Choleryk czy niespotykanie spokojny człowiek? Jesteście nerwowi? Zdarza się wam opieprzyć kogoś, a potem żałować? A może wręcz przeciwnie - dobry opieprz nie jest zły?

Choleryk czy niespotykanie spokojny człowiek? Jesteście nerwowi? Zdarza się wam opieprzyć kogoś, a potem żałować? A może wręcz przeciwnie - dobry opieprz nie jest zły?

Uwaga, bo będzie wątek w stylu Megery, ale ponieważ ostatnio różne dziwne ankiety od AI "żrą", to pomyślałem, że też się uzewnętrznię i poznam waszą perspektywę i wasze doświadczenia.

Zacznę może od tego, że jedno z moich rodziców od zawsze miało "niewyparzoną gębę" i, co gorsza, potrafiło na tą gębę wiele rzeczy skutecznie załatwić. Odkąd pamiętam, nigdy mi się to nie podobało, i oczywiście zawsze sobie obiecywałem, że nie będę taki sam... z drugiej strony podświadomie zawsze chyba czułem lekki podziw dla skuteczności "chamów", przynajmniej dopóki nie potrafiłem w pełni oddzielić chamstwa od stanowczości i asertywności.

Na co dzień zawsze staram się w spornych sytuacjach być osobą stanowczą, ale opanowaną, niestety czasem stres robi swoje i od kilku dni mam "moralniaka", bo ostro kogoś zj...., w sumie niepotrzebnie i niezasłużenie. No, może nie do końca, ale dało się to wszystko (jak chyba zawsze się da) ująć inaczej i o pół tonu ciszej. Wcale mi więc nie ulżyło, wręcz przeciwnie. :)

A wy? Jakim typem człowieka jesteście? Zbyt ugodowym, cholerykiem, czy ideałem artykułującym swoje racje z klasą i stanowczością angielskiego dyplomaty? Zdarzyło sie wam kiedyś szczególnie ostro po kimś "pojechać", a potem tego żałować?
A może zwykle nie niesie to za sobą poważnych konsekwencji, więc opieprzacie kogo się da? ;)

(Tutaj taka obserwacja na marginesie, że chyba z wiekiem człowiek jednak nie podchodzi do tego typu sytuacji aż tak poważnie, jak w dzieciństwie czy jako nastolatek. Widuję furiatów w pracy, czasem słyszę jakieś "patusiarskie" awantury na osiedlu i w sumie... nawet niespecjalnie tych ludzi oceniam, choć gdybym sam odstawił podobny numer, pewnie ze wstydu zapadłbym się pod ziemię... ciekawy paradoks.)