PersonifikacjaCienia

Rzuciło mi się w oczy i myślę sobie, BABBDI? No i w sumie się za bardzo nie pomyliłem, bo jeden z Twórców się zgadza.
Szkoda tylko, że nie do końca poważnie traktują tu parkour. Wolałbym wyzwanie bliższe temu z Mirror's Edge niż z Ghostrunnera.

„ Powiewa flaga, gdy wiatr się zerwie,
A na tej fladze, biel i czerwień,
Czerwień to miłość,
Biel serce czyste,
Piękne są nasze barwy ojczyste. ”
Overcome Your Fears - Caretaker

Snake Core to nic innego jak kolejne podejście do Snake'a, czyli gierki znanej głównie dzięki Nokii. Tu, zamiast rosnącego węża, mamy powiększający się, specjalny oddział chodzący gęsiego. Podstawa pozostaje więc bez zmian. Ale gra ma przynajmniej sensowne wprowadzenie fabularne ( które nawiasem mówiąc, przez obecność portalu na każdej mapie, nie za bardzo ma sens :P )!

Rozgrywka opiera się o mapkę wyzwań, po której oddział, z punktu do punktu ( przez 9 etapów ), będzie się przedzierał. Każdy taki punkt jest połączony ścieżkami, a zatem mamy możliwość rozplanowania działań tak, by dosięgnąć Bezpiecznie Oddalonego Serią Spotkań sprawcę tego zamieszania. Mamy tu całkiem sporo różnych rodzajów plansz, choć od razu zaznaczę, że żadne nie zmienia mechaniki podstawowej, stąd rozgrywka bardzo szybko się przejada. Mimo wszystko gra oferuje: walkę z potężnym, uciekającym robalem; oczyszczanie obszaru z rozrastającej się brei; utrzymanie oddziału przy życiu na polu minowym; przegrupowywanie się ( tylko z pozoru najprostsze! ); obronę konwoju ewentualnie obronę infrastruktury; eliminację wrogów ( w tym finał ze specjalną mechaniką ).

Problemami gry są: responsywność ( czuć opóźnienie, z którym trudno się przyzwyczaić a czasem zwyczajnie też brakuje reakcji ); zero zarządzania oddziałem i brak wyraźnego odczucia zmian przy "nowych rekrutach"; rozpoczynanie planszy na ścianie ( zanim ruszy trzeba zmienić kierunek! ); bezbłędność ( czy to dotknięcie ściany/infrastruktury/robala/konwoju czy "ogona" swojego oddziału, cała grupa, mogąca liczyć 30+ jednostek, natychmiast pada pokonana ). Ze względu na "segmentowy" charakter Naszego oddziału, trudno przyjąć takie podejście.

Oprawa ujdzie. Ostatecznie, pokonanie pierwszej mapy ( tryb NORMAL ) rozwija nową mapę ( tryb HARD ) a czy jest jakiś kolejny poziom? Nie wiem, nie chciało mi się sprawdzać, tym bardziej, że szybko wykonałem 101% wyzwań dodatkowych :P

Czyli jest Nas dużo więcej niż myślałem. Dokładnych pomiarów nie robiłem, ale też średnia to jakieś pięć, w porywach do sześciu, godzin.

60 Minutes to Extinction: Escape Room to, jak sama nazwa wskazuje, ograniczona czasowo zabawa w zagadki środowiskowe. Jak na "pokój zagadek" muszę przyznać, że jest dobrze. Wyszedłem cało za pierwszym razem w czasie 50:50, ale przyznam, że nie cisnąłem, próbując uzyskać nieco więcej rozrywki z niektórych zagadek.

Oczywiście zagadki są proste, ale nie wynika to z braków wyobraźni Twórców, a wszechobecnych instrukcji - tak, tu wszystko jest opisane, więc wystarczy przeczytać i zastosować tę wiedzę w praktyce. Żeby od razu uspokoić, różnorodność jest satysfakcjonująca. Mamy zarówno kody cyfrowe, wykorzystanie przedmiotów (w tym kart dostępowych), sumowanie mocy, sprawdzanie stanu przełączników po kablu, szeregowanie upośledzonym manipulatorem, wyrównywanie poziomu elementów czy nawet sterowanie robotem. Są też dodatkowe czynności oparte o grafiki, ale też testy ruchowe. Trudno się nudzić tym bardziej, że czas goni!

Presja czasu nie doskwiera od samego wejścia, ale za każdym razem gdy robisz niepotrzebny ruch, zaczynasz mimowolnie wodzić za zegarem. To jest bardzo dobry motor napędowy! O ile na początku nie, to pod koniec już wiedziałem, że nie ma co podziwiać reaktora a trzeba działać! Pod tym względem ograniczenie spełnia swoje zadanie.

Największymi problemami jest brak wymogu wytężenia umysłu oraz brak jakichkolwiek zmian w zagadkach przy kolejnym podejściu. To tym bardziej boli, że potencjał i miejsce do zmian wydaje się być gotowe. Tak czy inaczej, jest to dobry "pokój zagadek" :)

Worms to klasyczna, dwuwymiarowa strategia turowa, w której przejmujemy kontrolę nad czteroosobową drużyną... dżdżownic. Brzmi niedorzecznie? Może i tak, ale w tym szaleństwie jest metoda! Na losowo generowanych i w pełni zniszczalnych planszach, stajemy w szranki z wrogimi kwartetami, a naszym jedynym celem jest całkowita eksterminacja przeciwników. Do dyspozycji dostajemy pokaźny arsenał, od klasycznej bazooki i granatów, aż po tak absurdalne zabawki jak wybuchająca owca czy bananowa bomba. Gra stawia mocno na fizykę i precyzję, bo każdy strzał musimy sami wymierzyć, biorąc poprawkę na siłę i kierunek wiatru.

Wizualnie dalej wygląda całkiem schludnie. Pikselowe plansze mają swój unikalny klimat - od piekielnych czeluści po lodowe krainy. Niestety, przy dłuższych sesjach brakuje tu większej różnorodności teł, przez co otoczenie szybko znika. Zdecydowanie lepiej wypada warstwa audio. Odgłosy eksplozji, dźwięki rykoszetów, a przede wszystkim piskliwe, komiczne komentarze samych robali podczas wykonywania akcji lub obrywania rakietą, to absolutne złoto i element, który buduje większość klimatu tej produkcji. Tu też zaznaczę, że przed każdą rozgrywką mamy króciutką, humorystyczną animację :D

Twórcy zadbali o to, by rozgrywka nie była nudnym strzelaniem przed siebie. Sama mechanika poruszania się robalami jest celowo ślamazarna i toporna, co zmusza Gracza do kombinowania. Kluczowym narzędziem stają się palnik, młot pneumatyczny albo kładki konstrukcyjne które pozwalały nie tylko na dostanie się do nieosiągalnych miejsc planszy, ale i wyrządzania sporej szkody przeciwnikom. Arsenał jest bogaty i zbalansowany, a zbieranie zrzucanych z nieba skrzynek z zaopatrzeniem dodaje rywalizacji dodatkowego smaczku.

Największym problemem Wormsów jest sztuczna inteligencja. Komputerowi przeciwnicy potrafią grać wyjątkowo niesprawiedliwie. Bywa, że przez większość czasu ich tura, to totalny chaos i pudłowanie w najbliższą ścianę, a za moment, w kluczowym momencie, odpalanie perfekcyjnych strzałów z drugiego końca mapy, idealnie wymierzonych pod wiatr, prosto w Naszego robaczka. O ile tryb dla pojedynczego gracza potrafi przez to sfrustrować, o tyle całe mięso tej gry odkrywamy przy wspólnej zabawie na gorącym krześle. Rywalizacja z żywym przeciwnikiem, dogryzanie sobie nawzajem i widowiskowe akcje, czasem i przypadkowe samobójstwa, przynoszą masę czystej radości. Gra była świetna, i nadal, jako dynamiczną odskocznię, mimo upływu lat, warto sprawdzić na własnej skórze :)

Goście czy sąsiedzi?
8AM

Test Drive to klasyk gatunku, w którym zasiadamy za kółkiem jednego z pięciu luksusowych i potężnych aut, by zmierzyć się z krętą, górską trasą. Gra przenosi Nas wprost na "malownicze" klify, gdzie z prawej strony mamy skalną ścianę, a z lewej przepaść. Zasady są banalne - dojechać do stacji benzynowej, unikając przy tym zderzeń z innymi uczestnikami ruchu drogowego, stroniąc od zbyt bliskich spotkań ze skałami i mając na uwadze czujne oko policji, która tylko czeka, by wlepić Nam mandat.

Wizualnie, projekt robił kolosalne wrażenie i do dziś budzi respekt. Deski rozdzielcze każdego z aut (Porsche 911 Turbo, Lotus Turbo Esprit, Lamborghini Countach, Chevy Corvette, Ferrari Testarossa) zostały odwzorowane z "pikselową" dbałością o detale przez co widok zza kierownicy buduje adekwatny klimat. Gorzej, że sama trasa jest powtarzalna, bo otoczenie to tak naprawdę zlewające się w niemal identyczny ciąg piksele - pojedyncze śmieci na drodze to nie jest wymarzony krajobraz. Warstwa audio jest bardzo surowa, ot duszenie ryk silnika, który po kilku minutach jazdy przy stałych obrotach potrafi zmęczyć, a cisza na trasie, przerywana tylko sygnalizacją radiowozu, to za mało by uznać charakter takiej przejażdżki za rozrywkowy.

Twórcy postarali się, by kontrola nad rozpędzonym wehikułem wymagała od Gracza zachowania zimnej krwi. Musimy(!) manualnie machać drążkiem skrzyni biegów i stale kontrolować obrotomierz, bo zajechanie silnika, podobnie jak czołówka z ciężarówką, natychmiastowo kasuje Nasz pojazd, tworząc pajęczynkę na przedniej szybie auta. Gdy opanujemy już pojazd, wtedy największą zmorą stają się spotkania z policją. Gdy usłyszymy pikanie radaru, musimy szybko zwolnić, bo inaczej stróże prawa zablokują drogę i skończymy z mandatem. Prowadzenie auta jest mocno umowne, a manewry przy wyprzedzaniu, szczególnie na zakrętach, potrafią przyprawić o szybsze bicie serca.

Ostatecznie, ukończenie całej trasy, to kwestia godziny (o ile dasz po garach, bo trzymając się przepisów zakończysz już na pierwszej stacji po kilkunastu minutach). W sumie króciutko, choć dłuższa rozgrywka, ze względu na swoją monotonię, mogłaby być już zbyt nużącą. Obecnie to co najwyżej gra średnia, ale mimo irytujących detali i archaizmów, można sprawdzić na własnej skórze, jak zaczynała się ta legendarna seria wyścigowa ;)

Mortal Kombat to klasyczna bijatyka 2D, w której przyjdzie Nam stanąć do walki o losy świata. Do wyboru mamy siedmiu wojowników (każdy ze swoim zestawem ciosów specjalnych i słynnym wykończeniem i każdy ma swoją "notkę" przy starcie gry :D) oraz sztywno ustaloną drabinkę przeciwników do pokonania. Gra krótka, bo całość da się przejść w kilkadziesiąt minut, ALE wymaga małpiej zręczności i cierpliwości!

Jak na 1993 rok, zastosowanie digitalizowanych aktorów zamiast rysowanych spritów robiło robotę i do dziś jestem pełen uznania dla Twórców za ten specyficzny urok. Areny są klimatyczne, choć miejscami tła wydają się nieco puste i statyczne. Dźwiękowo jest adekwatnie - okrzyki zawodników, odgłosy ciosów i kultowe "Finish Him!" dobrze budują napięcie.

Sama mechanika walki jest dosyć sztywna. Wszyscy zawodnicy dzielą ten sam zestaw podstawowych kopnięć i ciosów (wysokie, niskie, podcięcia, podbródkowy), więc realnie różnią się tylko ciosami specjalnymi i szybkością. Problem jest taki, że komputerowy przeciwnik na wyższych szczeblach drabinki, mam nieodparte wrażenie, zaczyna oszukiwać, bo blokuje wszystko jakby czytał Nasze ruchy z wyprzedzeniem. Takie zachowanie w zasadzie zmusza Gracza do szukania tanich sposobów na wygraną (np. ciągłe podcinanie lub skakanie z kopniakiem) :/ O ile starcia ze znajomym na jednej klawiaturze dalej potrafią dać masę frajdy, o tyle tryb dla jednego gracza potrafi mocno zirytować - o pokonaniu Goro czy samego Shang Tsunga nawet nie myśląc.

Trzeba sobie jasno powiedzieć, że ten Tytuł mocno się zestarzał i pod względem płynności czy balansu zdecydowanie ustępuje późniejszym odsłonom. Mimo to, jako kawał historii gier wideo i początek hitowej serii, z tym niezwykle brutalnym klimatem i sterowaniem przypominającym o czasach automatów, wciąż może być niezłym wyborem na jedno popołudnie. Oczywiście nie obyło się bez zgrzytów klawiatury, więc tylko na własną odpowiedzialność ;)

Prince of Persia to klasyczna, dwuwymiarowa platformówka, w której Naszym głównym zadaniem jest wydostanie się z lochów, pokonanie strażników wezyra Jaffara i uratowanie księżniczki. Brzmi banalnie? Pewnie, że tak! Jedyny haczyk tkwi w tym, że na całą przygodę mamy sztywno ustalone 60 minut. Czas płynie nieubłaganie, więc każda pomyłka, zły skok czy przeciągająca się walka może zdecydować o losach sułtanatu.

Gra mimo swojego wieku wygląda bardzo przejrzyście (choć przechodzenie między scenami może czasem zaboleć :P). Zastosowana technika rotoskopii sprawia, że animacje głównego bohatera są niezwykle płynne i naturalne – do dziś robi to wrażenie! Wszystkie elementy otoczenia, takie jak zapadające się płyty, kolce wysuwające się z podłogi czy gilotyny, są odpowiednio zasygnalizowane. Dźwięk jest tu symboliczny, ale dobrze współgra z akcją (szczęk krzyżowanych szabel czy odgłos otwieranej kraty od razu podpowiada, co się dzieje). Problem pojawia się jednak przy sterowaniu. Postać ma swoją "bezwładność", co oznacza, że nie zatrzymamy się w miejscu od tak, na pstryknięcie palców. Trzeba dokładnie wyczuć długość rozbiegu i moment wybicia, bo inaczej zaliczymy bolesny upadek z wysokości.

Rozgrywka w dużej mierze opiera się na szukaniu drogi w labiryncie korytarzy oraz uruchamianiu mechanizmów. Musimy wciskać płyty naciskowe i pędzić na złamanie karku, zanim otwarta krata znów opadnie. Tu muszę zaznaczyć, że gra nie wybacza błędów, co potrafi mocno podnieść ciśnienie :| Często trzeba uczyć się układu korytarzy na pamięć metodą prób i błędów, co przy uciekającym czasie może być czynnikiem frustrującym.

Na drodze staną Nam różnego rodzaju szermierze. Od zwykłych, niezbyt rozgarniętych wartowników, aż po bardziej wymagających mistrzów bułatu. Sama walka polega na wyczuciu dystansu, odpowiednim parowaniu ciosów i wyprowadzaniu (kontr)ataków. Mimo prostych założeń, pojedynki potrafią dostarczyć sporo emocji, szczególnie gdy walczymy na wąskiej półce nad przepaścią. Szkoda tylko, że czasem starcia sprowadzają się do cierpliwego czekania, aż przeciwnik sam wykona ruch, co zjada cenne sekundy.

Mocno podkreślam uciekający czas, bo rzeczywiście jest to produkcja bezlitosna a przy tym wymagająca ogromnej cierpliwości i precyzji. Nie prowadzi gracza za rączkę i karze za najmniejszą nieuwagę. Mimo to, satysfakcja z ukończenia całości przed upływem wyznaczonego czasu jest ogromna. A np. taki etap jak przechodzenie przez lustro, pamięta się do końca życia. Zdecydowanie warto sprawdzić na własnej skórze, jakie cuda kiedyś się tworzyło ;)

Destruction Derby to leciwa ścigałka z naciskiem na demolkę, która niestety wyjątkowo źle zniosła próbę czasu. Zamiast czystej jazdy po torze, stajemy w szranki z kilkunastoma innymi kierowcami, walcząc o punkty za pozycję i/lub skasowanie rywali. Gra jest krótka, prosta w swoich założeniach i niestety, w dzisiejszych czasach, potwornie toporna i nużąca :(

Oprawa wizualna po prostu kłuje w oczy. O ile same modele pojazdów jeszcze reagują na kolejne dzwony, o tyle otoczenie torów to nieprzemyślane, powtarzalne tekstury, a sama trasa taka, że często trudno ocenić odległość do zakrętu. Oprawa audio również nie ratuje sytuacji. Monotonny ryk silników i zapętlony głos komentatora, który po chwili rzuca dokładnie te same teksty, no nie, dziś już nie robi to żadnego wrażenia.

Zawartości jest tu jak na lekarstwo. Do wyboru dostajemy zaledwie trzy pojazdy, które w praktyce służą jako wyznacznik poziomu trudności (Rookie, Amateur, Pro). Nie lepiej jest z samymi zmaganiami. Tras jest bodaj 5, więc bardzo szybko zaczynamy jeździć w kółko po dokładnie tych samych obiektach, z których żaden nie wybija się charakterem (choć może to jest akurat pokłosie kiepskiego prowadzenia aut). Różnorodność zawodów również nie powala — niby mamy mistrzostwa, pojedynczy wyścig, jazdę na czas czy tryb demolki, ale sprowadza się to do ciągłego powtarzania tej samej schematycznej rutyny bez żadnego urozmaicenia :/

Rozgrywka opiera się głównie na klasycznych wyścigach z punktacją za obijanie innych lub na totalnej rozwałce. Model jazdy to jednak istna udręka. Auta prowadzą się jak mydelniczki na lodowisku, a każde mocniejsze otarcie kończy się niekontrolowanym bączkiem i utratą pozycji bez szans na odrobienie strat. Do tego dochodzi totalny brak balansu, bo rywale wydają się jechać jak po szynach i prawie nie wdawać w ostre kolizje. Brakuje tu też głębszego systemu uszkodzeń (choć na tamte czasy i tak było super), personalizacji czy sensownego poczucia progresu/zmian.

Podsumowując, to nie jest gra, do której warto dziś wracać, chyba że z czystej nostalgii. Mechaniki są przestarzałe a uboga zawartość nudzi po kilkunastu minutach. No i irytująca fizyka, która skutecznie odbiera jakąkolwiek frajdę z demolki. Szkoda czasu i ewentualnych nerwów, lepiej poszukać czegoś bardziej współczesnego.

Lemmings (1991) to klasyczna gra logiczna z elementami zręcznościowymi, w której Naszym głównym zadaniem jest doprowadzenie gromady małych, bezmyślnych stworków z punktu A do punktu B. Sytuacja wygląda tak, że te istotki po wypadnięciu przez klapę idą (no chyba, że klapa wisi wysoko ;P) przed siebie nie zważając na przepaście czy inne śmiercionośne "pułapki". Z tego też względu, to My musimy przydzielać im role zmuszając do: kopania, budowania, wspinaczki aż po blokowanie czy autodestrukcję. Pogłówkujemy przy tym co niemiara, a presja uciekającego czasu (szczególnie na późniejszych etapach) skutecznie podnosi ciśnienie!

Gra, mimo swojego wieku, jest w pełni czytelna i nadal supersympatyczna. Od razu wiadomo gdzie jest wejście, gdzie wyjście i co Nas może zabić (choć czasem trudno ocenić "śmiertelną" wysokość). Animacje tych małych ludzików są urocze i w pełni adekwatne do wykonywanych czynności, a towarzyszące temu dźwięki (np. "Oh no!" przed eksplozją) idealnie budują klimat. Co prawda sterowanie bywa momentami uciążliwe - szczególnie gdy w jednym miejscu zbije się większa grupa a trzeba szybko kliknąć tego jednego, właściwego stworka.

Odnośnie warstwy audio, to o ile efekty dźwiękowe są po prostu adekwatne, tak muzyka zasługuje na osobny akapit. Twórcy postawili tu na aranżacje znanych utworów muzyki. Początkowo brzmi to świetnie i nadaje tej całej "zabawie", lekko absurdalnego charakteru. Problem pojawia się jednak, gdy na którymś z etapów utkniemy na dłużej - zapętlone melodie potrafią wtedy konkretnie wwiercić się w głowę i po kilkunastu minutach człowiek ma ochotę po prostu wyciszyć głośniki 😅

Wyzwania, jakie stawiają przed Nami Twórcy, początkowo są banalne i służą nauce mechanik. Z czasem jednak poziomy stają się na tyle zakręcone, że bez odpowiedniego zaplanowania trasy i wyliczenia zasobów ani rusz. Liczba ról na dany etap jest z góry narzucona, więc każdy błąd w budowie mostu czy przekopie oznacza konieczność restartu poziomu. Satysfakcja z uratowania wymaganego procenta ekipy (albo i wszystkich!) jest ogromna, choć niektóre etapy potrafią wymęczyć powtarzalnością tych samych czynności.

Mimo upływu lat i drobnych niedogodności w sterowaniu, jest to produkcja niezwykle wciągająca i świetnie przemyślana. Prosta koncepcja, masa poziomów i konkretne wyzwanie sprawiają, że nawet dziś można przy tym spędzić długie godziny. Zdecydowanie warto sprawdzić na własnej skórze :D

Dangerous Dave to klasyczna do bólu(!) platformówka 2D, w której Naszym głównym zadaniem jest dotarcie do drzwi - oczywiście po uprzednim zgarnięciu złotego pucharu. Z pozoru mamy tu typową bieganinę ze zbieraniem diamentów i unikaniem przeszkód, ale szybko okazuje się, że gra nie bierze jeńców i wymaga od Gracza chirurgicznej precyzji :'(

Oprawa jest absolutnie archaiczna, więc nie ma co oczekiwać wodotrysków. Wszystko jest tu jednak na tyle czytelne, że bez problemu odróżnimy śmiertelnie groźny ogień (niestety wodę też) od zwykłej ściany czy skarbu. Dźwiękowo mamy klasyczne piski i trzaski, które mają swój urok, choć przy dłuższej sesji i ciągłym ginięciu mogą przyprawić o ból głowy :/

Podstawą rozgrywki jest pokonywanie kolejnych, coraz bardziej zawiłych etapów (jest ich 10, choć przyznam, nie miałem już cierpliwości by dojść do ostatniego). Oprócz zwykłego skakania, w kilku miejscach dostajemy dostęp do plecaka odrzutowego (z ograniczonym paliwem, więc trzeba nim operować z głową!) oraz pistoletu, który pozwala zdjąć co bardziej uciążliwych przeciwników. Problem w tym, że "fizyka" skoku jest dosyć sztywna, a brak możliwości zapisu stanu gry sprawia, że utrata wszystkich żyć cofa Nas na sam początek zabawy. Jeden błąd przy lądowaniu (a spadając trudno o manewrowanie bo Nas "zwiewa") i cała misternie budowana strategia ląduje ;) w koszu :(

Prawda jest taka, że Dangerous Dave to gra krótka, bezlitosna i momentami niesprawiedliwa, ale przez to też nadzwyczaj wciągająca. Do tego nie wszystko z planszy jesteśmy w stanie zebrać, a to też ciekawe z perspektywy czasu. Mimo frustracji wynikającej z topornego sterowania i archaicznych rozwiązań (pikselowe różnice między przeżyciem a śmiercią), syndrom "jeszcze jednej próby" działa tu wyśmienicie. Jako fan klasyki nie mogłem nie podjąć tej kolejnej próby zmierzenia się z grą, w którą uczyłem grać innych na informatyce ;)

Scorched Earth to absolutna legenda gatunku turowych gier artyleryjskich. W anturażu dwuwymiarowych, całkowicie niszczalnych krajobrazów górskich, stajemy za sterami czołgów w ustalanej na start grupie nawet dziesięciu uczestników (komputerowych i/lub żywych przy gorącym krześle). Zasady są genialnie proste: dostosować kąt nachylenia lufy, ustawić siłę wystrzału, wziąć poprawkę na wiatr, wybrać broń i posłać w stronę przeciwnika pocisk demolujący (również otoczenie). Kto przetrwa ten chaos i uzbiera najwięcej gotówki na przestrzeni kolejnych rund, ten zgarnia trofeum. Gra oferuje niezłą regrywalność, a mechanika nie zestarzała się ani o dzień :D

Gra na pierwszy rzut oka, z perspektywy dzisiejszych czasów, wygląda bardzo surowo. Jednak te proste pola, generowanych losowo gór, kolorowe eksplozje i charakterystyczne, sypiące się piksele ziemi mają w sobie niesamowity urok i powinny się podobać. Dźwięki to klasyczne, piskliwe efekty z głośniczka, które jednak dobrze korespondują z tokiem wydarzeń. Co jest kapitalne, to napisy wyświetlane nad czołgami – te małe bestie potrafią rzucić podwórkowym tekstem w stronę rywala, co niesamowicie rozbudowuje klimat rywalizacji!

To, co w tym projekcie wywołuje absolutny szał, to faza zakupów pomiędzy rundami. Za ustrzelenie wrogów dostajemy kasę, którą wydajemy przed kolejnymi rundami w sklepie. Ilość zabawek zakrawa o perfekcję! Od zwykłych pocisków, poprzez pociski drążące, bomby rozproszone, aż po absolutne potwory pokroju Death's Head czy niszczycielskie pociski nuklearne. Mało tego! Mamy tu całą masę gadżetów defensywnych: różne rodzaje tarcz energetycznych, baterie słoneczne, a nawet spadochrony chroniące przed upadkiem w przepaść po tym, jak wróg wysadzi ziemię pod Naszymi gąsienicami. Gimnastyka jak dobrać oporządzenie i jak wydać fundusze staje się podstawowym dodatkiem do wyzwania.

Twórca postarał się, by rywalizacja podlegała sporej złożoności. Wiatr potrafi diametralnie zmienić tor lotu pocisku, a opcje zachowania ścian (pociski mogą się od nich odbijać lub przez nie przenikać) kompletnie zmieniają taktykę. Ale Scorched Earth ma też swoje drobne momenty frustracji. Sztuczna inteligencja na wyższych poziomach (np. Cyborg) potrafi bezczelnie obliczyć idealną parabolę i skasować Nas w pierwszej turze, zanim w ogóle dostaniemy szansę na ruch. Do tego, przy ogromnej sile rażenia niektórych bomb, bardzo łatwo przez przypadek samemu się unicestwić – chwila nieuwagi i zostajemy zasypani toną piachu własnej produkcji :/

Mimo upływu dekad, ta prosta produkcja wciąż pokazuje, gdzie tkwi prawdziwa radocha. Owszem, oprawa jest archaiczna, a tło muzyczne praktycznie nie istnieje, ale ładunek emocjonalny, jaki niesie ze sobą odpalenie gigantycznej bomby i patrzenie jak znika połowa mapy, jest nie do podrobienia. To gra wybitna w swojej kategorii i idealna na szybką odskocznię ze znajomymi. Warto odkurzyć ten tytuł i sprawdzić na własnej skórze, jak rodziła się historia ;)

Shogun Showdown to turowy roguelike w klimatach feudalnej Japonii z uwzględnieniem yokai.

Rozgrywka opiera się o plansze szerokie na 5-9 pól, które czyścimy z przeciwników utrzymując się z dala od sygnalizowanych zagrożeń. Ruch, atak (kolejkowany) czy obrót - wszystko ma swoją cenę. Gra turowa, ale bardzo dynamiczna - choć przy wielu wrogach to wrażenie gaśnie. Mimo trudu ogarnięcia mechaniki z marszu, powodującego czysto ludzkie pomyłki (obrócenie zamiast ataku), robi dobre wrażenie jako nieźle przemyślany zlepek poruszania bohatera (1/5), przeciwników, umiejętności pasywnych, ataków i przedmiotów. Dzięki temu wciąga - niestety tylko początkowo. W każdym nowym etapie dochodzi do starcia z nieznanym, na które, niestety, trudno zareagować. Takie momenty potrafią się kumulować przez co poziom wyzwania tylko wzrasta a satysfakcja w sumie maleje :/

Sam rozwój bazuje na "zadaniach" i ilości pokonanych przeciwników/etapów. Mimo, że ścieżka jest w zasadzie jedna na całą rozgrywkę i jest etapowo podzielona na przeplatające się pola walki (również poprzeplatane na areny i kapliczki) i odpoczynku (ze, z góry wiadomym rodzajem, kapliczki i kramu), to w trakcie (wraz z kolejnymi "dniami") rozszerza się ilość odnóg prowadzących do finału a jednocześnie, na etapach zaczynają pojawiać się ulepszone jednostki. Cały ten zamysł jednak ma tę wadę, że co chwilę robimy to samo, tą samą "gołą" postacią na tych samych etapach. Okej, wykupujemy/odblokowujemy elementy rozszerzające (i jednocześnie zwiększające losowość przejść) Nasze możliwości, ale jednak rdzeń zabawy w żaden znaczny sposób się nie zmienia i opiera głównie o postać (ruch), którą wybierzemy, a to sprawia, że gra szybko staje się monotonną :(

Już w 3. godzinie przedarłem się do finałowej potyczki (dzień I), ale ostatecznie przetrwałem ją dopiero w 10. (za pierwszym razem po zmianie postaci). To pokazuje jak bardzo losowe potrafią być kolejne próby i jak wiele zależy od wyboru postaci. 7 dni na "prawdziwy" finał (każdą postacią z osobna)? Nie, dziękuję!

ma w sobie ten żar
co sprawia, że czar
chodzi z tobą jak cień
Nocturnal

Nocturnal to typowa platformówka akcji, w której będziemy: skakać po różnej wytrzymałości konstrukcjach, uruchamiać zmyślne mechanizmy nie mające realnego sensu, walczyć z czasem i koordynacją, uciekać przed zagrożeniem czy walczyć z czekającymi na Nas istotami. Będziemy też zbierać punkty i rozwijać umiejętności, by proces dotarcia do finału zbyt szybko się nie znudził :P Tak, to platformówka kompletna, choć i krótka (2+ godz.).

Gra jest na tyle ładna, że miejscami aż można się zatrzymać. Do tego efekty i animacje są czytelne i nieźle wkomponowane w projekt (no może poza czarami które odstają stylem). Do tego niezły zestaw efektów dźwiękowych, który dobrze koresponduje z tokiem wydarzeń, choć od razu zaznaczę, że brakuje tu lepszej obsługi zdolności (np. sygnalizacji odświeżenia umiejętności leczniczej czy gotowości na kolejny rzut nożem). Gorzej, że mimo tego piękna, gra nie jest wystarczająco czytelną. Raz, że kamera niemal nigdy nie jest skadrowana tak, żebyśmy bez problemu wiedzieli czy i gdzie możemy bezpiecznie zeskoczyć (a nie rzadko skupienie kamery ogranicza Nam również orientację na boki), dwa, że "mroczna mgła" chyba za bardzo ogranicza Nam widoczność (nie mam nic przeciwko etapom ucieczki, ale podczas walki było to uciążliwe).

Głównym pomysłem na grę, jest walka światła z mrokiem. Bohater (Ardeshir) posiada specjalną wieź z ogniem, dzięki czemu potrafi np. przenosić na głowni swojego miecza płomienie. Te m.in. służą rozwiązywaniu zagadek środowiskowych, najczęściej przedstawionych jako mechanizmy połączone ze stałymi pochodniami czy z podwieszanymi kagankami na ruchomych przenośnikach. Oczywiście samo "przenoszenie światła" nie jest banalne, bo raz, że ostrze utrzymuje płomienie tylko przez chwilę, dwa, że ogień łatwo zgasić, np. wodą lejącą się nieprzerwanie na drodze do celu. Takich utrudnień jest więcej, a gimnastyka jak tę swoistą "sztafetę olimpijską" uskutecznić staje się podstawą wyzwania. Muszę też zaznaczyć, że jest to gra, w której bardzo łatwo zginąć w zetknięciu z nowym rodzajem przeszkody, a to jest o tyle przykre, że punkty kontrolne nie są rozstawione idealnie (głównie mam zarzut do braku zapisu stanu po wydaniu punktów w drzewku umiejętności - specjalne kapliczki).

Osiągnięcie celu jest jednak dużo bardziej wymagające, bo oto na drodze staną Nam różnego rodzaju przeciwnicy. Od zwykłych szermierzy, poprzez łuczników, ciężkozbrojnych i magów, aż po mroczne stwory, w tym np. latające "ogniki". Jest tego naprawdę sporo! Jedni są odporni na ataki pozbawione płomieni, inni wymagają "obejścia". Do tego mamy całe drzewko rozwoju, z którego umiejętności wykupujemy zbieranymi po drodze punktami zamkniętymi w słoje i wazy. Drzewko wygląda na bardzo satysfakcjonujące, bo realnie poszerza Nasze zdolności (ogniste ataki - w tym obszarowe, przyspieszenie ruchu, punkty wytrzymałości i zdolności regeneracyjnych). Problem jest jednak taki, że mimo to wszystko, realnie, walka jest mało wymagająca i raczej chaotyczna. Tak naprawdę, wystarczy unik, cios i leczenie - oczywiście regularnie podsycając ogień na klindze! Gra pod tym względem zawodzi.

O ile powód Naszych zmagań jest bardzo jasno zaznaczony już na samym początku, to kolejnych informacji poszerzających nieco tło fabularne ze świecą szukać. Gra ma swoje sekrety i kwestie dodające treści są właśnie główną nagrodą dla tych, co rozpraszają każdy cień. Szkoda że Twórcy trzymają Nas w mroku ograniczając i tak szczątkowe informacje o świecie. Wolałbym ominąć skarbiec punktów niż być odciętym od tych treści. Ale żeby też nie brzmiało to zbyt negatywnie, to w swoim podejściu ominąłem tylko jedną "ognistą kapliczkę" z wiedzą (ile notatek pominąłem, nie wiem).

Ostatecznie jest to ładne i kompletne, ale w żaden sposób nie wybitne i mimo "krótkości" no i jednak różnych przeszkód, bardzo powtarzalne.

Tęsknota nigdy nie umiera, serce zawsze pamięta.
The Town of Light

Jay-Jay Okocha :P

If On A Winter's Night, Four Travelers to gra z gatunku "Wskaż i kliknij", ale nosi ona za sobą kilka odrębnych i mrocznych historii. Całość dzieje się w pociągu a w akcję wchodzimy za opowiadaniami kolejnych pasażerów. Gra krótka (ok. 2 godz.) ALE NIE MA ZAPISÓW!!! Niestety trzeba ją przechodzić za jednym posiedzeniem.

Gra na pierwszy rzut oka wygląda bardzo ładnie. Czy to sceny, czy momenty (animacje) powinny się podobać, ale trzeba też zaznaczyć, że miejscami, obiekty nieco się zlewają z tłem, brakuje głębi lub ostrzejszej separacji. Dźwięki też są tak po prostu dobrze dobrane, choć jak zwykle w takich przypadkach, można by było tu podnieść emocji zatrudniając dobrych lektorów, ale nie wypada o to narzekać, gdy projekt jest darmowy.

Gra rozbudza Gracza dawkując, w sposób jawny, kolejne opowieści. Jeżeli chodzi o formę, to nie ma się do czego przyczepić, no chyba, że do ślamazarnego tempa, które jednak nieco podkreśla te opowieści. Kolejni pasażerowie, przebywając w tym samym wagonie, opowiadają pewnej osobie, i sobie na wzajem, swoje historie. Każda historia, to osobny akt, który przynosi Nam nieco inny nastrój, nieco inną formułę i różne doznania. Gra jest poważna, choć nieszczególnie radzi sobie z przekazem, pozostawiając Nas zbyt otwarcie na samodzielne oceny zdarzeń.

O ile pierwsze opowiadanie jest niejako zależne od Naszego podejścia do narzuconej sytuacji i może rozwinąć się w różnym ciągu dialogów (diametralnie różnym!), o tyle kolejne akty już nie mają takiej opcji. Niezależnie jednak od wyboru, trudno przygotować się na ostateczny efekt jaki, na sztywno, przygotowali dla tego aktu (dla mnie najmocniejszy moment). Drugie opowiadanie jest absolutnie prowadzone od punktu do punktu zgodnie z przedstawioną treścią i poza jedną, totalnie pomijalną i opcjonalną aktywnością, nie odczujemy tu swobody. Ma jednak kilka angażujących mechanik, które zmuszają Gracza do czytania treści oraz wprowadzenia konkretnych danych :) Trzecie opowiadanie (dla mnie najciekawiej skonstruowane) cierpi najbardziej ze względu na brak możliwości podbiegania Naszego bohatera w sekcji bibliotecznej. Również zawiera dobrze skonstruowane zadanie, związane z rytuałem, a i klamra, którą jest objęty, idealnie tutaj pasuje. Czwarte opowiadanie? No to jest nieśmieszny żart. W sytuacji, w której wszystko Nam mówi "oczekuj Aktu IV-ego", zastosowane przez Twórców rozwiązanie kompletnie nie przypadło mi do gustu i popsuło i tak nie rewelacyjne doznania płynące z rozgrywki - mimo, że jakoś całość domyka.

Mam problem z oceną. Fabularnie nie powala, choć część tych historii jest całkiem ciekawa. Oprawa jest cacy choć miejscami obraz się zlewa. Postaci się snują a i interakcje, w dużej mierze, niewiele wnoszą. No i przymus gry ciągłej, przy jawnym podziale na akty, jest trudny do przyjęcia. Z drugiej strony, nie jest źle i jest za darmo, więc nie bez wahania, ale jednak polecam sprawdzić na własnej skórze ;)

👻
Fallout 76

Anachronox (23+ godz.) - Żeby uratować Nasz Świat musieliśmy znaleźć specjalistyczny sprzęt. Na szczęście wiedzieliśmy gdzie tego szukać! Dr. Bowman zna się na rzeczy! Potrafiła naprawić śluzę w kanałach, dzięki czemu możemy swobodnie dostać się do Dzielnicy Czerwonych Świateł *o* Tam też, w jednym z przybytków odzyskałem pierścionek znajomego, za który zdobyłem jedno z poszukiwanych urządzeń a co ważniejsze, dzięki temu spotkałem starą (no nie, zdecydowanie nie starą!) znajomą. Mimo, że mój osobisty android wykonał genialną prace infiltracyjną, to stara (ale nie stara!) znajoma była szybsza. Ale ma też dobre serduszko i pozwoliła "KUMPLOWI" dostarczyć kolejne urządzenie. Ekipa solidnie się rozrosła! ( czas chyba zbierać wpisowe ;P )
Trafiłem na Hephaestus szukając wiedzy w kościelnej bibliotece, ale nie ma nic za darmo. Narobiłem się po łokcie a i tak żeby uzyskać audiencję z wielkim maestrem znowu musiałem zebrać drużynę, ech.. No ale mamy odpowiedzi i mamy cel, Cóż więcej Nam trzeba? Cała na przód, kurs Limbus :D

If on a Winter's Night, Four Travelers (1+ godz.) - Dwa akty rozegrane, niestety musiałem przerwać rozgrywkę. Generalnie fajny, choć nie zawsze dobrze czytelny pikselart. Historie są krótkie, pełne niedopowiedzeń, ale mają coś w sobie, choć druga wymaga bardzo sztywnych interakcji. Zobaczymy co dalej.

Ukończone:

Caput Mortum (3+ godz.) - Gra jest totalnie dwojaka. Ma wspaniały pomysł na przeciwników, ale jednocześnie fatalną ich implementację. Ma ciekawy pomysł wymuszający sposób interakcji (jednoręki bohater) i jednocześnie jednoznacznie sugeruje beznadziejny sposób sterowania (rozglądanie się bocznymi przyciskami pada). Jest pełne różnych "zagadek", ale w sumie żadna nie jest wymagająca. Ma sporą różnorodność zagrożeń i jednocześnie żadne nie wymaga specjalnego podejścia (pomijam dwójkę specjalnych przeciwników). Całościowo jest to kompletne doświadczenie, ale z problemami i źle obsłużonymi punktami kontrolnymi. Nie odradzam, ale też nie mogę z czystym sumieniem polecić :|
Niemniej dzięki Drenz
https://www.gry-online.pl/forum/komentarz-caput-mortum/z0103afda

Steel Wolverines: Modern Armored Combat Demo (3+ godz.) - Samouczek całkiem sensowny. Sama kampania jest całkiem spoko, choć to jak czasem jednostki się pojawiają "znikąd" zaskakuje. Jest mnóstwo drobiazgów które wpływają na sukces i trudno to tak z marszu załapać. Mimo wszystko jest zdecydowanie pozytywnie.

Dogwalk (0+ godz.) - https://www.gry-online.pl/forum/komentarz-dogwalk/zf103bfba

Flashout 3D: Enhanced Edition (2+ godz.) - dynamika, prostota, projekt pojazdów, sterowanie, trasy (skróty/blokady) ale też niekontrolowane lądowania, problemy z dźwiękiem, brak realnej obrony (akacji anty), mało tras, mało różnorodności, brak personalizacji.
https://www.gry-online.pl/gry/flashout-3d/komentarze/za3a42#post0-17024682

Hmm... Najkrócej i w pewnym uproszczeniu, oceniłbym swoją postawę tak: dla ludzi, których nie znam i których dobro niespecjalnie leży mi na sercu, jestem zdecydowanie "niespotykanie spokojnym człowiekiem", ale do najbliższych nie mam już tyle cierpliwości i gdy coś się dzieje, szczególnie po raz kolejny, to realnie oceniając, szybko i dobitnie kończę spór z przytupem, choć zawsze jednak pozostawiając jakieś argumenty. Czy żałuję? I tak, i nie. Nie, bo tak jak sam napisałeś "dobry opieprz nie jest zły", ale jednak patrzenie jak ktoś cierpi (często jeszcze bardziej niż przed utarczką), nie może przejść bez echa :/

Gdzie wady?
No moje myślenie jest takie, że jeżeli chcemy faktycznie wyłonić najlepszego piłkarza sezonu (czy jakiegoś określonego z góry okresu), a czemu by nie, to nie po to, żeby nikogo to nie obchodziło, a po to, żeby takiego zawodnika wyróżnić i dać za przykład innym. Przecież po to się sprzeczamy o zasady przydzielania tej nagrody i przepychamy czy słusznie czy nie słusznie, bo obecna formuła nie ma nic wspólnego z wyłanianiem najlepszego piłkarza.

Możliwości jest dużo i też, zawsze, jak tylko zaczynałem rozdzielać na pozycje, to wracałem do punktu wyjścia, bo tak jak dafton. rzecze, podział tylko osłabi i tak już słabą nagrodę.

Natomiast statystyk mamy tak wiele, że mądre głowy (najlepiej niezwiązani z futbolem, żeby nie było jakiegokolwiek faworyzowania) daliby radę wyciągnąć co czyni piłkarza najlepszym ogólnie. Włączyć w typowo przyjęte oceny chociażby procent celności podań (niech będzie że strzałów też, choć to ewidentnie karze bramkarzy), udanych interwencji (tj. takich zagrań po których drużyna odzyskuje i utrzymuje piłkę), bilans meczów ze szczególnym uwzględnieniem wagi porażek (i tym samym, naturalnie, zdobytych "trofeów równorzędnych") - tego typu precyzyjne dane, które mają jakieś przełożenie. To są realnie mierzalne parametry każdego piłkarza. Odpowiednio to zważyć i mamy zestaw (bardziej lub mniej precyzyjny) którym przede wszystkim eliminujemy głosowanie.

Ale to tylko prosty zamysł, którego nikt nie zastosuje.

Miałem kilka lat temu podobne przemyślenia i wtedy też zdecydowałem się to sprawdzić. Przez rok przestałem pisać do znajomych tak jak zazwyczaj robiłem. I cóż, odpowiedź na pytanie ile osób by się odezwało z własnej inicjatywy, przynajmniej w tamtym okresie, to 3 osoby. A ile znajomości by przetrwało? Pewnie większość, bo mimo wszystko, nawet bez regularnych konwersacji czy spotkań jak coś się dzieje (ważnego) to (prawie) nigdy nie jestem olewany.

Flashout3D to wipeoutowa gra wyścigowa. W anturażu miast przyszłości (w tym Katowic), stajemy w szranki ze sztywno ustaloną piątką przeciwników. Mimo niestandardowych pojazdów i mega zawiłych tras, zasady jednak pozostają typowe - kto sumarycznie uzbiera najwięcej punktów, ten zdobywa trofeum. Gra oferuje również próby czasowe.

Miast goszczących zmagania śmigaczy jest bodaj 6. Każda z tras ma swój charakter, skróty (co okrążenie barykada wraca) czy pomoce (np. trasy alternatywne). Jednak obraz wokoło jest zbyt powtarzalny - tylko miasta.

Niestety z wehikułami jest bardzo podobnie. Te są z góry określone parametrami i odwzorowują Nasz postęp (przesiadki są wymagane, bo wraz z kolejnymi zawodami, przeciwnicy są z założenia szybsi). Możemy jedynie dokupić ułatwienia (nie zmieniają parametrów śmigacza) pozwalające wystartować z amunicją czy dopalaczem (jest też ulepszenie pancerza, choć nie wiem czy realnie działa, bo oberwanie rakietą i tak Cię z miejsca kasuje). Brakuje personalizacji, czy to zmiany malowania czy ksywki! Przeciwnicy też mogliby mieć jakieś wizerunki, lista na wzór zawodników z F-Zero byłaby super!

W ramach podniesienia poziomu rywalizacji w trasę wbudowano przyspieszacze, ulokowano na niej kasę, amunicję (do wyrzutni rakiet lub karabinku), skrzyneczkę z niespodzianką (autopilot, dopalacz, osłona, doładowanie wytrzymałości) ale i "miny". Dobrze zrealizowano atakowanie, ale brakuje tu realnej obrony przed atakiem (osłona powinna być aktywowana na życzenie), bo skasowanie oznacza dosyć długie wstrzymanie.

Jest to gra bardzo dynamiczna. Mimo prędkości, kontrola nie przysparza problemów. Gra jest prosta, łatwo ruszyć i rywalizować już od pierwszego kontaktu. Pojazdy, mimo małej ilości i ustalonej hierarchii są fajnie zaprojektowane i pasują do koncepcji a i trasy, mimo "zawiłości" pokonujemy bez ciągłych obcierek.

Ale! Podczas rozgrywki występują regularnie problemy z dźwiękiem. Cisza ta psuje rozrywkowy charakter gry. Mamy sporo wyskoczni, w tym taka jedna, która dosłownie (i regularnie) wyrzuca Nas poza tor (choć pozwala powrócić nawet bez utraty pozycji czy skasowania). Lądowania natomiast potrafią przyprawić o zawrót głowy, bo kierunku, w którym bolid ruszy zaraz po kontakcie z asfaltem, trudno prognozować.

Kampania, przy pojedynczym powtórzeniu zawodów, zajmuje jakieś 2 godz. - króciutko, choć trzeba przyznać, że dłuższa mogłaby być już nużąca. Podobnie jest z muzyką. Początkowo brzmiało to adekwatnie, ale przy tak częstym powtarzaniu tras również muzyka zdążyła mi się osłuchać - choć jeszcze nie zmęczyć. Zatem, gra to typowy średniak, ale jednocześnie jest dobra na przerwę pomiędzy kolejnymi tytułami.

No nie fajnie, bo niby za co? Ale Przynajmniej utarł nosa tym dwóm celebrytom, którzy już od miesięcy wyszarpywali sobie tę nagrodę z rąk.

😊

Jeżeli o mnie chodzi to zdecydowanie Baldur nie był (i nie jest) "tym czymś", nawet nie specjalnie go pamiętam 😅
Gdybym miał wymienić tytuły, które wywarły na mnie jakiś wpływ w tym względzie i które zrobiły to jako pierwsze, to wskazałbym: serię Wizardry, Betrayal at Krondor, Albion i Fallout. Ich "wyższość" nad Baldurem wynika też z faktu, że są to gry z walką w systemie turowym.

Ostatnio chociażby wracałem do Requiem: Avenging Angel czy Star Wars Bounty Hunter no i Anachronox.
Czyli tak, gram regularnie, co miesiąc mam kontakt z grami nawet ponad 20letnimi :D

Osobiście nie stawiam Wiedźmina 3 i Cyberpunka 2077 na piedestale, więc po prostu dorzucę propozycje, jedną z lepszych w swoim gatunku: Timberborn.

Czerwone buciki 😨
Still There

Ogólnie rzecz biorąc.
AI wcale nie zmieniło sposobu myślenia społeczeństwa - to tylko kolejny skrót. Rozpowszechnienie internetu i następnie smartfony go obsługujące - to było tym krokiem, który sprawił, że społeczeństwo zaczęło lekceważyć twardą wiedzę, bo dostęp do tego czy innego zagadnienia miał na wyciągnięcie ręki. Ludzie przestali posiadać wiedzę, bo tę mają w kieszeni.

Uwielbiam te pytania 🙃

Jaris Jak Ty to sobie wyobrażasz?

2023

Anbernic RG351v

Można już wyjść z piwnicy?
Caput Mortum

Taki sprzęt żeby był wyłącznie mój, to zakładam, że aparat fotograficzny Kodak KE40 - foto aktualne 😊

się fuksło 😁 raz na kilka razy się uda ;)
Zobaczymy 25 października 😏

Kompot Dzięki za wsparcie 🥳
A co do samego meczu, to nie wiem ile jeszcze muszą zrobić Güler i Espí, czy co musiałoby się stać, żeby w końcu w Realu grali Ci co mają formę i na to zasługują swoją postawą a nie Ci, którym się "należy".

Kto pierwszy chce trafić w szpony Morrigan?
Tainted Grail: The Fall of Avalon

Ta gra miała wyjątkowo ciekawe i różnorodne trasy, super ciekawe pojazdy (z widokami z kabin) i do tego rewelacyjny zestaw modyfikatorów. Ale muszę przyznać, że głównym powodem dla którego ta gra mnie tak bardzo wciągnęła, była właśnie możliwość wygrania "wyścigu" przez eliminację. Solid Granite Car, Acme Damage i można się bić z Pitbullem (miałem wtedy słabość do takich pojazdów pomocy drogowej) czy Donem Dumpsterem 😎
Ostatnio próbowałem nawet odpalić Carmageddon TDR 2000 ale po pierwszej płynnej rozgrywce co chwilę pojawiały się problemy ze stabilnością 😔

Darth_Tusken Ale to nie Ronaldo zestawia siebie w szeregu z Pele i Maradoną i czegoś żąda. Przeczytaj całość uważnie!
Ronaldo tym oświadczeniem wyłącznie dba o swój wizerunek - to normalne zachowanie dla osób o Jego statusie. Co nie oznacza, że należy wszystkiemu ufać, choć fakt w jaki sposób to przedstawił i jak szczegółowo opisał powinien Jorge Jesusa zmusić do zajęcia jednoznacznego stanowiska.

No właśnie do pary dla Żukowskiego przydałby się ktoś o profilu Rasiaka (Czubak, Buksa, Włodarczyk, Adamski?, Makuch?).
Jedynie fajnie, bo może da im to jakąś wiarę.
Oby taką, że wspólnie jako drużyna mogą osiągać sukces a nie taką, która doprowadzi do zlekceważenia rywali :P

No wynik jest zupełnie niemiarodajny, ale jednak warto docenić, że atakowali, że Reguła czy Wojtuszek dostali swoją szansę.

A ja mam trochę inne podejście, bo nie patrzę na to czy jest promocja czy nie, tylko po prostu ile co w danym momencie kosztuje. Mam ustalone progi na rzeczy codzienne i pewną grupę produktów dodatkowych i kupuję je tylko wtedy gdy nie są droższe niż X.
Np. taka maślanka potrafi kosztować (mieć normalną cenę) między ~ 2 a 3 PLN i ta cena zmienia się dynamicznie nawet na przestrzeni tego samego tygodnia, więc jak jest odpowiednio tania, to biorę, jak nie, to może następnym razem. I nawet jak dotrze do mnie informacja że jest jakaś super opłacalna promocja, to raczej utrzymuję swój schemat zakupów co dwa tygodnie i nie biegnę od razu bo tanio. Wyjątki pewnie się zdarzają, ale to tylko wtedy, gdy w spiżarni jest miejsce na dodatkowe zapasy (np.: mąka, cukier, kasza/ryż/makaron).

I tak trzymaj!
Zdrowia życzę, i niech Ci się wiedzie 😊

🤔

Czego chcieć więcej?
Pumpkin Jack

W tym miesiącu mało czasu na dłuższe posiedzenia przy gierkach, ale chociaż z doskoku ukończyłem kilka krótszych pozycji.

Ukończone:

Pumpkin Jack (5+ godz.) - https://www.gry-online.pl/gry/pumpkin-jack/komentarze/z25a93#post0-17001526

Neo Cab (5+ godz.) - https://www.gry-online.pl/gry/neo-cab/komentarze/z253df#post0-16993124

Regular Factory: Escape Room (4+ godz.) - https://www.gry-online.pl/forum/komentarz-regular-factory-escape-room/z21036c41#fpanel-a&gsc.tab=0

Still There (8 godz.) - https://www.gry-online.pl/gry/still-there/komentarze/z058ba#post0-17006223

Still There to całkiem sensownie pomyślana gra z jakimiś zagadkami i historią. Początkowo sprawia bardzo sympatyczne wrażenie, graficznie jest ciekawa a szczegóły i reakcja środowiska na interakcje tylko dodają pozytywów. Niestety tło fabularne stosunkowo szybko zmienia, zdawałoby się dojrzały, kierunek. Nagle doświadczamy dziwnych interakcji, które z każdym dniem ewoluują w rozczarowujący, i chyba jednak ostatecznie oklepany sposób prowadząc Nas przez bardzo wąską ścieżkę. O ile konkretne sytuacje potrafią być opisane całkowicie sensownie, to całościowo, nawet jak na połączenie tematu przewodniego z miejscem akcji, zbyt odjechane. No i oczywistym elementem ograniczającym czerpanie radości jest dawanie Nam wyborów, których opcje są wybierane za Nas (w tym, dosłownie ulokowanie kursora na jednej z odpowiedzi bez możliwości zmiany!).
Audio jest stosunkowo ubogie i tak na prawdę, oprawę ratuje tu warstwa graficzna (choć jak w każdej grze typu "wskaż i kliknij" są elementy trudno zauważalne).
Niewątpliwym plusem tej gry są zagadki. Wszystko jest wpasowane stosownie do przeżywanych zdarzeń. Wszystko ma swoje zakorzenienie w wykreowanym środowisku. Wszystko możemy rozwiązać korzystając z takich pomocy jak notatnik, komputer, specyfikacja a nawet pytając o podpowiedzi asystenta. Zagadki są bardzo złożone, ale w gruncie rzeczy oczywiste i często czasochłonne. Czasem oczywiście wymagają więcej kojarzenia i "cofania się pamięcią" do wykonanych już czynności, niemniej już dawno nie rozwiązywałem czegoś tak angażującego. Przejście (z czytaniem wszystkich wiadomości) zajęło mi 8 godz. ale można ograć zapewne i w 5 godz. mnie zwyczajnie kilka zagadek, czysto mechanicznie, wstrzymała na dłużej a że nie poddaję się tak łatwo to z zawzięciem rozgryzałem każdy mechanizm latarni kosmicznej.

Ja myślę, że to nie jest najgorszy wiedźmin :P

U mnie, każda tylko jest jeden warunek, to musi mieć konkretny cel.
Np. jednego roku postanowiłem równo od 20:00 odłączyć się od każdego elektronicznego sprzętu (z góry pomijając transmisje meczów i wydarzeń artystycznych oraz późno godzinne wyjścia) i tak właśnie było, calutki rok. Pierwotnie miał być to czas na czytanie, ale że w ten sposób szybko książki się kończyły, to realizowałem też inne nie wymagające prądu rzeczy.

Może nie tyle z czystego sentymentu a bardziej jako jedno ze świadectw mojej tożsamości, niemniej nie wyrzuciłbym swojej dziecięcej przytulanki.
Inny przykład to mój pierwszy zegarek na rękę. Jest kilka takich rzeczy, które są właśnie jakoś związane z konkretnymi momentami w życiu, które pomagają zrozumieć moją historię.

Hey! Care to give me a hand?
Regular Factory: Escape Room

Regular Factory: Escape Room to nic innego jak zbiór pokoi zagadek, które tematycznie tworzą nawet pewną rozwijającą się historię z puentą.
Zanim zacznę się rozpływać nad zaproponowaną rozrywką, muszę się przyczepić do absolutnych podstaw. Menu jest niedopracowane - nawet podstawowej nawigacji nie ma i trzeba naciskać [Esc] :P A tak poważniej, to pierwszy kontakt jest nieprzyjemny. Sterowanie postacią, to połączenie ociężałości (rozumianej jako dostrzegalne spowolnienie reakcji na ruch) z superpłynnym rozglądaniem się, taka mieszanka powoduje odruch 🤮
Skoro negatywy mamy już za sobą, to czas na peany :D No może nie będę się rozpisywał, ale chciałbym zaznaczyć, że jak na "Escape Room", to jest niemal perfekcyjnie. Choć sam poziom trudności nie jest wysoki, to złożoność (szczególnie, że kolejność często ma znaczenie, czasem jest jawna czasem nie) potrafi zatrzymać na moment (głownie przez Naszą nieuwagę lub błędnie zapisane notatki albo jak mózg lubi Ci czasem utrudnić życie doszukując się drugiego i trzeciego dna). Mimo bardzo satysfakcjonującej różnorodności i ilości zagadek (tworzenie ciągów, ustawianie hierarchii, łamanie szyfrów, uzupełnianie niewiadomych, liczenie, porównywanie, czytanie z otoczenia itd.) nie czujemy się zagubieni (choć możemy mieć wrażenie, że nie wszystko ma swoje odniesienie w otoczeniu), a odpowiednie wpasowanie ich w zaproponowany temat tylko uprzyjemnia Nam ten moment. Ok, może część jest zbyt dziecinnie przedstawiona, może pewne "zamki" zupełnie nie mają sensu, ale jednak w odniesieniu do fabularnej strony tej przygody, jest po prostu tak jak trzeba, jest spójna i mimo że ostatecznie raczej nikogo nie zaskoczy, to watro to docenić.
Jeżeli lubisz pokoje zagadek i chcesz przy tym odpocząć, to ten tytuł jest idealny. Rozgrywka to jakieś 4 godz.

Pumpkin Jack to niemal idealna platformówka. Ma fajne postaci, zarówno pod względem wizerunku jak i osobowości (humor dialogów). Do tego jest fantastycznie oznaczona, zawsze wiedziałem co jest czym, czego unikać, na co reagować, gdzie iść żeby odkryć sekret (nie trzeba się wysilać by zebrać wszystko za pierwszym podejściem). Ma wyrywające z monotonii etapy "na szynach" (dosłownie wózeczek szynowy, chodzący po niebie koń, wyścigi drezyn czy gargulec) oraz etapy do "poruszania głową" ;) Różnych przeciwników - od zwykłych trepów, po statyczne ale strzelające totemy aż po wieżyczki strażnicze i gniazda nieustannie odradzające grupę stworów. Tego typu zróżnicowanie niemal wymusza wejście w zwarcie i to też dobrze, bo arsenał jest całkiem sensownie odmienny. Z jednej strony można przejść grę z samą łopatą (swoją drogą numer 2 u mnie) a z drugiej oznaczenie postępów (każdą kolejną otrzymujemy z zakończeniem konkretnego etapu) i możliwość zróżnicowania sobie rozgrywki. Co więcej, poziom wyzwania też jest odpowiednio zbalansowany. Jest łatwo, ale nie można wchodzić w tryb Rambo a Będące Ostatecznymi Starcia Specjalne mimo schematyczności, potrafią i rzucić wyzwanie i .. no, ale o tym co irytuje za moment ;) Warto tu też docenić element ognia - trzeba uważać co się po drodze niszczy! - audio, które idealnie pasuje pod zaproponowaną, bajkową narrację oraz luźną treść, dzięki której łatwo sympatyzować ze spotykanymi postaciami. Pozycjonowanie postaci czy łatwość kontroli też oceniam pozytywnie.
To co w grze może irytować - szczególnie na początku - to oprawa (nie mylić z projektem i pomijając bohaterów). Jaskrawość bije po oczach, wszędzie te światełka! Do tego miejscami niejasna granica rozpoczęcia strefy śmierci (wejście do wody oznacza natychmiastową porażkę). Również zachowanie kamery (w obu trybach) podczas latających etapów przejściowych, dosłownie dwa rozwidlenia w etapie z szukaniem ścieżki w lesie czy sterowanie podczas wyścigu drezyn. Zdecydowanie polecam grać na padzie.
Ogólnie jest spoko, nawet bardzo. Rozgrywka z podnoszeniem wszystkiego, to jakieś 5 godz.

😮 No faktycznie, póki Inter ma ogień w ataku (i nie ma do pokonania Courtoisa), to żyje, ale powinien wykorzystać ten czas na znalezienie sposobu na uszczelnienie obrony, bo przy innych skutecznych ekipach będzie ciężko.

Każdemu szacunek się należy, chyba, że ktoś sobie zasłużył na jego brak. A czy Perez to geniusz? Biznesowy pewnie tak, ale pod względem prowadzenia klubu sportowego (ze szczególnym wskazaniem na sekcję piłki nożnej) to już nie bardzo. Decyzje dotyczące trenerów czy sprawy kontraktowe piłkarzy - o statusach niektórych piłkarzy nawet nie będę tu wspominał :P - raczej sugerują, że to nie jest ten sam geniusz co kiedyś.

Jak wygląda Wasz awaryjny obiad.. Co najczęściej ratuje Wasz wieczór?
🤔 Obiad na wieczór?

Najczęściej to jednak też makaron i sos z tego co jest w spiżarni/lodówce. Kiedyś robiliśmy weki sosu słodko-kwaśnego i wystarczyło dogotować ryż (ewentualnie dodać kurczaka, ale to już dłuższa opcja). Ostatecznie też bywa, że sałatka z tuńczyka, bo to kilka puszek otworzyć (tuńczyk, groszek, kukurydza, fasola, ciecierzyca czy co tam jeszcze kto ma), dodać łyżkę majonezu i gotowe.

Po wnikliwych i wieloletnich badaniach, można już stwierdzić z wszelkim prawdopodobieństwem, że pierwotne założenia okazały się być bliższe prawdy niż przedstawiane w drodze przeprowadzanych analiz tezy. Tak, to tylko 💩
Anachronox

Samochodu nie zmieniałem jeszcze nigdy ( i nie zapowiada się na to ), a telefon mam dopiero trzeci ( w zasadzie od początku tego roku ) i tylko dlatego, że poprzedni przestał poprawnie działać - niestety :'( ( przy czym pierwszego dalej mam i dalej działa :D )

Dobrych startów sezonu, to FC Barcelonie ostatnio nie brakowało a kiedy wygrali ostatnio LM?
Z tym otwieraniem szampanów, poczekajcie chociaż do meczu z Atletico (po drodze PSG, Real i Aston Villa) a najlepiej do meczu z Man City. Wtedy będzie można coś prorokować a tak to zwykły hajp nic więcej. Przestaną wpadać bramki i się zacznie sraczka i szukanie winnych :P Zresztą ta regularność przy stratach (po dwie bramki z Rayo, Levante i Racingiem) swoje sugerują :P

A czemu obwiniasz za taki stan rzeczy piłkarzy? To organizatorzy powinni wystawić jasne kryteria przyznawania takiej nagrody zamiast robić konkurs popularności. To, że piłkarze często mają nierówno pod sufitem, to nic nowego a od kiedy kibicowanie na stadionie przemieniło się na pompowanie wirtualnych profili jest tylko gorzej.

Nazwijcie mnie malkontentem, bo przecież dobry wynik, ale jak tu się cieszyć, gdy najlepszy gracz dostaje zaledwie ogony a prawdziwy napastnik nie dostaje nawet minuty?!

Na pewno nie z powodu, że były to "absolutne arcydzieła", albo że coś mi się "popsuje", ale "bałbym się" odpalać dziś RPGów opartych o AD&D 2 od SSI, bo pewnie wsiąknąłbym na zbyt długo, albo, z tego samego powodu, do Betrayal at Krondor. Z drugiej strony ciągle szukam okienka na powrót do Avernum: Escape From the Pit i nie mogę znaleźć - może tego się boje?
Eee tam. Po prostu za dużo tytułów już ograłem i za dużo jeszcze chciałbym. Ciągle mam jakieś powroty na tapecie, obecnie Anachronox, więc skoro i tak znajduję na to czas, to nie jest z tym aż tak źle.

A dla kogo ma być ta gra? Bo nigdy nie zrobisz czegoś, co będzie idealne dla każdego.

Dla mnie osobiście, stworzenie idealnej gry, to byłby koszmar, bo to by oznaczało, że już w nic innego nie zagram.
W grach właśnie to jest fajne, że każda prezentuje coś innego. Czy to styl graficzny, czy bohaterów, czy sposób opowiadania historii. Raz grasz w rajdówkę, innym razem przestawiasz pionki na strategicznej mapce a innym razem wysilasz się by ułożyć jakieś puzzle. Tu sterujesz za pomocą myszki, tam siłujesz się z przeciążeniami na kierownicy a jeszcze gdzie indziej wypisujesz słowa, które ciągną tę przygodę.
To jest fajne i żadne miksowanie tych najfajniejszych elementów tego zastąpi.

"Mój nick" siedzi w cieniu wielkich banerów reklamowych, popija wirtualną melisę zrobioną z usuniętych przez moderatorów postów i przestawia litery w wersjach roboczych cudzych wypowiedzi, żeby wywołać kolejne 💩-burze.

Jakbym mógł ograniczyć kontakt z tymi, których Kazik zaganiał do roboty, to by było spoko.

"Ciężka praca zawsze się opłaca", "pieniądze szczęścia nie dają", "czas leczy rany", "każdy może osiągnąć wszystko, jeśli tylko chce".
Wszystkie zweryfikowane i zgadza się, to sama prawda :)

Z takich, które mógłbym zakwestionować to:
„Mądry Polak po szkodzie” - niestety otoczenie nauczyło mnie, że niemal nikt nie uczy się na własnych błędach. Ludzie przeważnie nie analizują swoich porażek tylko szukają winy swoich błędów u innych.
No i „Żadna praca nie hańbi” - ale tego nie chcę rozwijać :P

meczu nie ogladales, jedna powtorke na twitterze widziales i tyle
No dokładnie, co wpuścił to potem obronił. Obsrany wszedł w mecz, ale później już swoje drużynie dawał. Co więcej, tylko Courtois grał bez zarzutu i Brahim. Z Viniego znowu więcej pożytku w obronie niż w ataku :| Mbappe może i strzelił gola, ale te sytuacje, które zmarnował, nie napawają optymizmem. Tak nafaszerowanego a jednocześnie bezjajecznego Realu to się nie spodziewałem w tym sezonie.

Neo Cab to dość typowa powieść wizualna z dodatkiem pilnowania wskaźników, ale w niezbyt eksploatowanej formie i z sensownym zamysłem. Historia zamyka się wyraźną klamrą.
Takie "nowelki" opierają się o treść. Z technicznego punktu widzenia jest problem. Teksty nie zawsze pojawiają się całe a czasem nie mieszczą się w dymku. Niektórych rozmów nie da się przyspieszyć i tak wisząc, przyczyniają się do generalnej monotonii. Gdy dostajemy pytanie, to to nie zawsze zostaje do podglądu przez co możemy mieć problem z odpowiedzią. Ujęcia też nie współgrają z prowadzoną rozmową więc czasem wzrokiem szukamy dymków po ekranie. Patrząc na samą treść, też nie jest najlepiej. Prowadzone dialogi są sterylnymi wypowiedziami na konkretne na przypisane interlokutorowi tematy - tu nie czuć złudzenia prawdziwej rozmowy. Opcji jest mało a też niewiele się różnią a to ogranicza możliwość wyrażenia siebie. Do tego część opcji jest blokowana (nie wiadomo dlaczego). Szkoda, bo bywają tu tematy po prostu ciekawe.
Wizualnie gra przedstawia się poprawnie. Nie porywa, ale oddaje zaproponowany nurt. Doznania dźwiękowe natomiast są kiepskie. O ile tło brzmi ok, to nie jest ono czysto zapętlone i każde wznowienie utworu zwraca na siebie uwagę tym bardziej że brakuje tu aktorów głosowych co mocno osłabia odbiór. Brakuje w tym wszystkim emocji, które zdaje się, że chciano podbić zaproponowanym systemem nastroju (który swoją drogą nie ma większego sensu). Duża powtarzalność lokacji, sztywne obrazy za oknami auta, pustki, monotonia, bieda.
Do tego wszystkiego, ta historia ma swoje stałe momenty, którym nie da się zapobiec, kolejne postaci zasypują Cię masą niedopowiedzeń, które pewnie miały utrzymać Naszą ciekawość. Ale najgorsze było to, że doznałem tu poważnego zgrzytu narracyjnego. Sytuacja poszukiwanej koleżanki zupełnie mnie nie zaskoczyła, miałem wrażenie, że wszystko to co się wydarzyło, zostało mi wcześniej zaanonsowane, a mimo to, bohaterka robi wielkie oczy i zaprzecza wszystkiemu co następuje :/

Tak, tego jak bardzo różni jesteśmy, jak inaczej patrzymy na dokładnie te same rzeczy (tu gry), jak inaczej ich doświadczamy, jak inaczej rozumiemy ich treści.
Ta sama gra i dwóch fanów gatunku a zupełnie dwie skrajne oceny.
Ta sama gra i jednego męczy zbyt długa treść a innego zbyt częste starcia.
Ta sama gra i te same zagadki, a dla jednego są oczywiste dla drugiego nie do przejścia.
Ta sama gra.. różni My :)
Dzięki grom łatwiej mi zrozumieć niezrozumienie innych, łaskawiej patrzę na przeciwne moim zdania szukając w nich pierw sensu a dopiero później ewentualnej złośliwości.

Jak można nie lubić zwierząt?

Nie ma pożytku? Mój pies odpędzał włamywaczy, alarmował gdy sąsiadowi dom zaczął płonąć (zanim jeszcze widać było płomienie), chronił mnie przed dzikimi zwierzętami no i przede wszystkim zawsze był gotowy się przytulić, spojrzeć rozczulająco i mokrą mordką zostawić mi na spodniach swój ślad <3

Powodują alergię? Jeżeli już to wyzwalają reakcję u człowieka, którego układ odpornościowy z jakiegoś powodu traktuje zupełnie niegroźny alergen jak groźnego intruza. Jak jesteś alergikiem i odizolujesz się od alergenu to dalej pozostajesz alergikiem.

Nieznośne, brudne i śmierdzące? Jak nie poświęcasz im czasu to może i tak. Mój pies był kochany, zadbany i tylko czasem śmierdział ;P

w koncu sie udalo!
Zawsze jak ktoś mówi "udało się", to odbieram to jakby to nie był owoc ciężkiej pracy tylko bardziej fuks. A w Twoim przypadku jesteś ojcem tego sukcesu, poświęciłeś mnóstwo wysiłku, by dojść do tego momentu, więc nie, że udało się, tylko zrobiłeś to!
Gratuluję i wszelkiej pomyślności życzę 😊

Zgadzam się, to jest temat odkąd przyszedł Mbappe i to wie w sumie każdy, tylko z jakiegoś powodu Perezowi to odpowiada 🤷

dafton. Oczywiście że zależy, ale jednak piłkarz ofensywny który oddaje ile? 4 strzały w tym jeden w światło bramki przez cały mecz? Jeszcze nie wykorzystując co najmniej jednej świetnej okazji? Który przegrywa niemal każdą próbę dryblingu? Którego bodaj żadne dośrodkowanie nie trafia do kolegi? Któremu podania progresywne sprawiają trudność? To ma być "NIE mega słaby" występ?
Okej, był aktywny, ale co z tego wynikło? Dał prawie asystę? Wywalczył karnego? C'mon!
Wiem, że teraz zacznę gdybać, ale serio myślisz, że jakby taki Espi dostał szansę od 45min zmieniając Viniego (bo o nim mówimy, choć jak widać lepiej jakby to była zmiana za Mbappe) to ten zrobiłby mniej dla Realu w tym meczu?