Arturo1973

Cyberfan Faszyzm to model, który swego czasu wprowadził niejaki "Duce" Benito Mussolini we Włoszech. Cechą charakterystyczną faszyzmu była tzw. statolatria, czyli uwielbienie państwa - "Wszystko w państwie, nic poza państwem, nic przeciw państwu". U nas w Polsce nikt teraz takiej ogromnej władzy państwa nad jednostką nie postuluje.
Nacjonalizm może być dobry, jeśli nie przerodzi się w szowinizm. Nacjonalizm potrafi występować i na prawicy, i na lewicy. Na przykład komunista Nicolae Ceausescu jak najbardziej propagował nacjonalizm. Przez większość XIX wieku we Francji nacjonalizm był typowy dla lewicy i dopiero zaczął przechodzić na prawicę po aferach Boulangera i Dreyfusa. Można również spotkać socjalistów popierających nacjonalizm. W dawnej PZPR była frakcja nacjonalistyczna, tzw. Partyzanci (np. M. Moczar).

miraakos Jakobini we Francji pojawili się przed Marksem i zasłynęli z wielu tysięcy osób wysłanych na gilotynę.

Być może prokuratura bada, czy nie doszło do popełnienia któregoś z przestępstw określonych w rozdziale 7 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii. Tam jest wymienionych całkiem sporo przestępstw związanych z wyrabianiem, posiadaniem, przechowywaniem i konsumpcją środków odurzających. Na przykład udzielanie innej osobie środka odurzającego, substancji psychotropowej lub nowej substancji psychoaktywnej podlega karze pozbawienia wolności do lat 3. Niewykluczone więc, że prokuratura bada, czy da się zastosować właśnie ten albo któryś inny przepis karny tej ustawy.

Kwisatz_Haderach Jeśli chodzi o pochwalne odzywki, to pamiętam, że w Suramarze wszyscy nas wyzywali od lowbornów. :-)
Chyba sam się przekonam, jak wygląda odnowione Silvermoon. Zawsze to miasto było wyjątkowo puste, a ruch się robił tylko wtedy, gdy gracze Ally robili najazd na Lor'themara w ramach osiągnięcia "For the Alliance". Ja to mam nawet postać pasującą do tego nowego dodatku - blood elfkę (paladyn), która ma cały transmog Lady Liadrin - ten transmog z czasów 3 i 4 sezonu PVP w dodatku "Legion" :-)

ameon Polecam Lies of P. Sama gra jest świetna, a co ważne dla początkującego gracza - można wybrać 3 poziomy trudności. Początkowo gra była naprawdę wymagająca, gdy był tylko 1 poziom trudności. Ale teraz po zmianach warto sobie zagrać w tę grę, zaczynając od poziomu najłatwiejszego. Potem na NG+ i następnych można sobie stopniowo poziom trudności podwyższać.
Wukong też jest całkiem łatwy, tam tylko końcowe bossy są naprawdę wymagające. W sumie Wukong to bardziej akcyjniak, a nie souls-like. Khazan jest za trudny dla początkującego gracza, pomimo że ma 2 poziomy trudności. Jeszcze ewentualnie możesz spróbować Steelrising - nie jest to przesadnie trudna gra. Po wielu zmianach naprawdę nieźle wygląda Lords of the Fallen (ten z 2023 roku), ale poleciłbym go graczom, którzy już trochę się z tego typu grami otrzaskali.

W przypadku Arueshalae najlepiej rozwija się relacja, gdy się wybiera opcje ze ścieżki mitycznej Azaty, ponieważ można z nią nawiązać kontakt głosowy jeszcze przed bitwą o Drezen, a konkretnie w lokacji Lost Chapel, czyli tam, gdzie ratujemy np. porwaną Irabeth. Potem, gdy uwalniamy Arue z więzienia w Drezen, to ona rozpoznaje nasz głos. Przyznam, że mi osobiście ona nie przypomina za bardzo Aerie. :-) Aerie to była taka piszcząca małolata, płacząca z powodu utraty skrzydeł. Natomiast Arue ma dość mroczną przeszłość i chce zejść ze ścieżki demona.
Z kolei w przypadku Nyrissy cała historia jest świetnie poprowadzona, no i głos Amelii Tyler robi swoje :-)

Silvaren Zgadzam się, że w BG 2 kwestie romansowe były świetnie zrobione. Tam jeszcze dochodził znakomity polski dubbing, np. Gabrieli Kownackiej jako Viconii. Z nowszych gier bardzo dobrze zrobiona jest relacja z Arueshalae w Pathfinder: WotR - tam też jest całkiem sporo kroków do finału i skopanie jednego z kroków może doprowadzić do tego, że nasza Arueshalae stanie się Corrupted Arueshalae. Nawet można ją potem odnaleźć i dołączyć do drużyny jako demonicę, która już pozostanie na ścieżce demona i nie będzie z nią romansu.
Dość specyficznie jest skonstruowana relacja z Nyrissą w Pathfinder: Kingmaker - tak jakby twórcy zapatrzyli się nieco na relację z Viconią z BG2. Czyli też niby najpierw zachęta jako Guardian of the Bloom, potem całkowity zwrot i wrogość, potem spotkania w snach i z jednej strony zainteresowanie Twoją osobą, a z drugiej strony pogardliwe odpowiedzi pasujące do Viconii :-) A potem nawet możliwy udany finał w przypadku True Ending :-)

Wątek Varrika faktycznie był fajnie zrobiony, aczkolwiek cały czas było podejrzane, że inne osoby w ogóle z nim nie rozmawiały, nie zauważały jego obecności...Natomiast kiepską, nudną postacią okazał się Solas - zresztą już w Inkwizycji był nudny. Ja osobiście wolałem już klepać na koniec gry takiego klasycznego złola jak Koryfeusz czy Arcydemon :-)

Co do walki w Pathfinderach - przecież można w każdej chwili przestawić się na walkę turową, jeśli komuś tak wygodniej. Sam niektóre trudne walki (np. z Playful Darkness) przechodziłem wyłącznie dzięki walce turowej, choć większość gry spędziłem w trybie z aktywną pauzą. Walki w obu Pathfinderach są bardzo złożone i ciekawe, aczkolwiek może przerażać trochę ogromna liczba buffów, które rzuca się na poszczególnych członków drużyny. Mi w każdym razie podoba się w Pathfinderach podział drużyny na tanka, dpsów i 1 lub 2 postacie supportujące. :-)

Pathfindery mają kilka poziomów trudności. Na takim podstawowym poziomie (Core) faktycznie są trudne, ale jeśli komuś to przeszkadza, to może się przełączyć na tryb "Story", czyli tryb najłatwiejszy i zdecydowanie casualowy. Wyższe poziomy są dla tych, którzy chcą pograć bardziej hardcorowo i porobić np. osiągnięcia na Steamie. Ale przynajmniej wybór jest. Poza tym, jest wybór między trybem turowym a trybem z aktywną pauzą, co też jest świetnym rozwiązaniem.

Z prawnego punktu widzenia Bartosiak nadal jest doktorem, a nie magistrem. Przypomnę tylko, że postępowanie o odebranie mu doktoratu nie zakończyło się rozstrzygnięciem prawomocnym. To jest klasyczne postępowanie administracyjne, a więc stosuje się do niego przepisy k.p.a. W I instancji doktorat mu odebrano, ale II instancja uchyliła rozstrzygnięcie organu I instancji (w czerwcu 2025 r.). Przestałby być doktorem, gdyby zapadło już w tej sprawie prawomocne rozstrzygnięcie odbierające mu doktorat i gdyby już wyczerpał całą drogę administracyjną, a więc gdyby wyczerpał drogę przed WSA i NSA.

Widać, że końcówka Veilguarda była wzorowana na końcówce Mass Effect 2 :-) Ten sam pomysł, czyli oddelegowanie konkretnych osób do konkretnych zadań i większa szansa na sukces, jeśli zrobiono do końca osobistą misję danej osoby. Przy czym w Mass Effect 2 było to zrobione w sposób bardziej epicki.

Wukong to bardzo fajna gra, ale nie ma w niej zbyt wielu trudnych bossów. To bardziej po prostu gra akcji, w której sporadycznie trafimy na trudnego bossa. Na pewno ostatnie bossy dają w kość, czyli Kamienna Małpa, Strzaskana Skorupa Wielkiego Mędrca, no i rzecz jasna Erlang Shen. A tak poza tym, ciężko jest spotkać w grze jakiegoś zaporowego bossa. Lies of P czy Khazan mają znacznie więcej trudniejszych bossów.

Jeśli bossowie sprawiają Ci problemy, to proponuję ustawić tryb fabularny, czyli całkiem łatwy. Akurat ten boss na parkingu, czyli Abaddon, jest banalny. Najtrudniejsze bossy są pod koniec gry, ale prawdę mówiąc, to wcale nie są najtrudniejsze bossy w historii gier. Poza tym, walkę z bossami można sobie w sprytny sposób ułatwić. Otóż w trakcie rozwijania fabuły zdobywa się przedmioty o nazwie Pompa BK. Dzięki temu przedmiotowi można się odrodzić w tym samym miejscu po śmierci w walce. Warto gromadzić tych przedmiotów jak najwięcej. Dzięki Pompie BK śmierć w trakcie walki z bossem nie oznacza powtarzania walki od początku - postać odradza się w miejscu śmierci i może walczyć dalej, a pasek zdrowia bossa się nie resetuje. Naprawdę warto zagrać w tę grę. Tryb fabularny jest dobrym wyborem na pierwsze przejście.

Tak, Andromeda była jak najbardziej w porządku. Główny wątek był ciekawy, strzelanie całkiem widowiskowe. Tylko załoga była trochę drętwa. Jeszcze PeeBee była w miarę ok, ale reszta przynudzała.

Zobaczymy. Przez wiele lat sądziłem, że nie da się już zrobić tak dobrych gier, jak Baldur's Gate 2 czy Icewind Dale 1-2, a jednak Studio Owlcat udowodniło, że się da.

The First Berserker: Khazan też już miał dwa poziomy trudności.

Esiu - Niestety nie wiem, bo gdy tylko rano odebrałem maila "Lies of P: Overture jest już dostępne na Steam", to od razu kupiłem dodatek i go zainstalowałem. Potem odpaliłem grę już od razu z tym zainstalowanym dodatkiem.

Zgadza się. Współcześnie spokojnie można zarobić na całą grę w kilka godzin, nawet krócej niż 1 dzień.
Starcrafta 1 w 1998 r. kupowałem za sporo ponad 100 zł. i coś mi się wydaje, że to byłoby znacznie więcej niż 300 zł. obecnie. Oczywiście to było wydanie z płytą, książką itp. Do dziś mam na pamiątkę. Tamta cena Starcrafta była raczej wysoka. Wiadomo, że kiedyś płaciło się właśnie także za te dodatkowe gadżety - w Planescape: Torment czy Baldur's Gate 2 było kilka płyt, książka, mapa itp.

Ja bym też sugerował, aby używać słowa "państwo", a nie słowa "kraj". Wynika to z tego, że słowo "kraj" jest używane całkiem często na określenie jednostki administracyjnej w niektórych państwach. Przykładowo, kraje (landy) są w Niemczech, kraje są też w Czechach, na Słowacji, Austrii...
Słowo "państwo" brzmi lepiej.

Sednem WoWa są instancje, czyli rajdy i dungi. Do tego ludzie Blizzarda naprawdę mają talent. Ja czasami nawet sobie odpalam WoWa tylko po to, aby wrócić na stare rajdy i po raz kolejny poczuć świetną atmosferę Black Temple, Ulduaru czy Kharazanu...A na Diablo 4 po prostu pomysłu nie mają...

Postać Mrocznej Żądzy również jest predefiniowana ze względu na jej osobistą historię. Właśnie sam fakt, że pod koniec gry wybierasz uwolnienie się od Baala albo przyjęcie oferty Baala oznacza, że grasz predefiniowaną postacią. Jedno z osiągnięć BG3 jest właśnie ściśle związane konkretnie z graniem Mroczną Żądzą (osiągnięcie "Grzechy Ojca"). Grając postacią niepredefiniowaną, nie da się zdobyć tego osiągnięcia.
BG3 akurat jest dobre do kolejnego przejścia, ponieważ jest to gra łatwa. Tylko Tryb Honorowy może sprawić pewną trudność, a pozostałe tryby to łatwizna w porównaniu chociażby z Pathfiinder: Wrath of the Righteous. Przy kolejnym przechodzeniu BG3 można sobie wybrać właśnie zupełnie inną postać predefiniowaną. Polecam też grać z modami, np. mody wpływające na wygląd postaci (ubrania itp.) dają sporo frajdy. Kiedyś jeszcze w Baldur's Gate 2 były nawet mody dodające możliwość przyłączania do drużyny dodatkowych NPC-ów (można było przyłączyć do drużyny np. Solaufeina), ale chyba jeszcze w BG3 takiego modu nie ma. To znaczy - jest mod umożliwiający przyłączenie Alfiry do drużyny, przy czym ona zbyt wiele do powiedzenia nie ma, w kółko powtarza kilka tych samych zdań :-)

Parafrazując jedną ze scen ze "Strasznego Filmu 3" - You just hate me, 'cause I'm white. :-)

Potwierdzam, że im dalej w las, tym dłuższe walki z bossami. Twórcy gry dopakowali im strasznie dużo HP. Ja cały czas gram na normalu, nie zmieniam na tryb łatwy. W trakcie przechodzenia gry odkrywa się receptury na coraz to nowe sety, a więc można kombinować różne bonusy setowe. Prawdą jest, że bardzo dużo daje szybkie zbicie paska staggera bossa, ponieważ wtedy można w niego władować bardzo mocne uderzenia. Warto więc w drzewku umiejętności oraz w statystykach postaci bardzo mocno postawić na te elementy, które jak najszybciej zbijają pasek staggera bossa. No i oczywiście są techniki bardzo często spotykane w grach azjatyckich, czyli np. skontrowanie uderzenia bossa.
Bez wątpienia jest to gra dla ludzi cierpliwych :-) A jeśli ktoś źle się czuł w Sekiro, nie lubi walk z blokowaniem czy kontrami, to będzie mu się ciężko grało.

Tak, BG 2 jest lepsze niż BG3, aczkolwiek BG3 też oceniam wysoko. W BG2 nie ma się praktycznie do czego przyczepić, no i dochodzi znakomity polski dubbing. Irenicus to najlepszy końcowy wróg z całej serii Baldurowej. W BG2 świetnym rozwiązaniem są odrębne misje dla poszczególnych klas, czyli misje w Twierdzach. Świetny klimat ma miasto Ust Natha. Aczkolwiek jeśli chodzi o postać Minsca, to w BG3 jest on zrobiony lepiej i szkoda, że nie ma go w drużynie od samego początku. W BG3 brakuje też takiego szaleńca, jakim był Edwin Odesseiron w BG2.
Dla mnie BG2 to gra 10/10, BG3 - 9/10, BG1 - 8/10.

Znacznie ciekawszy jest wątek młynarza niż kowala. Zostało Ci jeszcze BARDZO DUŻO misji w głównym wątku do wykonania. :-)

W obu Pathfinderach spokojnie można grać jako zła postać i zaliczyć ciekawe rozgałęzienia fabularne, a także True Ending. Przy czym w przypadku Wrath of the Righteous niektóre ścieżki mityczne blokują True Ending. Jednak zależy to bardziej od wybranej ścieżki mitycznej, a nie od bycia złym lub dobrym. W Kingmakerze można całą grę przejść jako Chaotic Evil i nawet fajne opcje to daje, bo można zrekrutować Tartuka oraz Vordakaia :-) We WotR na ścieżce demona można podrywać Nocticulę :-)
Pamiętam też, że miałem jedno przejście Baldur's Gate 2 drużyną składającą się ze złych charakterów (Viconia, Edwin, Hexxat), nawet zrobiłem ścieżkę zadań od Bodhi. :-) Nie wpływa to na zakończenie gry, tylko po prostu poszczególne ścieżki zadań się wykluczają, a część towarzyszy opuszcza drużynę. Inaczej więc przechodzi się z drużyną o dobrym charakterze, a inaczej z drużyną o złym charakterze. Nie wszystkie zadania zrobi się za jednym przejściem i poszczególne zadania poboczne zależą od składu drużyny.

Komar na swój sposób był fajny, choć w sumie ciekawe, dlaczego twórcy gry uparli się, aby zrobić z niego najgłupszego członka ekipy.
A Katarzynę na koniec trafnie podsumował Radzik Kobyla - "Nie mówiąc o tym, że miło jest mieć u boku tak dobrze zbudowaną kobietę" :-)

W sztuce nazywa się to TURPIZM, czyli umyślne wprowadzenie do jakiegoś dzieła elementów brzydoty w celu wywołania szoku estetycznego. ;-)

Stellar Blade to naprawdę dobra gra, nie jest to jakiś tam przeciętniak. Oglądałem filmy z tej gry na kanale Demonidiasa i bardzo chętnie zagram w wersji na PC.

Dla mnie przez kilka lat też była to zdecydowanie główna gra, ale ja akurat nie szalałem na punkcie mountów :-) Pamiętam, gdy w Pandarii po raz pierwszy pojawił się Black Market, to za Invincible albo Mimiron Head od razu ludzie dawali 999 999 złota (w tamtym czasie nie można było dać wyższej ceny, miliony pojawiły się później).

Tak, w czasach Battle for Azeroth ten Long Boi kosztował 5 milionów złota i był dostępny dla każdego. Ludzie chodzili kilkunastoma postaciami na rajdy, sprzedawali, co tylko się da, aby go zdobyć. Gdyby wówczas ktoś chciał kupić Long Boia za same tokeny, to wyszłoby coś około 2000 złotych.

To prawda, że dobra gra obroni się pomimo takich zjawisk. Na przykład w Pathfinder: WotR już całkiem szybko spotykamy Anevię oraz jej "żonę" - Irabeth. :-) Grałem postacią męską, a mimo to po jakimś czasie Sosiel przybiegł do mnie, wyznał mi miłość i powiedział, że chce mnie namalować :-) Daeran też jakoś tam chciał mnie podrywać. ;-) Ale gra jako całość jest tak świetna, że można na te dziwactwa przymknąć oko, nie są one przesadnie nachalne.

Pathfinder: WotR to rewelacyjna gra. Każda ścieżka mityczna to odmienny sposób przechodzenia gry. Ja do tej pory nie zrobiłem wszystkich ścieżek mitycznych, ponieważ jest to długa gra, nie za bardzo da się ją przyspieszyć. Akurat w BG3 zaletą jest to, że tam można sobie szybko powtarzać grę i w miarę sprawnie przeskakiwać z aktu 1, przez akt 2 do aktu 3 -zwłaszcza na łatwym poziomie. We Wrath of the Righteous nie ma za bardzo czego pomijać, poszczególne akty trzeba krok po kroku zaliczać. No ale też fabuła w Pathfinder: WotR jest kapitalna, niełatwo jest osiągnąć True Ending. Chciałbym, aby Owlcat zrobił kiedyś trzecią grę w świecie Pathfindera. Rogue Trader jest w porządku, ale to nie moje klimaty. Natomiast w świat Pathfindera wsiąkłem od razu. :-)

Powinni zrobić jak w obu Pathfinderach - tam w każdej chwili można się przełączyć z trybu turowego na tryb z aktywną pauzą. Ja zdecydowanie wolę grać w trybie z aktywną pauzą i w obu Pathfinderach grałem właśnie w tym trybie. Na tryb turowy przełączałem się tylko w przypadku najtrudniejszych walk.

Wyobrażam sobie, ile współcześnie Oskarów zebrałby film "Nic nie widziałem, nic nie słyszałem" (See No Evil, Hear No Evil), w którym dwaj główni bohaterowie to osoba głucha (Gene Wilder) i niewidoma (Richard Pryor). :-)

Przypomniał mi się fragment z filmu "Chłopaki nie płaczą": - Jeżeli będzie chciał przelecieć Murzynkę... - Nie mamy Murzynki w agencji...- To pomalujesz jednego z naszych chłopców czarną farbą... :-)

Popadanie z jednej skrajności w drugą jest typowe dla państw zachodnich, ale nie dla Polski. W Polsce na przykład nigdy nie były normą pogromy na tle religijnym, nie było żadnego odpowiednika nocy św. Bartłomieja. Na pewno u nas była większa tolerancja religijna niż w zachodniej Europie.
Podobnie jest w kwestii homoseksualizmu - na Zachodzie długo były surowe kary za homoseksualizm, np. naukowiec Alan Turing został w Wielkiej Brytanii skazany za homoseksualizm na podstawie tamtejszych przepisów karnych. A w Polsce w kodeksie karnym z 1932 roku była karalna wyłącznie homoseksualna prostytucja, ale nie było żadnych kar za homoseksualizm sam w sobie.
W okresie II RP powszechnie było wiadomo, że Karol Szymanowski jest homoseksualistą, a mimo to nie przeszkadzano mu w jego karierze muzycznej, dostawał odznaczenia państwowe za osiągnięcia muzyczne. Prowadzona w okresie PRL-u tzw. "akcja hiacynt" była po to, aby zdobyć haki na różne osoby - aby je później szantażować. Była ona prowadzona w latach 80-tych, gdy jeszcze władza PRL-owska była dość silna i szukała haków na członków zdelegalizowanej "Solidarności".
My nie mamy właśnie takiej tradycji popadania w jednej skrajności w drugą i dlatego nie musimy tak histerycznie skakać od jednej skrajności do drugiej, jak to się robi np. w Europie Zachodniej.

Pod względem fabuły nadal BG 2 ma zdecydowanie najlepszą fabułę ze wszystkich Baldurów. No i Irenicus to najlepszy główny przeciwnik w całej serii BG. Mi akurat w BG 3 dobrze się grało, byłem nawet pozytywnie zaskoczony, ponieważ poprzednie gry Lariana przesadnie mnie nie wciągnęły. W BG 3 postać Minsca nawet lepiej zrobiona niż w BG 2, Jaheira nadal nudna i irytująca, ale zeszmacenie postaci Viconii to fatalny pomysł. Nadal BG 2 jest numerem jeden w całej serii Baldurowej. BG 2 był bardziej rozbudowany, miał bardzo ciekawe questy dla każdej klasy. No i z polskiego punktu widzenia miał znakomity polski dubbing.

Pełna zgoda w kwestii ME 1 i ME 2. Właśnie na przykładzie tych gier widać, że wcale nie trzeba robić wielgachnego, otwartego świata, aby gra była znakomita.

Jacek Mikołajczak to już historia polskiego dubbingu - również Yaga-Shura (BG2: Tron Baala), Azar Javed (Wiedźmin 1), Ambasador Udina (Mass Effect), Szary Strażnik Riordan (Dragon Age: Origins), Tychus Findlay (Starcraft 2: Wings of Liberty), Imperius (Diablo 3)...

Jacek Mikołajczak - w Warcrafcie 3: The Frozen Throne to nie tylko głos Gul'dana, ale też głos Kil'Jeadena. :-)

Przypomniała mi się scena z "Seksmisji":

- BERNA: Mężczyźni już dawno wyginęli.
- MAKS: Wyginęli? Przecież to nie były mamuty!

Niedawno skończyłem Vessel of Hatred. Niestety, jest to najgorszy dodatek w całej historii serii Diablo - bardzo nieciekawa kampania z jęczącą Neirelą...
Lord of Destruction jako dodatek do Diablo 2 był znakomity, Reaper of Souls jako dodatek do Diablo 3 też był naprawdę dobry, ale Vessel of Hatred to bieda z nędzą...

Główna fabuła najlepsza była w drugiej części Wiedźmina.

Chyba raczej jak Xena (grana przez Lucy Lawless), która też wymachiwała mieczem. :-) Ewentualnie Red Sonja - grana przez Brigitte Nielsen.

.

Cyberpunk 2077 fabularnie jest bardzo dobry.

Przypomniało mi się Baldur's Gate 2 i miasto drowów Ust Natha, w którym rządziły kobiety, zaś mężczyźni byli drowami "gorszej kategorii". I to kobiety wybierały sobie konkretnego mężczyznę do seksu. :-) Jakoś nie przypominam sobie awantury o ten motyw. Choć w sumie w tamtych czasach mało osób miało dostęp do Internetu i na pewno nie było jeszcze mody na hejtowanie kogokolwiek na forach internetowych...

Akurat główny wątek w Cyberpunku 2077 był lepszy niż główny wątek Wiedźmina 3.

Gdy Panam ochrzaniała Saula, to wydzierała się jeszcze bardziej :-)

Jeśli chodzi o czarnych, to przypomniał mi się początek Wiedźmina 2 - "Czarni w obozie przed bitwą? Do czego to doszło?" ;-)

Praktyka pokazuje, że w grach soulsowych po jakimś czasie pojawiają się takie buildy, które w kilka sekund zabijają trudnych bossów. W Elden Ringu na Astrologu sam testowałem build pod kometę Azura, który miał zabić Malenię w drugiej fazie w kilka sekund. I faktycznie ten build działał :-) W PoE 2 też po jakimś czasie pojawią się buildy na gigantyczną przeżywalność lub na bardzo duży burst na bossach. Zresztą już wczoraj na Twitchu widziałem gościa o nicku Ventrua, który ma w PoE 2 Witch z ogromną liczbą ES i spokojnie tankuje praktycznie wszystkie bossy.

Hardcore - gdy zginiesz, to Twoja postać kończy swoją przygodę na HC i przechodzi automatycznie na Standard.

Solo Self-Found - nie handlujesz z innymi graczami i nie dołączasz do innych graczy, cały czas grasz solo.

Ja w PoE 1 najczęściej wybierałem Amsterdam i Frankfurt.

Teoretycznie powinni być przygotowani, ale praktyka pokazuje, że gdy na jakąś grę czeka wiele osób, to początki są trudne i pierwsze godziny są niegrywalne. Przypomniała mi się sytuacja ze startem Lost Ark, gdy Amazon kompletnie nie spodziewał się sytuacji, że przez pierwszy tydzień będzie się jednocześnie logować ponad milion osób...Wówczas problemy z połączeniem się z serwerami trwały bodajże tydzień, grać dało się tylko rano, w południe, a gdy ktoś chciał się logować tak po godzinie 14-ej, 15-ej, to już miał 2-godzinną kolejkę...

Generalnie rzecz biorąc, bardzo dobry hack & slash powinien mieć właśnie bardzo dobry endgame. Kilkukrotne przechodzenie kampanii nowymi postaciami szybko się znudzi, natomiast ciekawy, rozbudowany endgame ma szansę przyciągnąć graczy na dłużej.
PoE 1 nie miało jakiejś wybitnej kampanii, aczkolwiek nie była ona wcale zła. Była dobra. Natomiast PoE 1miało zdecydowanie najlepszy endgame ze wszystkich gier typu hack & slash. Mi w PoE 1 przeszkadzało tylko to, że każda nowa postać musiała odklepać całą kampanię, czyli wszystkie 10 aktów. Przydałoby się tam rozwiązanie, które sprawia, że można wbijać każdą kolejną postać według wyboru - albo powtarzając kampanię (jeśli ktoś ma na to ochotę), albo w inny sposób.

Dla mnie postacie typu "must have" to Arueshalae, Daeran oraz Ember, przy czym Arueshalae można dołączyć najwcześniej w Drezen. Na samym początku gry jeszcze nie możesz jej zwerbować. Arueshalae ma świetne statystyki, bardzo dobrze otwiera zamki, rozbraja pułapki, ma bardzo wysoki współczynnik skradania się. Jeśli sam nie grasz jako mag, no to wówczas Nenio też warto przygarnąć do drużyny. Jeśli nie grasz jako tank, to wówczas Seelah jest dobrym wyborem.
No i w sumie znaczenie ma także to, jaką ścieżkę mityczną wybierzesz. Przykładowo, ścieżka Anioła daje bardzo dobre tarcze ochronne, bardzo dobre buffy itp. Wówczas w zasadzie możesz spróbować grać jako jedyna postać lecząca, chroniąca drużynę. Aczkolwiek na wyższych poziomach trudności warto mieć w drużynie dwie postacie leczące, chroniące drużynę. Ja w obu Pathfinderach tradycyjnie gram 1 tank - 2 postacie leczące (chroniące) - 3 dps.

Dla mnie osobiście oba Pathfindery bardzo wybijają się ponad przeciętność. Jest to ścisła czołówka gier w historii tego gatunku - przypominają piękne dawne czasy Tormenta i Baldura 2, które niesamowicie wysoko zawiesiły poprzeczkę. Przy czym Pathfindery to raczej mieszanka Baldura 2 oraz Icewind Dale, ponieważ jest w tych grach dużo walki. Planescape: Torment nie był jakoś specjalnie nastawiony na walkę - wiele kwestii można było "przegadać", choć były miejsca, w których walki się uniknąć nie dało.
W niektórych aspektach oba Pathfindery są trochę lepsze od Baldur's Gate 3, a w niektórych aspektach BG3 jest troszkę lepsze od Pathfinderów - np. BG3 jest bardziej przyjazne dla nowego gracza. W BG3 na łatwym poziomie można sobie szybko przejść ponownie grę, pomijając wiele questów pobocznych. Na łatwym poziomie w BG3 można bardzo szybko przejść z 1 aktu do 3 aktu. Natomiast w obu Pathfinderach trzeba krok po kroku wykonywać poszczególne akty głównej fabuły i te gry są długie, znacznie dłuższe od BG3. Na pewno do obu Pathfinderów trzeba i więcej czasu, i więcej cierpliwości, ale te gry naprawdę są tego warte. Oba Pathfindery oceniłbym na 9/10, ewentualnie 9,5/10. Zresztą BG3 oceniam na takim samym poziomie, bo to również bardzo dobra gra.

Wrath of the Righteous nie jest drugą częścią Kingmakera. Są naprawdę bardzo drobne nawiązania do Kingmakera - przede wszystkim stary elf Storyteller występuje i w Kingmakerze, i we WotR. Poza tym, pod koniec WotR możesz spotkać Jubilosta, który był członkiem drużyny w Kingmakerze.
Ale zdecydowanie warto zagrać w Kingmakera dla samej gry. Główny wątek rozkręca się dość mozolnie, ale gdy już się rozkręci, to naprawdę jest bardzo ciekawy. Towarzysze też są bardzo ciekawi, zapadają w pamięć. Dla mnie osobiście Kingmaker wcale nie jest gorszy od WotR. Różnica jest taka, że Kingmaker nie doczekał się dobrego spolszczenia i chyba miał gorszą reklamę niż później WotR. No i na samym początku Kigmaker był dość mocno zbugowany, ale po jakimś czasie błędy usunięto.
Do przejścia Kingmakera warto mieć dobry, szczegółowy poradnik. Ja korzystałem z poradnika na stronie Neoseeker.

Możesz w trakcie gry wybrać mityczną ścieżkę Anioła, która ma bardzo mocne umiejętności ochronne - zwłaszcza w dalszej części gry, gdy postać wbije większość poziomów mitycznych. Anioł daje niesamowicie dobre buffy i tarcze ochronne, które potrafią całkowicie ochronić przed negatywnymi statusami. Trzeba tylko te tarcze co jakiś czas odnawiać. Ja najtrudniejsze achievementy wbijałem właśnie na postaci, która ma mityczną ścieżkę Anioła. Co ciekawe, bodajże na 9 poziomie ścieżki mitycznej Anioł otrzymuje czar o nazwie Wrath of the Righteous, czyli odwołujący się do tytułu gry :-)
Ścieżka mityczna Anioła jest dla kogoś, kto wybrał bycie praworządnym dobrym, a więc jeśli chcesz sobie zagrać złą postacią, no to musisz wybrać zupełnie inną ścieżkę. Ale jak na pierwsze przejście gry, to ścieżka Anioła jest naprawdę dobra - właśnie ze względu na bardzo mocną ochronę dla drużyny.

Było kiedyś spolszczenie maszynowe do Kingmakera, ale niestety słabe. Kiepsko wyglądały zwłaszcza te fragmenty, które tłumaczyły tekst dosłownie, bez uwzględniania np. angielskich idiomów. Było nawet dosłowne tłumaczenie nazw własnych - dość kuriozalnie wyglądało przetłumaczenie Stag Lorda jako Lorda Jelenia...
Wrath of the Righteous ma już naprawdę solidne spolszczenie. Ogólnie rzecz biorąc, naprawdę warto zagrać w Kingmakera - choćby dla świetnej głównej fabuły, dla Amelii Tyler w roli Nyrissy. Wcale się nie dziwię, że Amelia Tyler została wybrana na narratorkę w Baldur's Gate 3.

Tak, poziom trudności w dalszych etapach nieco podskoczy :-) Będzie to widoczne przede wszystkim podczas walk z mini-bossami oraz bossami kończącymi dany akt. Warto więc mieć odpowiednio dobrany build i kompozycję drużyny. Powinieneś mieć postać w roli tanka, który jest w stanie wytrzymać mocne uderzenia, koniecznie potrzebna jest postać lecząca oraz usuwająca negatywne statusy. Jeśli trafisz na walkę, w której Twoje postaci będą tracić poziomy albo będą tracić wartość poszczególnych statów (np. wartość siły, zręczności itp.), a nie będzie w drużynie postaci to usuwającej, wówczas będziesz ginąć. Muszą być więc w drużynie postaci z odpowiednimi aurami, buffami, z większym przywróceniem, ze wskrzeszeniem itp. W przypadku najtrudniejszych walk warto próbować wybrać wersję w turach, gdy można się spokojnie zastanowić nad kolejnym ruchem.
Ja większość gry przechodziłem w trybie aktywnej pauzy, a tryb turowy włączałem tylko na najtrudniejsze walki. Jeśli jest się cierpliwym graczem, wówczas da się tę grę skończyć. :-)

Zarządzanie Krucjatą zostało, to jest stały element podstawowej wersji gry.

Ja mam cały czas zachowanego sejwa w miejscu, w którym podejmuje się kluczową decyzję dotyczącą mitycznej ścieżki Roju. :-) Chyba kiedyś sobie tą ścieżką zagram. Ona jest raczej skrajnym wyborem, ponieważ wszyscy towarzysze opuszczają definitywnie główną postać i musisz do końca gry być samotnym Rojem :-) No i jest możliwość dość oryginalnego zakończenia losów Areelu Vorlesh już na samym końcu :-)

W Legionie grindowało się broń artefaktową - poziom broni oraz moc poszczególnych artefaktów. Ale "borrowed powers" do absurdu zostały rozwinięte w BfA - ulepszanie Heart of Azeroth oraz korupcje po wejściu rajdu Nyalotha: The Waking City. Doszło do tego, że wyścig o first killa (Mythic N'zoth) stał się de facto pay to win. Członkowie gildii Limit, która wygrała ten wyścig, potem przyznali, że wydali kilkanaście tysięcy dolarów na tokeny, aby na AH kupować itemki z najlepszymi korupcjami (Infinite Stars, Twilight Devastation oraz Ineffable Truth). Najlepsze korupcje najwyższego tieru dawały bardzo dużą przewagę. Nawet najlepszy gracz bez tych topowych korupcji na itemkach odstawał od reszty.
Dobrze, że coś takiego usunięto z gry, mam nadzieję, że to już nie wróci. Mam też nadzieję, że nie wrócą itemki Warforged i Titanforged.

Na ZX Spectrum była to właśnie gra o nazwie "Panama Joe". :-) W ogóle czasy gier na ZX Spectrum, Atari, Commodore, to czasy wielu bardzo ciekawych platformówek, np. Jet Set Willy, Bomb Jack, Manic Miner, Jetpac, Head Over Heels, Antiriad, Exolon itd.

Ja zagrałem po raz pierwszy w DA: Origin w 2010 r., kilka miesięcy po premierze. Ta gra nie była nastawiona na jakąś rewelacyjną grafikę, spodobała mi się ze względu na scenariusz, klimat i ciekawe postaci.
Wydany prawie w tym samym czasie Mass Effect 2 (premiera na początku 2010 r.) miał o wiele, wiele lepszą grafikę.

Było jedno zakończenie ME3, które nie kończyło się śmiercią Sheparda - czerwony guzik i uzbieranie co najmniej 7800 punktów Military Strength (w polskiej wersji była to Łączna Siła Zbrojna). Przy czym początkowo uzbieranie aż tylu punktów było możliwe tylko poprzez robienie misji kooperacyjnych on-line, dopiero po jakimś czasie ten wymóg usunięto i można było to zakończenie uzyskać, grając całkowicie solo.

Obecnie mamy dwóch królów:

Owlcat Games oraz Larian. Oba Pathfindery oraz BG 3 to świetne gry, absolutna czołówka gier RPG w historii. Te trzy gry to piękne nawiązanie do czasów, gdy na topie były dwa pierwsze Baldury oraz Planescape: Torment.

Co by jednak nie mówić, od pierwszego Baldura aż do Mass Effect 2 Bioware potrafiło naprodukować sporo rewelacyjnych gier. Po wydaniu Mass Effect 2 już było stopniowo coraz gorzej, już nie osiągnęli w kolejnych grach aż tak dobrego poziomu. Sknocenie scenariusza Mass Effect 3 już świadczyło o kryzysie.
Na przełomie lat 90-tych i początku XXI wieku tylko Black Isle Studios potrafiło dorównać grom Bioware. Black Isle Studios wydało dwa pierwsze Fallouty, potem ich opus magnum, czyli Planescape: Torment, potem dwie części bardzo fajnej gry Icewind Dale.
Tamte gry pokazały, że sercem gier RPG jest pomysł na scenariusz, na ciekawe postacie, a sama grafika nie musi być rewelacyjna.

Też tak ostatnio zrobiłem. :-) Grałem postacią Seldarine Drow - w Gaju Druidów wszyscy patrzyli na mnie spode łba, a druidzi nawet wyraźnie zapowiedzieli, że tu nie ma miejsca dla drowów. Z kolei w obozie goblinów wszyscy kłaniali mi się nisko i traktowali niczym osobę królewską. :-)

Jest takie angielskie słowo, które trafnie oddaje, czym naprawdę jest woke - tym angielskim słowem jest MADNESS :-)

Dlatego powinna dostać DLC w stylu Dragon's Dogma: Dark Arisen. Tam wówczas dodano Bitterblack Isle, na której można było spędzić wiele godzin w drodze do finałowego bossa instancji. Najlepsze miejsca w pierwszej części Dragon's Dogma to były właśnie miejsca endgame'owe, czyli Everfall oraz Bitterblack Isle.

@ BigBadSnake - natomiast ja najbardziej lubię Show No Mercy i właśnie South of Heaven. Show No Mercy to taki jeszcze surowy, nawet trochę punkowy Slayer, natomiast w South of Heaven lubię te wolniejsze kawałki, a przede wszystkim rewelacyjny klimat utworu tytułowego, czyli właśnie "South of Heaven".

Remaster jest bardzo dobry i wystarczający. Podobnie jak remaster pierwszych dwóch Baldurów.

Pathfinder: Wrath of the Righteous to rewelacyjna gra, ale mogłaby mieć jakieś skróty, aby częściej ją przechodzić za pomocą różnych buildów. Ja przeszedłem Pathfinder WotR już 3 razy (Azata, Anioł, Trickster) i chętnie bym jeszcze przeszedł inne mityczne ścieżki, ale już nie za bardzo chce mi się robić te wszystkie akty. Mam niby save w Drezen, przed wyborem ścieżki mitycznej, ale to i tak jest później daleka droga do skończenia gry.
Osobiście wcale nie oceniam Kingmakera niżej niż WotR. Kingmaker może i powoli się rozkręca, ale ten główny scenariusz z Nyrissą i Lantern Kingiem to jest rewelacyjny pomysł. Dla mnie osobiście oba Pathfindery to są najlepsze gry tego gatunku właśnie od pięknych czasów Tormenta, Baldura 1-2, Icewind Dale 1-2. Pathfinder Kingmaker jest mniej znany i mniej doceniany niż Wrath of the Righteous, ponieważ nie ma nadal zbyt dobrego polskiego tłumaczenia (wersja maszynowa była niestety słaba) i nie było łatwo o solucję w polskim języku. Ja Kingmakera przechodziłem na podstawie solucji zamieszczanych na stronach anglojęzycznych, np. na Neoseeker.

W Planescape Torment nie było jakoś przesadnie dużo walki. W Baldurach 1-2 oraz Icewind Dale 1-2 walki było znacznie więcej. W Planescape Torment sporo problemów można było rozwiązać rozmową, jeśli się miało dobrze rozwiniętą Mądrość. Nawet końcowego bossa można było "przegadać" i w ten sposób zakończyć grę. Niższą Dzielnicę oraz Dzielnicę Urzędników można było właściwie w całości przejść bez walki, odpowiednio prowadząc rozmowy. Najwięcej walki było już pod sam koniec: Baator, Zniszczona Klątwa, Forteca Żalu.

.

@ Kwisatz_Haderach

Guild Wars 2 wyróżnia się czymś innym - bardzo dobrymi walkami z world bossami (Tequatl the Sunless chociażby) oraz bardzo ciekawymi wydarzeniami w otwartym świecie. Są przecież w GW2 takie eventy, które wymagają udziału kilkudziesięciu osób i trwają 1-2 godziny. Natomiast pod kątem instancji (rajdy, dungi) to Blizzarda jeszcze nikt nie zdetronizował. W sumie też rajdowanie w WoWie potrafiło ludzi nauczyć kiedyś cierpliwości. Obecnie zauważyłem, że młodsze pokolenie graczy jest zdecydowanie mniej cierpliwe. Oni chyba nie byliby w stanie progresować miesiącami jednego bossa, np. Lich Kinga 25 HC :-)

@ Kwisatz_Haderach

WoW miał przez kilka lat gorszy okres, ale co by nie mówić - rajdy i dungi Blizzard robi naprawdę znakomite. Nawet w czasach słabszych dodatków potrafił wypuścić takie perełki, jak Ny'alotha: The Waking City czy Castle of Nathria.

@ boy3

Wrath of the Righteous ma bardzo dobrej jakości spolszczenie fanowskie. Jeśli chodzi o Kingmakera, to tam też się pojawiło spolszczenie, ale słabej jakości - tłumaczenie maszynowe, co oznacza, że w wielu miejscach tłumaczono tekst dosłownie, a w konsekwencji jest on przetłumaczony dość dziwacznie.
W każdym razie oba Pathfindery są znakomite - zwłaszcza dla graczy wychowanych na dwóch pierwszych Baldurach oraz na dwóch częściach Icewind Dale.

@ boy3
Grałem nie tylko w Neverwinter Nights 2: Maskę Zdrajcy, ale również w Overlorda :-)

@ Kwisatz_Haderach

Niby rajdy coraz bardziej skomplikowane, a w rzeczywistości first kille są znacznie szybciej niż kiedyś. :-) Pojawiło się wiele przydatnych AddOnów, a poza tym - są gildie od lat specjalizujące się w rajdach i walczące sportowo o first kille :-)
Ja to jeszcze pamiętam męczarnie na M'uru, wiele tygodni podejść do Lich Kinga 25 HC itp. Zresztą first kill Lich Kinga 25 HC na świecie był bodajże po kilku tygodniach. Teraz to ciężko sobie wyobrazić, aby na first killa na świecie czekało się tygodniami.
Miło wspominam te czasy hardcorowego rajdowania, ale już do nich nie wrócę. Teraz nadszedł czas na casualowe, spokojne granie. :-)

Jeśli szukasz towarzyskiego, miłego community, to zdecydowanie najłatwiej takich ludzi znaleźć w Guild Wars 2. Jeśli chodzi o WoWa, to jest z tym różnie. Jednak spokojnie w WoWie można również spotkać fajnych ludzi, bardzo dobrze prowadzone gildie. W WoWie toksyczne osoby są zwłaszcza tam, gdzie jest parcie na sukces, na top progress rajdów, na bycie w czołówce pvp. Natomiast jeśli chcesz grać spokojnie, bez szaleńczego parcia na bycie top, wówczas nie będzie Ci trudno znaleźć fajnych ludzi w WoWie.

@ Kwisatz_Haderach

Ten pomysł ze "stay a while and listen" jest rzeczywiście bardzo fajny, przy czym to nie jest nowość w MMO. Wcześniej już był wykorzystywany od dość dawna w Guild Wars 2.

Sporo tych kwestii wyjaśnia sama końcówka gry, a zwłaszcza True Ending, czyli dodatkowe zakończenie i dodatkowy filmik, który się odpala po zaliczeniu True Ending. Nie będę tu spojlerował - po protu zachęcam do przejścia gry w całości, łącznie z True Ending.

Z YouTuberów na pewno Demonidias i Kondzio.