Recenzja The Blood of Dawnwalker. To nie samograj, tylko RPG dla tych, którzy lubią samodzielnie odkrywać opowieści

Ostrzegam lojalnie – słowo „Wiedźmin” będzie padało w tej recenzji często. Ale tuszę, że Was to nie dziwi? Nie powiecie mi chyba, iż nie mieliście skojarzeń z Wiedźminem 3, oglądając zwiastuny albo filmy z rozgrywką z The Blood of Dawnwalker? Od klimatu po ogólny model rozgrywki – niejeden element nowej gry zalatuje wiedźmińszczyzną. Aczkolwiek to nie gameplayowe czy światotwórcze podobieństwa naprawdę się tutaj liczą.

Kluczowe jest nazwisko Konrada Tomaszkiewicza, który reżyserował Dziki Gon ponad dekadę temu, a potem rozstał się z CD Projektem i poszedł na swoje. Założywszy własne studio Rebel Wolves (czy tylko mi nazwa nasuwa myśl o buntowaniu się przeciwko „Redom”?), pokierował produkcją nowej gry RPG – i ewidentnie nie chciał rezygnować w niej z tego, co zadziałało w Wiedźminie. Jednak nie omieszkał wcielić też w życie świeżych pomysłów… na dobre i na złe.

Wstęp godny Wiedźmina

The Blood of Dawnwalker robi bardzo… hmm… „wiedźmińskie” pierwsze wrażenie. Czyli bardzo dobre. Kilkugodzinny prolog rozbudza apetyt, dobitnie dowodząc, że ekipa Rebel Wolves składa się z ludzi nie mniej utalentowanych niż ci pracujący w CDP RED.

Twórcy znakomicie kreują atmosferę ponurego świata low fantasy i poznają nas z wiarygodnymi postaciami, których losy nie zostawią nikogo obojętnym – w dużej mierze dzięki zajmującym dialogom i na ogół wyśmienitemu polskiemu dubbingowi. Potrafią również umiejętnie budować napięcie, wywoływać emocje, zręcznie operować kamerą w cutscenkach, budować atrakcyjne, klimatyczne lokacje czy też projektować niepospolite zadania z zaskakującymi zwrotami akcji. A wspomniałem o rewelacyjnej muzyce?

Tak mocne atuty ukazane graczowi przez kilka pierwszych godzin bardzo wysoko wznoszą oczekiwania wobec reszty gry… i dlatego to, co dzieje się później, może przypominać zdzielenie obuchem przez czerep.

Próba wytrwałości

Jeśli interesowaliście się Dawnwalkerem, na pewno słyszeliście deklaracje twórców, że w założeniu ma być to „narracyjny sandbox”, w którym zasadniczy cel fabuły jest znany i osiągalny (pozornie) praktycznie od początku – a do gracza należy decyzja, jak spożytkuje dany mu czas (30 wirtualnych dni i nocy), by przygotować się do ostatecznej konfrontacji, wybierając spośród możliwości, z których nie da się wykorzystać wszystkich w trakcie pojedynczej rozgrywki.

Tyle ambitnej teorii. W praktyce wygląda to tak, że kiedy kończycie ten jakże smakowity prolog, gra zostawia Was z prawie pustą mapą do odkrycia (na szczęście nie przesadnie wielką; jest porównywalna z Toussaint z dodatku Wiedźmin 3: Krew i wino) i zaledwie dwoma tropami, którymi możecie podążyć, by rozwinąć fabułę. Jeszcze nie brzmi to źle – sęk jeno w tym, że pierwszy trop bardzo szybko się urywa, a od drugiego odstrasza Was ikona czerwonej czaszki w dzienniku, sygnalizująca zbyt duże wyzwanie na obecnym poziomie postaci.

Tak, tak… The Blood of Dawnwalker powtarza niestety grzech Wiedźmina 3, dzieląc otwarty świat na „levelowane” strefy. Wprawdzie nie ma przy nich cyferek, a jedynie owe czaszki, ale zasada jest analogiczna – jeśli zapuścisz się za daleko na południe na wczesnym etapie, pierwszy lepszy wilk może Cię zagryźć jednym kłapnięciem szczęk… mimo że taki sam zwierz na północy nie będzie stanowił wyzwania. Podnosząc poziom bohatera, stopniowo rozszerzamy obszar, po którym możemy wałęsać się „bezpiecznie”.

Zatem piaskownica piaskownicą, teoria teorią, ale w praktyce zachodzi ryzyko, że kilka kolejnych godzin po prologu niemiłosiernie Was wynudzi. Jeśli nie obniżycie poziomu trudności, przez ten czas będziecie raczej skazani na eksplorowanie wciąż niewielkiego wycinka mapy i wykonywanie miałkich „aktywności”, które kojarzą się raczej z grą Ubisoftu aniżeli dziełem współtwórców Wiedźmina. Dysonans może zatrwożyć.

Problem stanowi Dwór – jedna z kluczowych mechanik w The Blood of Dawnwalker. Nasz wielki wampirzy (a raczej wrakirzy) wróg, kniaź Brencis, który uwięził rodzinę Coena, ma trójkę przybocznych zwanych bojarami. Dobranie się im do skóry leży w naszym interesie, żeby urosnąć w siłę (czyt. wbić wyższy level) i ułatwić sobie przeprawę w epilogu, a w tym celu musimy najpierw sabotować operacje owych „poruczników”, prowokując ich do ujawnienia się.

W praktyce wygląda to tak, że eksplorujemy świat z grubsza na chybił trafił i wspinamy się na wieże, by obsiewać mapę znakami zapytania, pod którymi kryją się atrakcje pokroju miejsc mocy czy leż potworów, a także zadania nabijające pasek gniewu bojarów. Te uważam za największe rozczarowanie w The Blood of Dawnwalker. Liczyłem na ciekawe linie fabularne, dorównujące zadaniom z prologu – lecz zamiast tego trwonimy czas na takie bzdury jak czyszczenie posterunków z żołnierzy, uwalnianie eskortowanych więźniów bądź niszczenie beczek z krwią czy innych zasobów kluczowych dla funkcjonowania małego imperium wampirów (wrakirów)…

I chociaż twórcy starali się urozmaicić te aktywności, wplatając w nie czasem wybory moralne bądź małe niespodzianki, ostatecznie i tak zostawiają cierpki posmak. Jeśli przy czytaniu powyższego akapitu nasunęły Wam się skojarzenia z serią Assassin’s Creed, nie jesteście z nimi osamotnieni. Dzieląc się w redakcji wrażeniami z The Blood of Dawnwalker, szybko ukuliśmy termin „ubizadania” na określenie wszystkiego, co związane z Dworem.

Gdy zaś będziecie oddawać się tym jakże pasjonującym czynnościom, szybko zwrócicie uwagę na jeszcze jeden potencjalny problem. Czas w tej grze to bardzo abstrakcyjny konstrukt, a sposób jego upływu nie każdemu przypadnie do gustu. Stoi w miejscu tak długo, jak biegacie sobie tylko po świecie i w nic się nie mieszacie – kolega z redakcji, Jacek „Stranger” Hałas, zdołał odkryć całą mapę na potrzeby naszego poradnika, jeszcze zanim zobaczył pierwszy wschód słońca po zakończeniu prologu. Na jego szczęście przed większością groźnych istot w dziczy da się uciec…

Gdy jednak zechcemy w coś się wmieszać, dadzą o sobie znać tzw. segmenty czasu, na które są podzielone doby (po osiem na każdą noc i dzień). Być może zdziwicie się, odkrywając, że otwarcie skrzyni ze skarbem lub nauka umiejętności pochłaniają jeden segment, a porąbanie kilku beczek aż trzy – zależnie od tego, jak ważna jest dana akcja dla narracji bądź jak istotnie wzmocni bohatera. Jest to abstrakcja, jak mówiłem, zaprojektowana przez Rebel Wolves w taki sposób, by gracz czuł presję i przypadkiem nie zdążył zrobić wszystkiego w trakcie jednej rozgrywki.

Czy w limicie czasu jest jakaś wartość dodana dla gry? Mam co do tego duże wątpliwości. W praktyce spokojnie zdążycie zobaczyć wszystkie najciekawsze wątki fabularne – i chociaż do epilogu można dotrzeć kilkoma drogami, nie widzę w The Blood of Dawnwalker większej „regrywalności” niż choćby w takim Gothicu. Ba, to już dzieło Piranha Bytes prędzej nazwałbym „narracyjnym sandboksem”, bo oferuje mocniej rozgałęzione – i wykluczające się wzajemnie – ścieżki w środkowej fazie opowieści. W grze Rebel Wolves wykluczają się co najwyżej epilogi (i oczywiście puenty wybranych wątków „pobocznych”).

„Przegapiłem to”

Na szczęście po omówionym wyżej okrutnie żmudnym segmencie gry The Blood of Dawnwalker może ulec cudownej transformacji i wrócić do formy z prologu. Gdy awansujecie Coena o kilka lub kilkanaście poziomów (zależnie od wybranego stopnia trudności) i utorujecie sobie drogę do innych obszarów poza lennem pierwszego bojara – a zwłaszcza do miasta Svartrau – będziecie mogli wreszcie oddać się szukaniu fabularnych perełek w tej grze. Jest ich sporo… tylko trzeba się za nimi dobrze rozejrzeć.

The Blood of Dawnwalker nie zaserwuje Wam na tacy swoich największych skarbów. Wychodząc z prologu, dostaniecie „za darmo” jeden znakomity wątek wpisany od razu do dziennika – choć i tak nie powinniście próbować zająć się nim od razu, bo opieczętowano go wspomnianą czerwoną czaszką – ale resztę przyjdzie Wam odkryć samodzielnie, po prostu eksplorując otwarty świat.

Nie chcę niczego „zaspojlerować”, dlatego powiem tylko tyle, że pod względem opowieści, emocji, kreacji postaci, dialogów czy dylematów moralnych najlepsze zadania w Dawnwalkerze nie ustępują tym z Wiedźmina 3. Nawet wątkowi Krwawego Barona. Choć męczyłem się przez parę godzin po prologu, to później gra wciągnęła mnie bez reszty i nie mogłem się doczekać powrotów do Kotliny Sangorskiej – musiałem tylko rozwinąć postać na tyle, by móc swobodnie rozglądać się za ciekawymi zajęciami… i być może obniżyć troszkę poziom trudności.

Dzieło Rebel Wolves nad Wiedźminem góruje natomiast w swobodzie, jaką pozostawia graczowi. Jeśli nie przepadacie za ślepym grzebaniem w „piaskownicy”, ucieszy Was informacja, że na trop najważniejszych wątków da się trafić na więcej niż jeden sposób. Misje można rozpoczynać niejako od środka, po prostu odwiedzając odpowiednie lokacje, a przebieg części z nich jest nad podziw nieliniowy. „Przegapiłem to” było często powtarzanym zdaniem, gdy wymienialiśmy się wrażeniami i przygodami w redakcyjnym gronie.

Ponieważ Coen tak naprawdę nie potrzebuje nikogo, by dotrzeć do twierdzy swojego wielkiego wroga, gracz jest w stanie uśmiercić prawie każdą postać – nawet tak ważną jak wybranka serca bohatera (zgadza się, nie zabrakło okazji do romansowania). Powoduje to również, że zadania zaopatrzono w liczne rozgałęzienia, uwzględniające takie możliwości.

W tym względzie istotny jest zwłaszcza dualizm rozgrywki, z podziałem na dzień i noc. Jako tytułowy Wędrowiec Świtu, czyli człowiek nie do końca przemieniony we wrakira, pod osłoną księżyca pijemy krew i posługujemy się nadludzkimi mocami – na czele z chodzeniem po ścianach i „teleportowaniem się” na krótkie dystanse – a gdy Sangorę oświeca słońce, wracamy do „normalności”… choć dostajemy na ten czas czarnoksięską magię do dyspozycji.

Obie kategorie nadprzyrodzonych umiejętności mają indywidualne zastosowania w świecie gry i sprawiają, że pewne działania stają się możliwe tylko za dnia lub tylko nocą. Wymusza to na graczu trochę planowania, a w przypadku części zadań stwarza ciekawe możliwości. Na przykład próbując dostać się do jakiegoś sklepu w mieście, możemy uzyskać zupełnie inne rezultaty i pchnąć zadanie w nieoczekiwanym kierunku, włamując się przez balkon na piętrze w nocy, zamiast wejść frontowymi drzwiami i próbować rozmawiać z właścicielem, gdy przybytek jest otwarty.

W każdym razie możecie spędzić w Kotlinie Sangorskiej kilkadziesiąt godzin, odkrywając jej liczne sekrety – względnie wędrując, słuchając wspaniałej muzyki i po prostu chłonąc klimat. A jest co chłonąć, muszę nadmienić. Urzekła mnie swojskość tej krainy, wyrażająca się zwłaszcza w przyziemnych dialogach mieszkańców, wśród których dominują prości wieśniacy, obrotni mieszczanie oraz nieprzyjaźni i często wulgarni, ale przy tym całkiem ludzcy żołnierze i strażnicy.

Dużo przyjemności sprawiło mi przechadzanie się po Svartrau i podsłuchiwanie, o czym rozmawiają ludzie na ulicach. „Robotę” robi tutaj w szczególności wyśmienity polski dubbing – choć niepozbawiony delikatnych zgrzytów, jak chociażby nadmierna teatralność części aktorów, w tym Jacka Mikołajczaka w roli Brencisa (zgadza się, w Dawnwalkerze gra „Bezio” z Gothica… choć jako potężny wrakir przemawia oczywiście zupełnie innym głosem).

Dodam tutaj, że Rebel Wolves stworzyło bardzo ciekawe uniwersum, które tak naprawdę nie odbiega znacząco od średniowiecza znanego z kart historii (akcja gry toczy się w połowie XIV stulecia). Choć istnieją w nim wampiry, upiory, koboldy czy magia, w istocie są to marginalne zjawiska – czy może raczej były, dopóki Brencis nie zrobił czegoś nie do pomyślenia nawet dla innych wrakirów, tworząc własne państewko – i tutejsi ludzie żyją na co dzień bardzo przyziemnymi problemami, a najgroźniejszym, co grasuje po lasach, są z reguły „tylko” niedźwiedzie. Na tym tle uniwersum Wiedźmina zakrawa wręcz na high fantasy.

How long to beat? To zależy…

No więc można tu spędzić kilkadziesiąt godzin – ale ile trzeba spędzić, żeby przejść tę grę? I to jest trudne, a zarazem ciekawe pytanie. Jak wspomniałem, zasadniczy cel fabuły jest graczowi znany od początku. Sprawdziłem – od razu po zakończeniu prologu zawędrowałem do Svartrau, a gdy podszedłem pod mury zamku Brencisa, zobaczyłem komunikat z ostrzeżeniem, że zbliżam się do tzw. punktu bez powrotu. Przeskoczyłem na dziedziniec… i oczywiście pierwszy z brzegu wróg ukatrupił mnie jednym ciosem. Ale jestem pewien, że prędzej niż później jakiś „speedrunner” przejdzie grę w ten sposób.

Czy zatem można powiedzieć, że fabuła jest króciutka i bardzo prosta? Tak… ale nie. Zadania i inne aktywności rozsiane po świecie służą nie tylko temu, by wzmocnić Coena – czy to poprzez wyeliminowanie części zagrożeń, czy zdobycie sojuszników oferujących inne drogi na zamek niż samotny frontalny szturm, czy uzbrojenie bohatera w moce i artefakty. Wykonujemy je również – a raczej przede wszystkim – po to, by poznać szerszy kontekst opowieści, który okazuje się całkiem zajmujący.

Co istotne, w tej grze nie ma tradycyjnego podziału na zadania główne i poboczne (pomijając przypięty do ekranu na stałe nadrzędny cel: „Uratuj swoją rodzinę”). Wszystko, co dano Coenowi do roboty, w taki czy inny sposób łączy się z jego misją – bohater nie trwoni czasu na minigry i nie biega na błahe posyłki. Podoba mi się to skupienie, dzięki temu The Blood of Dawnwalker unika dysonansów typowych dla jakże wielu RPG-ów. Masz świat do uratowania, ale całymi dniami rżniesz w karty w tawernie? Nie w tej grze.

W każdym razie to do Was należy zadecydowanie, kiedy przestać wzmiacniać Coena bądź poszerzać swoją wiedzę i przeprowadzić operację odbijania rodziny na jeden z odblokowanych sposobów (oczywiście w granicach danego nam czasu… choć rozgrywka wcale nie kończy się po upływie limitu). Problem może pojawić się w sytuacji, gdy taką decyzję zechcecie podjąć przedwcześnie – tj. zanim osiągniecie wystarczająco wysoki poziom postaci, by sprostać wyzwaniom czekającym na Was w epilogu.

Problem to tym większy, że najważniejsze wątki fabularne mogą się wyczerpać, zanim wbijemy odpowiedni level (pomijając te związane z bojarami), a gra w zasadzie ani nie sygnalizuje, iż Coen jest gotowy na epilog, ani nie ostrzega o śmiertelnym niebezpieczeństwie. Zresztą wielu tutejszym zadaniom można to zarzucić – notorycznie czaszka nie pokazuje się w dzienniku, a w środku przygody wypada na nas (mini)boss, któremu nie dajemy rady. Pół biedy, jeśli możemy zwiać i wrócić kiedy indziej – lecz nie zawsze mamy ten „przywilej” (zdarza się nawet, że areny otaczają niewidzialne ściany). No i taki feler wybija z immersji.

Skoro wspomniałem o jednym mankamencie dziennika, dodam od razu, że panuje w nim bajzel. Prawie każda czynność jest tam zapisywana jako osobne zadanie na wspólnej liście – od likwidacji żołnierzy w jednym z licznych obozów po wieloetapową przygodę z ważnym sojusznikiem – i bardzo przydałoby się rozbić je na zakładki (np. wątki poszczególnych bojarów i sojuszników osobno) albo dodać opcje ich sortowania. Na szczęście wszystkie misje widać na estetycznej mapie i można je wybierać z jej poziomu.

Zostając przy temacie interfejsu – problematyczny bywa też ekwipunek. System przedmiotów zaprojektowano podobnie jak w Wiedźminie 3, tj. zbieramy wielką rozmaitość śmieci – uzbrojenia, magicznej biżuterii, mikstur, balsamów, składników rzemieślniczych, książek, „rupieci” itd. – i w plecaku też wnet zaczyna panować nieporządek. Brakuje powszechnej w dzisiejszych grach opcji oznaczania rzeczy jako przeznaczonych do szybkiej sprzedaży. Irytujące bywa też automatyczne przełączanie zestawów wyposażenia na dzień i noc.

Jednak w ogólnym zarysie interfejs oceniam jako dobrze zaprojektowany, przemyślany, atrakcyjny wizualnie i dość przejrzysty. Pochwała należy się też twórcom za liczne opcje dostosowania rozgrywki do własnych potrzeb, szczególnie w odniesieniu do poziomu trudności, położenia kamery czy systemu walki.

Walka z systemem walki

A propos – system walki to kolejny element, który nie każdemu przypadnie do gustu, zwłaszcza na początku przygody. Potrzeba czasu, by opanować atakowanie i blokowanie ciosów w czterech kierunkach. Wprawdzie twórcy starali się wziąć na to poprawkę, udostępniając tzw. omniataki i omnibloki (wystarczy wciskać jeden guzik, nie wychylając gałki analogowej pada w odpowiednią stronę, choć zużywa to więcej kondycji postaci), ale w praktyce trudno efektywnie toczyć starcia w taki sposób.

Ponieważ zaś wrogowie potrafią sparować większość ataków Coena, kluczowe staje się wykonywanie tzw. perfekcyjnych bloków i uników, tj. zasłanianie się bądź odskakiwanie w ostatniej chwili, by wytrącić przeciwnika z równowagi i odsłonić go na nasze ciosy na parę sekund. Innymi słowy, gracz w walce powinien wykazywać się dobrym refleksem. Na szczęście można wydłużyć okienko czasu na perfekcyjne bloki i uniki, rozwijając odpowiednie umiejętności (o ile zdobędzie się odblokowujące je podręczniki) i/lub zmieniając ustawienia rozgrywki. Da się też włączyć „autoblok”.

Zajęło mi to ładnych parę godzin, ale w końcu polubiłem walkę i zacząłem czerpać z niej sporo satysfakcji. Podoba mi się fakt, że twórcy mieli ambicję przełożyć na grunt gry wideo prawidła prawdziwego fechtunku, bez piruetów czy sztampowych fikołków, i zrobili to w bardziej przystępny sposób niż Warhorse Studios w Kingdom Come: Deliverance. Pojedynki są bardzo ładnie animowane, brutalne i emocjonujące. Urozmaicają je zaś specjalne ataki – z drzewka umiejętności Coena (magiczne, wampiryczne i „konwencjonalne”) oraz, ciekawostka, te przypisane do konkretnych egzemplarzy broni.

Niestety na dłuższą metę w starcia wkrada się powtarzalność, spowodowana ograniczoną liczbą archetypów przeciwników, z którymi się mierzymy. Znamienny jest fakt, że w arsenale bohatera nie ma nic poza mieczami (niby da się używać toporów czy kilofów, lecz każdej broni przypisano te same animacje), a wśród ludzkich adwersarzy nie spotkamy nawet „klasycznych” tarczowników ani łuczników. W ogóle zaskakuje znikoma liczba wrogów potrafiących atakować na dystans. Dzikich zwierząt bądź nadprzyrodzonych istot jest z kolei tylko kilka rodzajów.

Dają tutaj o sobie znać budżetowe ograniczenia studia Rebel Wolves, mającego w szeregach 160 deweloperów – w dzisiejszych czasach to mało jak na grę aspirującą do kategorii AAA. CD Projekt RED zatrudniał prawie o setkę osób więcej w zespole tworzącym Wiedźmina 3 w 2015 roku. Owe limitacje przejawiają się również w aspektach takich jak relatywnie mała różnorodność biomów w otwartym świecie, brak mechaniki pływania (nigdzie w Kotlinie Sangorskiej nie ma wody sięgającej Coenowi wyżej niż do pasa) czy nieobecność opcji personalizacji wyglądu bohatera – choćby fryzury. Lecz nie są to wady. Mniejsza skala dobrze służy Dawnwalkerowi.

Słowem podsumowania

Czas przystąpić do odpowiedzi na zasadnicze pytanie: czy jest to gra godna polecenia? Jak najbardziej – ale pod pewnymi warunkami. Jeśli poszukujecie przedstawiciela gatunku RPG możliwie zbliżonego do Wiedźmina 3 pod kątem poziomu narracji, tj. odczuwania silnych emocji, stawania wobec trudnych dylematów moralnych w odcieniach szarości, spotykania wyrazistych postaci i przeżywania zajmujących opowieści (a przy okazji także pod względem ogólnego modelu rozgrywki) – The Blood of Dawnwalker może okazać się strzałem w dziesiątkę.

Musicie jednak mieć na uwadze to, o czym mówiłem wcześniej. Zespół Rebel Wolves nie stworzył „samograja”, w którym fabuła rozwija się klasycznie, liniowo i jest wprost serwowana graczowi, pozstawiając mu głównie bieganie do kolejnych celów, zaklikiwanie potworów i dokonywanie wyborów w dialogach. Tutaj trzeba włożyć trochę wysiłku, żeby odkryć wszystkie smakowite narracyjne kąski.

Nie zdziwię się, jeśli ta cecha Dawnwalkera Was odepchnie. Ba, gdyby nie recenzencki obowiązek, ja sam prawdopodobnie porzuciłbym grę krótko po prologu – nie lubię przeszukiwać „piaskownic” po omacku i tracić czasu na trywialne aktywności pokroju wybijania wrogich posterunków, a tym bardziej „grindować” punktów doświadczenia, żeby móc zająć się ciekawymi rzeczami. Wam będzie już łatwiej tego uniknąć – jeśli zechcecie wycisnąć maksimum przyjemności z gry bez błądzenia, pomoże Wam w tym nasz poradnik, naprowadzając Was na najlepsze wątki (zapraszamy po premierze!).

W każdym razie rad jestem, że obowiązek zatrzymał mnie przy Dawnwalkerze na dłużej i pozwolił poznać bliżej Ancę, Lacrę, Słowika i wielu innych bohaterów, którzy dorównują Triss, Yennefer czy Jaskrowi. W Sangorze spędziłem łącznie ponad 40 godzin, choć wystarczyłoby mniej niż 30, by osiągnąć satysfakcjonujące zakończenie. Dodatkowy czas poświęciłem na badanie różnych możliwości w zadaniach, zaglądanie w zakamarki… i ślęczenie nad wielce intrygującymi książkami w bibliotekach.

Gdyby nie recenzencki „dedlajn” (i może delikatne znużenie wytężonym graniem), miałbym co robić jeszcze przez co najmniej kilkanaście godzin. Z zaznajomienia się z tym tytułem jestem rad tym bardziej, że The Blood of Dawnwalker najwyraźniej stanowi wstęp do całej sagi Wędrowca Świtu, dla której XIV-wieczne Karpaty są tylko pierwszym przystankiem na drodze przez historię – ba, w czerwcu twórcy wskazali nawet na możliwość przeniesienia akcji w którymś sequelu do współczesności… czyli na terytorium Wampira: Maskarady. Intrygujące, czyż nie?

Załącznik: raport techniczny

Jeśli jesteście zdecydowani kupić The Blood of Dawnwalker, wysłuchajcie też ostrzeżenia na koniec: na ten moment gra cierpi na pewne problemy techniczne. Największym z nich jest optymalizacja – jak można było się spodziewać po programie stworzonym na Unreal Engine 5… Grafika wprawdzie nie ma się czego powstydzić, ale nie aż tak, by uzasadnić kiepską wydajność.

Mam komputer wyposażony w procesor Intel Core i7-9700F, 32 GB RAM-u i kartę graficzną Radeon RX 9070 XT. Gra podsunęła mi wstępnie ustawienia ultra w rozdzielczości 4K, lecz z FSR w trybie zbalansowanym. Efekt? Średnio komfortowe 45-55 klatek na sekundę przez większość czasu… i zjazdy w rejon 25-35 fps podczas przechadzania się ulicami Svartrau pełnymi ludzi. Winię tutaj nienajlepszy procesor, choć i tak nie spodziewałem się, że będzie aż tak wąskim gardłem.

Dlatego zjechałem z rozdzielczością do 1080p, by mieć wszędzie stabilne 60 klatek (poza miastem, gdzie nawet wtedy animacja lubiła „chrupać”). Po jakimś czasie odważyłem się podbić ją do 1440p – stąd screeny w różnych rozmiarach dołączone do recenzji – i na ogół zachowywałem płynny obraz. Musiałem tylko przełknąć 30-40 fps na terenie Svartrau. Szczęśliwie nie utrudniało mi to rozgrywki.

Zresztą znamienny jest fakt, iż kolegom i koleżankom w redakcji grającym na konsolach nie było dane włączyć trybu wydajności (w 60 klatkach) do dziś, bo ekipa Rebel Wolves pracowała nad nim prawie do ostatniej chwili. Unreal Engine ewidentnie dał deweloperom w kość.

Oprócz tego w The Blood of Dawnwalker zdarzają się obecnie sporadyczne błędy. Raz program wysypał się do pulpitu (niefortunnie, bo w trakcie jednej z finałowych walk), dwa czy trzy razy nie załączył się skrypt w zadaniu, zmuszając mnie do wczytania wcześniejszego stanu gry (dobrze, że można zapisywać tak często, jak dusza zapragnie), no i pod koniec przygody odnotowałem drobne nieścisłości fabularne względem wyborów, których dokonałem.

To tyle z poważniejszych rzeczy. Oprócz tego parę razy dźwięk ulegał dziwnemu wytłumieniu, no i poprawek doprasza się sterowanie bohaterem w odniesieniu do wspinaczki – wchodzenie na ściany z pomocą wrakirzych umiejętności działa nieporadnie, co irytuje zwłaszcza, gdy dostajemy się na miejskie balkony (robimy to często) lub unikamy kolczastych pnączy. Coen ma też drażniącą tendencję do niekontrolowanego ześlizgiwania się ze skał czy pochyłych dachów.

W ogólnym zarysie stan techniczny The Blood of Dawnwalker nie wypada źle jak na dzisiejsze standardy branży… ale nie jest to oczywiście żadne usprawiedliwienie. W każdym razie raczej nie musicie lękać się poważnych błędów – powody do obaw zostawia przede wszystkim optymalizacja.