Silvaren

katai-iwa TES V chyba nie dostał dychy. Pamiętam, że kiedyś mieli taki felieton "dałbym dychę" i wymieniali gry, które z perspektywy czasu ich zdaniem zasługiwały na 10 a w recenzji nie dostały i pamiętam właśnie taki jednostronicowy artykuł o Skyrimie.

CyxVonTrix Bardziej, że w efekcie Warcrafta 3 pojawił się mod Defens of the Ancients, który był taką rewolucją, że powstał na jego bazie cały gatunek - MOBA.

W sumie nie wiadomo jak interpretować tę kategorię. Czy może to być też sequel, który zmienił gatunek w obrębie serii, że jakby Assassin's Creed był np. grą akcji a obecnie seria skręciła chyba w stronę RPG akcji? Czy rozumieć tę kategorię, jako właśnie rewolucję w obrębie jednego gatunku, w sensie sequel jest grą tego samego gatunku, ale wywarł tak ogromny wpływ na całą branżę?

Bo nie kojarzę żadnej gry, o której można by powiedzieć, że sequel rzeczywiście zrewolucjonizował gatunek. Zwykle sequele albo ulepszają coś, co już na swój sposób było dobre/bardzo dobre, czasem eliminują też wady pierwowzoru. Zdarza się też, że sequele całkiem zrywają z dorobkiem gatunkowym serii (vide Fallout 3, Baldur's Gate 3, Dragon Age Veilguard).

Charles Montgomery Bo krzykacze często są nierzetelni i manipulują informacją, ale że mają zasięgi, to potem ich followersi powtarzają w kółko te same bzdury.

Taki przykład pseudoludolog na uchodźstwie zagrał wojownikiem. Kiedyś by się powiedziało, że to "klasa dla dziennikarzy", ale dziś można powiedzieć, że to "klasa dla ludologów". Wojownik działa tak, że może bez końca blokować ciosy, a jak weźmie odpowiednią specjalizację, to nawet nieblokowalne ataki. Jednocześnie czego nie zrobi - czy będzie zadawał obrażenia, czy totalnie lamił i obrywał co chwilę - w każdym przypadku będzie mu to generować zasoby na umiejętności aktywne. Może nawet nic nie robić, ot, stać jak słup i dać się okładać. Tzw. klasa o poziomie trudności wejścia.

Dla kontrastu:
Mag z laską blokuje ciosy na magiczną tarczę, ale traci manę błyskawicznie po paru uderzeniach. Mag ze sztyletem i kulą i łotrzyk z dwoma nożami mogą parować ciosy - liczy się timing, krótkie okienko i jest opóźnienie animacji. Sparujesz w złym momencie - obrywasz. Mag regeneruje manę bardzo powoli (dopiero po długim czasie może kupić skill, do channelowania). Łotrzyk generuje zasób wyłącznie atakując wrogów, a jak sam oberwie, to na parę sekund generowanie zasobu jest zatrzymane - high risk high reward.

To jest system w całości, tak działa - to po prostu fakt, kwestia obiektywna, bez żadnej oceny czy sam system jest dobry, czy zły.

Tymczasem pseudoludolog po zobaczeniu co najwyżej 1/3 systemu walki, bo wyłącznie z perspektywy wojownika, uznaje, że cała walka jest do dupy, bo nigdy nie brakuje zasobów i możesz blokować ciosy bez końca, bez konsekwencji. Podaje niepełne informacje i na podstawie ułamka mechaniki ocenia cały system, którego nawet w połowie nie poznał. Jego opinia powstała na błędnych argumentach. Potem słuchają tego klakiery i powtarzają.

Oczywiście to nie koniec, bo przyjdą tacy followersi na forum i chociaż sami nie grali to będą się jeszcze wykłócać, że walka jest słaba bo możesz blokować ciosy bez końca i nigdy nie brakuje zasobów. I tak się żyje w tym giereczkowie xD

Tak samo jest z AI. AI agreguje dane, ale nie sprawdza, czy dane są wciąż aktualne albo czy były prawdziwe w pierwszej kolejności. Gracze zachowują się jak taka sztuczna inteligencja. Zero weryfikacji. Wchłaniają cudze opinie, bez doświadczeń, bez kontekstu i podają dalej jako swoje.

michalcie Drzewko rozwoju na poziomie dna i mułu (perki w stylu +5% obrażeń od błyskawic).
Brzmi jak Path of Exile. A tak serio, to drzewko w DAV bazuje na keywordach i różne nody wpływają na różne mechaniki i dodają całkiem nowe zagrania - nie tylko zdolności aktywne, ale nowe rodzaje ataków lub modyfikują już istniejące.

I to w czasach gdy w BG mamy Mroczną Żądzę
Please, przecież to straszny cringe i obraza dla dorobku serii. Jedyny dobrze wykorzystany motyw to symboliczna zamiana w slayera i jeśli gramy dobrym durgiem to wątek odkupienia, kiedy pojawia się Jergal.

SmyQ23 Rozgrywka była 2137/10 i mówię to jako ktoś, kto nigdy fanem serii nie był.

DanuelX Origins też był grą dla zoomerów. Tylko wówczas inne czasy były, panowały inne trendy. Baldur's Gate 3 też od podstaw był robiony pod zupełnie nowych odbiorców, nie pod starych fanów serii.

W sumie do DA 2 bym jeszcze dodał, że kompletnie nie rozumiem zarzutu o walce H&S i "mashowaniu" przycisków. Na PC wciąż grało się to jak w Origins, perspektywę izometryczną uzyskując przez odpowiednie ustawienie kamery. Dokładnie tak samo klikało się na postać i wydawało rozkazy myszką. Żadnego mashowania przycsków nie było.

Kamera mogłaby pozwolić na większe oddalenie od aktualnie wybranej postaci, ale zasięg jej pracy można było obejść, bo np. wybierając obszarowe zaklęcie z hotbara maga gdzieś na tylnej linii można było klawiszem przełączyć się na inną postać, bliżej centrum walki, co dawało większe pole manewru kamerą i wciąż zachowywało wybrane zaklęcie, które można było precyzyjnie wycelować w obszar.

Loon
https://silvaren-rpg.blogspot.com/2023/07/subiektywnie-dragon-age-inquisition.html (Inkwizycja podstawka)
https://silvaren-rpg.blogspot.com/2023/07/subiektywnie.html (Szczęki Hakkona)
https://silvaren-rpg.blogspot.com/2023/07/subiektywnie-dragon-age-inquisition-descent-dlc.html (Zstąpienie)
https://silvaren-rpg.blogspot.com/2023/07/blog-post_15.html (Intruz)
https://silvaren-rpg.blogspot.com/2025/09/subiektywnie-dragon-age-veilguard.html (Veilgurad)

part 3. Towarzysze w większości mi się nie podobali. Jedynie Avelina była wyjątkiem. Fenris był ciekawy, ale nie pasował mi jego design. Reszta meh. Dla porównania w Origins lubiłem Alistaira, Morrigan, Stena i Oghrena. W Dragon Age 2 ciekawy był ten system przyjaźni-rywalizacji, który w zależności od relacji z kompanem dawał inne mechaniczne premie. Był to dla mnie kolejny system, który pozwalał na optymalizację buildu. W ogóle sam fakt, że kompani mieli swoje unikatowe mechaniki był powiewem świeżości w serii. Przykładowo, jeśli się nie mylę, nie można było np. zrobić lepszego tanka, niż byłaby nim Avelina, bo miała unikalne zdolności.

Wciąż, DA 2 nie miał świata, który by mnie szczególnie zainteresował. Próbowałem przejść grę ponownie, ale odpadłem jakoś w połowie. Dopiero bodajże rok po premierze, jak kupowałem w empiku punkty Bioware na DLC do Mass Effect 2 sprzedawca powiedział, że złotówkę taniej jest pudełko punktów w pakiecie z Dragon Age 2. Pamiętam, że zagrałem wówczas drugi raz od początku do końca, tym razem wojownikiem i obrałem inną stronę konfliktu. Parę lat temu kupiłem książki z serii DA i DLC do dwójki, więc prędzej czy później pewnie przeczytam „Utracony tron” i może inaczej spojrzę na Loghaina. Zagram w Origins z DLC (do tej pory przeszedłem zaledwie 3 dodatki z pakietu) i potem dwójkę i zapewne opiszę na blogu z mojej perspektywy.
Co do reszty – podobały mi się zwiastuny Inkwizycji i spontanicznie zamówiłem z odbiorem w sklepie. Był to pierwszy Dragon Age, którego kupiłem na premierę. Okazało się, że mój kuzyn, który nie był do gry przekonany, też kupił, a w sklepie pomieszali zamówienia i mi wydali jego kopię gry, a on dostał moją. Nie, żeby to coś zmieniało, ale trochę wtopa sprzedawcy. W każdym razie przeszedłem grę raz, a że miałem zupełnie inne zdanie niż opinie, jakieczytałem w internecie, założyłem blog.

Veilguard mi się nie podobał na pierwszym zwiastunie, ale kolejne mnie już kupiły – zwłaszcza te prezentujące rozgrywkę. Była to pierwsza odsłona serii, którą po ukończeniu zacząłem od razu od początku i pod względem gameplay’u, walki, eksploracji, rozwoju postaci, itemizacji to mój ulubiony Dragon Age. To właściwie Mass Effect w świecie Thedas, a formułę ME uwielbiam, więc chwyciło. Nie chcę się rozpisywać, bo o Veilguardzie napisałem już ogromny tekst. W każdym razie – każdy DA poza dwójką to sztampowa historia, ale tutaj końcówka rzeczywiście wynagradza podróż, a historie kompanów i ich zadania są chyba najfajniejsze w serii.

part 2. Fabuła z kolei była kolejnym odgrzanym kotletem. W tamtym czasie dużo grałem w NWN2 i kurczę, gra Obsidianu wszystko realizowała lepiej. Tymczasem Origins dał nudnych antagonistów - Loghain, który był oportunistą postępującym w idiotyczny sposób w obliczu plagi, którą przedstawiano jak ostateczny konflikt o przetrwanie cywilizacji (te cutscenki z intra inspirowane Mordorem i wojskami Saurona w filmach Jacksona). Arcydemon? W ogóle nie miał charakteru. Motyw zbierania sojuszników - doświadczony w wielokrotnie ogrywanym NWN2. Armia ciemności - pomioty arcydemona vs hordy nieumarłych Króla Cieni z NWN2 itd. Origins fabularnie mogę opisać po prostu jako warsztatowo dobrze zrealizowaną sztampę. Wątki regionalne były za to ciekawe, miały jakiś centralny konflikt i możliwość opowiedzenia się po jednej albo drugiej stronie. Fajnie zrealizowano początki, rozbudowując pomysł winiet z ToEE do dobrego, godzinnego prologu. Każdy bohater miał dzięki temu jakąś osobistą motywację w świecie. Z tego powodu najbardziej podobał mi się wątek krasnoludzkiego szlachcica. Jestem też pewnie jedną z niewielu osób, którym podobał się etap w Pustce. Za to uniwersalnie z całą resztą nienawidzę głębokich ścieżek.
Kompletnie nie zainteresował mnie świat z wyjątkiem lore magów, pustki i plugawców –kolega z akademika, który zaglądał mi przez ramię, gdy grałem, mówił, że to w sumie spaczenie z Warhammera. Czytałem wszystkie wpisy w kodeksie, ale nic szczególnie mnie nie porwało. Raczej typowe fantasy wzorowane średniowieczną Anglią.

To była okey gra, żeby zagrać w nią ze 2-3 razy, sprawdzając wybory, ale w ogólnym rozrachunku mnie rozczarowała. Nie miała niczego, co motywowałoby mnie do regularnych powrotów. Ostatnio próbowałem zagrać w Origins odświeżając grę przed premierą Inkwizycji i odpadłem w Lothering. Od początku do końca przeszedłem podstawkę tylko 3 razy.

Dodatek był już ciekawszy fabularnie, ale słabo go pamiętam. Quest z posiadłością baronowej, nieumarły rycerz w drużynie i męcząca końcówka z obroną miasta.

Mając takie spojrzenie na Origins poprzeczka nie była zawieszona wysoko i wiedziałem, czego spodziewać się od dwójki. Też ściągnąłem grę, gdy wyszła. Z początku nieco się odbiłem, jak od Mass Effect 2, ale ostatecznie się wciągnąłem.

Grając, przez pierwsze 10 czy 15 godzin miałem wrażenie, że gra nie ma fabuły głównej. Jakby była sklejona z sidequestów. Oczywiście po przejściu całości ogarniało się ramową narrację i dostrzegało detale, które spajały ze sobą poszczególne wątki. Sama historia lepiej do mnie trafiła – osobisty wątek rodziny, skazy we krwi, która chcąc nie chcąc za sprawą protagonisty albo jego rodzeństwa wplątała gracza w konflikt magów i templariuszy. Drugi akt z Arishokiem i qunari w ogóle był rewelacyjny fabularnie. Jedynie Meredith to niewykorzystany potencjał. Byłaby dużo ciekawsza, gdyby jej działania wynikały wyłącznie z osobistych przekonań, a nie z opętania czerwonym lyrium. Sidequesty były ciekawe, ale odbiór z pewnością psuł recykling obszarów.

Gra poprawiła problemy Origins. Rozwój postaci miał już rzeczywiste wybory, rozgałęzienia i alternatywne ulepszenia zdolności. Każdą klasą rzeczywiście grało się unikalnie. Klasy specjalne też bardziej mi się podobały niż w jedynce. Sama walka była jak dla mnie bardziej taktyczna – w większym stopniu nastawiona na synergie w drużynie – cross class combos. Gdzie np. nakładając wojownikiem status zachwiania na wroga można było go zdetonować łańcuchem błyskawic, zadając wówczas 300% obrażeń. Pozwalało to na optymalizowanie zadawanych obrażeń w zupełnie nowy sposób, bardziej efektywne granie. Walka na koszmarnym poziomie trudności była dzięki temu znacznie ciekawsza, bo cooldownami zarządzało się już z głową, dla określonych efektów i w zależności od sytuacji. Na normalnym poziomi trudności oczywiście nie miało to znaczenia i była klepanka jak w Origins – spamowanie czymkolwiek czyściło mapę. O ile część taktyczna w DA2 była lepsza i można ją było w jeszcze lepszy sposób zautomatyzować (bo nikt nie zamknął dostępu do skryptów AI za umiejętnością postaci jak w Origins), o tyle projekt walk był raczej kiepski, z przeciwnikami spawnującymi się falami z powietrza. Z systemu wyrzucono chyba penetrację pancerza, a zamiast pudłowania postacie trafiały, zadając mniejsze obrażenia. Walka prezentowała się jednak bardziej dynamicznie i miała lepszy feeling jak dla mnie – chociaż wizualnie bardziej podobały mi się animacje z Origins. Miałem też wrażenie, że lepiej odczuwało się przyrost mocy m.in. za sprawą ekwipunku, gdzie faktycznie można było powiedzieć, że ma się topowy sprzęt na dany rozdział gry.

Loon Od prawie 3 tygodni każdą wolną chwilę poświęcam na nowe Fire Emblem i nawet nie znalazłem czasu na obrobienie ostatniego odcinka podcastu po dwutygodniowej przerwie :D

Zajrzę jutro jak będę miał przerwę w robocie.

boy3 To "zjawisko" plus pieprzenie pseudoludologicznych dzbanów oduczyło mnie objeżdżania gier, które mi się nie podobały :P

Skoro nie cierpię Wiedźmina 3, serii Divinity Original Sin czy np. uważam Dragon Age Origins za najsłabszą grę w serii nie musi oznaczać, że te gry są gówniane. Po prostu z wielu powodów nie dostarczają mi tego, co najbardziej lubię i poszukuję w wirtualnej rozrywce i jednocześnie nie kompensują tych kwestii innymi metodami.

Polecam tak żyć. I przede wszystkim najpierw w coś zagrać samemu, a dopiero potem skonfrontować własne wrażenia z komentarzami innych graczy.

Podejrzewam, że wówczas spojrzenie na wiele gier byłoby zupełnie inne, niż kształtuje się w społeczności. Ludzie boją się krytykować powszechnie docenionych gier i przyznać się, że świetnie bawią się w powszechnie krytykowanych.

Jeszcze jakby dało się odfiltrować rzeczywistych graczy z doświadczeniem przy danej grze od pozerów, którzy nie grali a robią za agregatory ocen i medianę recenzji i opinii, to już byśmy mieli utopię.

Ergo No ja właśnie nie lubię takich wyliczeń. To czy gry są tańsze czy nie, lepiej obrazuje najniższa krajowa w danych okresie i ilość gier która można za nią kupić.
Tyle że wtedy nie porównujesz tak naprawdę wartości gier z różnych lat ze sprowadzeniem jej do wspólnego mianownika ceny z uwzględnieniem inflacji, ale patrzysz wyłącznie na siłę nabywczą, co jest imo nieprecyzyjne bo np. poprawiły się zarobki, wyższa stopa życia niż w pierwszej dekadzie po upadku PRL-u itd.

I pomimo, że gry są niby tańsze niż kiedyś, to i tak są drogie.
To czy coś postrzegamy jako drogie jest kwestią subiektywną. Jak ktoś ma miesięcznie wydzielony określony budżet na hobby czy nawet na rozrywkę po prostu to tak długo jak dany tytuł go interesuje, może mu nie robić różnicy czy zapłaci 60 euro czy 70 euro. Gry komputerowe/konsolowe to i tak tanie hobby w porównaniu z czymś w stylu podróżowania, fotografii czy kolekcjonowania czegoś, co rzeczywiście osiąga wysokie ceny.

Swoją drogą przy okazji afery z porzuceniem nośników Playstation Okiem Deva podawał ciekawe statystyki, tłumacząc, jak Sony manipuluje tymi statystykami, ale też zwrócił uwagę na wskaźniki, które mówią, że np. większość graczy kupuje maks 2 gry rocznie. Nie pamiętam już dokładnych liczb, ale więcej niż 4 gry rocznie kupuje jakiś niewielki odsetek użytkowników konsoli.

A na tą średnia krajową to wiesz, że nie warto patrzeć? Większość ludzi i tak zarabia w okolicach najniższej krajowej.
No tak, ale mediany prawie nigdy się nie podaje. Tylko wciąż, to nie ma znaczenia przy porównywaniu cen gier, bo jak mówiłem, najlepiej rzeczywistą zmianę samej wartości gry oddaje po prostu jej cena na przestrzeni lat z uwzględnieniem inflacji. Takie sprowadzenie do wspólnego mianownika. Ile gra z tego i tego roku kosztowałaby dzisiaj po uwzględnieniu spadku wartości pieniądza. I na tym skupiają się takie analizy, bo pozwalają wyizolować tę jedną, konkretną wartość, czyli właśnie cenę. Siła nabywcza to jednak co innego.

Veselar Tak całkiem nieironicznie w lore trylogii Mass Effect była mowa, że migracje ludności na Ziemi i w koloniach sprawiły, że dominują liczebnie ludzie o nieco ciemniejszej karnacji, a naukowcy przewidują, że w ciągu 300 lat na przestrzeni kilku pokoleń zatrą się wszelkie różnice jeśli mowa o odcieniu skóry.

Nie pamiętam, w której części to było, ale chyba już w leksykonie jedynki.

Ergo Ale ja się nie odnosiłem do Polski konkretnie ani do siły nabywczej w naszym kraju w zestawieniu z zachodem, a do zwykłego porównania cen i zmian wartości pieniądza i ten wskaźnik jest jak najbardziej rzeczywisty.

Dawne dajmy na to 50$ za grę w latach 90. to było znacznie drożej niż obecne standardowe 70$.

Nawet w Polsce. Weźmy za przykład Starcrafta. W 1998 r. średnia krajowa wynosiła 1239,49 zł a Starcraft z tego co pokazywały oferty sklepów kosztował 159 zl. Po uwzględnieniu inflacji ta kwota wynosiłaby na dzisiejsze 465-480 zł. Płacisz tyle za podstawowe wersje gry dzisiaj? No nie. Dziś średnia krajowa wynosi 9259,64 zł.

Siła nabywcza wzrosła - tu się zgadzamy. W przypadku gier wynika to jednak również z tego, że są relatywnie tańsze z roku na rok, mimo że nominalna cena rośnie.

Zresztą, jak porównywać to najlepiej standardowe ceny w $ czy euro, do których równają wydawcy.

katai-iwa to akurat prawda. Nominalna cena rośnie, ale po uwzględnieniu inflacji gry są w rzeczywistości coraz tańsze. Nie chce mi się teraz szukać bardziej aktualnych danych, ale taki wykres z 2022 całkiem dobrze to obrazuje.

Koszty produkcji rosną, konkurencja większa niż kiedykolwiek, największy udział rynku wśród konsumentów mają gry usługi. AAA o dużym budżecie mają coraz większe problemy, by się zwrócić. Takie Square Enix więcej zarabia na grach AA (Octopath np.) niż na Final Fantasy. Mają dylemat - ciąć koszty i ryzykować spadek jakości produktów albo podnosić ceny albo redukować etaty. Jak widać ostatnio w branży wygrywa redukcja etatów.

Bogas Pamiętam Bezsloneczną cytadelę jeszcze chyba ze spolszczonej części D&D 3.

T_bone Na koniec 2023 r. te najbardziej irytujące błędy wciąż się zdarzały. Może teraz jest już lepiej. W sumie fajnie byłoby znaleźć czas by znowu pograć.

Halabarda Geralta Bugi są kwestią indywidualną, zwłaszcza na PC. Ja np. nie miałem żadnych bugów ani nawet graficznych glitchy w Mass Effect Andromeda.

A co do CP to mimo wszystko widziałem kilku youtuberów i streamerów, którzy mieli identyczne błędy w tych samych momentach/scenach, więc trochę trudno uwierzyć, że ktoś ich nie doświadczył, jeśli pojawiały się na krytycznej ścieżce i wydawały się w 100% do zreplikowania (np. umierający Jackie z pistoletem zatopionym w głowie czy wcześniej przenikajacym przez zamkniete drzwi windy. Aczkolwiek wciąż, może ktoś miał szczęście i nie doświadczył. Ja na PC miałem tonę bugów, co zresztą na blogu widać na licznych screenach, a video rozem z "Incepcji" wrzuciłem kiedyś na yt.

elathir lol, zabawny bug. Nigdy nie grałem dłużej magiem. Parę razy skończyłem technologiem.

elathir Arcanum też przeszedłem bez patchy, ale tam jakoś nie zwróciłem uwagi na bugi. Ale ciekawe z tą zmianą płci.

Iselor Bez przesady. Ja znam tylko wąską grupkę tytułów i rzadko opuszczam ich strefę komfortu.

Darek1785 Przede wszystkim gry smakowałyby dużo lepiej i miałyby końcowo zupełnie inny odbiór, jakby gracze sprawdzali je osobiście i wówczas na podstawie własnych doświadczeń potrafiliby stwierdzić, czy dla nich gra jest dobra czy nie, co im się w niej podoba, co przeszkadza, co mogłoby być lepsze, gdzie nie wykorzystano potencjału itd. Rezultat byłby zapewne zaskakujący.

Nie ma nic złego w oglądaniu trailerów - bo mniej więcej mogą pokazać to co najlepszego gra ma do zaoferowania. Obejrzeć jakieś stage demo będące takim pionowym wycinkiem końcowego doświadczenia, żeby mieć ogląd na czym dana gra polega. Obejrzeć screeny. Posłuchać wywiadu z twórcami, którzy omawiają ficzery i mówią czym gra będzie a czym nie będzie - co pozwala odpowiednio dostosować oczekiwania. To ostatnie też jest często problemem, bo gry często są dziś krytykowane za to, że nie są tym, czym w gruncie rzeczy w ogóle miały nie być.

To wszystko jest milion razy lepsze niż absorbowanie opinii influencerów, którzy mają własny gust i często oceniają wszystko przez wąski pryzmat zainteresowań i jedynych słusznych rozwiązań w ich opinii. A wiadomo, jak coś jest inne to z automatu jest uznawane za złe.

Dziś normą jest budowanie opinii na cudzych opiniach. I nawet tacy "gracze" będąc kompletnymi dyletantami, którzy z daną grą nie mieli realnie styczności, walczą o obronę cudzej, zaadaptowanej na swoją opinii i wojują z ludźmi, którzy rzeczywiście w grę grali. Gorzej, bo często ktoś kto nie grał i ma takie w gruncie rzeczy wyobrażone pojęcie o czymś, totalnie neguje fakty dostarczane przez graczy, którzy z danym tytułem spędzili długie godziny, doszli do konkretnych wniosków na obszernej "próbce testowej" i mają rzeczywistą wiedzę o danej grze. Zderzenie wyobraźni i uprzedzeń z faktami.

DanuelX Przecież skorzystali - robiąc podstawkę i Hordy Podmroku. Narzędzia były przede wszystkim skierowane do graczy. To była cała platforma, która umożliwiała łatwe tworzenie autorskich kampanii i prowadzenie sesji online. Wirtualny symulator D&D 3E.

rossty Bo w czasach gdy produkcja gier jest nieporównywalnie droższa niż 20-25 lat temu, konkurencja na rynku z dnia na dzień coraz większa, a przekrój graczy coraz bardziej zróżnicowany i w większości interesujący się jedynie grami-usługami zrobienie nawet rewelacyjnej gry nie gwarantuje sukcesu sprzedażowego. Jest bardzo dużo dobrych gier, ale po prostu nie trafiają uniwersalnie w gust ogółu graczy.

Dodaj do tego jeszcze fakt, że po tylu latach masz bardziej specyficznie wyrobiony gust i jesteś bardziej wybredny i naturalnie ciężko znaleźć coś rzeczywiście świeżego, kiedy kontekst porównawczy rósł z roku na rok.

DanuelX Tech demo - podstawową kampanię można na siłę tak nazwać, ale to wciąż tylko ułamek całości. Poza fanami kto jeszcze miał korzystać z tych narzędzi? Kosmici? Ja rozumiem, że można NWN nie lubić, ale na tamte czasy ta gra zrobiła coś rewolucyjnego i negowanie tego faktu jest bez sensu. Zresztą to remake Neverwinter Nights z 1991 r., pierwszego graficznego MMORPG (co wówczas też było rewolucją). Podejrzewam, że ze względu na zacofanie Polski we wczesnych latach dwutysięcznych i ograniczony dostęp do internetu nowy NWN od Bioware w czasach swojej świetności nie przyjął się na naszym gruncie najlepiej i właśnie większość graczy kojarzy grę wyłącznie z kampanią podstawki.

boy3 Ze wszystkich RPG akcji w jakie grałem melee siadło mi tylko w Avowed i Veilguardzie. Ciężko znaleźć system, który jest satysfakcjonujący. Morrek to bardziej klasyczne podejście, gdzie większe znaczenie mają statystki i mechanika, do tego stopnia, że determinują trafienie. Konkurencja - w tym Gothic - poszła raczej w kierunku, że trafiasz bez problemu tylko najwyżej jak masz słabą postać/sprzęt to nie zadajesz sensownych obrażeń. Jeśli w RPG akcji jest broń dystansowa z celowaniem rodem z shooterow FPP/TPP to automatycznie gra mi się w nie lepiej. Chyba w miarę ogarnięty feeling strzelania po prostu łatwiej zrobić. Nie wiem.

DanuelX
Ja oceniam NWN jako kompletny pakiet a właściwie platformę do niekończących się przygód, których jakość nierzadko bije na głowę oficjalne moduły, z których OC był zrobiony na kolanie i wymuszony przez wydawcę jako swego rodzaju przykład, na co pozwala Aurora Toolset. Do tego rewolucyjny moduł DM-a, który prowadził graczy na sesji online.

boy3 Dawno grałeś w gothica, więc chyba trochę ci się pomyliło Silvaren Walka w gothicu jest fenomenalnie wykonana, możesz atakować mieczem od boku prawego, lewego, i na przeciwko siebie, oraz blokować ciosy Jednak animacje ciosu i bloku, oraz uniku są bardzo responsywne i sprawia że walka jest bardzo skillowa
Może na początku ma to jeszcze jakiś sens, kiedy broń mamy gównianą i niski poziom skilla, ale od pewnego momentu wystarczy trzymać LPM i w jednosekundowym odstępie wciskać strzałkę w górę, wyprowadzając kolejne ciosy w sekwencji i wrogów można w sumie odklikać. I dobrze to akurat zapamiętałem, bo nawet jeden kolega ze szkoły mi o tym mówił i to rzeczywiście działa nawet na orkach i jaszczurach. Jednoręcznym mieczem to w sumie wystarczy spamować na zmianę przód -> lewo bodajże.

Jedyna różnica w animacjach jaką pamiętam, to że od jakiegoś poziomu skilla trzyma się dwuręczny miecz już pionowo a nie poziomo w dwóch łapach jak jakiś chłop.

dzl Baldur 3 i tak jest bliższy papierowym sesjom rpg niż celebrowany tutaj Pathfinder WotR.
Jest, ale czy jest to cecha pożądana od cRPG aby dobrze się bawić? Ze względu na D&D 5E i itemizację przejdziesz grę kilka razy i kończą się pomysły na buildy. Tymczasem WotR to power fantasy, które ze względu na ekskluzywną zawartość zależną od mitycznych ścieżek i samą mechanikę pozwala się bawić nawet tysiące godzin.

Tak prawdę mówiąc, jak ktoś chce doświadczenie z papierowego RPG-a, to gra w papierowego RPG-a. Jak nie w realu, to przez neta. Graczy można znaleźć na grupach, forach, discordach. W multi BG3 to podobieństwo do sesji jeszcze jako tako ma sens na zasadzie wspólnego rozpracowywania sytuacji i jakiejś koordynacji działań - trochę jak prawie 25 lat temu w Neverwinter Nights z aktywnym DM.

W BG3 gracz w teorii ma większe możliwości ekspresji i podejmowania różnych dziwacznych, emergentnych interakcji, ale wciąż jest dość mocno ograniczany przez scenarzystów i designerów. Testując różne możliwości okazuje się też dość szybko, że dużo wyborów jest iluzorycznych, a symulacja świata zrealizowana została z przymrużeniem oka. Spora liczba akcji wymusza zawieszenie niedowierzania, bo nawet na sesji RPG MG raczej by nie przepuścił faktu, że gracz np. inflitruje twierdzę przeciwnika i rozstawia goblinom pod nogami wybuchowe beczki zaminowując teren i nie zwracając na siebie niczyjej uwagi. To w ogóle nie jest podejrzane ;]

Są rzeczy, które lepiej realizować przy stole, są też takie, które lepiej sprawdzają się w cRPG. Jak ktoś szuka sesji RPG, to powinien jednak zagrać sesję w RPG. CRPG też pozwalają na coś, czego raczej przy stołach się nie praktykuje - chociaż to zależy od reszty graczy. Jak ktoś jest power gamerem, to może tak rozpisać postać, że reszta graczy na sesji czuje się bezużyteczna. Wtedy jeden gracz dobrze się bawi, a reszta się nudzi i czuje się niepotrzebna. I w takich przypadkach dobrze sięgnąć po cRPG, gdzie nikomu swoim podejściem do rozgrywki zabawy się nie zepsuje.

BG3 to też memiczne exploity, które są całkowitym zaprzeczeniem sesji. Ta gra ma też masę rzeczy, które totalnie wybjiają z imersji i wiarygodności, jeśli gracz zacznie analizować. Przykład - spójrz na kartę postaci Minsca i powiedz, czemu ktoś, kto ma ponad 190 cm wzrostu i jest chodzącą kupą mięśni waży zaledwie 75 kg xD

Ja bynajmniej tej gry nie hejtuje i nie chcę umniejszać jej jakości. Jest w topce moich ulubionych cRPG. No ale to taki case gry, która zrobiła to, co inne gry robiły od 25 lat, a mimo wszystko odbierane jest całościowo jako coś rewolucyjnego i wcześniej niespotykanego. A jedyną rzeczywistą rewolucją w tej formule był budżet tak prawdę mówiąc.

tambo Wiem swoje. Przekonasz się na początku przyszłego roku.

A, to w porządku. Nie wiedziałem, że mamy tu insidera.

Wujek Face S. Szybko zjada baterię w handheldzie?

tambo "Zapomnij o PoE3. Robią tylko i wyłącznie Fallouta. Na nic innego nie mają kasy."

Z wiadomości wynik, że nie tylko, bo Grounded i Fallout to jedynie parę z obecnych projektów:
"Obsidian, który będzie kontynuował swoje obecne projekty, w tym Grounded, a także nowy projekt z serii Fallout"

Co konkretnie innego - nie wiadomo. Prawdopodobnie DLC do TOW2, bo te wciąż mają powstać i może to leakowane przez Avellone'a Avowed 2.

lukasz_31 Bo były lepsze. Mechanika break tam dużo zmieniała, bo można było negować odwet.
https://silvaren-rpg.blogspot.com/2023/07/subiektywnie-fire-emblem-engage.html?m=1

Silas1415 Mamy jeszcze Xenoblade'y i Metroidy :D

Bogas Save'y masz z wersji płytowej czy z GOG-a? Bo ponoć na GOG-u są elementy zapożyczone z modów, a jak grałem w wersję wydaną na Steam to też nie było to do końca "vanilla", bo przywrócono część zawartości (np. zasadzka po opuszczeniu twierdzy na bagnach). Dlatego pewnie nie da się użyć starych zapisów z rozgrywki.

USSCheyenne Super sprawa z tym skalowaniem. Zawsze zmieniałem rozdzielczość na 720p, bo wyżej już oczy bolały, bo wszystko zbyt drobne było, a stara wersja chyba już powyżej 900p zaczynała stwarzać problemy z wyświetlaniem i działaniem.

Bogas Później już nie śledziłem imprezy, ale fajnie, że coś pokazali.

boy3 W chwili gdy wierzchowiec do WoWa zarobił więcej hajsu niż cały Starcraft 2 (który nie dość, że sprzedawany był w trzech częściach i miał 3 DLC fabularne, to też miał mtx - commanderów m.in. w coopie), to nie ma się co dziwić, że idą w produkt, który ma szansę finansowo się zwrócić.

Nastawiona na historię strzelanka w otwartym świecie - według przecieków przypomina nieco nowego Spacer Marine, ale nie taka korytarzowa jak gra z uniwersum WH40k. W połączeniu z kinematografią typową dla Blizza, osadzona w świecie, który pomimo lat ewidentnie wciąż świetnie czują - ta wspaniała propaganda od czasów konfederacji z SC1 do czasów Dominium Mengska w SC2, nieinwazyjna resocjalizacja neuronowa (pranie mózgu).

Imo to uniwersum zasługuje na rozbudowę. Czytałem książki, czytałem komiksy, żałowałem anulowanego SC Ghost. Super będzie spojrzeć na to wszystko z perspektywy piechura.

Darek1785

WeCreateWorlds *sigh*

crotyx777 chyba pomyliłeś wątki.

ultraSsak Ja nie operuję na wierze, tylko faktach: "story driven open world shooter" (patrz screen)

Teraz bądź konsekwentny i napisz:
1. Co rozumiesz przez "slop"?
2. Co po tym cinematicu i zaprezentowanym fakcie definiującym rodzaj gry (patrz cytat i screen) wskazuje, że będzie to ten twój "slop"?

"Nastawiony na wyciskanie $$$$ z graczy" - z tych słów przebija szok, jakby dotyczył wolontariatu, ale jestem niemal całkiem pewien, że rozmowa dotyczy branży gier.

RoyRedemptioned LOL
Praktyka ma 20+ lat. Nazwij ją "rakiem współczesnego gamingu" xD
To nie lata 90., kiedy średni okres produkcji gier wynosił rok, potem 2 lata, a w nowym tysiącleciu zaczął się stopniowo wydłużać.

Kiedyś było takie hasło opisujące Blizzard - when it's ready [TM]

IIIIIIIIIIIIII Typowo. Napalisz się na grę, będziesz śledził newsy, aż kompletnie zapomnisz, że powstaje albo pogodzisz się z faktem, że jest tak odległe, że przestaniesz się interesować. Do czasu aż znowu wzbije się na paraboli marketingowych działań i tak w kółko. Był czas przywyknąć czekając na Starcrafta 2 i Diablo 3 ;p

Vukodlak A no tak. Nawet rok temu w sierpniu odświeżałem oba dodatki do NWN. Tam za nami biega po mieście kapitan drowów, żeby dać info o siłach inwazyjnych, ale można go unikać właśnie teleportami heh.

Marky Też mnie ukłuł wczoraj ten nagłówek xD

Metroid Prime to mimo wszystko wciąż bardziej Metroid niż strzelanka. Wrogowie służą tam bardziej za ruchome przeszkody. Z czasem i tak z nimi się nie walczy tylko przebiega do kolejnego pomieszczenia.

https://silvaren-rpg.blogspot.com/2026/07/subiektywnie-metroid-prime-remastered.html

WeCreateWorlds W dwóch pierwszy Baldurach miałeś urkyte limity czasowe na wykonanie niektórych questów (głównie towarzyszy - najpierw dawali ostrzeżenie, potem odchodzili bezpowrotnie albo np. w Ust Natha drowka kazała ci się stawić za 3 dni w określonym miejscu). W BG3 na pewno był ograniczony czasowo quest związany z sabotażem najnowszego numeru lokalnej gazety. Jak nie zdążyłeś w bodajże 3 dni, to gazeta trafiała do druku i cię obsmarowywała. Różnica była taka, że podróżowanie w BG1 i BG2 zjadało czas, czas płynął niezależnie od gracza - był system dnia i nocy. W BG3 dzień postępował tylko wtedy, kiedy udałeś się na długi odpoczynek. Więc w teorii czas stał w miejscu, póki sam nie zdecydowałeś się na przeskoczenie do następnego dnia.

Limity czasu w Fallout 1 były bodajże dwa - jeden na przeżycie mieszkańców krypty, jak nie dostarczyłeś waterchipa, to mogłeś zamówić dostawy wody karawanami. Tyle że to wiązało się z drugim timerem, bodajże 500 dni do inwazji supermutantów. Jeśli zorganizowałeś dostawy wody, to ten timer był dużo krótszy bo siły Mistrza łatwiej odkrywały lokalizację Vault 13.

W Fallout 2 na pewno był limit czasu wynikający z ograniczeń silnika. Gra nie mogła trwać dłużej niż 13 lat czasu gry czy coś koło tego ;p Wybicie Arroyo też chyba było za timerem, ale chyba było nieuniknione?

W Tyranny masz 8 dni na zajęcie sali wyniesienia. Zwykle da się to zrobić w 2-3, więc timer jest raczej hojny.

W Pillars of Eternity 2: Deadfire z opcjonalnym wyzwaniem Eothasa masz limit czasu na wykonanie głównych zadań w określoną liczbę dni, inaczej game over. Imagine - ludzie narzekali, że gra w narracji wymusza pośpiech, a ty sobie pływasz i robisz siedquesty, eksplorujesz. No to dali ograniczenia czasowe, zmuszające do pośpiechu i planowania kursu przez archipelag i optymalizowania doświadczenia i statku - ciekawe ile osób rzeczywiście grało z tym wyzwaniem :P

W Pathfinder: Kingmaker są systematycznie powracające zadania główne związane z pewną klątwą. Trzeba rozwiązać problem w określonym czasie, inaczej game over. Tam w sumie więcej było takich zadań. W każdym rozdziale było jakieś zagrożenie, które trzeba było pokonać i chyba jeśli nie udało się tego zrobić w określonym czasie - porażka kampanii. Ja np. miałem też buga, że jeden z kompanów (Jubilost) pojawia się w określonym czasie, np. 4 tygodnie od rozpoczęcia najazdu trolli, ale warunkiem jest, że zagrożenie nie zostało rozwiązane. W mojej pierwszej rozgrywce pokonałem trolle w jakieś 2,5 tygodnia bodajże, więc było za wcześnie, by Jubilost się zespawnował, a że zakończyłem quest główny - nie mógł się zespawnować. Ogólnie desing gry mocno gryzł się z limitem czasowym questów (gra dosłownie wymuszała koczowanie w stolicy i przeskakiwanie o 2 tygodni w kalendarzu np. awansując swoich urzędników).

W Fire Emblem Three Houses czas był zasobem. Tam dosłownie był kalendarz i wybierało się, którym z postaci poświęcić czas - np. miało się 2 (a później 3) sloty na "indywidualne nauczanie" tygodniowo, które podnosiło wybrane skille u wybranych postaci i takie lekcje można było raz w tygodniu przeprowadzić. Zasiewanie ogrodu dla roślin dających trwałe boosty do statystyk też było takim slotem do wykorzystania w danym czasie. Misja fabularna zawsze była w ostatni weekend miesiąca, a w poprzedzające ją weekendy wybierało się albo bitwy pomocnicze (dla expa) albo zadania fabularne związane z bohaterami - tych zadań była długa lista i trzeba było gospodarować czasem, nadawać priorytety. Na normalnym i łatwym poziomie trudności bitwy pomocnicze można było rozgrywać bez ograniczeń. Na hard i maddening jedna bitwa (pomocnicza lub sidequest) na tydzień.

Mass Effect 2 - limit czasu był po zdobyciu modułu IFF żniwiarza. To był trigger dla porwania załogi. Były bodajże 2 misje na uratowanie Kelly Chambers i 3 misje na resztę załogi - ale wtedy Kelly ginęła. Ale po za poświęceniem ludzi generalnie niczego to nie zmieniało. Można też było uratować wszystkich właściwie zbierając IFF na końcu i robiąc lojalnościówkę Legiona i lecieć od razu do finału.

Gry Bioware miały ukryte timery, ale nie powiedziałbym, że działały jak limity czasu. Raczej jako wyzwalacze. Po 3 z 4 misji aktywował się np. Lewiatan w KotOR, Virmire w Mass Effect 1. W Mass Effect 2 i Mass Effect 3 i w Dragon Age Veilguard były ukryte timery, po jakich odpalał się quest wątku głównego. Tzn. można odwlekać misje krytycznej ścieżki, robiąc sidequesty i misje towarzyszy, eksplorować świat gry, ale do czasu, bo po wyzwalaczach (np. zwerbowanie bodajże 3 towarzyszy i wykonanie 2 misji lojalnościowych w ME2 odpalał misję główną ze statkiem Zbieraczy).

Bukary W grze zachowały się ponoć placeholdery, więc może to też jest jakiś efekt niedoróbek.

Najlepsze to "miss... miss... miss... miss..." XD

lis22 Nie powiedziałbym, że Assassin's Creed od Origins to RPG, niby wzorowali się na Wiedźminie 3 ale dla mnie to całe RPG w tej serii to tylko taki wytrych, pretekst dla otwartego świata i jest to przygodowa gra akcji z elementami RPG, a nie odwrotnie.
Nie grałem, jak już wspomniałem, ale ludzie powtarzali mi ciągle, że to RPG akcji i w wielu aspektach wzorowano się na Wiedźminie 3, dlatego z takiego założenia wyszedłem.

Tutaj praktycznie nigdy fabuła nie była jakaś super, to też był pretekst dla gameplayu, eksploracji i walki, fabularnie wyróżniłbym tylko AC II, AC III, Unity i Origins.
Niczego to nie zmienia. Nie typowałbym fabuły jako elementu definiującego gatunek komputerowych RPG. Współcześnie stworzony dungeon crawler może mieć szczątkową fabułę zamkniętą w jednym zdaniu, pojedynczy quest główny i zero dialogów, ale nie przestaje być z tego powodu komputerowym RPG. Ale nie ma sensu spierać się o definicje, bo każdy ma własną i gracze różnie klasyfikują te same gry.

lis22 Grałem tylko w pierwsze AC i dość szybko mi się znudziło (bodajże po 3 fabularnym zabójstwie). Wiem, że seria w pewnym momencie skręciła w stronę RPG akcji, ale ponoć mocno wzorującym się na Wiedźminie 3, co dla mnie właśnie zachętą nie było.

Dungeony kojarzą mi się z bardzo powtarzalnymi lochami ze Skyrima ale z drugiej strony, żałuję, że jest ich tak mało np. w AC.
Widzisz, ja właśnie bardzo lubię dungeony w grach Bethesdy od czasu Morrowinda. Każda deadryczna kaplica na horyzoncie, każdy grobowiec, jaskinia, twierdza - zawsze wzbudzały u mnie dreszczyk emocji, bo łażenie po powierzchni oferowało co najwyżej ładne widoki i skrzekacze :P Może te dungeony miały powtarzalny wygląd, ale wewnętrzny layout był zwykle unikalny i mimo wszystko z biegiem czasu pojawiały się potężniejsze potwory i lepsze nagrody. W sumie dla mnie idealnym otwartym światem do eksploracji był chociażby Fallout 4. Ja się potrafiłem dobrze bawić eksplorując kolejne ruiny, a i powierzchnie całkiem spoko tam zagospodarowano robiąc labirynty z miejskich ulic i wertykalne obszary, bo były jakieś estakady itp. Nawet nie potrzebowałem questów i fabuły żeby się dobrze bawić.

lis22 Przede wszystkim trzeba dostosować gameplay do otwartego świata - możliwości poruszania się m.in. Wówczas nawet znalezienie metody dostania się do jakiejś skrzyni z unikatowym przedmiotem jest dodatkową nagrodą i daje satysfakcję nie tylko z nowego przedmiotu. Sposobność eksploracji zróżnicowanej rzeźby terenu, zabudowań, odkrywanie sekretów - świetnie to działa m.in. w Avowed.

Zamiast kopiować powtarzalne aktywności można rozmieścić różne "dungeony" czy jakiekolwiek obiekty do eksplorowania, gdzie będzie jakaś angażująca seria potyczek w ciekawej scenerii, może jakiś minibos na końcu - coś, czemu trzeba poświęcić czas, zamiast odhaczyć kolejny pytajnik. Tu oczywiście dużo zależy od bestiariusza, żeby to było różnorodne i ciekawie zrealizowane, a nie kopiuj-wklej 5 obozów takich samych bandytów z hersztem albo jeden typ moba w każdych podziemiach.

Można zaprojektować małe spotkania - jakichś ciekawych NPC, jakieś zainscenizowane miniscenariusze, na które gracz natrafia. Coś unikalnego i niepowtarzalnego, co może nie zajmie gracza na więcej niż parę minut, ale będzie czymś świeżym, przedstawi jakiś konflikt, zmusi do wyboru, refleksji, przyjęcia własnego zdania w jakiejś sprawie.

Do tego system walki - jeśli robisz grę na 40+ godzin, to rozwój postaci i walka muszą ewoluować, bo jak nic się w tym aspekcie nie zmienia, jak np. właśnie w Wiedźminie 3, to szybko wkrada się nuda i po prostu odechciewa się dalszej gry.

Draugnimir Skoro na tym etapie nie ma alternatyw, to w sumie jeszcze gorzej. Szkoda też, że ten motyw traktowania czasu jako zasób nie zadziałał tak, jak się spodziewałem. Myślałem, że to właśnie będzie skłaniać do kolejnych rozgrywek i mocno zmieni doświadczenie i narrację w zależności od tego, jak tym czasem się będzie dysponować i jakim aktywnościom poświęci się czas.

Grę chyba jednak odpuszczę. Za bardzo przypomina mi Wiedźmina 3.

Avonu Ja wiem, czy był trudny? Jak zacząłem grać w Baldur's Gate, miałem bodajże 11 lat i piracką wersję, bez dostępu do instrukcji czy poradników, a o internecie można było pomarzyć. Może to argument anegdotyczny, ale skoro dziecko potrafiło to ogarnąć...

Oczywiście mowa o adaptacji. W AD&D 2E nigdy nie grałem na sesji. System źródłowy był na pewno bardziej skomplikowany w użyciu przy stole, niż jego adaptacja w Baldurze.

Bogas Nah. Teraz po publikacji to i tak za późno.

W sumie już nieaktualne. Potrzebowałem te screeny do tego tekstu:
https://silvaren-rpg.blogspot.com/2026/08/powstaje-baldurs-gate2-remake.html

Bogas Mi się pomysł na rozgrywkę podoba. Oczywiście to wersja alfa, więc jakieś animacje mogą wyglądać na niedopracowane itp., ale generalnie zapowiada się (jak dla mnie) fajna zabawa mocami i czarami warlocka.

No i sama domena jest taką, która skupia się na magii i magicznych chowańcach, włada w niej arcylicz i jest jedną z nielicznych domen, w których pojawić mogą się smoki i beholdery (ten nawet jest w rozgrywce).

Intrygujący jest też fakt, że patronem głównej bohaterki będzie Tasza we własnej osobie.

Ja wiedziałem od początku, że to będzie "przygodowa gra akcji", a nie RPG, więc w sumie zero rozczarowań. Pierwsze skojarzenie jakie miałem, to trochę Hogwart's Legacy.

verify A to może stąd to "DX" w nazwie, że to jakaś nowa wersja, bo nawet na Steam wyszukuje coś o tej samej nazwie, ale wygląda inaczej. W każdym razie wygląda sympatycznie.

Ten remake Wizardry 1, co Bogas gra też kusi od dawna.

Halabarda Geralta Jakie to ma znaczenie? To wątek poświęcony konkretnemu tytułowi - w tym przypadku DLC do gry. Po co miałby zakładać nowy wątek, skoro może na temat gry (czy też danego DLC) dyskutować bezpośrednio pod stroną tej gry (lub DLC)?

Bogas Nie wiem czy polecanie Gorasul to dobry pomysł, a już na pewno nie Metalheart ;)
Oj, tak informacyjnie tylko rzuciłem, że były takie izometryki. Z Gorasulem miałem styczność tylko u kolegi, gdzie chwilę oglądałem, jak w to grał i pamiętam jakieś porównania do gier na silniku Infinity przytaczane w prasie, ale że mnie się podobają melodie, które już raz słyszałem, więc cały czas grałem w Baldury i Icewindy przez co nie czułem impulsu by pożyczyć od kumpla Gorasula ;p

Metalheart pamiętam, ze był oceniany raczej średnio w czasopismach, ale porównywany do Falloutów, więc chciałem spróbować. Nie znałem nikogo, kto by tę grał miał albo w nią kiedykolwiek grał. Dostępu do internetu jeszcze nie miałem, żeby ściągnąć pirata, a oryginały poza Extra Klasyką zacząłem kupować dopiero, kiedy sam zacząłem się utrzymywać, więc gra mnie generalnie ominęła w czasach premiery, a potem wszyscy o niej zapomnieli.

Był to jeden z tych tytułów, które te 20+ lat temu chciałem sprawdzić. Potem jeszcze 3 hack & slashe przykuły moją uwagę w prasie, których też nigdzie nie dorwałem - Loki (też ponoć średni), Silverfall (bodajże taki tytuł, steampunkowy świat) i Hellgate London (też ponoć rozczarował). Wszystkie trzy gry z tego co widzę są do kupienia na Steam.

[Gammorin] kolega opisał swoje wrażenia z King of Dragon Pass na swoim blogu: https://lisaroscrpg.blogspot.com/2021/04/king-of-dragon-pass.html

[Gammorin] dopiero teraz czytając was dowiedziałem się, że takie coś istnieje
Nic nie straciłeś ;]

boy3 Ogrywałem pół roku temu wasteland 2 i bardzo mi się spodobał, super tam wyszła walka, a fabularnie też była ciekawie napisana
Podobała mi się konstrukcja niektórych zadań w Wasteland 2 i pewne miejscówki jak dla mnie były lepiej zrobione niż w Wasteland 3. W trójce z kolei walka, rozwój postaci itemizacja wypadły znacznie lepiej. Fabuła też, bo mimo wszystko w dwójce była bardzo prosta. W trójce też jest prosta, ale nawet ciekawa ze względu na tę rodzinkę Patriarchy.

Jeśli nie grałeś w Wasteland 3 to gorąco polecam, bo sam się świetnie bawiłem przy tej grze.

Iselor Nier Automata to RPG? A tam jest jakiś rozwój postaci, ekwipunek itp.? Zawsze mi to wyglądało na jakiegoś slashera/beat'em upa czy coś w stylu River Ride, bo też są podobne sekwencje.

A co do codexu - kiedyś sporadycznie lurkowałem, ale to wyglądało tak, że trzeba było przebić się przez kilka stron shitpostowania, zanim trafiło się na coś sensownego, po czym znowu było kilka stron shitpostowania. A nastawienie ludzi do dyskusji polegało głównie na hejtowaniu. Zero merytorycznej dyskusji. Można było coś argumentować czy wyjaśniać, to dosłownie parę osób gadało normalnie, reszta tylko shitpostowała i była odporna na jakiekolwiek argumenty, jednocześnie nie podając kontrargumentów.

Dla mnie codex to od dawna ściek. Tak jak tu parę osób napisało - większość ludzi z codexu nie grało w tytuł X czy Y, ale nie przeszkadza im to w pisaniu postów na temat tych gier.

[Gammorin] koledzy grali i napisali tak:
A, to taka wschodnioeuropejska gra o smutnym alkoholiku, nic niezwykłego.

Nawet zabawna jeśli lubisz walkę w stylu jrpg.

Bierzgal Katastrofy od razu. Origins był mimo wszystko przyzwoity. Rzemieślniczo dobra robota.

py5znym4g Trailer będzie za paywallem, bo headstart na Netflixie, dopiero po 6h na youtube :P

mohenjodaro Nieproporcjonalny nadmiar walki po opuszczeniu Sigil (Klątwa, Baator, Tartar)

Diablo 2

Probitas Obie części Original Sin po bardzo fajnym początku szybko zaczęły mnie nudzić i męczyć. Jedynkę przeszedłem na siłę, dwójkę próbowałem dwukrotnie i za każdym razem pod koniec 2 rozdziału już mi się nie chciało tego ciągnąć (w sumie ze 110 godzin nabiłem w dwójce).

Baldur's Gate 3 we wczesnym dostępie przynajmniej przy pierwszych iteracjach bardziej przypominał DOS-y właśnie. Niesamowicie męczył, mechanika D&D była nadpisywana rozwiązaniami z DOS-ów, gdzie w pewnych aspektach występowała redundancja, pewne elementy dedeków traciły swoją funkcję kompletnie i generalnie działy się przeróżne cuda, które nie powinny mieć miejsca i to niesamowicie mnie wkurzało. Sterowanie też było skopane (nie było szybkiego rozłączania drużyny, każdą postacią trzeba było manualnie wykonywać skoki, przejmując kontrolę jedna po drugiej).

Pełna wersja jednak dowiozła. Z części dyskusyjnych rozwiązań zrezygnowano, inne elementy poprawiono. Przez drugą połowę 2023 grałem prawie wyłącznie w BG3 i przeszedłem wówczas grę 5 razy i dziś z czystym sumieniem nazwałbym BG3 jednym z ulubionych cRPG-ów. Więc wydaje mi się, że mimo wszystko gra ma dużą szansę się spodobać.

Jedyny minus to tak naprawdę fabuła, która jako tako trzyma się wyłącznie do końca 2 rozdziału póki nic o niej nie wiadomo, przez co działa tylko za pierwszym razem. Potem to równia pochyła, gdzie nic nie ma sensu, postacie dramatu porzucają swoje przekonania, zamiast osiągnąć główny cel gracz musi się starać o coś zupełnie przeciwnego, a w scence po napisach głównych złych przedstawia się jako debili, którzy oparli swój plan na całkowicie błędnym założeniu. Do tego trochę retconnów, które u fanów FR czy D&D ogólnie mogą wywołać pewne zgrzytanie zębami. Oczywiście nie każdy zwróci na to uwagę, niekoniecznie tych samych rozwiązań fabularnych doświadczy, a nie siedząc w uniwersum na pewne rzeczy ktoś najprawdopodobniej przymknie oko, więc nie dziwi mnie, że tylu graczy broni tej fabuły.

Więc nawet mimo dennej historyjki gra się świetnie i warto dać BG3 szansę. Nie wiem jak teraz, ale przez pierwsze pół roku gra była dość zabugowana mimo kolejnych patchy. Optymalizacja za to była świetna. Po premierze zwiększono też możliwości kreacji postaci o kolejne podklasy i rozszerzono rozczarowujące zakończenie o interaktywny epilog dla całej przygody i nowy rezultat zwieńczenia historii jednej z postaci towarzyszy. Nic tylko grać, zwłaszcza w tej cenie.

Shadoukira Okazało się również, że większość osób podczas pierwszego przejścia tworzy raczej dość „standardowego” bohatera najczęściej białego mężczyznę bez żadnych większych udziwnień.
To wyszło na jaw jeszcze na początku wczesnego dostępu.
Imagine - możesz spełnić dowolną fantazję, być każdym, a decydujesz się grać "sobą".
Potem gracze się dziwią i oburzają, że developerzy wciskają do gier opcje kreacji postaci, aby przeróżne mniejszości też mogły zagrać "sobą" xD
Albo gdy przekrój NPC odzwierciedla w jakimś stopniu przekrój grupy odbiorczej. Skandal xD

Nie chcę gatekeepować, ale kiedyś komputerowe RPG nie miały takich problemów i grupa docelowa była, jak to napisał NOWAHUTANACZASIE w miarę normalna, ale były to czasy, gdy RPG były domeną nerdów i geeków, a nie gatunkiem dla mainstreamu.

Dziś zamiast entuzjastów roelplay'u i osób realizujących różnorodne koncepty postaci mamy graczy oportunistycznie prowadzących self-inserty.

Narzekanie na obecny wygląd spraw jest lekką hipokryzją.

Drakkar84 Mimo wszystko early access nie wyklucza wewnętrznych beta testów. Nikt z graczy, którzy kupili ea nie siedzi przecież 8h dziennie klikając ciągle jeden i ten sam przycisk w menu aby sprawdzić, czy gra się wywali do pulpitu.

realsolo Ale trans nie był scenarzystą xD

boy3 Ja te zadania zapamiętałem jako takie misje na parę minut, które prowadzą cię za rękę od początku do końca, Geralt mówi ci co masz myśleć, żebyś czasem nie poczuł się zagubiony, treść tych zadań można streścić jednym zdaniem a na końcu wybierasz zawsze jedną z dwóch opcji.

No i prawie zawsze scenarzyści stosowali odwrócenie oczekiwań, więc po którymś queście z kolei wystarczyło spodziewać się czegoś odwrotnego niż się pozornie wydaje i wówczas zero zaskoczenia.

Wciąż lepsze od generycznych questów z random generatora w Cyberpunku.

Oczywiście mówię o typowych sidequestach jak ten z wilkołakiem chociażby. Te z główną obsadą gry były dużo ciekawsze i dłuższe. Podobnie w CP.

Sandro_de_Vega Zbyt wiele systemów morrowinda jest do kompletnej przebudowy, żeby to miało sens.
Na tym polega remake, na ponownym wyobrażeniu gry, podczas gdy remaster zostaje wierny oryginałowi, podbija rozdziałkę, dostosowuje grę do współczesnych systemów.

Pierwsze co mówiono np. o remake'u KotOR-a, którego stara wersja działa na systemie d20, było to, że nowa wersja prawdopodobnie zmieni się w RPG akcji, w którym gracz będzie sobie machał świetlówką w aktywnym, zręcznościowym systemie walki, bez rzutów kośćmi. Remake Residentów (zwłaszcza chyba 2 i 3) dość mocno różni się od pierwowzoru, gdzie tank controlls i statyczną kamerę zamieniono na TPP i gry bardziej przypominają gry akcji.

Remake Baldur's Gate 2, o którym niedawno były plotki też nie będzie miał wiele wspólnego z oryginałem, poza samą treścią - a zapewne i tam sporo rzeczy się zmieni.

Morroblivion i Skywind to przecież "rimejki" Morrka, totalne konwersje na rozgrywkę kolejno z Obliviona i Skyrima. W remake'u nigdy nie chodzi o zachowanie i wierne odwzorowanie mechanik, tylko o zrobienie współczesnej wersji gry w duchu oryginału, gry pasującej dla nowego pokolenia.

Assassinek06 odpisałem ci dosłownie na ten komentarz:
Nie zrozumiałeś chyba. Nie chodzi o to czy dali czy nie dali. Chodzi o to, że w momencie, gdy można dać to żaden powód, żeby się tym podniecać. Jak chcą się wykazać niech wydadzą "fizyka" na PS6. 😉

I mój post odnosił się do wydania na konsoli Sony, o którym sam pisałeś. Więc jasne, wydają na płycie, bo mogą, ale na każdym fizycznym egzemplarzu studio zgarnia mniej pieniędzy niż na każdej cyfrowej kopii. Więc tak - gracze wciąż mają wybór - nośnik vs cyfra, ale w tym przypadku producent gry nie odebrał tego wyboru w myśl maksymalizacji zysku (bo więcej by zarobili na cyfrowych egzemplarzach). Mowa o ekosystemie Sony.

Skąd ci się tam steam wziął xD

Kwisatz_Haderach Tricia Helfer gra tam główną postać? :O To z ostrożnego entuzjazmu pojawił się u mnie hype na Warlocka.
Muszę sobie teaser odświeżyć, bo chyba nic się nie odzywała, bo inaczej rozpoznał bym ją po głosie po maratonach BSG i SC2.

Toola rozpoznałem, ale pewnie skończy się jak z Mansonem przy Origins, że muzyka z trailerów buduje zupełnie inny klimat i styl

Assassinek06 Wydając na płycie potencjalnie zmniejszają swój zysk. Według danych podanych przez Okiem Deva, to developerzy sporo więcej zarabiają ze sprzedaży kopii cyfrowej a nie fizycznej. Do wydawcy trafia około 70% kwoty za cyfrę i 45-55% kwoty z ceny pudełka.

marvin92 W Dragon Age 2 było jeszcze więcej ustawień niż w Origins i dostęp do panelu SI nie został zablokowany umiejętnością "Taktyki".

PoE 2 robi coś podobnego, ale chyba w jeszcze bardziej rozbudowany sposób. Można albo sobie zautomatyzować wiele powtarzalnych komend albo nawet całą walkę. Bardzo fajnie to działa. Wzorowali się właśnie m.in. na serii Dragon Age i systemie Gambit z Final Fantasy XII.

Byłoby super, gdyby dodali dostosowywanie skryptów AI z Deadfire do PoE1. W końcu wrzucili do gry system turowy po 10 latach i przenieśli całość na nowszą wersję Unity. Można pomarzyć pewnie.

LokalnyRzezimieszek promujących poprawność polityczną i inkluzywność.
Warlock: Dungeons & Dragons to będzie jedna z takich gier ;)
Po czym wnosisz? Bo z teasera póki co nic takiego nie wynika.

Morena W jedynce nigdy nie używałem, w dwójce zawsze, ale tam jest to jedno z najlepszych tego typu narzędzi w grach.

Morena Każda tarcza daje minus do Celności, ale jak tankujesz, to coś za coś. Tu bardziej chodzi o to, że atakujesz na zmianę bronią i tarczą i te ciosy tarczą wypadają bardzo blado pod względem celności i obrażeń w stosunku do ataków bronią w głównej ręce. Technicznie przypomina to walkę dwiema broniami, ale w praktyce nie dostajesz żadnych korzyści do tempa ataku jak przy dwóch broniach i talent walki dwiema broniami też na to nie działa. Dużo lepszym rozwiązaniem jest jakakolwiek inna tarcza, bo z rąbnięciem tylko dwie mają super właściwości, które ten DPS podbijają.

Drzwi od Stodoły to noob trap. Dlatego o tym wspomniałem, bo to nagroda na początku gry i każdy tego używa, a w praktyce jest jak kula u nogi xD

Morena Możesz resetować rozwój towarzyszy z wyłączeniem ich cech (umiejętności, talenty z parzystych poziomów, zdolności klasowe z nieparzystych poziomów). W przypadku głównej postaci i najmowanych poszukiwaczy przygód możesz dodatkowo zmieniać dystrybucję punktów rozdzielonych na atrybuty. Pamiętaj tylko, że resetowanie maga automatycznie wywali mu czary spisane z grymuarów i w pamięci będzie miał tylko te wybrane podczas awansowania i wszystkie inne trzeba będzie kopiować ponownie - to kosztuje w złocie, ale pieniądze dość szybko przestaną być problemem.

Dwie sugestie tylko dam:
1. W przypadku Edera nie dawaj mu tarczy z rąbnięciem, chyba że będzie to Smocza Paszcza albo Barykada Badgradra. Tego typu tarcze drastycznie obniżają dps.
2. Kapłani są w top 3 najmocniejszych klas do solowania gry i generalnie spisują się w każdej roli - walka melee z buffami, support (niezbędne modlitwy przeciwko różnym przypadłościom), nuker (bardzo wysoki dps jednym konkretnym czarem). Jak masz jednego kapłana w drużynie to przeważnie będzie zajęty buffowaniem. Leczenie przynajmniej z mojej perspektywy prawie nie jest potrzebne (pewne magiczne buty i talent Odzyskiwanie gotowości weterana - wystarczają na większą część gry).

W tym systemie im większą masz premię do trafienia, to nie tylko rośnie szansa trafienia, ale też trafienia krytycznego. Można to stackować do tego momentu, że przeciwko pewnym przeciwnikom (nawet bossom) można mieć 100% szansy trafienia i 100% szansy trafienia krytycznego. Całkowicie albo prawie całkowicie da się wyeliminować RNG w większości walk, albo zmarginalizować wpływ rzutu kością na wynik potyczek.

asasin24 Cool, więc po co komentarz? :P

WeCreateWorlds Mimo tego to wciąż było karkołomne zadanie. Jeden z testerów zasugerował, żeby towarzysze mogli się wtrącać w dialogi, w końcu w każdej grze Obsidianu było to normą. Sawyer zapytał wówczas, gdzie w Fallout 3 były takie sytuacje, aby towarzysz odzywał się w środku konwersacji z NPC - w silniku nie było takich funkcji dla kamery, dla dialogów itp., no nie było to technicznie wykonalne przy ograniczeniach czasowych, jakie narzucono produkcji.

Jeśli chodzi o czas tworzenia gry, to najdłużej powstająca gra przy której Sawyer pracował od początku do końca była paradoksalnie najmniejszą - Pentiment. W dodatku MS wprost powiedział, że gra nie musi się dobrze sprzedać, wystarczy aby była dobra.

Fantasta_13
Tak prawdę mówiąc, to marketing przedstawiał PoE jako spadkobiercę nie tyle BG co wszystkich gier na silniku Infinity, a więc i Tormenta i serii Icewind Dale. A co do dwójki, sam grając pierwszy raz oczekiwałem swego rodzaju siłowej konfrontacji z Eothasem, była zresztą ta grafika przedstawiająca towarzyszy widzącego na pokładzie statku, gotowych do walki i Eothas wyciągający w ich stronę dłoń. Ale już wolę taki nietrafiony marketing, niż gdyby rzeczywiście była walka z adrowym kolosem. Dla porównania - finałowa potyczka z Mass Effect 2 była właśnie krytykowana z takich samych powodów, z których krytykowano by walkę z Eothasem w Deadfire, gdyby do niej jednak doszło. Taka trochę "gamifikacja" zwieńczenia wątku.

Personę 5 mam wciąż przed sobą. Z tego uniwersum to tylko SMT V ograłem z 8 razy xD Co do Disco - historia mi się bardzo podobała, ale czułem się tam jak pasażer, który wielokrotnie miał związane ręce. Bardziej detektywem czułem się grając w Danganronpy czy chociażby Morderstwo na Erydanie (DLC do Outer Worlds). Disco Elysium mimo fajnej historii rozczarowało mnie zakończeniem. Developerzy też nie przewidzieli kilku rzeczy, jak m.in. możliwość zrobienia czegoś w innej kolejności, co blokowało potem progress sidequestów albo czyniło pewne dialogi niedostępnymi właściwie bez powodu, bo twórcy założyli sobie, że aby poruszyć dany temat trzeba to zrobić w jednym i konkretnym momencie.

Co do gustu, to trochę tak jest, bo w gruncie rzeczy każdą grę Obsidianu lubię, niektóre uwielbiam (South Park jeszcze do ogrania) chociaż z tą historią jako rzecz drugorzędną to tak ogólnie mówię, bo jednak ważniejsza jest dla mnie rozgrywka. Rozgrywka, która nie daje mi funu nie uciągnie nawet najlepszej historii w moim przypadku. Player's agency i podejście do konstrukcji wyborów i konsekwencji to już trochę inne zagadnienie, ale dobrze zrobione sprawia, że nawet przeciętna historia wchodzi mi lepiej.

Fantasta_13
Jeśli dobrze pamiętam, to były też zakończenia, które oznaczały mniej więcej tyle, że bez kolejnej interwencji, cykl dusz się załamie. Nie byłoby zatem możliwe rodzenie się kolejnych ludzi ze "zdrowymi" duszami. Co także trywializuje dokonania dwójki, bo oznacza koniec - tyle że odwleczony. Chyba że traktować to jako pole do sequela - ale ten w takim wypadku musialby nadpisać rozwiązanie z dwójki. Mamy więc patową sytuację 😄
No nie, ale to coś, co Sawyer tłumaczył po premierze i co poprawiono w jednym z patchy. Generalnie pracując nad grą zespół scenarzystów miał większą świadomość treści od przeciętnego odbiorcy i pewne rzeczy wydawały im się oczywiste, co było przeoczeniem, bo nie były oczywiste dla graczy.

Generalnie Josh sprostował, że cykl reinkarnacji jest naturalnym zjawiskiem występującym na Eorze. Istniał przecież zanim Engwitanie stworzyli bogów. Maszyna na Ukaizo miała jedynie uregulować przepływ dusz w taki sposób, aby Rymrgand mógł stale odprowadzać część esencji by zasiliła dalsze istnienie bogów. Jednocześnie maszyneria ta stworzona przez najlepszych animantów miała zmniejszyć ryzyko występowania chorób dusz, jak właśnie próżnorodzenie itp.

Zniszczenie maszyny Engwitan na Ukaizo zdestabilizowało obecny przepływ dusz, ale z biegiem czasu on się ureguluje na nowo, jak to było przed powstaniem tego "wspomagacza". Dusze wędrują do zaświatów przez żyły adry. Celem Eothasa było wzmocnienie śmiertelników, "wygaszenie" bogów. Zresztą boscy byli takimi bateryjkami na czarną godzinę, właśnie na taką sytuację. Dlatego w Avowed 3 lata po Deadfire mówi się, że boscy w zasadzie zniknęli (bogowie ich wchłonęli by podtrzymać swoje istnienie). Dlatego fabuła Avowed była dla mnie tak intrygująca, bo gracz wcielał się w boskiego nieznanego pochodzenie w świecie, gdzie większość boskich zginęła niemal w jednej chwili. I biorąc pod uwagę pochodzenie bogów Eory, to fabuła Avowed jest naprawdę bardzo dobrze napisana i tematycznie wpasowuje się idealnie w uniwersum. W Deadfire był też Rekke, pochodzący z nieznanego kontynentu, gdzie - jak wspomina - wierzą w "jedynego" boga. I jego ojczyzna, Yezua, jest wspominana jako trzeci główny ośrodek kultury Engwitan na Eorze. Teraz, jak Moździerz Ondry został zdezaktywowany, można pożeglować do Yezui.

Eh, chciałbym Pillarsy 3 albo chociaż Avowed 2.

Lubię takie gry RPG, które operują bliżej low fantasy i w których świat się nie kręci wokół postaci bohatera. Problem z PoE2 mam taki, że przez całą jedynkę i 90% dwójki jako gracz dostawałem feedback, że ten świat w dużej mierze kręci się wokół mnie.
Błędne założenie. Tak naprawdę jesteśmy bohaterem z przypadku. Biawac uczynił gracza widzącym, jednocześnie przeklnął go przebudzeniem. Tak się złożyło, że jedna z przebudzonych inkarnacji z poprzednich żywotów była inkwizytorem na usługach Thaosa. Gracz szukał sposobu by wyleczyć się z przebudzenia i nie popaść w obłęd jak Maerwald czy pensjonariusze lecznicy dusz.

W dwójce jest to już naciągane, na zasadzie, że Eothas wchłonął część naszej duszy i dzięki temu jesteśmy jedynym łącznikiem z nim i możemy za nim podążyć. Ale wciąż, nie nazwałbym Eory settingiem heroic fantasy. To nie Forgotten Realms, gdzie w pewnym momencie mierzysz się z bogami jak równy z równym i stajesz się jednym z nich.

Dlatego wydaje mi się, że napisanie naprawdę dobrego RPGa to akt wymagający ogromnego wyczucia równowagi pomiędzy dawaniem graczowi swobody i sprawczosci a daniem mu ciekawej, zaskakującej i dającej do myślenia historii. Niewiele znam gier, którym się to udało
Dla mnie historia i tak jest raczej kwestią drugorzędną, a w zakresie wyborów to najbardziej cenię ciąg przyczynowo-skutkowy, możliwe do przewidzenia konsekwencje, żeby wybór rzeczywiście był problemem, a nie aby tanio wzbudzać emocje gracza przez jakieś tandetne odwrócenie oczekiwań i efekt motyla - bo czemu mam się przejmować i obwiniać za coś, na co realnie nie miałem wpływu, bo było nie do przewidzenia?
Najbardziej lubię dobre player's agency. Że nie masz wyborów domyślnie dobrych i złych, że gracz wybiera je jak automat zgodnie z odgrywanym charakterem. Lubię, kiedy za każdym wyborem można wyartykułować osobistą motywację z perspektywy prowadzonej postaci. I kiedy każda z przedstawionych opcji ma wiarygodny sens wyboru bez względu na charakter. Coś takiego robił m.in. KotOR2. Scenarzysta mówi ci, że musisz osiągnąć określony cel, ale ty chcesz go osiągnąć w taki a nie inny sposób, nie dlatego, że jesteś do tego zmuszany, tylko masz w tym prywatny interes z punktu widzenia prowadzonej postaci.

Zły Wilk Extended Cut DLC do Mass Effect 3 dodało czwarte zakończenie

W Planescape: Torment jak wkurzysz Panią Bólu więcej niż raz to już nie wrzuci cię do labiryntu, tylko zamieni w drobny mak, co ponoć kasuje zapis z rozgrywki ;] https://www.youtube.com/watch?v=TLfkGYXXQXs

W Baldur's Gate 3 pod koniec 2 aktu jest taka iluzja wyboru dotycząca naszego obrońcy -

W Masce Zdrajcy

Pewnie są też inne gry, ale nie pamiętam. Na pewno bez udziału osób trzecich można jeszcze zginąć w prologu Torment: Tides of Numenera po prostu podejmując nietrafione decyzje. Albo olać polecenie Kyros w Tyranny i nie spełnić jej rozkazu w wyznaczonym czasie - instant game over. W sumie w Arrival DLC do Mass Effect 2 też jest "bad ending", jak w finale będziesz się ociągał i odliczanie dojdzie do 0. Na dobrą sprawę, to w Mass Effect 2 i Dragon Age Veilguard masz analogicznie zrobione złe zakończenia

Fantasta_13 niektóre jego wersje całkowicie przekreślają wszelkie inne decyzje podjęte w grze (co za znaczenie ma to, kto kontroluje Wyspy, jeśli świat się skończy)
W gruncie rzeczy tylko zniszczenie świata przekreśla wynik podejmowanych decyzji, ale to raczej logiczny skutek :P

Rozumiem jednak rozczarowanie. Jak pierwszy raz grałem w Pathfinder: Wrath of the Righteous, to wybrałem ścieżkę Aeona. Jego moce pozwalały m.in. cofać się w czasie i zmieniać bieg wydarzeń. Absolutnie wszystko co zrobiłem przez całą grę w rzeczywistości nie miało miejsca. Też na swój sposób czułem rozczarowanie oglądając wszystkie slajdy o tym jak zniweczyłem swoje wszelkie starania.

juthatsall Szanuję Josha za F:NV ale tego typu "fajne" rozwiązania jak wymuszony ekran końcowy gry, gdy nie podejmiemy się głównego questa w PoE sugerują, że byłby strasznym Mistrzem Gry. "Nie robisz po mojemu? Nara!". Fake decyzje nie są spoko
On ma właśnie przeciwne podejście i zawsze ganił sugestie projektantów, którzy chcieli ograniczać działania gracza.

Zauważ jednak, że brak bezpośredniej, fizycznej konfrontacji z bogiem wynika z przyjętej konwencji, nie mieści się w wiarygodnych ramach realiów. Taki bóg może zgnieść cię jak robaka i nie masz nad nim mocy sprawczej.

No i cRPG to nie RPG. Grając w grę video nie masz MG, który improwizuje i bierze pod uwagę każdy możliwy scenariusz. A nawet jeśli, to wciąż powinien się rozgrywać w wiarygodnych realiach przyjętej konwencji. Ostatnio słuchałem wywiadu, gdzie Josh krytykował MG, który robił wszystko by nie zabić graczy. Ogólnie irracjonalne działania prowadzące do tragicznych konsekwencji nie zawsze są dobrym wyborem. Nie z każdej sytuacji da się znaleźć wyjście. PoE2 zaczynasz praktycznie pozbawiony części duszy i jedną nogą w grobie. Śmierć w tym settingu jest ostateczna, tam nie ma magii, która cię wskrzesi. Dostajesz szansę ocalenia życia albo powrotu do cyklu reinkarnacji. Krótka piłka. Jakby - gracz nie jest w pozycji do negocjacji.

TheFrediPL właśnie że działa. To że ktoś nie ma pojęcia jak dokładnie działa system nie ma tu znaczenia. Ważne, że gracz dostaje informacje, jak w łatwy sposób uniknąć kar wynikających z tego systemu i na uniknięcie tych kar ma ze 4 albo 5 sposobów, a mimo to z jakiegoś powodu nie ogarnia żadnego z nich pomimo instrukcji wyświetlanych jak dla dziecka, to gra naprawdę nie jest tu problemem.

No i prosta sprawa - jak ktoś nie lubi erpegowej mechaniki w systemie walki, to zostaje, bo ja wiem - nie grać w erpegi. Jest masa gier akcji, gdzie ważniejszy jest małpi refleks i to jak klikasz, a nie rozwój postaci i progresja ekwipunku. Może jakieś slashery będą bardziej odpowiednie?

Taki wasz obraz, kryptoenztuzjaści woke xD

Dead Men Obsidian skończył się z 8 lat temu wraz z Pillarsami drugimi, teraz to wylegania woke miernot, dla których inkluzywnosc jest ponad wartościowy gameplay czy historię, a Matt Hansen i jego wynurzenia to idealny przykład gdzie jest Obsidian obecnie.

Matt Hansen - FAFO. Dostał to na co zasłużył za durne wypowiedzi i doczekał się zwolnienia. Ale już abstrahując, czy był po prostu sarkastyczny i pierdzielił aby wkurzać ludzi, czy wypowiadał się w 100% szczerze w oparciu o własne przekonania, nie miało to najmniejszego znaczenia dla gry.

Przy Avowed zajmował się stroną artystyczną i ta wzorowo oddaje tę do tej pory odkrytą część uniwersum Eory, gdzie nowością w Avowed są właściwie same Żyjące Ziemie. Wszystko inne wygląda jak powinno - bardzo znajomo. Prywatne przemyślenia Hansena w żaden sposób nie rzutowały na stronę wizualną grą (picrel). Więc o co tyle hałasu? Co wam ten Hansen zrobił takiego w Avowed, że patrzeć nie możecie? xD

Woke to wy ludzie macie w głowie xD Nie lubię wciskania ideologii na siłę do dzieł kultury i w całym Avowed irytowała mnie tylko jedna postać niebinarna powiązana z questem, a irytowała głównie dlatego, że znów tłumacze poszli na łatwiznę i użyli dukaizmów, co zwyczajnie fatalnie się czyta. A Rada Języka Polskiego siedzi i milczy. Czy ten jeden NPC zepsuł mi to frajdę z gry? W najmniejszym stopniu nie, bo to nieistotny szczegół. Więcej woke było w Wiedźminie 2.

Wszyscy co tak przychodzą tu na forum ponarzekać na woke przypominają mi mojego kolegę kolegę z pracy. Wy zupełnie jak on, macie obsesję. Niby nie lubicie, ale oczu oderwać nie możecie. On np. cały czas sam wyszukuje jakichś filmików z ludźmi afiszującymi się różnymi odklejonymi poglądami, facetów poprzebieranych w damskie fatałaszki. Was to chyba kręci. Pewnie jak on siedzicie i oglądacie takie treści bez przerwy i się sami nakręcacie z krucjatą na coś, czego przecież nie cierpicie, ale macie z tego radość i chyba boicie się przyznać przed samymi sobą - tak was widzę xD

Jak wam to całe woke przeszkadza, to czemu nie funkcjonujecie jak normalni ludzie (jak np. ja) o "normalnych" hetero poglądach i czemu po prostu nie olejecie tematu. Po co poświęcać na to atencję, skoro to jest nieinteresujące, skoro was to rzekomo brzydzi?

Ta obsesja wyzierająca z waszych postów sugeruje, że was to po prostu jara xD

TheFrediPL
kto wpadł na pomysł by tierowo(chyba że gry mi się mieszają ale to w avowed było chyba) traktowac wrogów, w sensie że bez gearu o wyższym poziomie nie pokonasz wroga nawet jak statystyki podobne przedmiotu z wyższego i niższego poziomu.
W latach 70. na taki pomysł wpadli m.in. twórcy Advanced Dungeons & Dragons i w podobnej acz zmienionej formie funkcjonowały takie rozwiązania w wielu edycjach systemu i przeniosły się następnie m.in. do Pathfindera. A mechanikami D&D w dużej mierze inspirowano się przy tworzeniu Pillars of Eternity, a w Avowed starano się przełożyć złożony system RPG z Pillarsów na przystępne mechaniki action RPG.

Avowed daje ci dosłownie kilka warstw redundancji, aby nie spotkać się czymś takim, jak kary do obrażeń. Tak serio to trzeba być amebą, żeby nie skorzystać z żadnego z kilku oferowanych rozwiązań problemu. Gra jest pod tym względem na tyle dobrze zbalansowana, że jest pole do optymalizowania rozgrywki i osiągnięcia wyraźnej przewagi statystyk nad przeciwnikami.

Bogas Z książki szczególnie utkwiło mi w pamięci, gdy na paladyna rzucono Ohydny Śmiech Tashy i to jak później opowiadał o hańbie, jaką czuł, gdy tarzał się po ziemi rozbawiony, kiedy jego towarzysze broni cierpieli i umierali. Ktoś tam chyba wówczas padł z drużyny, ale kurde, czytałem to prawie 25 lat temu.

W samą grę to swego czasu wielokrotnie ogrywałem demo, bo pełnej wersji przez kilkanaście lat nie mogłem dorwać, a gdy już kupiłem big boxa to do dziś w sumie nie upchnąłem jej w terminarzu. Z dema zapamiętał m.in. limit czasu na rozegranie tury każdej postaci.

Rerelease na Steam w wyższej rozdzielczości będzie pewnie impulsem, żeby zagrać. A patrząc na ToEE to nie spodziewam się wygórowanej ceny. ToEE kosztowała chyba z 35 zł?

Bogas O super, fajnie, że SNEG ogarnia te gry na licencji dalej. W dodatku będzie polski język. Mam pudełkowe wydanie, które kupiłem kilka lat temu.

verify Była poniekąd ekskluzywna zła ścieżka - sprzymierzenie się z gildią Bodhi przeciwko złodziejom cienia, ale ona też modyfikowała w zasadzie tylko 3 rozdział gry, bo w 6 i tak trzeba było Bodhi ubić. Jednak współpraca z wampirami sprawiała, że niektóre z dobrych postaci (np. Keldorn) odchodziły z drużyny.

verify Złe postacie w BG1 i BG2 były przeważnie potężniejsze od tych dobrych lub neutralnych. Zwłaszcza w dwójce, gdzie Viconia miała m.in. odporność na magię i 18 mądrości, Edwin z naszyjnikiem dodającym po 3 komórki czarów z każdego poziomu, Korgan z OP podklasą berserkera, w ToB dochodził jeszcze Sarevok.

W BG2 też o wiele łatwiej było regulować reputację, bo nawet grając dobrą postacią i robiąc wszystkie questy, nawet te, które nagradzały wzrostem reputacji, po wizycie w Czarowięzach można było na życzenie zamieniać się w zabójcę i zbijać rep., aby nie weszła na poziom heroiczny i zmusiła złoli do odejścia z drużyny.

Benifitami był dostęp do paru przedmiotów dostępnych tylko dla złych postaci (szata arcymaga, ludzka skóra itp.).

Ogólnie w żadnym BG nie opłacało się grać złą postacią, bo niska reputacja negatywnie wpływała na ceny w sklepach, można było stracić status paladyna lub łowcy, przy skrajnie niskich wartościach odchodziły z drużyny nie tylko dobre, ale i neutralne postacie, a wcześniej i w jedynce i w dwójce spawnowały się oddziały uderzeniowe lokalnych władz. Ponadto wpływ na reakcje sprawiał, że NPC często nie chcieli gadać, nie zlecali zadań. Np. w kniei Otulisko Aldeth Sashenstar nie chciał mieć z graczem do czynienia, podczas gdy przy wyższej reputacji angażował w zadanie poboczne. Niska reputacja pogarszała też nagrody, np. w lokacji na północ od twierdzy gnoli szlachcic ucieka przed niedźwiedziem. Mając wysoką reputację dostawało się w nagrodę Buty Północy, a przy niskiej śmieszną garstkę złota.

Aczkolwiek BG1 starał się gracza kusić do złych uczynków. Jeden z NPC w Nashkel bierze postać gracza za Szarego Wilka i wręcza mu złoto, które można przyjąć, udając łowcę nagród, którego ten wynajął, albo odmówić i wyjaśnić sytuację. Po odzyskaniu szmaragdów od Prisma w teorii powinno się je zwrócić temu NPC, ale to jest totalnie nieopłacalne. Jest tam więcej takich sytuacji, gdy NPC zlecają odzyskanie jakichś przedmiotów i dostarczenie zleceniodawcy, ale same przedmioty są znacznie cenniejsze i potężniejsze od nagrody - hełm i płaszcz Baldurana, płaszcz pozwalający przemieniać się w wilka itp.

Ogólnie można grać złymi postaciami, ale raczej balansując w zakresie wyższej reputacji i postępując dobrze lub neutralnie, aby nie odciąć sobie dostępu do contentu i nie zabijać bez powodu NPC.

Łosiu
Każdy postrzega RPG inaczej. RPG to były w zasadzie gry wojenne w latach 70. Dziś systemy są tak zróżnicowane, że dla każdego mogą być całkowicie odmiennym doświadczeniem i przyjąć zupełnie inną formą zabawy. Po przeniesieniu na wirtualne medium to spektrum stało się chyba nawet jeszcze szersze. Z tego co zauważyłem, to na tym forum sztywne podziały prowadzą zwykle do wojenek w komentarzach :P

Jak ten przykład z Fallout 4 z podcastu. Gra, której wielu nie uważa za cRPG, bo ma słabą fabułę, mało dialogów i wyborów. No ale komputerowe RPG to nie tylko te elementy. Inni zarzucą, że Fallout 4 to nie cRPG, bo ma banalną mechanikę. Ale taki był też trend renesansu starej szkoły (OSR), czyli powrotu do prostych rozwiązań z początku gatunku, bo zanim RPG się skomplikowały, to też na początku były dużo prostsze w swojej konstrukcji i mechanikach. Flagowy przykład, że przed Advanced D&D było po prostu D&D. Percepcja w naszym kraju jest zaburzona, bo dołączyliśmy do zabawy, jak gatunek był już w tym zaawansowanym stadium.

Zmiana klasyfikacji i odejście od ram gatunkowych na GOL-u to imo rozsądny kierunek. Lepiej ocenić, czy gra może się spodobać, widząc jakieś bardziej szczegółowe tagi opisujące konkretną grę, bo widać wtedy na pierwszy rzut oka czy pasuje do preferencji gracza, a granice się dawno zatarły. To, plus fakt, że rzeczywiście każdy ma inną definicję.

Tylko trzeba by było wymyślić system, który pozwoliłby otagować gry w bardzo precyzyjny sposób. Oddanie tego narzędzia graczom nie jest dobrym pomysłem, bo potem byłoby jak na Steam, gdzoe każda nowa gra ma tagi typu "LGBT+" itp.

Iselor Nie no, pewnie mylicie mnie z Althorionem.

boy3 Zmarnowany raczej nie. Prędzej rozdmuchany otwarty świat przez niezbyt angażujący content poza questami głównej fabuły i towarzyszy. Wątpię, by przy takim formacie rozgrywki mogło wyjść z tego coś dobrego. Przynajmniej z mojej perspektywy, gdzie dobrą eksplorację w open worldach widziałem tylko w grach Bethesdy i w Avowed. Mnie musi wciągnąć przede wszystkim rozgrywka i kusić jakiś dreszczyk odkrywcy, by chciało mi się zaglądać w każdy kąt.

Jedyne co mnie pchało do eksploracji w Inkwizycji, to rozmieszczone tu i ówdzie strzępki lore, więc słabo to działa imo. Fabuła jak dla mnie dowiozła, towarzysze też. Niedosyt miałem wyłącznie po ukończeniu gry, bo na prawdziwe zakończenie trzeba było czekać aż wyszło ostatnie DLC.

Veilguard domyka wszystkie najważniejsze wątki, wyjaśniając wszelkie tajemnice od początku serii. Niektóre z rewelacji są dość abstrakcyjne. Jak DA2 było podbudową do Inkwizycji, tak DAI jest takim wstępem do wielkiego rozliczenia w Veilguardzie. O ile znów fabuła sztampowa, do czego seria od początku przyzwyczaiła, to samo domknięcie wyszło bardzo dobrze.

[Gammorin] Domyślam się, że to sarkazm, bo kiedy zacząłem coś produkować na youtube to konsensus był taki, że skoro można mieć twarz do radia, to ja mam głos do gazety

Iselor Mega, ale "trochę" długie xd
Zawsze można zapauzować i przesłuchać resztę w wolnej chwili. To podcast, więc generalnie tam nie ma nic do oglądania. Ja często słucham podcastów w aucie, na spacerze, na siłowni, czasem nawet w robocie. Rzadko mam okazję przesłuchać jakiś podcast w całości na raz. To raczej normalne zjawisko.

W pierwszym odcinku wrzuciłem randomowy gameplay, ale ponoć kogoś to "rozpraszało", bo ten ktoś OGLĄDAŁ podcast.

Saygram13 Temat wałkowany od dawna. Masz w studiu m.in.:
Josh Sawyer - area designer Icewind Dale, lead designer Baldur's Gate 3 the Black Hound, lead designer Icewind Dale 2, lead designer Neverwinter Nights 2 (na finiszu produkcji), game director Aliens Crucible (anulowane), game director Fallout New Vegas, game director Pillars of Eternity 1 & 2, game director Pentiment
John Gonzales - lead writer Fallout New Vegas, narrative director Horizon Zero dawn & Horizon Forbidden West.
Tim Cain & Leonard Boyarsky - współtwórcy i pomysłodawcy oryginalnego Fallouta, współzałożyciele Troiki i twórcy Arcanu, ToEE, Vampire the Masquerade Bloodlines, Cain programował większość gier Obsidianu, Boyarsky pracował w Blizzardzie, generalnie jest grafikiem. Obydwoje byli twórcami, pomysłodawcami pierwszego the Outer Worlds. Oni wymyślili uniwersum Fallouta, oprócz typowej pracy będą konsultantami, opiniodawcami.

Plus dziesiątki osób, które tam pracują od upadku Interplay. Każdy pamięta Tormenta za fabułę i może niektórzy bardziej zorientowani gracze kojarzą nazwisko Chrisa Avellone'a, który za tę fabułę w głównej mierze odpowiadał, ale już nikt nie orientuje się, kto był np. głównym programistą przy tej grze, i że z bagażem 30+ lat doświadczenia ten ktoś dalej kodzi w Obsidianie. Generalnie graczy to nigdy nie interesowało, ale bez żadnego researchu mają czelność pierdzielić, że studio A czy studio B to taki "statek Tezeusza", bo nie spodobała im się kolejna gra spod jakiegoś szyldu.

Może trzeba spojrzeć na to z innej perspektywy. Super tytuły sprzed lat powstając dzisiaj też mogłyby nie odnieść sukcesu sprzedażowego. Hasło "dobra gra się sama obroni" jest od dawna martwe. Rynek się zmienił. Preferencje graczy się zmieniły. Konkurencja jest większy niż kiedykolwiek. Jest jakiś dziwny pęd oczekiwań, by każda kolejna gra była lepsza od poprzedniej, co jest nierealne do spełnienia. To nie znaczy, że to złe gry. Dziś więcej zależy od marketingu, od trendów, od influencerów i pompowaniu balonika hype'u.

Fallout znana marka - ale nawet to dziś nic nie znaczy, o czym przekonało się Square Enix, które ostatnio zarabia na grach AA niż na swoich flagowych tytułach, bo te przynoszą straty.
I nawet jeśli ten nowy Fallout Obsidianu nie będzie jakościowo odstawał od TOW2 czy Avowed, to i tak zostanie cieplej przyjęty, bo to mimo wszystko głośniejsze IP z pozytywnymi skojarzeniami, z dobrym marketingiem robionym i przez serial i przez gry Bethesdy, które za sprawą modów są w zasadzie nieśmiertelne. Fanów klasycznych Falloutów i nawiązującego do nich New Vegas jest zdecydowanie mniej od graczy skoncentrowanych przez lata na grach Bethesdy. Prawdopodobnie nowy Fallout zostanie cieplej odebrany niż Avowed i TOW2. Ale jeśli MS rzeczywiście nie będzie szczędzić budżetu, to wyniki sprzedaży ponownie się mogą nie zepnąć.

Norbi_gier Gdzie dwójka jest obiektywnie lepszą grą od jedynki.

boy3 Co do ekwipunku, zarzucam screen porównania dwóch broni Może ty zgadniesz który miecz ma większe obrażenia bo ja nie mam pojęcia xD

Valos Atredum ma wyższe obrażenia niż Ścięcie w Nieszczęściu, no ale formuła na dps jest taka, że pewnie przemnaża to przez szansę na kryta i premię do obrażeń od krytów i być może przenikanie pancerza i z tego wzoru pomimo niższych obrażeń Ścięcie w Nieszczęściu ma wyższy dps - dps to taki trochę sztuczny parametr imo.

Nie wiem też jak tam siła z drugiego miecza modyfikuje obrażenia.

boy3
Sprawdziłem jak to wygląda w origins, jeśli wróg jest oddalony od naszej postaci, to klikając ppm myszki postać automatycznie podejdzie do celu i od razu zaatakuje cel, vs w inkwizycji musisz ręcznie podejść do wroga, i dopiero myszką zaatakować, często zdarzało mi się w ogóle nie trafiać wroga, bo zbyt daleko od niego stałem
W Inkwizycji moim mainem był mag i grałem w trybie taktycznym i za każdym razem jak wybierałem z drużyny wojownika i wskazywałem mu cel, to podchodził do celu i go atakował bez problemu. Także takich problemów nie miałem. Chyba że piszesz stricte o trybie TPP? Nie grałem w tym trybie wojownikiem.
W Origins była patologia w sumie, bo jeśli animacja ataku się zaczęła, to dystans od celu nie miał znaczenie, mogłeś odbiec nawet na 50 metrów, a przeciwnik i tak cię dosięgnął atakiem.

Mam teraz 27 lvl w grze, i naprawdę mam więcej wykupionych umiejętności u wojownika i maga niż te 8 umiejętności xd
No musi to być uciążliwe, mogli dać możliwość przełączania dodatkowych pasków. Pewnie są jakieś mody. Da się w ogóle podmienić skille w slotach paska w czasie walki?

W inkwizycji jest ten tryb taktyczny, w orgins nie
Jak zwał tak zwał, jedno i to samo, tylko z tego co pamiętam to właśnie kamera w Inkwizycja była uciążliwa w obsłudze, bo blokowały ją fizyczne przeszkody, tak, jakby była postacią. Prawie całą Inwkizycję przeszedłem z kamerą taktyczną i generalnie nie różniło się to od Origins - wskazywałeś postać, wskazywałeś cel i sobie go atakowała, albo po prostu odpalałeś jakiś skill. Inkwizycja mimo wszystko nie miała zręcznościowego systemu walki, jak Veilgurad, gdzie masz combosy, silne i szybkie ataki, ataki przełamujące obronę itp.

A no i może to nie już walka, ale nie podobało mi się w inkwizycji że wprowadzili durny level scalling potworów, prócz smoków
A w Inkwizycji nie było czasem fixed leveli? Że np. dany mob miał zawsze dajmy na to 12 poziom i nie było żadnego skalowania do poziomu gracza? Na pewno w Dragon Age Origins i DA 2 i w trylogii Mass Effect był level scalling. Jak dokładnie tam działał - nie wiem. W Origins były to chyba przedziały min-max leveli u przeciwników i dopasowywało się do poziomu gracza w obrębie tych zakresów.

A i itemizacja ekwipunku była moim zdaniem dużo gorsza od origins, to tyle pozdro
Inkwizycja zrobiła dokładnie to, co Mass Effect 2. Ludzie sobie mogli zgadywać, która broń jest lepsza, a one wszystkie miały przypisany szereg statystyk, co potem w Mass Effect 3 przywrócono - i w obu grach te statystyki były dużo bardziej rozbudowane niż w Mass Effect 1, ale ukryto parametry przed graczem. W inkwizycji podobnie. Jakieś cyferki obrażeń na broni czy obrony na pancerzach i chyba tyle widać z wierzchu, a różne współczynniki miały chyba tylko graficzne przedstawienie w formie różnej długości pasków. To strasznie kiepska prezentacja, bo pod tym wszystkim ukryto inne parametry ekwipunku.

boy3 czary w origins były dość zróżnicowane, w inkwizycji wszystkie czary maga ograniczaja się tylko do zadawania dmg i tyle, poza wskrzeszeniem i barrierą
Była polimorfia, damage, leczenie, kontrola tłumu - w DAI jest to samo z wyłączeniem polimorfii. Bardziej specjalistyczne czary są schowane za specjalizacjami magów (np. mag szczelin ma super opcji kontroli tłumu).
Powiedziałbym, że cała seria Dragon Age ma raczej ubogą listę czarów.
Walka to najgorszy element dla mnie w inkwizycji i tyle
Rozumiem. Ja np. nie byłem nigdy zwolennikiem walki w Origins, za bardzo przypominała mi World of Warcraft, w którym samemu steruje się drużyną. Najbardziej lubiłem walkę w DA2, chociaż sam projekt starć był skopany przez spawnujące się fale wrogów.
Zresztą nie rozumiem tych hejtów na da origins, bo to jest najlepsza część w duchu starych cprg, jak neverwinter nights 2 czy baldur gate 2
Jakby najbardziej starała się je imitować swoją formą prezentacji, ale jak dla mnie wszystko robiła gorzej od takiego BG2 czy NWN2. Uboga mechanika, słaby system rozwoju, dziwna itemizacja ze sztucznym gate’owaniem przedmiotów, które nie pasowało mi do tego typu gier, oklepana fabuła – Origins było dla mnie w porządku grą, która po prostu niczym mnie nie porwała, a w paru aspektach rozczarowała. Dzięki temu też obniżyła poprzeczkę i nie miałem wygórowanych oczekiwań względem kontynuacji, przez co bawiłem się przy sequelach lepiej. Co najzabawniejsze, najlepiej mi się grało w Veilguard, bo już nie udawał w nieudolny sposób Baldurów tylko wzorował się bardziej na Mass Effect i to akurat wyszło dobrze.

boy3
Grałem w Inkwizycję gdy wyszła i potem jak wypuszczali dodatki, ale:
responsywność postaci, mam wrażenie że postać atakuje i rusza się z jakimś opóźnieniem
Kompletnie tego nie odczuwałem.
jeśli masz wybranego wojownika to aby zaatakował cel, musisz mega blisko podejść, przypominam że w origins jak wydałeś rozkaz ataku to postac sama podchodziła do wroga i atakowała
No zasięg melee wymaga raczej bycia w zasięgu melee. Nie miałem takiego problemu podczas gry, bo wybierałem wojownika i wskazywałem mu cel, on do niego podchodził i nawalał.

kolejna sprawa to spiepszone sterowanie, który lewy klawisz myszki jest odpowiedzialny za atak który musisz klikać ciągle aby atakować, wiem że jest auto atak, ale jest on strasznie nie wygodny na klawiaturze
Nie pamiętam już sterowania, ale nie miałem żadnego problemu z autoatakiem - point & click i postać atakowała.

czemu na pasku można mieć tylko 8 skilli przypisanych, podczas gdy w origins miałeś długi pasek bez limitu
Pewnie wynika to z projektowania gry od początku stricte pod pada. Ale też jeśli mnie pamięć nie myli, to postacie i tak nie uczyły się aż tylu skillów aktywnych, żeby to stanowiło problem. Nawet jak patrzę na screeny mojego maga ze specką maga szczelinowego to mam 7 slotów zajętych, 1 wolny a pod koniec gry na 8 slocie jakiś ult (chyba właśnie coś w stylu roju meteorów).

tryb taktyczny, tragedia, mało intuicyjny, w origins wystarczyło oddalić kamerę, i gra przechodziła w tryb którym mogłeś normalnie wydawać rozkazy postacią
No w Inkwizycjy jest chyba tak samo? Jedyne zastrzeżenia jakie miałem do trybu taktycznego, to ograniczenia ruchu kamery w nim, bo ona była jakby przyklejona do podłoża i blokowała się na murach czy płotkach i trzeba było nią jeździć tak, jak poruszałaby się postać. Ale prawie całą grę grałem w trybie taktycznym (prawie 80h) i wydawanie rozkazów, wskazywanie celów działało. Nie działało za dobrze wyłącznie utrzymanie pozycji, bo postacie dystansowe miały tendencję przemieszczać się ciągle w czasie ataków, przez co krzyżowały kręgi piorunów z mechaniki jednego ze smoków, co skutkowało przeskakiwaniem błyskawicy między członkami drużyny.

balans postaci, mag i łotrzyk został strasznie znerfiony w inkwizycji, w dragon age 2 mag i łotrzyk zadawali dość mocny dmg, ale byli słabo wytrzymali, w inkwizycji czary maga zostały strasznie znerfione, ledwo muskają wrogap
Balans jest inny - zgadza się. Czy zmiany balansu są złe? Imo nie, podkreślają odmienne role postaci. Wojownik w DAI to tank, łotrzyk to damage dealer, a mag ma zajmować się kontrolą tłumu i supportem. Wyraźniejsze zarysowanie ról sprawia, że ten gameplay klasowy jest bardziej zróżnicowany. Dla porównania D&D 4E miało wprowadzić wyraźny podział na role, jak w MMORPG, ale w praktyce okazało się to nie działać, bo najskuteczniejsza była drużyna złożona z samych damage dealerów. Na mój gust zmiany balansu w DAI są bardziej udane. W całej serii są tylko 3 klasy postaci, więc lepiej, że się mocniej różnią od siebie. Łotrzyk jest najlepszym DD w DAI. Varrik u mnie zadawał rekordowe kryty na tle drużyny. Pod tym względem nic się nie zmieniło w porównaniu do DA2.

taktyka w inkwizycji to śmiech na sali, spamujesz po kolei czary i umiejętności
Brzmi jak Origins :P A tak serio to od DA2 postawiono na cross class combos, gdzie mogłeś spamować umiejętności po kolei, a mogłeś przeprowadzać combo łącząc 2 konkretne umiejętności pod rząd, przez co zamiast 100% obrażeń ta druga zadawała wówczas 400%. Więcej w tym taktyki niż w Origins. O ile w DA2 miałeś konkretne detonatory dla określonych negatywnych statusów, tak w Inkwizycji miałeś uniwersalny zapalnik, a detonator definiował efekt. Imo wciąż bardziej taktyczna walka niż w Origins, bo nie spamowałeś skillów po kolei, tylko łączyłeś w wybrane kombinacje dla określonych efektów.

łykasz mikstury, jak zejdzie taka potrzeba, w inkwizycji masz raptem tylko 3 sloty na mikstury i toniki
Mikstur można było mieć nawet 12, ale jak grało się prawidłowo, to nie były potrzebne. Origins polegało na przyjmowaniu i leczeniu obrażeń. DAI ma inną dynamikę przeżywalności i skupia się na mitygowaniu obrażeń w ogóle. Umiejętne korzystanie z gardy i bariery sprawiało, że drużyna była nietykalna nawet na koszmarnym poziomie trudności.

wytrzymałość i mana regeneruje się bardzo szybko, gdzie w origins miałeś do odnowienia tych zasobów mikstury dane[/]
Inna dynamika zasobów. Np. Origins zdolności podtrzymywane blokowały na stałe jakiś % paska zasobu, w DAI tego nie robią, ale systematycznie zużywają zasób przez cały czas. W Origins wojownik generował zasób jak wojownik w WoW. Walka w Origins mocno przypominała MMORPG - rotacja cooldownów i podobne zarządzanie zasobami.

boy3 Już inkwizycja miała strasznie upośledzony system walki
Co było upośledzonego w systemie walki w Inkwizycji?

dlatego zdecydowali się na taki system walki w tym najnowszym DA
Inkwizycja i Veilguard mają dwa zupełnie różne systemy walki. Nie wiem skąd się wzięła ta implikacja u ciebie. W Inkwizycję dało się grać jak w Origins - kamera z góry, wskazywanie celów każdej postaci, automatyczne ataki jak w Origins czy nawet Baldurach, skille odpalane na cooldownach.

W Veilguard każdy ruch, atak postaci nawet jej obrona przed atakiem muszą wynikać z aktywnego inputu ze strony gracza. To RPG akcji.

Bogas Jak to ktoś sugerował - Fallout New Reno byłoby spoko. Postapo ale w bardziej miejskim settingu. Byłoby odświeżające, gdyby Obsidian zrobił tego Fallouta na innej technologii niż Bethesda. Inny silnik - może coś w stylu BG3, że pełne 3D, perspektywa izometryczna, filmowe dialogi, drużyna. Zupełnie inny kierunek rozgrywki niż Bethesda.

Ale czego nie zrobią, to i tak się raczej rewelacyjnie nie sprzeda, bo wydaje mi się, że z racji, iż to Fallout, to MS jednak mocno dofinansuje produkcję. Sawyer sam mówił m.in., że nie rozumie takiego sukcesu, jaki osiągnął BG3 i nie wie, czego chcą współcześni gracze. Pytanie na ile sama marka i renoma "reżysera Fallout New Vegas" nakręcą hype.

W BG4 spod MS i tym bardziej w Icewind Dale 3 nie wierzę ;]

Bogas Milion kopii w 2 miesiące to bardzo dobry wynik jak na grę tego typu.

Rogue Trader musiał chyba dojrzeć. Owlcat słynie z wypuszczania totalnie zabugowanych gier i z RT było rzekomo podobnie. Sam czekam z zagraniem.

A Clockwork Revolution obczaję w wolnej chwili. Osobiście też wolałbym np. Wasteland 4 albo Bard's Tale V.

Persecuted PC to otwarta platforma. Grę kupisz w oficjalnej dystrybucji na jednej z dużych platform. Grę kupisz w mniejszym sklepie z oficjalnymi kluczami. Gry kupisz w keyshopach od resellerów, najczęściej są to klucze pozyskane z pudełek ze sprzedaży detalicznej z innych regionów świata. Ewentualnie grę pobierzesz w jej pirackiej wersji z internetu. Nie ma opcji, by PC gaming umarł, bo nikt tego tak naprawdę nie kontroluje i nie ogranicza. W każdej chwili nawet ty możesz wydać swoją grę, nawet bez żadnych kluczy i dystrybuować ją wyłącznie na płytach - nikt ci tego nie zabroni. PC gaming będzie trwał, chyba że podzespoły z biegiem lat podrożeją do tego stopnia, że na nowy komputer stać będzie nielicznych.

Na PC masz duży wybór źródła zakupów, przez co konkurencja wymusza zachęcenie klientów obniżkami cen. Ewentualnie możesz się wypiąć na korpo i pływać po zatoce za darmoszkę.

W przypadku Sony masz tylko jeden sklep z cyfrowymi grami i zamknięty ekosystem, w którym nie da się dystrybuować gry bez wiedzy i zgody Sony. Po wyeliminowaniu nośników licencji to daje kontrolę nad sprzedażą, bo albo kupujesz od nich cyfrowo albo w ogóle. W ramach platformy jest to monopol w sytuacji gdy nie ma handlu fizycznymi nośnikami, gdzie sklepy często dają niższe ceny, bo kupują pudełka po cenach hurtowych i mogą obniżyć swoją marżę albo muszą się pozbyć krążków ze względu na wymianę towaru na półkach i problem z magazynowaniem. Jeśli tego zabraknie, zostanie tylko jedno źródło - PS Store.

Jest lament, że w Sony będą mogli sobie zaśpiewać 400 czy nawet 600 zł za grę, ale imo nie do końca, bo wciąż konkurencję będzie stanowić rynek gier pecetowych i pozostałe konsole. Zbyt duży narzut na ceny w PS Store sprawi, że ludzie albo nie kupią nowej konsoli Sony albo szybko się jej pozbędą i pójdą grać na sprzęcie konkurencji (XBOX, Nintendo albo właśnie PC).

Bogas O sprzedaży NT zaczęto mówić tuż po czerwcowym pokazie XBOX-a.

W kwestii InXile, przez cały okres od zakupu przez MS (chyba niemal 8 lat) wydali wyłącznie Wasteland 3 z dodatkami, gdzie gra zaczynała z ufundowaniem na FIG-u, ale ponoć MS dofinansował produkcję. Nie wiem, jak WL3 się sprzedało, ale miałoby jakoby trafić do 2 milionów graczy (chyba było w GP też?).

Za Clockwork Revolution trzymam kciuki i na grę czekam, na pewno kupię by zagrać w dniu premiery. We wszystkie produkcje InXile grało mi się świetnie, studio nigdy mnie nie zawiodło i też życzę im jak najlepiej. W najnowszej grze fajnie zapowiada się ten gimmick kontrolowania czasu aby wpływać na bieżący stan rzeczy. Zastanawia mnie tylko część erpegowa, bo w sumie na zwiastunie gra prawie w ogóle z RPG się nie kojarzyła. Mogli chociaż pokazać jakieś elementy rozwoju postaci albo wybór linii dialogowych.

Bogas Teorie wzięły się stąd, że Ninja Theory zostanie sprzedane jeszcze przed premierą Senuy, bo firma, która aktualnie toczy rozmowy ma dofinansować i ukończyć produkcję gry. I teraz krążą sugestie, że InXile też może ostatecznie dowieźć grę już pod innym wydawcą. No ale plotki to plotki, atmosfera sprzyja takim spekulacjom.

Bogas Teraz są też sugestie, że InXile podzieli los Ninja Theory, że Clockwork Revolution nie anulowano podobnie jak Senua, żeby potencjalni nabywcy studia zobaczyli ich produkt i złożyli ofertę wykupienia, bo studio wypada z XBOX GS.

verify Dread ma taki przyjemny staroszkolny wygląd w tej perspektywie sidescrollowej. Dużo ciekawsze poruszanie. Jest też grą dużo trudniejszą, zarówno pod względem zręcznościowego wykonania czynności by zdobyć pewne upgrade'y i zwłaszcza pod względem walk z bossami.

Prime Remastered ma super immersję dzięki FPP, wizjerom. Zagadki o ile są prostsze w kwestii egzekucji ruchów, o tyle są ciekawiej skonstruowane - uwielbiałem wszystkie ścieżki do spider morphballa - kiedy przemieszczasz się w przestrzeni trójwymiarowej to nabierają dodatkowego cóż - wymiaru. Gra jest też dużo łatwiejsza. Drugiego bossa musiałem powtórzyć, jak już rozkminiłem jak unikać ataków i co trzeba zrobić, by go ubić. Kilku bossów pokonałem z marszu - w tym rzekomo najtrudniejszego według graczy. Drugiego najtrudniejszego to dopiero za 5 razem, a finałowego za drugim. Jak przypomnę sobie, że w Dread niektórych męczyłem po kilkanaście razy to różnica raczej ogromna pod względem trudności, ale też w Dread sterowanie było bardziej skomplikowane - czasem trzeba było przytrzymać 3-4 przyciski, wciskać piąty i jeszcze nasadą dłoni szturchałem analog, żeby wycelować xD W sumie finałowego bossa w Dread ogarnąłem za 3 podejściem, a dłużej się męczyłem z sekwencją ucieczki na czas xD W Prime Remastered zwykli wrogowie to była kaszka z mleczkiem do momentu dojścia do kopalni. Tam pierwszy raz rzutem na taśmę dotarłem do stacji zapisu.

O Metroid Prime 4: Beyond słyszałem tyle negatywnych rzeczy, że jak teraz jestem już po jakichś 15 godzinach to rozumiem zastrzeżenia względem konstrukcji mapy (nie ma szybkich skrótów między regionami, bo łączy je wielka pustynia i trzeba z narożnika do narożnika dojechać by przejść na inny biom), poziomy są bardziej korytarzowe z sekretami, nie są jak kilka pętli połączonych skrótami. Ale kurde, gra się mimo wszystko zajebiście. I bossowie podobają mi się najbardziej. Z jednej strony albo są za łatwi, albo możliwość celowania myszką w przypadku mnie (PCMR) sprawia, że poza jednym każdego pokonałem przy pierwszym podejściu mając na koniec full HP. Ale mechaniki mają bardzo fajne, no i to bardziej test na cierpliwość, gdzie muszą wypalić całą rotację ataków, aż będzie można ich zranić za 1/4 HP. Tyle że to nie soulsy, gdzie czekając na okienko ataku się nudzisz robiąc uniki, bo tutaj cały czas trzeba atakować określone punkty i wykorzystywać nowe psychiczne zdolności, żeby spełnić warunki, które umożliwią zranienie. Bardzo angażujące.

Wszystkie trzy mają świetny klimat. Dread najbliżej do wyobcowania i horroru, chociaż w Prime Remastered tę alienację też dość mocno czuć. W Prime 4 zbiera się ekipę pomagierów (a właściwie ratuje) i są nawet etapy, gdy pomagają w walce.

Nie wiem jeszcze jak w przypadku Prime 4, ale te gry są świetne do masterowania. Ja na normalnym przechodziłem i Dread i Prime Remastered jakieś 25h każda, a hardkorowi fani robią je na wysokim poziomie trudności w 5 godzin. W Dread w ogóle jest jakaś opcja złamania sekwencji, że power bomb zdobywa się szybciej i jednego bossa można pokonać niemalże na hita.

Ogólnie to Dread > Prime 4 > Remastered, z zaznaczeniem, że Prime 4 jest lepszą grą od Prime Remastered, ale Prime Remastered jest lepszym Metroidem od Prime 4.

Smalec No z Honest Hearts to mi się podobały tylko dzienniki tego strażnika z rodziną, co walczył o przetrwanie, a Grahama to nawet nie pamiętam za dobrze, ani jego przekonań, ani jego dialogów. Odkrywanie mapy dość mocno mnie tam zmęczyło, bo to był pierwszy dodatek, który ogrywałem pod koniec podstawki.

Jak dla mnie to tylko Dead Money > długo długo nic > Honest Hearts > długo długo nic > Old World Blues > a o Lonesome Road wolę nie pamiętać.

Taki przykład z Nintendo. Przeszedłem ostatni Metroid Prime Remastered, powoli kończę Metroid Prime 4 Beyond. Marka Metroid jest bardzo stara i ma hardkorowych fanów. Te gry są zwykle rewelacyjne albo chociaż bardzo dobre. Mimo to nie są system sellerami, nie biją rekordów sprzedaży pod względem popularności. Pokemony sprzedają w pierwszy tydzień więcej kopii niż Metroid Dread sprzedał w kilka lat. Normalnie jakby przenieść forumowiczów z GOL-a na grunt Metroida to by się zaczęło "te gry to gówno, Mario Kart 8 sprzedało kilkadziesiąt milionów kopii, Metroid Dread tylko 3 miliony". Tymczasem wyciekła klasyfikacja wiekowa dla nowej gry z serii (Metroid Ravenous) i są wiarygodne przecieki, że będzie remake Super Metroid.

Nawet jeśli nie jest to dochodowa marka dla Nintendo, wypełnia pewną niszę. Sprawia, że katalog gier jest bardziej różnorodny. Każdy może znaleźć coś dla siebie.

Dlatego mnie cieszy, że są takie gry jak Avowed, czy TOW2, bo do mnie to trafia, podczas gdy odbijam się od innych tytułów, jak Divinity Original Sin czy Wiedźmin 3. I w sumie jedyne kogo powinna interesować skala sprzedaży to tak naprawdę inwestorzy i wydawcy, a często mam wrażenie, że najwięcej do tych informacji onanizują się hejterzy poszczególnych tytułów. Trochę w myśl kopania leżącego, schadenfreude. Z punktu widzenia gracza liczy się tak naprawdę, czy w daną grę gra mu się dobrze. Nawet jeśli sprzedaż może decydować o szansie produkcji sequela - no jeśli jest za niska, to gracz i tak nie ma na to wpływu, chyba że sam kupi kilka milionów egzemplarzy.

Chyba że jest jakiś spisek i ludzie serio boją się wyrażać negatywne opinie o "dobrych" grach i pozytywne opinie o "złych" grach, bo mediana pokazuje inaczej i lepiej się nie wychylać.

WeCreateWorlds Niemniej clue mojej wypowiedzi jest takie, że obie gry były solidne, zatem ich słaba sprzedaż dość mocno mnie zdziwiła.

Po Avowed ludzie oczekiwali chyba gry na wzór TES-ów, z czego Obsidian dość szybko się wycofał i w chwili gdy zaczęły się wywiady i pierwszy raz pokazali gameplay, to porównywali grę do TOW. Naciskali, że nie jest "open world" i nie jest "sandboxem" w przeciwieństwie do Skyrima. To wyreżyserowany RPG, gdzie poziom interakcji ze światem jest jedynie nieco większy niż np. w KotOR czy w Dragon Age Origins. I gdyby była to gra z kamerą izometryczną, to może by to przeszło, ale przy immersyjnym widoku FPP, bez pełnej interakcji z NPC i otoczeniem już nie. Zdaje się, że dla wielu to zabiło grę.

Ludzie i tak oczekiwali Skyrima i krytykowali Avowed za to, że gra nie jest taka jak TES-y. To chyba dość częsty przykład, że krytykuje się grę za to, że nie jest taka, jak w gruncie rzeczy nie miała być. Jest inna niż oczekiwała pewna potencjalna grupa odbiorców. Zawiódł marketing, który na dobre rozkręcił się z tydzień przed premierą?

Gra trafiła generalnie do niszy, w której większościowo zebrała uznanie, a reszta graczy albo się odbiła albo w ogóle nie zainteresowała tytułem. Wydaje mi się, że cały ten ruch antywoke to i tak jedynie głośna mniejszość. W gamepassie paradoksalnie była ponoć najczęściej ogrywaną grą w okolicy premiery, jakieś rekordowe liczby godzin tam niby nabijano. Jednocześnie na Steam trafiła właśnie raczej do niszy świadomie zainteresowanej tytułem. Na PS5 wyszła po roku i musiała się zmierzyć z medianą opinii.

TOW 2 wydaje mi się lepszą grą od jedynki, wiele aspektów realizuje lepiej. Jedynka była sukcesem, dwójka nie. Trudno powiedzieć czemu. Jedynka wyszła też w dobie COVID-a, gdy ludzie mieli od groma czasu i pieniędzy na rozrywkę w izolacji. Pomogło reklamowanie gry od twórców Fallouta 1 w obliczu klęski wizerunkowej Fallout 76 od Bethesdy. Marketing nakręcił się sam. Przy dwójce tego zabrakło, a MS też marketingowo dużo nie robił.

Przy okazji afery z ruchem Sony sprzed paru dni przesłuchałem materiały Grzegorz Wątroby z Okiem Deva i on tam podaje interesujące statystyki od różnych analityków. Statystyczny gracz Sony kupuje 2 gry rocznie i przeważnie są to Fifa i CoD. Świadomi gracze to zdecydowana mniejszość, bodajże kilkanaście procent i oni kupują powiedzmy jedną grę miesięcznie.

Reszta albo nie śledzi rynku, albo gra w gry usługi (ponad połowa konsumentów) albo kupuje to, co jest akurat popularne, co przyciąga wzrok, o czym jest głośno w pozytywny sposób. Dlatego dużo ludzi, którzy nie grali w klasyczne cRPG rzuciło się na BG3, bo wypada sprawdzić GOTY. Dużo ludzi, którzy nie grali w JRPG, kupiło Expedition 33, bo krążyły same pozytywne opinie (był nawet deficyt pudełkowych wydań bo popyt przekroczył podaż). Dużo graczy kupuje kolejny odsłony i rimejki Resident Evil, bo to znana i doceniona marka. Dziesiątki milionów preorderów na GTA VI, bo to swego rodzaju zjawisko. Osobiście nie interesuje mnie GTA VI, ale zdecydowana większość graczy, kupi nową grę Rockstara, bo to najgłośniejszy tytuł tego roku.

Generalnie ani Avowed ani TOW2 nie pasują do takich kryteriów. Nie przebiły się do mainstreamu. Nie były dość popularne. Czy nie były popularne bo nie były dość dobre? Nie wydaje mi się. Były dobre lub bardzo dobre, ale dla określonej niszy i jak zwykle przy grach Obsidianu przestrzelono oczekiwania sprzedażowe, jednocześnie te były takie a nie inne, bo budżety były na tyle wysokie.

TBH mam wrażenie, że to wszystko poszło w złą stronę. Ludzie zamiast grać i czerpać frajdę z tego hobby to nakręcają się liczbami, które oddają jedynie fragment całości, jak all time peak na Steam, jakieś doniesienia o kiepskiej sprzedaży, liczbie kopii na rynku itp. itd. Jakby - grałem w Avowed i TOW2 i przy obu się bardzo dobrze bawiłem, ale ile razy to powtórzę, to zawsze ktoś się zdziwi i oburzy, bo te gry to gówno i na dowód podaje mi liczbę graczy na Steam. Cool. Ale co z tego? Nie wszystko i nie wszędzie jest dla każdego. Nie każda gra musi być niedoścignionym ideałem lepszym od każdej poprzedniej gry, w jaką w życiu zagraliśmy. To nierealne oczekiwania.

Kwisatz_Haderach Tyranny należy do Paradoxu. Avellone sam pisał w sieci, że Obsidian przekierował hajs z Paradoxu przeznaczony na Tyranny do dokończenia Pillarsów. Wydaje mi się, że może być problem z zaufaniem.

Z drugiej strony MS kiedyś współpracował z Obsidianem, który robił dla nich grę Stormlands, a tę anulowano i ogólnie ponoć obie firmy źle oceniały tę współpracę z różnych powodów, co nie stało na przeszkodzie, by wiele lat później MS wykupił Obsidian.

Kasrkin Kai jest jak Serafen w Deadfire - żeby życie miało smaczek...

Opis miecza dropiącego z Sargamisa dot. niebinarego paladyna, do którego ten miecz niegdyś należał.

Notatki ze Świtobrzegu o tego typu treściach nie pamiętam.

Jedna mieszkanka Rajskiego Portu prosi o przekazanie wiadomości kurtyzanie, w której się zabujała.

W ruinach pargrunów w Szmaragdowych Tarasach jest notatka jednego ze strażników pisana z perspektywy osoby niebinarnej.

W Trzeciogrodzie jest niebinarny Chico związany z questem dot. umierającego łowcy i odzyskania należącego do niego serca lewiatana z ruin na pustyni.

I to chyba tyle. Ja wiem, że każdy ma swoje poglądy, też nie jestem fanem tego typu treści, ale nie grałem jeszcze w żadną grę, w której byłoby ich takie natężenie, aby w najmniejszym stopniu psuło mi frajdę z grania. W sumie tylko raz mnie gra zniesmaczyła i to był Wiedźmin 2 jakoś w ostatnim rozdziale jak poszedłem ubić jednego maga i przerwałem mu zabawę z kochankiem.

Ogólnie o Avowed dużo bzdur gadano, np. wytykano, że w jednym mieście są praktycznie same postacie o ciemnej karnacji. Ciul tam, że to Vailianie i jest to zgodne z lore dla rdzennych mieszkańców Republik.

Nawet jak się zestawi tę niesławną wypowiedź twitterową jednego z głównych artystów Obsidianu z wyglądem gry, gdzie no generalnie oddali wizualną stronę Pillarsów bardzo dobrze (Yatzli ma alternatywną szatę identyczną jak Aloth, Kai ma alternatywny mundur jak Maia Rua, Aedyrczycy noszą charakterystyczny ubiór, atchitektura vailiańska wygląda jak na archipelagu w dwójce itp.).

Może ktoś się czepiał, że kobiet w grze są brzydkie, idk. Kilka jest naprawdę ładnych - właścicielka Syreny, Dorso od razu przychodzą mi na myśl. Co ciekawe Tim Cain nagrał zabawny materiał o "brzydkich postaciach w grach" gdzie wyśmiał graczy, którzy ostatnio non stop na to narzekają przy każdej grze na rynku.

Iselor To już nie przeszkadza łotrzyca, która nie może używać tarczy?

Kasrkin Trójka mnie mocniej utrzymała przy sobie niż Diablo 4 do niedawna. W podstawce D4 pograłem soską 160h i już nie wróciłem. Potem wyszedł VoH - kolejne 130 godzin spiritbornem. Kiedy premierę miał LoH to wsiąknąłem na prawie 170 godzin i palkiem i barbem i bawiłem się super. Na obecnym etapie D4 podoba mi się już bardziej od D3. Pewnie grałbym dłużej, ale sam stwierdziłem, że muszę zrobić przerwę, bo kupka wstydu czeka. W D2 np. w ogóle nie widziałem endgame i marchewki na kiju po przejściu kampanii. Mefistoruny czy bieganie na Diablo mnie nudziły. Zwykle nawet nie chciało mi się dalej grać tą samą postacią na koszmarze, tylko robiłem nowego bohatera, a do starego na wyższym poziomie trudności wracałem po długim czasie. Często po wielomiesięcznej przerwie. O ile w D2 mi się zawsze świetnie grało, w sensie tak czysto rozrywkowo, to nie widziałem tam endgame'u, który motywowałby do nie wiadomo jak długiego farmienia po po zaliczeniu questów. Ale najwięcej grałem nim wyszedł dodatek, potem trochę z LoD, ale w sumie mając te same "nawyki". Po 15 minutach biegania na Baala zwykle byłem znudzony i wyłączałem grę i odstawiałem na długi czas.

Ergo A nie no ok, to się zgadza jak najbardziej. Mój błąd.

Niemniej zdarzają się typowe przykłady scalperów, ale to bardziej przy jakichś wydaniach limitowanych itp. albo gdy był większy popyt niż podaż pudełek z daną grą (zdarzyło się chyba m.in. przy Expedition 33).

Anyway - racja po twojej stronie.

Ergo To następnym razem przeczytaj jeszcze artykuł, który linkujesz (załączony obrazek).

Poraża mnie, jak można tak mocno polegać na AI.

Nawet ten artykuł mówi o interpretacji przepisów, które zamieściłem.

Ergo AI na pewno się nie zna.

Przepisy nie mówią nic o kwocie, z wyjątkiem sytuacji, gdy kwota sprzedaży przekracza 1000 zł, to wówczas nabywca powinien zapłacić podatek od czynności cywilnoprawnych.

Generalnie w świetle polskiego prawa podatkowego, którego zapis wrzuciłem wyżej, jest tak, że pieniądze uzyskane ze sprzedaży dowolnej rzeczy, którą posiadasz krócej niż pół roku, stanowią dochód i powinien być wykazane w PIT. Jeśli sprzedajesz ruchomości, które posiadasz dłużej, nie stanowi to dochodu.

Jest mnóstwo artykułów na ten temat. Oczywiście US nie ma mocy przerobowej by przywalić się do zatajenia dochodu przy odsprzedaży gierek, które dopiero co gracze nabyli. Tym bardziej że najczęściej leci to na portalach z odbiorem osobistym, gdzie gotówka może przechodzić z rąk do rąk i nie ma śladu wpływu na konta. Poza tym US raczej skupia się na grubszych wałkach podatkowych.

Ludzie kolekcjonują różne rzeczy. Czasem porzucają hobby, chcą się pozbyć kolekcji i wówczas warto zapoznać się z przepisami, żeby potem nie było płaczu.

Od czasu wprowadzenia DAC7 w UE podmioty, jak portale aukcyjne, mają obowiązek raportować do US użytkowników, którzy dokonali w ciągu roku bodajże min. 30 sprzedaży lub łączna kwota przekroczyła 2000 euro. Ale to taka dyrektywa nakierowana na wyłapanie niezarejestrowanej działalności handlowej, gdzie cwaniaki regularnie obracają nawet 20-40 tys. euro miesięcznie na flipowaniu rzeczy. Jak jakiś hobbysta pozbywa się kolekcji i wystawi kilkadziesiąt przedmiotów na sprzedaż też może na niego paść podejrzenie, że zataił regularną działalność handlową.

TyreseMaxey Normalny jesteś?
A ty? Wyszukiwarki internetowej użyć potrafisz?

Nie będę wklejał całego tylko te konkretne zapisy, do których się odwołuję.

USTAWAz dnia 26 lipca 1991 r.
o podatku dochodowym od osób fizycznych

Art. 10. - [Źródła przychodów] - Podatek dochodowy od osób fizycznych.

1. Źródłami przychodów są:
8) odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
d) innych rzeczy,
- jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a-c - przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy - przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie

Tl'dr
Sprzedaż rzeczy po okresie krótszym niż 6 pełnych miesięcy liczonych od końca miesiąca, w którym dana rzecz została nabyta przez osobę prywatną jest z punktu widzenia prawa dochodem i podlega podatkowi dochodowemu.

Jeśli kupujesz grę, przechodzisz i sprzedajesz ją 2 tygodnie później generujesz dochód w świetle przepisów polskiego prawa. Jeśli kupisz grę np. 15 stycznia i sprzedasz ją w sierpniu lub później, nie jest to już traktowane jako dochód.

Vasella nie no premierowy debiut to był mega sukces. 8 milionów preorderów, 8 milionów sprzedanych obietnic! W ramach porównania - zeszłoroczne GOTY, Clair Obscure: Expedition 33 potrzebowało całego roku by sprzedać 8 milionów egzemplarzy. CDP Red wystarczył dobry marketing i pompowanie balonika.

Wybaczcie mi sarkazm, ale większość bywalców forum uważa, że dobra gra to tylko ta, co bije rekordy sprzedaży. Premiera CP 2077 to dobry przykład na to, że sprzedaż nie jest równoznaczna jakości.

Po latach jest już ponoć lepiej, chociaż jakoby wciąż bywają problemy. Może jak Phantom Liberty zejdzie z ceny do jakichś 40 zł w promocji, to zagram drugim raz i sprawdzę dodatek. Podstawka fabularnie mnie nie urzekła i podobały mi się może ze 3-4 questy. Nawet pomimo tego i pomimo niekończącego się festiwalu bugów, po jakimś czasie grało mi się w Cyberpunka całkiem spoko, na pewno przyjemniej niż w Wiedźmina 3.

TyreseMaxey do momentu o podatkach wszystko sie zgadza
ale w kwestii podatkowej piszesz bzdury
kupujac gre wliczony jest w nia vat, ktory finalnie placi kupujacy, bo cena jest wyzsza o ten podatek niz gdyby go nie bylo
wiec z jakiej racji mialby placic drugi raz jeszcze od sprzedazy (mowimy o prywatnej osobie, ktora sprzedaje przedmiot uzywany, a nie firmie ktora handluje grami)
jak ktos kogos chce ruchac to panstwo obywatela

To poczytaj o podatku od rzeczy używanej i zbywaniu rzeczy jako osoba prywatna a potem wróć do sekcji komentarzy.

Tl'dr sprzedaż prywatną musisz rozliczyć w podatku dochodowym PIT, jeśli przychód został uzyskany ze sprzedaży rzeczy, którą nabyłeś w ciągu ostatnich 6 miesięcy - przy czym okres ten liczony jest od 1 dnia miesiąca następującego po miesiącu nabycia ruchomości.

Jeśli rzecz posiadasz dłużej niż 6 miesięcy, jesteś z tego podatku zwolniony. Mowa cały czas o osobie prywatnej a nie prowadzeniu działalności handlowej.

Info raczej pewne.

Ale chyba jednak plotki i może chodzi bardziej o redukcję etatów.

Bogas W przypadku Obsidianu chyba wyciągają, ale zdecydowanie za późno. To co wyprodukowali nie przepadanie i osobiście będę często do ich gier wracał nawet jeśli MS rzeczywiście ich zamknie. Chętnie bym zagrał w lepsze Avowed 2 i przede wszystkim PoE3, bo był potencjał na ciekawe domknięcie, ale jeśli nie, to trudno.

PCMREpic Technologia tych płyt jest stara. BR wyszło w 2006, a PS3 miało na start BR i kosztowało noramlnie. Więc PS6 mogłoby mieć AD w normalnej cenie, skoro to płyty z 2014.

Już BD się nie przyjęło na pecetach ze względu na koszty, co przyspieszyło upadek fizycznych nośników na PC. Wiadomo, konsole mają standaryzowaną konstrukcję i w przypadku nowej generacji nie byłoby problemem wprowadzenie nowej technologii. Ale pomijając koszty takiego zabiegu, nie o to w tym wszystkim chodzi.

Sony i reszta od lat zazdrościły ubiciu rynku wtórnego na PC i kombinowali nie raz, aby podobny stan osiągnąć w swoich ekosystemach. Kiedyś próbowali, wpychając do gier kody na różne przepustki sieciowe itp. przypisywane do konta, jak np. w Mass Effect 2 i Mass Effect 3. Jeden gracz odsprzedał drugiemu płytę z grą, ale kod został wykorzystany przez tego pierwszego, więc nowy nabywca nie miał dostępu do funkcji sieciowych, jak darmowe DLC w dwójce czy multi w trójce.

Grifter Ostatnio kupiłem pudełko za 100 zł. Nówka w folii. Po ograniu (6 dni) sprzedałem za 6 dyszek.
A co miałbym zrobić z tym samym cyfrowym śmieciem, który w sklepie kosztował 120zł po sześciu dniach?

Zgodnie z polskim prawem powinieneś zapłacić podatek po zbyciu ruchomości, której nie posiadałeś dłużej niż 6 miesięcy :P

https://www.podatki.gov.pl/podatki-osobiste/pit/informacje-podstawowe/co-jest-opodatkowane/zbycie-rzeczy-ruchomej
"Czy musisz złożyć zeznanie
Złóż zeznanie, jeżeli sprzedałeś(-aś) rzecz ruchomą (np. samochód):

przed upływem pół roku (okres ten liczysz od końca miesiąca, w którym rzecz stała się Twoją własnością) i
należała ona do Twojego prywatnego majątku (czyli była to sprzedaż poza działalnością gospodarczą).
Zeznanie składasz niezależnie od tego, czy z tytułu odpłatnego zbycia wystąpił(-a):

dochód,
strata.
Odpłatne zbycie rzeczy po upływie pół roku nie jest opodatkowane podatkiem PIT. W takiej sytuacji nie wykazujesz sprzedaży w zeznaniu."

legorass 20 lat temu na PC szło się na bazarek i kupowało gierke = Piractwo!!!! zakazać!!! złodzieje!!! na PC sami złodzieje!!!
Teraz na konsolach - zamiast na bazarku to odsprzedaje sie znajomym/na necie = "złodzieje bo chcą tego zakazać!!! korporacyjne sku%^ynstwo!!!"

To że mirek ze szczecina kupił od znajomego gre, nie zmienia faktu że ta gra zmieniając nabywcę staje sie... kradzioną/piracką wersją ponieważ producent jej nie sprzedał, drugi, trzeci, czy dziesiąty raz.

Zabawne jak nagle piractwo jest bronione :) x2

Co to za bzdury? xD
Piractwo było wtedy, gdy na takim bazarku handlowali gierkami bezprawnie powielonymi. Przykładowo Sony sprzedał 1 egzemplarz a pirat zrobił 20 kopii i sprzedał 20 kopii.

Twój przykładowy mirek ze szczecina kupując grę od znajomego kupuje oryginalną płytę wydaną i sprzedaną przez Sony w oficjalnej dystrybucji. Sony na tym już zarobiło. Dlaczego miałoby zarabiać wielokrotnie na sprzedaży jednego egzemplarza?

Kupując coś masz prawo tym rozporządzać. Jak najbardziej możesz dowolne ruchomości zbyć. Polskie prawo reguluje w tej kwestii m.in. to, że taka sprzedaż jest nawet zwolniona z podatku, jeśli nastąpiła po 6 miesiącach od nabycia danej rzeczy. To mechanizm, który miał przeciwdziałać flipowaniu towarem. Oczywiście nie brakuje scalperów, którzy kupują towary deficytowe i sprzedają je przez serwisy aukcyjne umawiając się na odbiór osobisty, więc nikt im nie udowodni, że transakcja miała miejsce szybciej niż po upływie 6 miesięcy i nie płacą mimo to podatku.

Jeśli ci wszyscy gracze kupują gierki w pełnej cenie na premierę i po przejściu po tygodniu sprzedają 20 zł taniej, to nie ruchają Sony, tylko ruchają państwo na podatkach.