Diabeł z Caroc

Dobry mimo wad. Kilka jednostek zostało zaprojektowanych z myślą „jakoś to będzie” zarówno w kwestii estetyki (Oceanidy), jak i użyteczności (Latające rydwany). Zagrałem w dwie z trzech kampanii i obie były znakomite. Paradoksalnie ta, która ominąłem (Sayl) jest ponoć najciekawsza.

Ograna pierwsza mapa. Spostrzeżenia: gra jest za łatwa. Od midgame wszystko wygrywamy przy pomocy autoresolve, zero strat. Sprawia to, że praktycznie nie podnosimy surowców, bo po co zbierać 10 kupek złota po 400-800 każda, kiedy można wbić się do lokacji, gdzie nagrodą jest 10k i szybko szukać kolejnej? (Strat przecież i tak nie ponosimy). Niektóre synergie są zbyt silne: przy pomocy spella Relokacja zbierałem sobie rekrutację z 3 miast, po czym znalazłem na mapie miejsce, które... pozwala mi przeprowadzić jeszcze raz tygodniową rekrutację... XD Więc przed final battle 6 razy sobie zrekrutowałem jednostki. Przeciwnik wyglądał (i statystykami, i armią), jakby zaczął grę 20 tur po mnie. A wszystko to zrobiłem, zanim jeszcze wpadłem na pomysł, jak przy pomocy tego wskrzeszania, które ma tier I stwór z Schizmy farmić stwory wyższych tierów. Unforzen musi dać botom potężnego kopa do czasu premiery.

Dla mnie kierunek artystyczny jest w porządku. Bardzo fajne są niektóre animacje, zwłaszcza castowania mocniejszych czarów. Portrety bohaterów - w większości świetne. Nasi herosi są teraz niesamowicie mocni; niektóre kontry są wręcz za mocne, np. blokada używania naszej domeny magii dla wrogich bohaterów, ale Heroes to zawsze była seria szalonych buildów (czyt. Wyngaal przed nerfem). Ogólnie to jestem zadowolony, liczę na iście Stallarisową liczbę przyszłych dlc z rasami. Wielki potencjał, wielkie oczekiwania.

Nie uwierzyłbym, gdyby ktoś mi powiedział, że pobiorę grę, która waży mniej niż 1 gb i spędzę przy niej większość doby. Slay the Spire przypomniało mi złote czasy łamania zębów na Darkest Dungeon, z tym że StS jest grą w podstawach niewiarygodnie wręcz prostą. Elementarne zasady są na poziomie skomplikowania gry w kamień-papier-nożyce, ale już masterowanie decków, zbieranie reliców, bossowie i rng... Rozkminy na długie godziny. W dodatku mamy język ojczysty, coś pięknego.

Zagrałem na fali wszechobecnego hypu. Średnia, ale nie przez wrodzoną przeciętność, a mieszankę momentów świetnych i beznadziejnych. Fajna eksploracja, choć po zwiedzeniu kilku lokacji trochę mi się odwidziała ta spaceroza. Fabuła podana a la Dark Souls, jako puzzle do układania; niezła, choć bez fajerwerków. I wreszcie: walki z bossami, których tak bardzo się bałem, okazały się zadziwiająco proste... Fatalny za to jest system powrotów. No i... w nienawiści do platformówek, tak zostałem wychowany, chciałoby się napisać. Przechodzenie n-ty raz przez serię przeskoków nad kolcami mógłbym porównać w kategorii przyjemności do wywalania się na zbity ryj na chodniku, by po 20 próbie w końcu powiedzieć: "Uff, wreszcię mi się udało! #satysfakcja". W dodatku mam wrażenie, że Team Cherry w domu pogrywa na konsolach, bo domyślne mapowanie klawiszy to relikt muzealny - serio strzałki zamiast WASD i brak myszy? O tyle dobrze, że da się to pozmieniać pod siebie. Ogólnie gra jest bardzo overhyped; raczej typowa produkcja dla nudnych ludologów gotowych trenować dni i noce, żeby robić hitlessy na bossach i runach.

Well... Ta gra ma wady... Ale podobno kocha się za wady, a nie zalety. Ogólnie to moja korporacja (JC), która wydobywała rudę i krzem na terytoriach Argonów (w Red Light), blisko legendarnego sektora President's End nie przynosiła spodziewanych zysków, więc jej CEO (ja) zajął się bardziej najeźdźczymi metodami pozyskiwania środków finansowych. W swoim byczym M6 - Rybołów, telediańska jakość! - czułem się zanadto bezpiecznie i podczas spotkania z tajemniczą rasą Khaak, zrobili mi z tyłka teatr misterium. 10/10

Main plot to jest po prostu... kał. Czyste ekstrementa, a i tak grało się świetnie jako kidos, bo grywalność NWN była po prostu niezwykła. Liczba buildów, liczba zdobywanych poziomów, hurtowe ilości mieczy, sejmitarów, kos, tarcz i garnków na głowę zachwyca do dziś. Zachwyca też liczba zaimplementowanych przeciwników i ich różnorodność; samych smoków liczonych jako podtypy było chyba więcej niż w Skyrimie.

Fatalny jest za to system towarzyszy, który odżył (jak i oni) dopiero w dodatkach i tam faktycznie galeria barwnych postaci, ich metamorfoz, historii, ale też przydatności w walce i responsywności (wybieranie EQ, multiklasowość) była zadowalająca. Drugi dodatek to w ogóle doskonała fabuła i lokacje, i czuć tę moc protagonisty-półboga przeciwko któremu staje arcydiabeł ku zwieńczeniu epickiej przygody...

Podstawka: 7/10
Shadows of Undertide: 8,5/10 (początek bardziej mnie wciągnął niż koniec)
Hordes of Underdark: 9,5/10

Klapa. Tyle zapowiedzi o nawołującym się AI wilków, które organizują się w grupy, a tu po prostu zaspamowali biednego Unkindled One białymi reskinami psów, które mają podbity dmg i hp do wartości wyrażalnych w notacji wykładniczej. Rozmieszczenie przeciwników w tym DLC należałoby przebudować od zera - eksploracja jest fatalna; również przez miałkie nagrody. Bossowie... w sumie jeden... To jedyny argument za zagraniem w Ashes of Ariandel, może jeszcze dla tych paru widoków, choć i tak nie jest to level design Irithyllu...

Dodatek co się zowie. Dodaję najlepszą kampanię w trylogii (Elspeth), genialną Tamurkhana i, cóż, Malakaia, który nie przypadł mi do gustu przez to, że ma irytujące sąsiedztwo.

F4 może widnieć w słowniku pod hasłem bylejactwo. Poziom techniczny to po prostu holokaust. Grafika momentami, np. biały wieżowiec w pierwszym większym mieście, wygląda jak z Minecrafta (aczkolwiek estetyka jest bardzo ciekawa i spójna). System strzelania przeciętny do bólu. Questy i postacie nudnawe albo jawnie nudne. Elementy RPG sztucznie okrojone, drzewko rozwoju mało czytelne, niektóre umiejętności po prostu bezwartościowe. I prywatnie bardzo mnie irytowało, że w większości outfitów moja kobieca protagonistka wyglądała jak Skarbrand z Warhammera (przez co większość gry wybiegałem w kombinezonie z krypty).

Silvaren mi odpowiedział, ależ plot twist. Czytam regularnie Twojego bloga, zwłaszcza w kontekście Pillarsów (heh, oczywiste), miejscowo się nie zgadzam z Twoją recką o Pathinderze: WOTR, ale faktycznie widzę, że przyszedł do mnie Usyk recenzentów growych, więc z chęcią odpowiem.

Za mało napisałeś o DS, bo to gra, po której można lecieć do biblioteki po książki o wierzeniach Egipcjan. Aktorzy twarzowi i głosowi mówili, że nie ogarniają i trzeba doczytać. Silnik fantastyczny, postacie też, ale jej największą mocą jest to, że rozmyślamy o śmierci. Jeden z najbardziej uniwersalnych tematów w kulturze europejskiej i to dla niestety wielu z nas, w czasach zagubionych. Ciepło, ale też akcja. Gameplay wzbogacony fantastyczną muzyką. Doskonałe zwroty akcji, cliffhangery. Conrad czy Dostojewski też nie są lekturą dla każdego, ale są wspaniałe; ubolewam że nie da się tekstowo oddać wielkości DS, ale to jest specyfika sztuki. Małoprzekładalność.

CO:E33 nie jest przeceniana, bo w doskonałej formule akcji uczy nas, czym jest dramat familijny. Odświeżyła formułę JRPG, dodała do niej francuskość, wspaniałe postacie, absurdalnie smutny dramat rodzinny, widoki(!), satysfakcjonujący rozwój postaci... A to małe studio... Zróbcie quest Francoisa... Po prostu.

Gra jak dobra książka, powinna nas ubogacać. Lubię, na przykład, Kenshi, bo ma fajny gameplay, ale to inna liga. Jeżeli gry mogą być sztuką, to 2025 rok dał nam dwa arcydzieła. Szanuję Twoje zdanie i zapędziłem się w komentarzu, ale sądzę, że DS i CO zadały kłam krytykom mówiącym, że gry to średnia rozrywka. Zachęcam do bardziej wnikliwych argumentów, bo to są produkcje-giganty. Idealną formą dyskusji byłaby wideorozmowa. Serdeczności, Silvaren.

Mój komentarz można postrzegać jako pierwsze wrażenia, rozpoznanie bojem lub bazowy zwiad po świecie gry, w której spędziłem jakieś pół doby. No cóż, jest to doświadczenie dwóch prędkości, zwłaszcza po kapitalnym Wraith of Righteous. Niestety Owlcaci uznali, że system turowy będzie lepszy niż real time fighting i, jakże typowo dla nich, nie mieli umiaru, a sam projekt rozrósł się jak dziki ogród i jest obecnie poza kontrolą, również techniczną. Szczególnie między zębami zgrzytają częste błędy w animacjach i grafice, ale najgorsze są bugi, które uniemożliwiają (lub utrudniają) ukończenie walk, które są dłuższe niż DNA Pana Boga. Za dużo tych cholernych przeciwników! A jeszcze Koto-sowy specjalnie pododawali na plansze takich wrogów, którzy umierają od pierdnięcia, żeby postacie pokroju Pasquala mogły nabijać (wizualnie satysfakcjonujący, przyznaję) rate kill atakami obszarowymi. Takich „statystów” jest po prostu zbyt wielu i walki są zbyt nużące; samych potyczek jest także za dużo. Ile można tej siepy? To wolę text walle długości Anny Kareniny. Wiem, że Warhammer jako uniwersum sprzyja zabijaniu całych hord oponentów, ale należało to lepiej przemyśleć; tryb taktyczny wydaje mi się ubogim krewnym XCOM’a, gdzie opcji było mniej, ale wszystko działało płynniej, a i było wygodniej namierzać wrogów po ikonce; nie wspomnę o tych śmiesznych animacjach w Rogue Traderze w stylu łubudu, walę się po piersiach jak goryl (+5 do HP).

Brak spolszczenia… Był wybaczalny w Pathfinderach, zwłaszcza że WofR trafiło pod opiekę spolszczającego fandomu, ale specyfika językowa Rogue Tradera wymaga jednak od graczy niebanalnych umiejętności językowych. Sądzę, że sporo nativów wywróciłoby się przy niektórych sformułowaniach i choć takie Szekspirowskie bogactwo słownika byłoby ogromnym atutem przy umiejętnej translacji, to ludziom takim ja, skromnym be-dwójkom w inglisz lengłydż, psuje immersję. Temat i kontekst rozumiem zawsze, ale ile ominęło mnie zgrabnych onelinerów? Ile zimnego sarkazmu? Ile pomniejszych smaczków? Na pewno ominęły mnie ciekawe relacje z kompanami, bo w języku angielskim, owszem, odnotowuję i doceniam, co mówią, ale nie żywię do nich gorących uczuć, bo ze zmarszczonymi brwiami, w roli naukowca, sprawdzam, co to znaczy tanacity albo mutiny. I na koniec: w czasach, w których ChatGPT pisze i mówi lepiej niż większość naszych rodaków, NIE MA usprawiedliwienia dla olewania spolszczeń; nie ma!

A teraz kilka słów o szeroko pojętym balansie… Heh. U mnie prawie wszyscy w drużynie biegali z karabinami snajperskimi, które na równi z Pasqalem oceniam jako najskuteczniejszą broń w early game. Może potem coś się zmieni, ale przepaść między klasami i brońmi wydaje mi się ogromna. Czyli w sumie jak w Patfinderze, Pillarsach i innych takich, ale u Owlcatów mam zawsze takie odczucie, że totalnie nie panują nad produkcją, toteż w P:WofR sami zalecali płynną zmianę poziomów trudności w czasie gry: były takie walki, gdzie nie dało się buffować przez cutscenki (np. smok) i były z tego tytułu najtrudniejszymi w grze. Jestem prawie pewny, że im dalej w las, tym takich przypadków również w Rogue Traderze nie będzie brakowało, tym bardziej, że gry Owlcatów najbardziej dopracowane mają właśnie początki.

To kiepski prognostyk. Mam nadzieję, że fabuła uratuje tę grę, ale póki co robię sobie kilka tygodni przerwy. Męczy mnie Rogue Trader. Moja dotychczasowa przyjemność z gry: 4/10; ocenę zweryfikuję po pełnym przejściu (kiedyś).

autoral O, właśnie, przypomniałeś mi, żeby do listy narzekań dodać optymalizację z tyłka, chociaż teraz po patchowaniu działa znacznie lepiej. Podstawowy ER chodził jak żyletka, a DLC... po prostu bez komentarza. Zwłaszcza spadki na bossach.

Prawie nic mi się w tym DLC nie podoba; już na wejściu dostajemy półpustą lokację, z dziwnym, piecowatym przeciwnikiem pełniącym rolę gąbki na obrażenia, z którego wypada liczba dusz niewiele większa niż za endgamowego moba. Nie wiem w ogóle, co FS zrobiło ze światłem, ale jest znacznie bardziej nienaturalne niż oświetlenie w vanilli, ale o designie lokacji jeszcze się rozpiszemy.

Fatalny jest system levelowania, teraz po zgubieniu miliona run nawet nie mrugam, bo w tym dlc są w zasadzie do niczego niepotrzebne. Teraz gdy po n-tej próbie utłuczecie Messmera albo innego Radahna, to równie dobrze zamiast run możecie dostać wenezuelskie boliwary. Wartość jest ta sama, no chyba że chce Wam się ewentualnie dać +1 do statystyki, która jest już tak blisko level capu, że nawet ten powszechnie wyśmiewany w DS1 atrybut "odporność" wydaje się kamieniem milowym w rozwoju postaci. Zbieranie tych pierdółek do procentowego podniesienia statystyk jako substytut levelowania to jest po prostu żart.

Lokacje nie zachwycają. Podobał mi się patent z miejscówką, gdzie nie możemy przyzwać Torrenta, ale potem już zaczęła mnie męczyć ta piechociarska wyprawa. Żadna estetyka nie utkwiła mi na dłużej w pamięci, sporo tu - jak już zauważono w komentarzach - altusowości. Nie jest to komplement.

Poziom trudności bossów jest nierówny i zbyt wysoki. Podstawka gry była w tym aspekcie znacznie lepsza, gdyż (poza Malenią) żaden boss nie zatrzymywał mnie dłużej niż na 2-3 podejścia, prawie każdy dawał sensowne nagrody (to w czasach, gdy runy i levele coś znaczyły). Radahn i Bayle są dla mnie bossami nieczytelnymi, jakby ktoś kopnął karton fajerwerek, zbyt trudnymi, a wkład pracy włożony w ich pokonanie, nie zwraca się. Gdy szedłem na Radahna siódmy czy ósmy raz, to miałem w głowie, że dostanę za niego jakieś 500k run i taką sobie zbroję, której reskin już wykupiłem przy walce w Caelid, a po drodze i tak więcej tych run zgubiłem, niż bym ewentualnie zyskał. W końcu dałem sobie spokój i zakończyłem DLC bez pokonania Bayla i Radahna, który, tak na marginesie, jest dla mnie największym rozczarowaniem tego dodatku. Z bossów wielkiego formatu mamy, co prawda, Messmera czy Midrę, ale ten Radahn z kudłatym łbem Miquelli na plecach to jest po prostu karykatura bossa.

Kończę więc przedwcześnie przygodę z Shadow of the Erdtree, a FS ma u mnie żółtą kartkę na przyszłe produkcje. Muszę przyznać z bólem, że nawet te hejtowane przez wszystkich (przeze mnie również) dodatki do DS2 są bardziej koherentne i mają więcej sensu.

Wchodzę postaciami na wieżę, żeby mieć komfort atakowania z góry, starcie się z zaczyna, ale jeden z nich (stojący metr dalej) nie dołącza do bitwy, bo nie. Przez ten metr różnicy, gra nie uznaje, że kompan partycypuje w starciu, dlatego stoi jak głupek, gdy reszta teamu się zarzyna. Techniczne dno. Chociaż to i tak nic w porównaniu do rozmowy Lohse z elficką wyrocznią w obozie - quest sprawił, że zakończyło się ono starciem, w którym wraz z drużyną pomogłem ją uspokoić. A ona jako AI kogoś trzepnęła i gra mi policzyła jej ataki jako moje przez co rzuciła się na mnie cała lokacja. Brawo, Larianowcy.

W ogóle ten Divinity jest taki toporny; na cholerę mi te cztery ekwipunki do każdego towarzysza, po co tyle nudnych i powtarzalnych starć, w dodatku tak chamsko długich. System walki jest niezwykle prymitywny, postacie to typowa larianowa pilśnia i karton, chociaż nie są tak tragiczne jak w poprzedniej części. Mniej też głupich gagów, co cieszy, bo w jedynce co jeden NPC to głupszy; i na dodatek ten głos narratora, który sprawia, że nic w tej grze nie umiem traktować serio.

Ach, ja zatęskniłem do mroczno-megalomańskich Pillarsów z White March albo do Pathfinder: Wrath of Righteous i rzucania 50 buffów na start w każdej lokacji. To Divnity I i II to są po prostu kupy, która zaczynają śmierdzieć, gdy tylko przestanie się jarać tym, że do skrzyni można napchać złomu i rzucić nią przy użyciu telekinezy. Wbrew temu, co tu wypisują, to nie jest gra to której się wraca. To nawet nie jest „w sam raz na raz”, bo już D:OS I miała fabułę, jakby ją pisał jakiś średnio zdolny nastolatek zakochany w marnych powieściach Fabryki Słów; nie ma też za cholerę klimatu ta bajkowa produkcja. Nic tylko odinstalować. Tak swoją droga to nie widzę jakoś, by ci zakochani w niej recenzenci z YT (których są całe rzesze) jakoś w nią grali.

Ukończono. Najbardziej cieszy, że trzecia część serii znów ma lokacje, które są koherentne, bo bardzo brakowało tego w Dark Souls II, gdzie przez tak pamiętne miejscówki jak Strażnica Żniw biegały grubaski z młotami, manekiny bez głowy, mumie i skąpo odziane piromantki, a bossem była Meduza po dekapitacji. W trójeczce znów wróciła koherentność na planie przeciwnicy-npc-lokacje; wszystko jest bardziej stonowane, efekty świetlne wyeksponowane należycie, lokacje mroczne są mroczne, a tam gdzie Miyazaki założył, że będziemy wzdychać od estetycznych uniesień, tam też wzdychamy.

Nieco gorzej wygląda zagospodarowanie treścią lokacji pod kątem gameplayu, bo o ile faktycznie mamy mapy, na których gameplay jest wybornie zbilansowany (co nie znaczy, że łatwy), jak Irithyll, Ogród Zatraconego Króla, Puszcza Ukrzyżowań, Zamek Lothric, Archiwa, tak też trafiają się tereny „w sam raz na raz”, a gdy rozwiążemy zagadkę ich przejścia, wówczas przestają być intrygujące (Katakumby, Niegasnące Jezioro, Lochy Irithyllu). Sporą wadą jest też gradacja, jaką przeprowadziło From Software w kontekście znajdowania przedmiotów - tych użytecznych na początku gry nie ma prawie wcale; może jakiś broadsword czy pierścień Flynna. Sprawia to, że w kolejnych podejściach praktycznie olewamy podnoszenie znajdziek do czasu odwiedzin tak mniej-więcej Puszczy Ukrzyżowań. Wieje więc nudą przez kawałek między startem, a lokacjami, w których zaczyna się poważniejsza rozgrywka.

Bossowie w czystej trójce nie są specjalnie wybitni, chociaż na tle DS2 progres jest galaktyczny. Wielu z szefów w DS3 jest tylko poprawnych; niektórzy cieszą oko tylko w pierwszym podejściu

Kończąc temat bossów i płynnie zaczynając kwestię broni i przedmiotów dodajmy, że oręż duszowo-bossowy jest bardzo umiarkowanie skuteczny.

Co do arsenału: czuć brak balansu. Sellsword Winblades pełnią rolę Halabardy Czarnego Rycerza z DS1; w opozycji zresztą do sporej liczby broni, które są praktycznie do niczego. Lepiej sprawa ma się z pancerzami, bo tu faktycznie fani domu mody From Software poczują się doskonale. W tej części pojawiły się też battle arty, co jest miłą, chociaż dla mnie nieszczególną, zaletą. Interfejs w zakresie przeciążenia, parametry ochrony, absorpcji itd. stały się bardziej czytelne, ale w tej materii dalej daleko do ideału.

Tytułem podsumowania: sporo narzekań w moim komentarzu, ale DS3 to bardzo dobra gra. Być może po dodaniu dodatków nawet najlepsza i najpełniejsza z trylogii. Klimat ma i ustępuje w tej mierze chyba tylko Bloodbornowi i DS1. Pojawiają się też znane z poprzednich tytułów „franczyzy” pod postacią NPCów, przedmiotów i gestów - można więc powtórnie wygiąć się w praise the sun albo wznieść toast z… nie będzie spoilerów. Bardzo miła w ogrywaniu jest też fizyka w grze i dopiero w Eldenie pojawia się jeszcze lepsza za sprawą skradania i podskoku.

Całokształtowo jest bardzo dobrze. :)

8/10. Ocena dla gry bez dodatków.