Filip „fsm” Grabski. Podsumowanie roku 2020 okiem redakcji GRYOnline.pl

• Podsumowanie roku 2020 okiem redakcji GRYOnline.pl
• Przemysław „Łosiu” Bartula
• Adam Zechenter
• Anna „Kalevatar” Garas
• Dariusz „DM” Matusiak
• Marcin Strzyżewski
• Filip „fsm” Grabski
• Karolina Złamańczuk
• Adam „T_bone” Kusiak
• Michał „Osti” Ostiak
• Michał „Kwiść” Chwistek
• Michał „Elessar” Mańka
• Patryk „PefriX” Manelski
• Łukasz „Qwert” Telesiński
• Karol Ryka
• Julia Dragović
• Bartosz „Aquma” Świątek
• Hubert Sosnowski
• Karol „KaEl” Laska
• Maciej Pawlikowski

Filip „fsm” Grabski

Facet, który dla Was rysuje, maluje, skleja i ogólnie czaruje na stronie głównej oraz w tekstach, to fsm. To jego grafiki najczęściej oglądacie – oprócz tego pisze, recenzuje i nieprzerwanie wspiera kolegów.

Plusy

Koncerty. 2020 zebrał ponure żniwo, które wymusiło zmianę myślenia w wielu kategoriach. Zabrakło sporej liczby koncertów, na które ostrzyłem sobie zęby, ale w zamian muzycy odkryli w sobie nieprzebrane pokłady kreatywności i stworzyli dużo nowych utworów oraz albumów, a niektórzy dali szansę koncertom w wersji online – to ledwie namiastka prawdziwego przeżycia, niemniej zawsze coś.

Są tacy, którzy już nie wyobrażają sobie życia bez Netflixa.

Podobna uwaga może dotyczyć rynku VOD, który stał się substytutem wycieczek do kina. Tak dużej liczby nowych filmów dostępnych od razu w domu do tej pory nie było. Spodobał mi się również hybrydowy model organizowania filmowych festiwali – prawdziwi maniacy mogli poznać nowe dzieła bez wychodzenia z domu, nawet jeśli jednocześnie tęsknili do sal kinowych. Zbierając to do kupy – pozytywna jest kreatywność popkultury, która nauczyła się w pewnym zakresie radzić sobie z pandemią. Na szczęście!

Minusy

Powolna śmierć kin w każdej formie – studyjnej, multipleksowej, festiwalowej – to smutna sprawa dla kogoś, kto każdego roku kilkadziesiąt razy odwiedzał sale kinowe. Oczywiście pacjent jeszcze nie umarł, ale pasek zdrowia mu się kurczy.

Crunch. Brak koncertów i innych imprez masowych też nie był miły, ale w branży gier na pewno najbardziej dokuczył ludziom crunch, który w warunkach pracy zdalnej musiał przyjąć zupełnie nowy wymiar. Trzymajcie się, panie i panowie deweloperzy, graficy, scenarzyści i ogarniacze.

Osobista gra roku

Oh boy, here we go again.

Black Mesa w swojej finałowej wersji 1.0 to moja gra roku. Zapoznałem się z tym totalnym modem, gdy jeszcze był darmowy (i świetny), ale po uzupełnieniu gry o rozbudowany rozdział „Xen” z chęcią zapłaciłem za pełną wersję (jeszcze świetniejszą). Miłość do oryginalnego Half-Life’a wylewa się tu z ekranu, a nieco archaiczna (czytaj: prosta) rozgrywka zyskała świeży szlif. To nadal jeden z najlepszych FPS-ów w historii, warto go poznać w odświeżonej wersji. Gdyby Cyberpunk 2077 (który u mnie działa i wygląda ładnie) pojawił się wcześniej, pewnie znalazłby się w tym miejscu. Chyba, że zrobiłby to Hades – tę grę poznaję dopiero teraz, po zakupieniu Switcha Lite.

Gra, z którą spędziłem najwięcej czasu

Najwięcej godzin w tym roku poświęciłem pecetowemu portowi Horizon Zero Dawn. Port okazał się niedoskonały technicznie, ale sama gra na szczęście jest świetna. Ładna, wciągająca, z ciekawymi postaciami i bardzo fajnie nakreślonym światem. Kontynuacja automatycznie stała się jedną z bardziej oczekiwanych przeze mnie gier przyszłego roku – oby też wyszła na PC i była bardziej dopracowana technicznie. Mała uwaga – w tej kategorii też mogłyby się znaleźć albo CP 2077, albo Hades, ale nie zdążyły. :)