie) na około godzinkę czasu, w którym karmimy bestię mięsem, zwanym w grze pomyjami :)
Celem jest osiągnięcie 250 tys. kcal, aby zakończyć grę i zdobyć wszystkie osiągnięcia. Po ekranie latają kawałki mięcha, na które najeżdżamy kursorem, który jest umownie tłuczkiem do mięsa, aby je zmienić w papkę, którą żarłoczna bestia zjada. Jednak droga do zakończenia nie będzie taka łatwa. Opasły żarłok ma pasek cierpliwości, który z czasem się wyczerpuje a gdy to nastąpi zaczynamy od nowa. Na szczęście zatrzymujemy zdobyte kalorie, za które możemy kupić ulepszenia. One z czasem sprawią, że w określonym czasie będziemy zwiększać ilość pochłanianych kalorii przez potwora. Na przykład możemy ulepszyć nasz tłuczek, wydłużać pasek cierpliwości potwora, zwiększać ilość wyrzucanych pomyj, okręg najeżdżanej powierzchni a także odblokowywać kolejne rodzaje mięcha, wspomagającej broni w postaci rzucanych co jakiś czas shirukenów, bomb, czy katany. Plus kilka innych.

Mi się podobało. Jest powtarzalność, ale gra jest na tyle fajnie zrobiona, że nie odczuwałem monotonii. Wszystkie osiągnięcia i zakończenie odblokowałem w około godzinkę czasu. Nie musiałem też odblokowywać wszystkich ulepszeń, by zdobyć te wymagane 250 tys. kcal. Niemniej w tym miejscu napomknę, że gdy osiągniemy cel, to nie ma możliwości powrotu do aktualnej gry. Możemy już wtedy zresetować postępy i zaczynać od nowa. Dlatego warto sobie sprawdzić jakie są osiągnięcia, by zdobyć je za tym jednym razem. Sama gra ma też potencjał na rozbudowanie pomysłu.

Graficznie jest czytelnie, dźwiękowo ok, technicznie nie ma żadnych problemów, kosztuje grosze. Gra ma tłumaczenie AI, o czym deweloper informuje, ale w sklepie większość rzeczy i tak mamy po angielsku. Jednak to nie przeszkadza. Na pewno też jeszcze ją nieraz uruchomię dla dzieciaka, bo powinno mu się spodobać :)

Część II

Straya (51h, na chwilę obecną ukończona)
Eksplorując australijską dzicz trafimy na różne miejsca, które odpowiadają faktycznemu występowaniu gatunków zwierząt, w tym tych legendarnych. Możemy trafić także na australijską wersję Yeti, czyli tzw. Yowiego. Do spenetrowania mamy również bunkry. Ogólnie poza zleceniami w trakcie eksploracji możemy trafić na różne rzeczy, których zebranie sprawi, ze otrzymamy nagrodę lub po prostu zdobędziemy osiągnięcie. Pierwsza to mapy z ukrytymi skarbami, zazwyczaj w okolicy ich znalezienia. Część można znaleźć wykrywaczem metali a inne wymagają od nas kompasu – wtedy na mapie mamy zaznaczone kierunki, w które iść. Gdy na starcie wskazuje północ to idziemy na północ i trafiamy na biały kamień – wtedy zmieniamy kierunek wędrówki jak pisało przy mapie aż dojdziemy do trzeciego białego kamienia, pod którym znajdziemy cenny skarb. Czasami trafimy na bumerang – jeśli zbierzemy 5 to dostaniemy coś od aborygena w barze, podobnie, gdy przyniesiemy mu kamienie grzmotu, czy królicze skóry. Pojedyncze misje zleca nam także Jacko.

Eksplorować warto, bo zasoby co jakiś czas się odnawiają. Jeśli w jakiejś wiosce otworzyliśmy wszystkie pomieszczenia i zebraliśmy z nich fanty, to za jakiś czas znowu będzie można stamtąd coś zabrać. Czy to dobrze? Wg mnie nie do końca, bo w ten sposób czasami można przegapić szopę, w której może być mapa ze skarbem. Z drugiej strony jest to też alternatywa do zdobywania kasy. Podróżować można swobodnie niemal wszędzie. Wybierając jeepa są punkty szybkiej podróży lub możemy poprosić o jeepa w tym miejscu.

Przy „Straya” bawiłem i bawię się świetnie. Gra ma swoje bolączki – wiadomo to gra indie stworzona w głównej mierze przez jednego gościa. Ot miasteczka wyglądaj niemal tak samo z tymi samymi budynkami, w którym znajdziemy te same przedmioty i elementy otoczenia. Nie wejdziemy do wszystkich budynków, poza naszym barem nigdzie indziej nie spotkamy innych ludzi (modele postaci też nie prezentują się dobrze, nawet po updacie), o ile w tym czasie nie ma tam naszych przyjaciół. Jeśli „zginiemy” (choć śmierć tutaj bardziej to utrata przytomności i części ekwipunku), to od nowa musimy w barze zgodzić się na misję albo znaleźć budkę telefoniczną, w której podejmiemy zlecenia. Są też błędy jak kolizje z obiektami, przenikanie tekstur, znikające rzeczy (jedna mapa, której szukałem okazała się niewidzialna). Miejscówki mogłyby być też bardziej urozmaicone. (Choć i tak twórca stara się na jakieś zmiany dysponując tymi samymi obiektami). Ognisko z kolei to niewykorzystany potencjał. Odpoczynek w łóżku powinien przywracać pasek życia na full a nie tylko szybciej zmieniać porę dnia na wybrany przez nas. Przerzucanie rzeczy z pojemnika do plecaka czasami irytowało, bo klikałem na jedna rzecz a dodawało inną.

Niemniej to drobnica w porównaniu z tym, co dostałem. Pomimo powtarzalności nadal nie mam dość tych australijskich pustkowi (a naprawdę czuć, że gramy w Australii) i będę do gry powracał, aby zdobywać kolejne osiągnięcia, bić rekordy w wyzwaniach oraz piąć się w listach rankingowych i odkrywać jeszcze nieodkryte rzeczy. Bowiem zdecydowanie warto jak i warta swojej ceny.

Część I

Straya (51h, na chwilę obecną ukończona) - FPS z nastawieniem na polowanie, ale nie tylko. Trafiamy do Australii końca lat 60., zanim australijski rząd zaczął interesować się zagrożonymi gatunkami jak i tymi bardziej liczebnymi. Ogólnie w „Straya” możemy strzelać praktycznie do każdego zwierzęcia. Mamy tutaj dwa rodzaje pająków, skorpiony, gigantyczne komary, węże, diabły tasmańskie, ogromne agamy kołnierzaste, mięsożerne koale (tzw. drop bears – w sumie dawno mnie tak nie wystraszyło nic w grach jak właśnie atak tego torbacza na mnie), dingo, kangury, kazuary, emu, gigantyczne szczury, dzikie świnie, lisy, wielbłądy, bawoły wodne, krokodyle, olbrzymie nietoperze, kakadu, sroki australijskie, króliki, jelenie, legendarne stworzenia jak Bunyip lub inne z tamtejszych wierzeń oraz roboty stworzone przez kosmitów, z którymi powiązana jest główna oś fabularna, o ile tak to można nazwać. Za część dostajemy kasę, za inne już nie. Jeśli zabijemy zbyt dużo zwierząt, które nie są przeznaczone do odstrzału, to przez chwilę zostajemy przeklęci, pojawia się legendarny tęczowy wąż i przywołuje wszelkie zwierzęta z okolicy, które nas atakują. I lepiej wtedy znaleźć schronienie. W sumie gra nie ma fabuły. Przyjmujemy zlecenia, za które dostajemy kasę i część potem się jest ze sobą powiązanych a na czoło wysuwa się właśnie sprawa z kosmitami pomieszana z aborygeńskimi legendami więc można ją uznać za główne tło fabularne. Oczywiście zadań jest mnóstwo i dzieją się w różnych zakątkach Australii. Ogólnie: jest co robić.

Głównym motorem napędowym jest kasa. Za nią kupujemy broń, naboje, bandaże, mikstury staminy, uzdrawiające lub zestaw na trujące ukąszenia/ugryzienia a przede wszystkim paliwo. To ono pochłania najwięcej pieniędzy. Mapa ma kształt Australii i oczywiście wszędzie dostaniemy się w określonym czasie i można to zrobić na kilka sposobów: pieszo (niewskazane), konno, samochodem lub helikopterem a jeśli zakończymy wątek z kosmitami to dostaniemy możliwość pokierowania ciężarówką. Paliwo dość szybko się wyczerpuje, ale Australia ma dziesiątki punktów z uzupełnieniem paliwa, no ale potrzebna jest kasa. Ewentualnie możemy eksplorować budynki w poszukiwaniu kanistrów (ze sobą możemy wziąć określoną ilość i przydaje się, gdy braknie nam paliwo będąc gdzieś w trasie w głuszy). Kasę dostajemy za polowanie na określone gatunki oraz na inne sposoby występujące w Straya, które są bardziej opłacalne: łowienie ryb (prosta zręcznościówka), poszukiwanie złota przy rzekach z pomocą tzw. patelni do płukania, poszukiwanie wykrywaczem metali, odławianie krabów, naganieniem bydła do zagród z pomocą helikoptera a przede wszystkim za wykonywanie zleceń. Są także kontrakty – należy odstrzelić określony gatunek zwierzęcia i go zabrać, albo złapać żywcem. Oprócz kasy dostaniemy także punkty reputacji. Możemy się także wybrać z Jacko – sprzedawcą broni na wspólne polowanie. Ponadto są też różne wyzwania w trakcie rozgrywki, które też mogą przynieść nam pieniądze – mowa tutaj o pobiciu jak najlepszego czasu w trzech próbach: konnej, wodnej, czy w powietrzu. Dzieją się w różnych miejscach i jeśli pobijemy swój poprzedni czas, to wpadnie nam odrobina kasy. Poza tym możemy założyć się z kolegami w barze służącym za hub o kasę w grze z rzutkami lub o rzuty monetami. Jednak tutaj możemy też stracić, więc to akurat jest średnio opłacalne, podobnie jak łapanie kurczaków – zysk niewspółmierny do efektów. Podobnie z odławianiem krabów – niby kasa wpada niezła, ale musimy bacznie obserwować powierzchnię wody i okolicę, czy nie czai się jakiś aligator/krokodyl, bo wtedy giniemy a wraz ze śmiercią tracimy jakiś % ekwipunku. Już lepiej po prostu eksplorować miejsca z budynkami, które mają schowki – zawsze można trafić na gotówkę.

Do dyspozycji gracza oddano kilka broni jak rewolwer, dwa rodzaje strzelb i tyle samo karabinów w tym jeden z lunetą. Poza tym dysponujemy nożem, włócznią, dezodorantem z doczepioną zapalniczką. Ogólnie nie było przedmiotu, którego bym nie użył w trakcie gry. Nasz plecak będący ekwipunkiem zawiera więc głównie naboje oraz mikstury i bandaże. Ale nie tylko – warto też mieć w pogotowiu baterie do latarki, na wypadek gdyby zaskoczyła nas noc w trakcie eksploracji oraz zestawy naprawcze do pojazdów i broni, bowiem jeśli używamy często określoną broń, to ta się psuje a zestaw wychodzi taniej niż kupno nowego egzemplarza. Pojazdy naprawimy jeśli wcześniej autem uderzymy w drzewo lub kamień lub trafi nas piorun podczas lotu helikopterem w trakcie burzy.

Tak jak pisał w poście 50. Felipe - to samo jest po ocenieniu gry i dodaniu recenzji, kółko po akceptacji wiecznie się kręci. Dopiero otwierając druga kartę strony można zobaczyć, że post się dodał. Tak samo jest na wersji mobilnej jak i komputerowej.

I jeszcze tak jest, że napisana recka po ocenie nie dodaje się do listy napisanych recenzji.

Urocza gra, w której wcielamy się gekona. Nasz bohater podczas pogoni za motylem wpada do morza i dryfując wiele dni na niewielkim drewienku dociera do archipelagu wysp, które mieszczą zapomniane świątynie gekońskich bóstw. Tam przyjdzie nam eksplorować te miejsca, rozwiązując proste łamigłówki i odnajdując to i owo.

Nasz gekon potrafi dostać się wszędzie. Możemy nim sterować chodząc po ścianach, sufitach docierając w ten sposób do wielu z pozoru niedostępnych miejsc. W nich przeważnie łapiemy mordką za dźwignię i je pociągamy lub przesuwamy – to uruchamia mechanizmy, które wprawiają w ruch kamienne obeliski, otwierają bramy, obniżają lub podnoszą poziom wody itd. Celem jest uderzenie w gong, który uruchamia inny mechanizm. Z kolei niekiedy wystarczy dostać się w jakieś miejsce, np. na szczycie kamiennej iglicy, by uderzyć w dzwonek. Jednak w większości będziemy łapać za dźwignię i kręcić aż zaświeca wszystkie symbole. Ostatecznie uruchamiamy na poszczególnych wyspach stare mechanizmy, które będą związane z zakończeniem.

Podczas eksploracji możemy rozwalać gliniane amfory i zbierać coś w rodzaju klejnotów/symboli, za które w określonych miejscach możemy opłacić zmiany w wyglądzie naszego gekona. Zjadamy również różne insekty lub odnajdujemy relikty. Wszystkie te rzeczy związane są z osiągnięciami. Niekiedy na swej drodze napotkamy wrogie stworzenia, które nas atakują. Możemy ich uderzyć, aby na chwilę ich ogłuszyć i zniknąć lub zwyczajnie unicestwić uderzeniami. Jeśli stajemy się ranni, to nasz gekon zmienia kolor a jeśli rany są poważne, to tracimy na chwilę ogon. Fajny smaczek. Ogólnie w grze trudno zginąć. Jak spadniemy z dużej wysokości, to nic nam się nie dzieje. Jedynie, jeśli będziemy zbyt długo w wodzie, to tracimy stopniowo życie i możemy zginąć. Ale i tutaj trzeba się o to postarać.

Na pierwszej wyspie naszym celem jest łódeczka, dzięki której dostaniemy się na inne wyspy. Warto odwiedzać również te mniejsze, bo na nich też można znaleźć relikty lub wyjątkowe insekty do zjedzenia. Mamy też dowolność w wyborze, gdzie się udamy, choć naszym ostatecznym celem jest wyspa z wulkanem.

Oprawa audiowizualna jest po prostu świetna. Niezbyt szczegółowa, przez to bardzo czytelna, z jasną paletą barw i delikatnymi cieniami. Muzycznie również jest przyjemnie. Spokojna, relaksująca muzyka, w której prym wiodą instrumenty dęte w lekko etnicznym, orientalnym stylu. Dzięki tym elementom eksploracja jest bardzo relaksująca i urokliwa a tryb dnia i nocy tylko to jeszcze potęguje.

Sterowanie gekonem jest zrobione przyzwoicie, ale nie obyło się od błędów (grałem początkowo na padzie, potem na k+m i tak już zostało – w obu przypadkach jest OK). Niekiedy nasz mały bohater może wejść w szczeliny, w których trochę pokrążymy zanim wyjdziemy, czasami się zapętli w tego typu szczelinach. Nierzadko źle ustawia się kamera w wąskich miejscach lub gdy jesteśmy na suficie, przez co nie widzimy naszego gekona i kierujemy nim w ciemno. Jednak w większości nie będziemy mieć z tym problemów, bo pomieszczenia, mechanizmy, ściany, korytarze są dość obszerne. Z innych minusów można jeszcze dodać niezbyt dużo różnorodnych łamigłówek (aczkolwiek każda większa wyspa ma je w swoim charakterze) – w sumie wyspa z wulkanem ma najbardziej rozbudowane i ciekawe. Dodam, że jednym z osiągnięć jest zdobycie 10 tys. klejnotów z rozbitej ceramiki i spokojnie można zdobyć tę liczbę przed końcem gry za pierwszym podejściem, szczególnie gdy nastawiamy się na odkrycie wszystkich reliktów.

„Gecko Gods” to przyjemna gra, przy której dobrze się bawiłem. Nie jest rozbudowana, ale z miłą chęcią odkrywałem wszystkie relikty, eksplorowałem każdy zakątek archipelagu po prostu relaksując się i miło spędzając czas. Gra warta swojej ceny.

Ogólnie dobry escape room, ale Between Time mi bardziej się podobał. Niezłe zagadki, które w większości są logiczne poza jedną - nawet po podpowiedzi mało logiczna mi się wydała. Niemniej gra jako całość to warty zagrania escape room.

Zagrane w 2023 roku. Czołówka gier typu Escape Room. Posiada nawet zróżnicowane zagadki, z których większość nie stanowi wyzwania (ale nie są też jakieś banalne), jednak w poszczególnych epokach zawsze znajdzie się ta jedna lub dwie, nad którymi przyjdzie nam trochę pokombinować. I tutaj nad nimi trochę główkowałem i w dwóch przypadkach niestety musiałem skorzystać z podpowiedzi.Oprawa audiowizualna jest przyjemna dla oka i ucha.

Szkoda tylko, że gra nie ma posiada (jak to bywa w niektórych tego typu grach) czegoś takiego jak aparat, czy notatnik, w którym można byłoby przejrzeć uwzględnione przez nas wskazówki. W ten sposób nie latalibyśmy między wskazówką a zagadką i upłynniłoby rozgrywkę. A tak robiłem odręczne notatki zapisując wskazówki lub rozwiązania, które ułatwią nam kolejne łamigłówki.
Niemniej bardzo przyjemnie spędziłem przy tym tytule czas.

Takich graczy jest wielu i niektórzy mają swoje kanały na YT lub piszą o takich produkcjach gdzieś w sieci. Sam tak robiłem w przeszłości, pisał przecież także Draug co tydzień.
Zdziwilem sie, że jest artykuł wychwalajacy jakiegos nołnejma, który tak robi...

Nie było wtedy wpychania polityki w każde dyskusje internetowe, czy w codzienności a na pewno nie w takiej skali jak w ostatnich piętnastu latach. Nie wiem jak to dobrze ująć ale też nie było takiej nadmiarowej wulgarności w kulturze, seksualizacji wszystkiego,w tym młodszych dzieciakow. Ludziska wkręcali się w to co lubili bez napinek, doceniało się bardziej to co się miało. Muzycznie też było inaczej. Trudno teraz o takie zespoly jak Eyes of Fire, Primer 55, Creed, Live, czy Element Eighty i wiele innych. Były plusy (i multum minusow) w tamtych czasach, ale cóż, trzeba iść naprzód.

Northern Journey 2
The Library of Babel 2
Ghost of a Tale 2
ARX Fatalis 2
Severance: Blade of Darkness 2

Rosińscy nie mają coś szczęścia do ludzi. Gość z PolishComicArt, teraz Mighty Koi. Wszędzie sępy, które tylko chcą uszczknąć jak najwięcej dla siebie korzystając z czyjegoś dorobku. Z drugiej strony trochę też ich wina, że pewnych rzeczy dokładniej nie sprawdzili. Dofinansowania z PISF to żadna rekomendacja, bo byle gówno może dostać stamtąd kasę - dotacje stamtąd to w większej mierze marnotrawienie pieniędzy Polaków. NCBR to samo - przecież NIK wykazał jak tam na konkursach przepalono miliardy złotych. Ogólnie szkoda, że nadal nie doczekamy się czegoś konkretnego w świecie Thorgala. Film/serial poza tymi fanowskimi barachłami - brak. Były plotki, że coś tam jest na rzeczy i na plotkach się skończyło. Muzyka dedykowana Thorgalowi mi kompletnie nie siadła. Można sobie posłuchać: https://www.youtube.com/watch?v=8tmRpCV3Cmo&list=RD8tmRpCV3Cmo&start_radio=1
Same komiksy też już są przeciętne (poza pierwszymi albumami z Thorgal.Saga) i seria się rozmyła. Przygodówka z Thorgalem była tragiczna. Ogólnie marka jedzie jedynie na nostalgii i komiksach wydanych w tamtym wieku.

Jednak nie anulowana, bo wróciła karta na Steam: https://store.steampowered.com/app/4692380/Invariant

Mouse P.I for Hire
Fallen Aces
Dreams in the Witch House
Final Print
Nosebound
Midnight Files
Cat Detective Albert Wilde
Jason Maxx
The Last Case of John Morley
The Posthumous Investigation

Urocza produkcja, w której przyjdzie nam łapać różnej maści insekty i wystawiać je w walkach. Wcielamy się w dziewczynkę o imieniu Hana, która ostatni miesiąc wakacji spędza w Parku Kabuto. W nim przeszukuje różne miejsca w poszukiwaniu owadów, które staną w szranki z innymi, należącymi do innych dzieciaków. Walka w drużynach z maks trzema zawodnikami toczy się na tamburynie z membraną. Owady przepychają się i wygrywają te, które zepchną z instrumentu przeciwników. Ale nie ma tu znamion walki turowej ani zręcznościowej. Każdy owad ma swoje parametry siły, obrony oraz energię (a konkretniej jej odnawianie). Jeśli wystawiamy do walki trzy chrząszcze to parametry sumują się. Przed walką doskonale widzimy jakimi owadami dysponuje przeciwnik i o jakim potencjale punktowym. Każdy owad ma też swój zestaw trzech kart, które można zagrać w trakcie potyczki. Gdy zaczyna się walka, co kilka sekund zmienia się tryb/faza - atakują nasze owady a przeciwnika się bronią, po czym dochodzi do odwrotnej sytuacji. Im większą siłę mają nasze owady tym szybciej przesuwają oponentów, ale tylko w fazie ataku. W trakcie tych przepychanek możemy zagrać wspomniane wcześniej karty, o ile pozwala nam na to energia, która odnawia się w zależności od naszych punktów - im większa, tym szybciej te punkty wzrastają i możemy zagrać odpowiednią kartę, która ma info ile potrzebuje punktów energii, by nią zagrać. A same karty to głównie czasowe lub permanentne zwiększenie siły bądź obrony o różnej mocy, pchnięcie przeciwnika (też o różnej mocy), obniżanie kosztów zagrania konkretnych kart, czy obniżenie chwilowe parametrów przeciwnika. Nie ma tutaj dużej różnorodności, ale to nawet dobrze, bo to tylko niepotrzebnie wprowadziłoby większy bałagan. Walki mogą trwać nawet kilka sekund, więc w prostocie siła.

Owady zbieramy w czterech miejscówkach. Początkowo zaczynamy na farmie. Aby dostać się do innych miejsc musimy kupić sobie lepsze kalosze w sklepie. W nim też zakupimy encyklopedię o owadach, siatkę, czy lupę - które odpowiednio zwiększają szansę na złapanie rzadszych okazów. Samo łapanie owada to prosta gra zręcznościowa, w której musimy kliknąć w odpowiednim momencie, aby punkt na pasku zatrzymał się na zielonym fragmencie (niebieski to przybliżenie). W sklepie można kupić miód, który spowalnia ruch na pasku, przez co łatwiej trafić w zielone miejsce, ale skorzystałem z niego tylko raz. Pieniądze na zakup rzeczy ze sklepu mamy z wygranych walk. Oprócz tego wygrywamy słodycze, które służą do zwiększania parametrów naszych owadzich zawodników (do maksymalnie 20 poziomu). Słodycze także zdobywamy sprzedając złapane owady, których nie chcemy w naszym zespole. Owady są różnorodne - mamy chrząszcze, biedronki, pszczoły itd. Każda ma swoje parametry, ale ja wybierałem te z potencjałem na dużą siłę.

Oprawa audiowizualna jest grubo ciosana, ale mega sympatyczna. Bije z niej ten dziecinny, wakacyjny klimat. Nie ma tutaj przemocy, mikropłatności, ptw, czy zbędnych rzeczy. Gra jest tania, prosta i przeznaczona dla każdego, więc spokojnie mogą się w nią zagrywać i dorośli i dzieci. Osiągnięcia też są łatwe do zdobycia. Szkoda tylko, że po 3-4 godzinach mamy wszystko odblokowane i zostaje nam tylko kombinowanie z tworzeniem drużyny opartej na innych parametrach, ale to i też nie jest na długo. Brakowało mi również możliwości porównania nowo zdobytych owadów z tymi w zespole podczas odrzucania/zostawiania owadów.

W Parku Kabuto spędziłem miło czas, dziecku też się gra spodobała. Szkoda, że jest tylko po angielsku. Oczywiście ów tytuł polecam. Cena jest adekwatna do zawartości. I nie jest to gra RPG jak pisze w encyklopedii.

Titanfall 2 - gra nie jest długa i akcja jest tak skondensowana, że nim się obejrzysz i już ją ukończysz. A to ciebie zacheci do odpalenia kolejnej gry i moze wrócą chęci :)

Critical reflex
Dear Villagers
DreadXP

A z deweloperów to mam wielu, ale większość z nich na razie stworzyło jedną bądź parę gier.

Dzięki! Całkiem zapomniałem sobie o tym tytule. Zakupiony :)

Kupione, zainstalowane i czeka na trochę czasu.

STRAYA – (16h, w trakcie) – FPS, w którym trafiamy do Australii końca lat 60. zanim australijski rząd zaczął interesować się zagrożonymi gatunkami. Ogólnie w zabitej blachami dziurze dostajemy różne zlecenia polegające na dotarciu w określone miejsce i zrobienie czegoś albo należy coś znaleźć bądź upolować. Możemy tam dotrzeć pieszo (niewskazane), konno, samochodem lub helikopterem. Po drodze jak i w okolicach poszczególnych miejsc trzeba mieć się na baczności, bo jesteśmy intruzem i jeśli jakiś dziki gad nas usłyszy lub zobaczy, to przeważnie nas atakuje. Nie mamy wtedy zbyt dużego wyboru i zwyczajnie trzeba delikwenta odstrzelić.

Świat jest w sumie otwarty i mamy pełną swobodę w jego zwiedzaniu. Niemniej trzeba uważać, bo zginąć jest bardzo łatwo. Już na starcie załatwiła mnie chmara komarów, bo nie byłem wyposażony w podręczny miotacz ognia wykonany z dezodorantu i zapalniczki. Potem załatwił mnie kangur a później już swoim jadem wielgachny pająk. Z każdą śmiercią tracimy część ekwipunku, kasy i broń, które potem możemy odzyskać, o ile w miejscu, gdzie uprzednio zginęliśmy znajdziemy worek z fantami. Nie ma tutaj fabuły, tylko same zlecenia i eksploracja. Czasami natrafimy na mapki z info o czymś ukrytym, do czego odnalezienia potrzebujemy wykrywacza metali, czy kompasu. Kasę możemy zdobyć nie tylko z polowań, ale i z łowienia ryb, poszukiwania złota, odnajdywania bydła, łapania kurczaków i odławiania krabów. Spanie w łóżku zmienia tylko porę dnia i nie regenerujemy życia.

Jak na razie gra wciąga, choć zarządzanie ekwipunkiem jest toporne i mało intuicyjne. Bowiem rzeczy manualnie przypisywać do podręcznych i odwrotnie. Sterowanie helikopterem też sprawiało początkowo trudności, bo niebyt czytelnie była opisana klawiszologia. Potem jednak nie stanowiło przeszkód. Paliwo też za szybko się wyczerpuje a swoje kosztuje. Niemniej warto i będę sobie na spokojnie kontynuował rozgrywkę, tym bardziej, że dużo tutaj do roboty a zlecenia są w miarę urozmaicone.

1989 After War (3, w trakcie) – platformówka akcji, w którym przemierzamy postapokaliptyczny świat i eliminujemy napotkanych przeciwników. Do pokonania mamy kilka etapów, które kończą się bossem. Gra niby wygląda na łatwą, ale takową nie jest. Odradzający się wrogowie potrafią napsuć krwi i każdy checkpoint to ulga. A pokonując poziomy musimy być w ruchu, bo terytoria są skażone i jeśli osiągniemy duże promieniowanie, to też giniemy. A pozbyć się go można poprzez zebranie paczki z określoną ikonką lub podczas punktu zapisu. Grafika pikselowa jest miła dla oka. Muzyczka też.

Dreadwoods Gatekeeper – gra na która czekam i poprosiłem twórcę o dostęp do playtestów. Ograny fragment to początkowy wycinek, który w przyszłości będzie pewnie wersja demo. Szykuje się fajna gra będąca przygodowym symulatorem strażnika bramy. Przeprowadzamy kontrole wozów, patrolujemy okolicę i przede wszystkim próbujemy przetrwać noc. Jest ciekawie. Widać tu duży potencjał na coś ciekawego, choć będzie trochę powtarzalności. Niemniej czekam na pełna wersje.

Card Hog (5h, ukończona) - Z pozoru prosty mix karcianki i planszówki, w której uroczym prosiakiem poruszamy się w liniach prostych góra dół, prawo lewo napotykając na swojej drodze różne karty: wrogów, oręża, zaklęć, mikstur, ulepszeń itd. I tak krążymy po planszy, aby jak najpóźniej zginąć. Jest kilka trybów rozgrywki - ucieczka przed ogniem, walka z apokalipsa zombie, multiplayer itd, choć trzon zabawy jest ten sam. Z czasem jednak wkrada się nuda i nie ma tutaj chęci rozegrania kolejnej rundki. 6/10

W młodości było wiele takich gier a z ostatnich to Balrum, Northern Journey, czy Dead Beacon.

Jeszcze to:
https://store.steampowered.com/app/2387040/Legends_of_the_Round_Table

Wątek o cyckach, więc muszę i ja zostawić po sobie ślad ;)

Przestałem grać, ale pewnie do niej wrócę, by skonczyc tryb fabularny, aczkolwiek aspekty survivalowe ma słabe. Gdyby człowiek jadl tyle co bohater to by nigdy nie przymierał głodem - wręcz roztył się. I serio kilka kawałków mięsa z kapibary? Rażących głupot jest znacznie więcej.

Menace from the Deep (31 godzin, ukończona) - Gracze piszą, że gra lepsza pod każdym względem od Slay the Spire. I im wierzę, bo w StS nie grałem, ale po obejrzeniu gameplayu z rozgrywki faktycznie widać w Menace from the Deep więcej dodatkowej zawartości i pomysłów, pomijając, że karcianka w klimatach dzieł Lovecrafta wygląda bardziej stylowo i przyjemniej dla oka.

Tryb fabularny zabiera nas do Innsmouth, w którym jako tajemnicze stowarzyszenie nazywające siebie Ćmami bada coś, co w mieście i okolicach sprawia, ze ludzie wariują, zamieniają się w potwory i wszechobecny jest niepokój i szaleństwo. Odkrywają wkrótce obelisk i drzemiącą w nim moc. Ogólnie fabuła czterech liter nie urywa i zwyczajnie jest tylko zapychaczem. A szkoda.

Rozgrywka polega na układaniu kart z talii podróży na odpowiednich polach. Mamy głownie takie jak karty z potworami, mieszkańcami, czy specjalnymi wrogami, z którymi walczymy, gdy zagramy tę kartę podróży na pusty slot. Oprócz nich są karty motelu, w którym możemy zyskać kilkanaście punktów życia, ulepszyć kartę lub pozbyć się takowej z talii, muzeum, w którym możemy zyskać za darmo stały artefakt lub rzadka kartę, magazyn, który możemy okraść z określonych zasobów lub je kupić, kartę handlarza, u którego kupimy artefakty stałe, jednorazowe lub karty, a także karty szpitala psychiatrycznego, w którym możemy odzyskać punkty poczytalności za określoną cenę, a także karty zdarzeń, w których podejmujemy decyzje mające wpływ na to, czy coś stracimy, czy zyskamy. Jest też karta losowa, która przyniesie nam walkę, zdarzenie, czy miejsce. Istotna rolę odgrywa karta związana z uzupełniniem paliwa. Zagranie karty podróży zużywa 1 lub 2 punkty paliwa - gdy nam ich zabraknie, to giniemy. Dlatego co jakiś czas trzeba za odpowiednią kwotą uzupełnić paliwo. Na końcu podróży czeka na nas starszy bóg - boss, którego należy pokonać, by przejść do kolejnej lokacji aż w trzeciej głównej lokacji na końcu spotkamy się z Cthulhu.

Gdy wybierzemy kartę walki/bójki to trafiamy na plansze z turową walką, w której mierzymy się albo z potworami albo z mieszkańcami. Każdy rodzaj wroga ma swoje specjalne umiejętności, odporności, słabe punkty. Jednak po pewnym czasie nie będą stanowić dla nas tajemnic. Są gangsterzy, wieśniacy, ryboludki, wielkie i małe pająki, kultyści i wielu innych. Dostosujemy zagrywane karty, jakie wylosujemy z talii, aby po prostu przetrwać potyczkę.

Mamy trzy postacie do wyboru: Pierwsza jest detektyw, który ma umiarkowane punkty życia i poczytalności oraz jako jedyny posiada towarzysza - psa. To w sumie najlepsza postać na start, bo jest dość uniwersalna a pies odciąga nieraz uwagę wrogów. Druga jest kultysta, który posiada najwięcej punktów życia, ale mało punktów poczytalności i specjalizuje się w zadawanie obrażeń poprzez krwawienie oraz urazy oraz inne negatywne efekty nakładane na wrogów i jako jedyny posiada żądzą krwi, która wpływa na moc niektórych kart. Profesor z kolei ma największą poczytalność, ale mało punktów życia, ale specjalizuje się w przywoływaniu pomocniczych stworzeń i alchemii, która specjalizuje się przeważnie w zatruciach. Każda z postaci ma swoją określoną talię kart, możemy dobrać również styl talii - na ofensywny, agresywny, defensywny, takie z wykorzystaniem sztuczek lub specjalnych kart. Ponadto każda zaczyna ze zdolnością początkową i artefaktem bądź artefaktami (jeśli sobie rozwiniemy odpowiednie budynki). Standardowo mamy określone punkty życia, poczytalności, punkty paliwa i pieniędzy. Startowy ekwipunek zwiększamy poprzez zdobywanie zasobów (karty podróży: magazyn), z którym budujemy określony budynek i potem jego ulepszenie, które daje dodatkowe bonusy na starcie każdej podróży.

Gra jest powtarzalna, ale pomimo tego, ze jestem uczulony na grind, to nie odczuwałem go tutaj aż tak bardzo. Walki są na tyle fajnie zrobione, że podejście inną postacią, z innym stylem talii a także losowością sprawia, że podróże nieco różniły się od siebie. Nawet teraz, pomimo, że tryb fabularny ukończyłem, odpalam sobie jeszcze grę, choćby nawet by później zdobyć wszystko na 100%. Jest to zwyczajnie miły zabijacz czasu. Jeśli wyjdziemy w trakcie gry, powracamy później do tego samego miejsca (wyjście w trakcie walki to jej późniejszy start). Tłumaczenie na polski jest w porządku, błędów technicznych nie uświadczyłem. Jedna podróż do trzeciego bossa to około godziny czasu. Ogólnie: polecam. 8/10

Last Report (1,5 godziny, ukończona) - Gra z dobrym pomysłem wyjściowym, ale ograniczona przez gameplay, co ostatecznie wpływa na całokształt. W „Last Report” wcielamy się w strażnika leśnego na nocnej zmianie, którego głównym zadaniem jest sprawdzanie raportów w postaci zdjęć z kamer w parku i ich prosta analiza. Jednak z czasem raporty staja się coraz dziwniejsze i zaczynają się dziać niepokojące zdarzenia.

Ogólnie fabularnie gra jest nawet w porządku. Na początku jest całkiem swojsko – wracamy z urlopu, gadamy z najlepszym kumplem, wręczamy mu upominek z wakacji w postaci flaszki, poznajemy nowicjusza itd. W międzyczasie sprawdzamy raporty. Polega to na kliknięciu na stos papierów, przeniesieniu go na ekran i zaznaczaniu z jakim wykroczeniem mamy do czynienia, czy nie zawiera błędów lub nie jest przestarzały. I tak w kółko. Co trzy wysłane raporty przychodzi nam potwierdzenie z wyliczoną procentową skutecznością. Co jakiś czas nasza pracę przerywają w pełni liniowe zdarzenia. I tak do końca. Przy zakończeniu mamy jedyny wybór w grze, ale też to, jak skrupulatnie uzupełniamy raporty też ma rzutować na zakończenie.

Gra bazuje na produkcjach, w których przyklejeni do ekranu odszukujemy anomalie. Tutaj jest tylko ta różnica, że raporty mają już dołączony screen z kamer i nie widzimy obrazu na żywo. Patrzymy i analizujemy działania po fakcie, choć też oczywiście nie do końca, ale nie będę zdradzał późniejszych zdarzeń. Jest dość liniowo. Trudno mi stwierdzić, czy gra ma jakąś losowość w fabule, bo gdy dwa razy powracałem do gry po ponownym uruchomieniu, to trochę mnie cofała do tyłu (trudno się rozeznać, gdzie gra się zapisuje) i zdarzenia były identyczne. Zgaduję, że chyba tylko raporty są losowe a wszelkie wydarzenia fabularne jak odwiedziny strażników, sytuacje przy domku i w środku oraz rozmowy są z góry ustalone. Za jakiś czas zagram w „Last Report” ponownie, aby zobaczyć inne zakończenie (nie ma opcji powrotu do ostatniego zapisu). Nie ma tutaj też zarządzania czasu co pojawia się w tego typu produkcjach.

Gra jest w klimatach horroru, są obecne jump scary oraz budowanie atmosfery niepokoju, której w sumie zbytnio nie uświadczyłem. Tylko jeden wyskok mnie wzdrygnął i tyle. A tak mamy powtarzalne czynności. Urozmaicić można sobie gra w zbieranie spadających jabłek i próbami odszyfrowania pewnej wiadomości lub naprawienia pliku. Nie jest to wiele. Nie wykorzystano nawet momentu, w którym latarką próbujemy zlokalizować coś, co weszło nam do chatki. Podobnie z istotą pukająca nam głową w szybę – otwieranie drzwi nic nie daje, nic nie można zrobić, bo to jest ustalone z góry. Brakuje tutaj zwyczajnie reakcji gracza na niektóre zdarzenia. Gra wypada dużo gorzej niż takie Abtos Covert. Gry są w niemal tej samej cenie, ale „Last Report” nie ma do nie startu. Pomijam grafikę, ale w grze o greckim strażniku posterunku w lesie wiele rzeczy jest responsywnych. Tam pilnujemy, aby generator prądu nam nie wysiadł, z kamer widzimy, skąd nadchodzą zjawy, aby móc się przygotować na ich przyjście, reagujemy na stukoty w klimatyzacji itp. I napięcie związane z niepokojem jest przez cała rozgrywkę pomimo powtarzalności.

W sumie zasiadłem do tej recenzji z tym, że zostawię pozytyw, ale w trakcie pisania przypomniałem sobie właśnie o zbliżonej grze jak Abtos Covert, czy innych produkcjach, w których mamy symulację jakiegoś zawodu i uwikłaliśmy się w spiralę zdarzeń, które piszą dla nas czarny scenariusz i walczymy z przeznaczeniem. I „Last Report” wypada z nich jednak najsłabiej. Są oczywiście różnice, są inne naciski na odmienne elementy rozgrywki, ale mimo wszystko w tamtych grach od razu chciałem powtarzać, by spróbować odblokować inną ścieżkę i poznać kolejne rozwiązania fabularne – tutaj już nie. 4/10

Tobla: Divine Path (3,5 godziny, ukończona) - Pierwszoosobowa gra logiczna w minimalistycznej, miłej dla oka oprawie audiowizualnej. Rozgrywka polega na podnoszeniu bloczków, przemieszczaniu ich w odpowiednie miejsca, aby ostatecznie dojść do wyjścia. Utrudnieniem tutaj jest to, że przenieść możemy tylko czarne bloczki/kule. Pozostałych nie możemy podnieść, ale możemy „strzałem” z ręki podmienić je miejscami – na miejscu czarnego bloczka pojawi się np. szary bądź z kryształem zasilającym, a na ich miejscu pojawi się czarny. Większość rozgrywki polega na tym, by nosić czarne bloczki/kule i podmieniać je odpowiednimi, innymi elementami. Aby nie było za łatwo – będą utrudnienia w postaci barier, które zablokują nam zmianę miejsc lub umiejscowienie czarnej kuli będzie w miejscu dla nas niedostępnym. Wtedy trzeba kombinować jeszcze z odpowiednim wyczuciem czasu przy podmianach bloczków. Z każdą kolejną łamigłówką mechaniki rozgrywki zostaje rozwinięta o nowe możliwości i robi się trudniej. I dobrze. W końcu na tym polegają dobre gry logiczne.

Podczas rozgrywki wysłuchamy monologów pewnej bogini, przez którą trafiliśmy do tego świata. Choć aktorka podkładająca głos dobrze wywiązała się ze swojej roli, to jednak z czasem nie czekałem na to, co powie, tylko przechodziłem do kolejnej lokacji z łamigłówką. Ogólnie Tobla, to gra na kilka godzin. Audiowizualnie przyjemna, tania w promocji i warta zagrania, jeśli preferujemy tego typu gry. 7/10

Idols of Ash (1 godzina, ukończona) - Hit na Steamie, którego nie ma w golowej bibliotece. Nieskomplikowana gra, w której wyposażeni w hak wspinaczkowy schodzimy w głąb potężnej struktury. Przeważnie będziemy zahaczać hakiem kotwiczką odpowiednie miejsce i spuszczać się na linie, skakać między kamiennymi platformami itp. Brzmi prosto, ale pojawia się pewien problem pod postacią gigantycznej stonogi. Dla ów robala jesteśmy smacznym kąskiem i od kiedy nas zobaczy będzie nam towarzyszył w podróży. Tym samym mamy presję czasu, by schodzić jak najszybciej i dotrzeć do celu. Robi się naprawdę ciekawie.

Grę zaczynamy na poziomie normalnym, który ma punkty zapisu w postaci świecących na zielono struktur, które zawierają popiół. Wdychamy go i czytamy pojawiający się tekst. W przypadku śmierci zaczniemy od tego miejsca z popiołem. Podczas schodzenia napotkamy ich kilka. Ponadto podczas naszej eskapady możemy napotkać świecące ogniki, które przywracają punkty życia. Ogólnie ten tryb jest dość prosty. Gdy ujrzymy zakończenie, odblokujemy tryb hardkorowy i tu już zaczną się schody. Raz, że nie ma już checkpointów a dwa - stonoga jest znacznie szybsza. Praktycznie ciągle trzeba być w ruchu. Pisząc niniejszą recenzję jestem w trakcie rozgrywki w tym trybie, ale jeszcze nie dotarłem do końca. Gdy ukończymy grę na tym poziomie trudności, odblokujemy kolejny tryb. Tak więc jest solidna powtarzalność i wyzwanie.

Audiowizualnie jest oszczędnie, ale bardzo klimatycznie. Grafika niczym z PSX, dobry dźwięk i niezła muzyka pod koniec. Sterowanie jest proste i intuicyjne. Błędy popełniałem tylko podczas pośpiechu i z mojej nieuwagi, szczególnie gdy stonoga była coraz bliżej. To, że gra potrafi dostarczyć emocji mam w postaci dowodu będącym spoconymi dłońmi. Zawsze mi się to objawia, gdy oglądam produkcje związane z dużą wysokością. W grach praktycznie mi się to nie zdarzało, aż do teraz.

Gra jest tania, mega satysfakcjonująca i jak najbardziej ją polecam. Gdy ją ukończymy, przekonamy się, że to także opowieść o dotarciu w głąb własnego JA. 8/10

Puppet House (2 godziny, ukończona) - przyjemna przygodówka FPP w klimatach horroru. W swoim gatunku na pewno wyróżniająca się bohaterem z krwi i kości, który reaguje na to co się dzieje a nie jest tylko niemym świadkiem wydarzeń, które jego dotyczą. To największy plus ów produkcji, ale tych jest jeszcze kilka.
Fabularnie gra, jak na gatunek przystało, zabiera nas do nie do końca opuszczonego domostwa, w którym okazuje się, że karty rozdaje "żywa" marionetka. Głównym celem jest odszukanie młodego mężczyzny, który zniknął w tych okolicach. Z biegiem czasu odkrywamy, co tu się wydarzyło. Ogólnie standard, ale z dobrze poprowadzoną historią.

Głównym elementem rozgrywki jest rozwiązywanie łamigłówek. Te, niestety, są banalne i niemal do każdej znajdziemy gdzieś rozwiązanie. Taki to już standard tego typu gier. Ale rozumiem też twórców - musiały być nietrudne, aby nie ucierpiała dynamika rozgrywki. W grze będzie też kilka sekwencji QTE, ale na szczęście nie trzeba mieć refleksu niczym Lucky Luke. Od razu też dodam, że gra nie jest survival horrorem i w sumie takowych elementów tu nie znajdziemy. Co prawda w początkowych etapach może pojawić się niepokój, ale koniec końców "Puppet House" to taki chillowy horrorek.

Dużym plusem jest oprawa audiowizualna. Domostwo jest dopracowane, to nie cztery ściany i dwa meble na krzyż. Ewidentnie widać, że przez lata wśród tych czterech ścian i okolicy dużo się wydarzyło. Assety pewnie w większości tworzyli deweloperzy a nie są darmówkami ze sklepów unity itp. Dźwiękowo też mi się podobało i nawet dubbing - w końcu gramy gliną po przejściach. Przejście gry to dwie godzinki, czyli w sam raz. Nie ma tu dłużyzn i przeciągania rozgrywki na siłę, co często robi taki Blobber Team. W Puppet House jest krótko, ale zwięźle. Ogólnie - polecam. 7/10

Terminal Mass (2,5 godziny, ukończona) - przyjemny średniaczek. FPS, który nie odkrywa koła na nowo. Nie jest to retrostrzelanka, czy jak kto woli nazwę boomer shooter. Ot zwyczajny FPS z grafiką stylizowaną na produkcje sprzed ponad ćwierć wieku. Trafiamy do domeny, w której musimy zwiedzić trzy lokacje. Każda z nich ma 4 lub 3 misje do rozegrania. W pierwszych zazwyczaj musimy wyeliminować określoną liczbę istot, którymi są wypełnione korytarze poszczególnych miejscówek. W kolejnych oprócz ich likwidacji musimy zniszczyć konkretną liczbę pewnych struktur lub znaleźć na końcu schemat odblokowujący kolejny poziom giwer. Na końcu zmierzymy się z bossem.

Sama rozgrywka jest banalna. Gra praktycznie nie jest wezwaniem. Istoty są proste do ustrzelenia. Jedynych, jakich musimy się obawiać to tych strzelających, ale w całej grze spotkamy ich zaledwie kilka. Za mało. Reszta zazwyczaj ma jeden atak polegający na biegnięciu w naszym kierunku. Trzecim atakiem dysponują lewitujące byty na wzór meduz, które ultradźwiękami tylko przeszkadzają w strzelaniu. Bossowie też nie stanowią wyzwania, choć przy drugim jest "zwrot akcji" po hipotetycznym pokonaniu go. Z bossów wycinamy ich fragmenty, by w kwaterze głównej umieścić je na pewnych ołtarzach. W sumie w całej grze najbardziej podobała mi się walka z pierwszym bossem.

W grze mamy multum broni do sprawdzenia. Jeśli mamy za sobą misje ze schematami, to liczba pukawek, których można użyć zwiększa się ponad dwukrotnie. Szkoda tylko, że misje i poziomy są krótkie i większości nawet nie sprawdzimy, ale sądzę, że jak jakaś się spodoba, to będziemy jej używać do końca. Jest kilka możliwości do wyboru noszenia dwóch spluw naraz, z czego przede wszystkim korzystałem. Z kolei poziomy wyglądają podobnie, choć zmienia się nieco sceneria, ale większość jest korytarzowa. Trzeci, będący wnętrznościami bestii, jest urozmaicony tym, że nosimy maskę gazową.

Graficznie jest stylizacja na gry sprzed wielu lat, ale jednak trochę przesadzono z retrowością, co przy pierwszych lokacjach nieco męczyło oczy. W ustawieniach zmiany niewiele dały. Dźwięk jest domyślnie ustawiony za cicho. Ponadto gra ma w poziomach z kanałami błąd polegający na wywalaniu do pulpitu przy pierwszym oddanym strzale. Sposobem okazało się pozwolenie wrogom na zaatakowanie nas i wtedy ów bug nie pojawiał się. Ogólnie grało się całkiem przyjemnie. Jest łatwo, ale też czasami lubię tego typu rozgrywkę, by zwyczajnie się zrelaksować. Do tego gra ma bardzo atrakcyjną cenę jak na minimum półtorej godziny rozgrywki. 5/10

Somnifuge (3,5 godziny, porzucona) - Ogólnie Somnifuge to gra polegająca przede wszystkim na odszukiwaniu właściwej drogi w zagadkowych labiryntach, które niejednokrotnie są wypełnione łamigłówkami, bądź w których musimy unikać wrogich istot. Trochę mnie męczyła aż w końcu pojawił się poziom w szpitalu. Tam, po wielu podejściach zdecydowałem się zrezygnować z gry. Ogólnie na tym poziomie unikamy szalonej pani medyk, którą zwabia każdy dźwięk, gdy włączamy dźwignię otwierającą drzwi i drukujemy podpowiedź z komputera. To najmniejszy problem, bo zawsze wtedy w pobliżu jest szafka, w której możemy się na chwile ukryć. Gorzej, gdy poruszamy się po korytarzach. Jej obecność sugeruje ciemna mgła. Tylko, gdy ona się pojawia to trudno zorientować się skąd pani medyk nadchodzi. A po drugie wtedy wszystko się zlewa z grafiką co utrudnia szukanie właściwej drogi. Jeśli wejdziemy do złego pokoju, gdzie nie ma szafki, lekarka nas zabija i zaczynamy poziom od nowa. Poziom powtarzałem wiele razy. Miałem już ustaloną drogę, co robić, ale i tak każdy nowy otwarty korytarz to niewiadoma i miałem jakiegoś kurde pecha, że ciągle na nią natrafiałem. Przy kolejnym podejściu wybierałem inną drogę, dochodziłem dalej, ale potem znowu ona. I zaczynanie od nowa. A idź pan w ch... A mam za sobą wiele survival horrorów, ale ten zirytował mnie jak kiedyś gra Vilomah, gdzie stara wiedźma pojawiała się z d....

Potem obejrzałem sobie gameplay i jak zobaczyłem, co jest później, to nawet może i dobrze, że zrezygnowałem, bo potem jest błądzenie po klatce schodowej. Trochę szkoda, ale od początku Somnifuge mnie nie przekonywało. Nieco grałem na siłę, robiłem długie przerwy. Po śmierci często wyłączałem grę. Niby ma dość ciekawe łamigłówki, ale coś tu nie pykło. Chyba zaczynam też mieć zmęczenie materiału taką stylizowaną grafiką. Może kiedyś do niej wrócę i mnie wciągnie (co czasami miało miejsce), ale na razie mimo wszystko nie polecam.

Dzięki za sugestie. Na dniach pododaję to i owo :)

I gra wlatuje do koszyka na premierę.

https://www.youtube.com/watch?v=9Eqf973nbAQ&list=RD9Eqf973nbAQ&start_radio=1

Gdyby ktoś chciał sobie coś dodać do listy życzeń, to linkuję gry z listy i takie, których nie można było dodać, bo nie ma ich w bazie:

https://store.steampowered.com/app/951770/Forsaken_Realms_Vahrins_Call/
https://store.steampowered.com/app/2709410/Esantirion_Secret_of_the_Deep/
https://store.steampowered.com/app/3892510/Asterfel/
https://store.steampowered.com/app/3707530/The_Vernyhorn/
https://store.steampowered.com/app/1968940/Nazralath_The_Fallen_World
https://store.steampowered.com/app/1010910/Empire_Patron/
https://store.steampowered.com/app/1739080/Sword_Hero/
https://store.steampowered.com/app/3965710/Seal_Of_Destiny/
https://store.steampowered.com/app/2855590/Knights_Path/
https://store.steampowered.com/app/2244780/Abyss_World__Apocalypse/
https://store.steampowered.com/app/1428600/Stormrite
https://store.steampowered.com/app/3787470/Hermit
https://store.steampowered.com/app/4176140/End_of_Eden/
https://store.steampowered.com/app/2155320/BlackThorne_Keep/
https://store.steampowered.com/app/3347120/Above_the_Cloud_Time_Bound_Mansion/
https://store.steampowered.com/app/2927740/Tears_of_Tiamat/
https://store.steampowered.com/app/3271120/Dragon_Khan/
https://store.steampowered.com/app/1970040/Fibula/
https://store.steampowered.com/app/2392420/Wisplight/
https://store.steampowered.com/app/3245140/Hello_Sunshine
https://store.steampowered.com/app/2215710/Trinity_Of_The_Fabled/
https://store.steampowered.com/app/3846360/The_Goblin_Tavern/
https://store.steampowered.com/app/3180860/Blightscape/
https://store.steampowered.com/app/2550910/Crown_of_Kings/
https://store.steampowered.com/app/2052300/Glaciered
https://store.steampowered.com/app/2512550/CLASH/
https://store.steampowered.com/app/2373130/Dungeons_of_Edera_2/
https://store.steampowered.com/app/1823840/Illusion_Lands/
https://store.steampowered.com/app/3578900/Cursed_Crown/
https://store.steampowered.com/app/3516100/Tenebyss/
https://store.steampowered.com/app/3598620/Luminare/
https://store.steampowered.com/app/3936830/Bastionfall/
https://store.steampowered.com/app/3883910/La_Divina_Commedia/
https://store.steampowered.com/app/2977900/Eternal_Knight/
https://store.steampowered.com/app/3521570/Quiete/
https://store.steampowered.com/app/3507360/The_Longest_Tale/
https://store.steampowered.com/app/3270950/Echoes_of_Argora/
https://store.steampowered.com/app/4070520/Darkest_Days_Ventania/
https://store.steampowered.com/app/3543940/Aspiel_Edge_Of_Chaos/
https://store.steampowered.com/app/2910280/Peasant/
https://store.steampowered.com/app/2248150/Gunmetal_Gothic
https://store.steampowered.com/app/1818660/Kalyskah
https://store.steampowered.com/app/3449370/VANRAN
https://store.steampowered.com/app/4212650/Horns
https://store.steampowered.com/app/3729210/Oathbearer/
https://store.steampowered.com/app/3570470/Dark_Farts_Parody_Smell_Edition
https://store.steampowered.com/app/3418090/Deaths_Legacy
https://store.steampowered.com/app/4052840/AINUR
https://store.steampowered.com/app/2156330/The_Unfettered

Najbardziej liczę na Sword Hero, ale czekam też na Forsaken Realm. End of Eden ma być współczesną kopią Gothica, ale po tym co poczytałem na ich discordzie to tytuł ten jest dopiero w powijakach i zaczynam mieć co do niego wątpliwości, czy to wypali.

Steamdb to podstawa. Podczas zakupów zawsze tam zaglądam by sprawdzić ceny gier, które mnie interesują - czy są najniższe w ostatnim czasie, czy polskie ceny nie są najwyzsze itd. Poza tym ma lepszą wyszukiwarkę niż Steam. Można zobaczyć też co ostatnio dodano na Steam. To plus łowcy gier i od czasu do czasu steampeek.hu (do wyszukiwania podobnych gier do wskazanej w wyszukiwarce) i nic więcej w tym zakresie nie trzeba.

Od początku było wiadomo, że to będzie dziadostwo. Pierwsze wrażenie jest tylko jedno i je właśnie zaprzepaścili. Gra skończy jak Underworld Ascendant. A mogli w razie czego wydać jako wczesny dostęp i stopniowo dopracować swój produkt. Za wzór niech posłuży ich rodak - twórca Monomyth. Gość niemal w pojedynkę robi lepszą grę niż zrobili "weterani" Pankracowie.

Nie jest to miejscówka idealna na randkę. Wierzcie mi.

Od poprzedniego wpisu minął grubo miesiąc, ale niewiele grałem.

Najbardziej wciągnęła mnie relaksacyjna strategia Cascadia (41h, ukończona) - Strategia bazująca na popularnej grze planszowej, w której kładziemy płytki tworząc siedliska pięciu gatunków zwierząt: niedźwiedzi, lisów, jeleni, łososi i myszołowów. Siedliska tworzymy z płytek natury łącząc ze sobą określone środowiska jak góry, łąki, mokradła, rzeki i lasy, na które zagrywamy żetony określonych zwierząt. Im większe, tym więcej punktów za nie dostajemy, aczkolwiek należy pamiętać, że za zwierzęta dostajemy punkty w zależności od reguł gry. Na przykład niedźwiedzie mogą być punktowane na trzy sposoby: dostajemy punkty wyłącznie za pary, które nie sąsiadują z innymi niedźwiedziami, podobnie za grupy trzech osobników lub od jednego do trzech, przy czym te składające się z trzech dostają bonusowe punkty. Podobnie jest z innymi zwierzętami – punktowane są w różny sposób, o czym gra informuje przed rozpoczęciem rozgrywki.

Zasady gry są proste. Mamy zawsze 20 tur/rund. Na mapie mamy już trzy płytki natury. Każda płytka natury ma przypisany symbol zwierzęcia (do 3 symboli na jednej płytce natury). W jednej turze możemy zagrać jedną płytkę natury i jedno zwierzę przypisane do tej płytki (zawsze z czterech do wyboru). Przy czym jeśli dysponujemy żetonem natury możemy wybrać inne zwierzę lub je „przetasować”. Żetony natury dostajemy, gdy zagramy żeton zwierzęcia na płytkę natury z jednym symbolem danego gatunku. W ten sposób co turę wybieramy płytkę natury, aby tworzyć korytarze środowisk i zagrywamy zwierzęta zgodnie z punktacją, aby tych punktów zdobyć jak najwięcej.

A po co zdobywać punkty? „Cascada” to gra towarzyska i zwyczajnie możemy rywalizować z innymi graczami online (podanie maila) albo z kimś obok lub z komputerem. Maksymalnie może być czterech graczy. Ponadto mamy wiele scenariuszy solo do rozegrania oraz wyzwań, w których gramy z Si na specjalnych zasadach. Scenariusze z kolei mają na starcie jeden lub więcej celów, które trzeba spełnić, by scenariusz został zaliczony. Poza tym na Steam są też osiągnięcia, które można zdobyć rozgrywając wspomniane wyzwania lub scenariusze. Można też grać solo dobierając własne zasady punktacji i na spokojnie relaksować się budując siedliska. Jak widać – możliwości jest wiele. Mnie gra już na starcie pochłonęła na wiele godzin. Niby ma zacięcie strategiczne, ale potrafi też relaksować. W ten sposób, po kolejnym nieudanym scenariuszu, na luzie człowiek podchodzi do kolejnej próby. W innych produkcjach zazwyczaj dałbym sobie, po którymś razie spokój. Nie tutaj. O i zapomniałbym jeszcze o codziennych wyzwaniach (też należy podać maila).

Graficznie jest minimalna, ale przyjemna dla oka. W tle gra przyjemna muzyczka, choć przydałoby się jakieś większe urozmaicenie utworów. Samouczek tłumaczy zasady bardzo czytelnie i szybko orientujemy się w rozgrywce. Jest język polski. Cenowo jest w porządku. Polecam, szczególnie do rozgrywki w parę osób przed jednym ekranem. Mocne 8/10.

Deathbloom: Chapter 1 (4h, ukończona) - Dostajemy taką ubogą wersję Resident Evil. Nieco siermiężną, powolną, ale nie można o niej napisać, że jest kiepska. Niby wszystko jest na swoim miejscu, ale mimo wszystko gra jakoś nie przykuwała do ekranu.
Fabularnie zjawiamy się do pewnej rezydencji nie informując o tym matki, która z jakichś względów trzymała w tajemnicy informacje o swojej rodzinie i przeszłości. Na miejscu okazuje się, że domostwo jest sporych rozmiarów a także pełne jest korytarzy i ukrytych pomieszczeń a i wypełnione jest istotami, które pragną naszej śmierci. Gdy orientujemy się, że nie możemy wyjść z domu, musimy eksplorować pomieszczenia, by ostatecznie znaleźć drogę do wyjścia.

Początek mnie nie zachęcił. Dużo korytarzowego chodzenia w poszukiwaniu kluczy. Potem dostajemy w swoje ręce broń palną a nawet łuk. Wtedy już gra się znacznie lepiej, bo nawet pomimo posiadania broni pojawia się napięcie i odrobina strachu. W kilku momentach myślałem, że coś pewnie się wydarzy, ale jednak twórca postawił w tych chwilach na budowanie napięcia. I dobrze.

Do naszej dyspozycji oddano nóż (totalnie nieprzydatny), pistolet, strzelbę, automat, czy nawet łuk. Z ich pomocą likwidujemy napotkanych wrogów jak nieumarłych (w tym wersje mocniejsze), dobermany, opętane kukły, czy kościotrupy. Mamy też minibossa. W survival horrorach są też obecne zagadki, ale próżno ich szukać w Deathbloom. Sporadycznie natrafimy na przekręcenie popiersiem, ale to żadna łamigłówka. W sumie liniowo poruszamy się po pomieszczeniach odnajdując klucze, pieczęci do jednych drzwi, notatki, broń i naboje lub potrzebny przedmiot jak np. butelka z kwasem. W eksploracji ma pomagać nam mapa, ale dawno tak nieczytelnej jak w Deathbloom nie spotkałem a pisze to osoba, która spokojnie odnajduje się w czytaniu jakichkolwiek map. Z tymi miałem nieco problem, dlatego z czasem przestałem na nie zaglądać, aby się nie irytować. Niby były oznaczone pomieszczenia, korytarze itd., ale już nie było oznaczonych wejść z korytarza do pokoju (można było się domyślić) a także odległości poszczególnych dróg inaczej wyglądały na mapie, a inaczej w rzeczywistości – np. jakaś ścieżka była dłuższa niż pokazywała to mapa. Na niej też było zapisane co mamy w ekwipunku zamiast jego standardowego podglądnięcia. Z innych minusów jest brak zapisu podczas wyjścia z gry. Deathbloom zapisuje się tylko na początku kolejnej lokacji, do której się dostaniemy. Jeśli wyjdziemy np. w trakcie eksploracji danego poziomu/aktu, to przy wczytaniu zaczynamy na starcie lokacji.

W podtytule mamy „Chapter 1”, więc fabularnie zakończenia nie poznamy. Na końcu nie ma jakiegoś efektu „Wow”, choć dochodzi do zmiany miejscówki i widać, że będzie coś innego.

Deathbloom: Chapter 2 (1,5h, ukończona) - Pierwszy rozdział kończył się głęboko w podziemiach. Zmieniła się nieco sceneria a wrogowie byli jeszcze bardziej martwi niż zombie, bo trafiliśmy na chmarę chodzących kościotrupów. Niestety, rozdział drugi zaprzepaszcza zakończenie pierwszego. Po chwili zdajemy sobie sprawę, że wracamy do znanych korytarzy z części pierwszej…

„Deathbloom: Chapter 2” to zwyczajnie recykling poprzedniej odsłony z jeszcze większą liniowością i korytarzowymi lokacjami. Oj bardzo korytarzowymi. W ogóle trudno zrozumieć decyzję o rozdzieleniu ów produkcji na dwa rozdziały, bo ten, o którym jest mowa trwa zaledwie półtorej godziny (w moim przypadku) – ponad dwa razy krócej niż poprzednik. W takim wypadku wystarczyłoby dodać do rozdziału pierwszego urywek niniejszego (nowa lokację – bunkier), aby zgrabnie to zakończyć i odbiór produkcji byłby znacznie pozytywniejszy. Niestety, przez to, że „Chapter 2” to przysłowiowy skok na kasę, najlepiej zwyczajnie odpuścić sobie całościowo dylogię.

Druga odsłona to jeszcze więcej pokrętnych, lecz liniowych korytarzy. Rozpoczynamy tak jak pierwszą – bez broni, by docierać do punktu, który jest naszym celem. Czyli znowu musimy zebrać gdzieś klucz, pokrętła, by coś otworzyć bądź uruchomić. Po drodze eliminujemy przeciwników znanych z części pierwszej, czyli zombiaki, psy, laleczki i kościotrupy. Mamy też walkę z bossem, która jest totalnie z czapy, bo w ogóle on tutaj nie pasował. Ostatecznie docierając do końca, poznajemy los zarządcy budynku a także będziemy mieć do wyboru dwa pomniejsze zakończenia.

„Deathbloom: Chapter 2” to totalne rozczarowanie. Pisałem, że pierwszy rozdział był przeciętny, ale jakoś jeszcze się bronił, ale tutaj już nie ma czego bronić. Nawet mapę lekko udoskonalono, ale do niej nawet nie zaglądamy, bo wszystko jest liniowe i banalne do progresu. Nieco zwiększono też napisy, ale nadal nie poprawiono zmiany broni i w przypadku, gdy chcemy się pozbyć niepotrzebnego noża i podmienić go na jakąś broń to wyrzuca nam pistolet. Każde ubicie wroga to nadal tandetne zwolnienie, co przy większej ilości przeciwników robi się śmieszne. Ostatecznie: 3/10. Omijać.

Path of Ra (3h, ukończona) - Bardzo przyzwoita gra logiczna w egipskich klimatach. Kierujemy zamordowanym faraonem pozbawionym oblicza, który próbuje wydostać się labiryntu w zaświatach. Z czasem tez poznamy tego, kto zamordował faraona i z jakich pobudek.

Rozgrywka polega na przesuwaniu i ustawianiu kwadratowych bloczków tak, by nasz faraon dotarł do wyjścia. Proste z założenia, ale w praktyce i z czasem staje się wymagające, gdy oprócz liczby bloczków (maksymalnie 9) pojawiają się po drodze utrudnienia. Bardzo często będziemy musieli ustawić bloczki tak, by faraon po drodze jeszcze uruchomił dźwignię otwierającą wyjście, dezaktywującą ognisty płomień (także miotający ognistym pociskiem), otwierającą lub zamykająca kamienne bloczki lub ustawić bloczki tak, by dotrzeć do wyjścia omijając lub likwidując wrogich wężoludzi itd. Z czasem dojdą teleporty a także będziemy kierować również naszym cieniem. Jest to o tyle trudne, bowiem nasz bohater leci tylko przed siebie – zmienić kierunek może wyłącznie, gdy odbije się od ściany lub innej przeszkody. Inaczej wypadnie poza bloczki i zginie roztrzaskując się o skały. Można też zginąć w płomieniach bądź zostać zabitym przez wrogiego wężoludka.

Gra na szczęście stopniowo wprowadza nowe elementy, dzięki czemu możemy się z nimi oswoić, by potem próbować rozwiązać łamigłówkę, w której będziemy mieć natłok tych utrudnień. Mimo wszystko spokojnie można dojść do rozwiązania stosując nawet metodę prób i błędów. A dla niecierpliwych graczy jest możliwość skorzystania z podpowiedzi, która informuje nas o tym, które bloczki są ustawione poprawnie, a które nie. Chcąc nie chcąc trzeba i tak z ów podpowiedzi skorzystać przynajmniej 10 razy, by odblokować osiągnięcie.

To, co od razu rzuciło mi się w oczy to bardzo przyjemna oprawa graficzna przerywników fabularnych, które spokojnie mogłyby być ozdobą gry z większym budżetem. Przypadły mi do gustu, zarówno te z intro i outro jak i te pojawiające się w trakcie rozgrywki. Zdecydowanie były na plus. Same tła podczas poziomów też przyciągały wzrok. A jest ich chyba z kilkanaście. Muzycznie również jest dobrze – dźwięki podkreślają klimaty dawnej kultury.

Szkoda tylko, że gra ma „zaledwie” 60 poziomów. Ewidentnie można zauważyć, że była robiona pod 100, ale możliwe, ze zabrakło twórcom budżetu? Pomysłu na kolejne poziomy? Można zgadywać, ale pewne jest to, że aby zdobyć osiągnięcie związane z setką ukończonych poziomów należy ponownie uruchomić grę i przejść ponad 30 levelów.
Podsumowując – bawiłem się dobrze. Nawet jeśli nad jedną łamigłówką trochę siedziałem, to z satysfakcją kombinowałem szukając rozwiązania. Warto.

SKARAB (2,5h, ukończona) - Prosty FPS w egipskich klimatach. Powerslave to to nie jest, ale pomimo swojego minimalistycznego prostactwa potrafi przykuć do ekranu na te 2,5 godziny na przejście. Mamy tutaj wiele poziomów, które różnią się przede wszystkim kolorystyką, bo sam level design tutaj praktycznie nie istnieje - ot po prostu sklecone poziomy na szybko. Jest szereg wrogów do zlikwidowania a także dostajemy w swoje łapska kilka broni. Od chepesza, włóczni, procy, przez łuk, buławę, po coś w rodzaju rzucania zaklęcia plagi/szarańczy. Na każdym poziomie w zniszczonych skrzyniach i amforach znajdziemy amunicję oraz mikstury, czy dania przywracające punkty życia. Każdy rozdział polega na znajdywaniu trzech "kluczy", które otwierają poszczególne drzwi. Gdy zdobędziemy trzeci, to za jego wrotami znajdziemy przejście do dalszego etapu. Gra zapisuje się na początku każdego poziomu a także jest możliwość szybkiego zapisu w dowolnym momencie. Jest tanio, prosto, ale dość przyjemnie. Ujdzie.

With Shining Eyes (30 minut, ukończona) - Wizualnie ta krótka, darmowa gra oferuje coś innego. Trudno spotkać coś w takiej kolorystyce, czy wizji artystycznej. Może to przyciągać wzrok albo odpychać w zależności od własnych upodobań, ale na pewno jest ciekawie. I w sumie na tym kończą się pozytywy. Może jeszcze o muzyce można coś pozytywnego napisać, bo w sumie pasuje do tego, co widzimy na ekranie, ale dla mnie nie jest warta uwagi. Niestety ta krótka gra nie oferuje nic więcej. Niniejsza produkcja ma opowiadać historię niejakiej Anyi Ashby – uczennicy i obecnej dyrektorki Akademii Bellamy, którą przyjdzie nam zwiedzać. Jednak na końcu nie dostajemy jakiejś konkluzji, jakiegoś zakończenia historii… nic. Krótkie, darmowe gry na Steam zazwyczaj przedstawiają jakieś mechaniki, próbują z różnym skutkiem opowiedzieć jakąś historię, są prologiem do czegoś większego, ale With Shining Eyes nie jest żadną z tych rzeczy. Coś tam próbuje zostawić gracza z refleksją nad przemijaniem, ale nie robi tego dobrze, jest dość pretensjonalnie. Zwiedzając akademię przyjdzie nam rozwiązać kilka łamigłówek na poziomie przedszkolaka. Kompletnie nic angażującego, jak też fragment przejażdżki, który też został kiepsko zrealizowany, bo źle obracając myszką będziemy oglądać czarny ekran – kamera powinna być sztywna i bez ingerencji gracza – efekt byłby lepszy.

W sumie szkoda nawet tej pół godziny, aby poświęcać czas na coś, co po prostu chyba zostało stworzone, by było. Już po 10 minutach przeczuwałem, że będzie nuda i nie myliłem się. Coś co jest darmowe nie oznacza z marszu, że ma mieć pozytyw. Nie marnujcie na to czasu. Te 30 minut lepiej spędzić bardziej kreatywnie. Zdecydowanie odradzam.

Poza tym wróciłem do Cast n Chill, aby zdobyć ostatnie osiągnięcie, które polega na złapaniu wszystkich rozmiarów występujących w grze ryb. Wcześniej osiągnięcie było popsute, bo je zaliczało bez spełnienia tego warunku i myślałem, że jest związane ze złapaniem największych rozmiarów poszczególnych gatunków ryb. Teraz kilkanaście minut dziennie poświęcam na zdobycie krok po kroku tego osiągnięcia.

Gram także w Leaves - The Journey - przyjemna gra logiczna z ciekawymi łamigłówkami. Przy niektórych trochę można posiedzieć. Oprawa wizualna to wypisz-wymaluj Samorost.

Pograłem też w Bermuda Survivor i Heather Wreath: The Reporter, ale obie porzuciłem. Pierwsza to rogal, który miał jeszcze mniejsze poczucie progresu niż Wall World, ale też niestety kompletnie nie wciągał. Druga gra to niby retro survival horror, ale po pół godzinie to więcej było nudnych przerywników z dialogami bohatera niż gameplayu. Totalna nuda. Zrezygnowałem, gdy zdecydowałem się dotknąć stracha na wróble, po czym zginąłem, bo za mną pojawił się posychopata. Gdy musiałem powtarzać bieg przez ogromny teren darowałem sobie. Źle zaprojektowana, liniowa gra. Szkoda. Na szczęście w obu przypadkach poszedł zwrot kasy.

W najbliższym czasie chcę ukończyć porozpoczynane gry jak Somnifuge, Goldenheart, EscapeWorld Dillema, Skald, Kairo, Ellingby House, Scrap Riders, Starsand, Green Hell, Straya oraz kilka innych oraz zagrać w niedawno kupione gry jak Puppet House, Sniper Killer, Tobla: Divine Path, Zof, czy 1989 After the War. Może do jesieni się uda.;)

To musi być rzut psem do kosza, bo piłka nie pasuje

neYYah

Dorfromantik
Cascadia
Pan'orama
Gry HOPA

Dla mnie kwiecień to będą głównie relaksacyjne, spokojne gry i przygodowe jak Will: Follow the Light, Outbound, Gecko Gods. Aczkolwiek wychodzi też trochę horrorów i będzie w czym wybierać.

Owszem gatunek nie umarł, ale to bardzo duża nisza tworzona głównie przez zapaleńców i samych miłośników przygodówek. Tytułów wychodzi bardzo dużo, ale niewiele jest kontynuowanych. Są to też gry, których nie opłaca się kupować na premierę, bo pewne jest, że bardzo szybko dostaną promke np. -75% bo taki to los przygodówek (pomijając np taki Wadjet, których to gry trzymają zawsze długo cene).
Drifter to podobno jedna z najlepszych gier w gatunku a i tak liczb nie oszałamiających biorąc pod uwagę gry całościowo, bo w gatunku zostawił niemal wszystkich w tyle.
Ma wyjść też trochę fajnie zapowiadających się tytułów, ale ja w sumie tylko czekam na Dunwich Horror. https://store.steampowered.com/app/3751600/Dunwich_Horror/ Pierwsza gra twórcy czyli Dreams in the Witch House była rewelacyjna. Tutaj też się tak zapowiada.