Age of Empires 2: Pope and Antipope

Pope and Antipope

Teraz przeczytasz, panie, opis zdarzeń, które ciężko mi wspominać, był to bowiem trudny czas dla kościoła - czas rozłamu, wzajemnych oskarżeń i zdrady. Nie mniej jednak kampania, jaką Fryderyk wszczął przeciw włoskim miastom, wielce jest pouczająca, przeto zajmę się i nią.

Dokładniej rzecz biorąc, będę pisał o zdobyciu Milanu, a konkretnie - jego katedry, co było ważnym zwycięstwem politycznym cesarza. Z początku nic nie zapowiadało sukcesu. Barbarossa nie miał ani jednego robotnika, bardzo niewielką armię oraz malutki obóz. Między nim a Milanem leżała zaś rzeka, której strzegły dwa silnie bronione porty straży rzecznej, jak również wyśmienita flota. Sam Milan miał zaś ogromną armię.

Nie zrażając się, Fryderyk zdecydował, że wpierw konieczne będzie postawienie miasteczka z prawdziwego zdarzenia. Nie miał chłopów, więc powziął ambitny plan zdobycia ich we wrogiej osadzie za pomocą kapłanów. Podzielił armię na trzy grupy - piechurów, duchownych oraz jazdę, a potem ruszył dokładnie na południowy-wschód od portu trzymając się brzegu lasu (zdj. 1). Równolegle rozwinął w klasztorze świętość (sanctity), by nie stracić zbyt szybko duchownych.

Wkrótce zwiadowcy dostrzegli nieco kamieni i pole, a za nim - strzelnicę oraz baraki wrogiej osady. Zaczęła się trudna część - zdobywanie miasteczka wroga bardzo skromnymi siłami. W pierwszych chwilach każdy z duchownych przekonał do współpracy jednego z wrogich łuczników, albo pikinierów. Resztę wybito w zaciętej walce, a wtedy Barbarossa przystąpił do niszczenia budynków militarnych wroga (zdj. 2). Kapłani, odpocząwszy, nawracali chłopów, którzy szli po kamień, czy na pola. Gdy strzelnica i baraki zostały zniszczone, dwóch kapłanów udało się na północ, wymijając ostrożnie wrogi ratusz, by tam zająć się chłopami wydobywającymi złoto. Wkrótce po tym, gdy wrogowi zabrakło robotników, poddał się on. Wtedy można było spokojnie zniszczyć ratusz.

Na targu Fryderyk sprzedał teraz tyle dóbr, by zyskać 475 sztuk złota. Nauczył za to kapłanów odkupienia (redemption), dzięki któremu mogli konwertować budynki wroga (zdj. 3)! Duchowni szybko zabrali się do pracy, przeciągając na naszą stronę warsztat kowala, dwa targi, młyn oraz wiele domków oraz mniejszych budowli. Chłopi tymczasem zbudowali nowy ratusz i w ten sposób w rekordowo krótkim czasie Barbarossa stał się posiadaczem całego miasteczka.

Teraz można było przystąpić do szybkiego rozwoju. Pozyskano i posłano do pracy wielu nowych robotników. Jednocześnie na port zaczęły spadać silne ataki wrogiej floty, konieczna więc była budowa nowych statków - najlepiej ognistych. Gdy tylko w skarbcu pojawiło się wystarczająco kamienia, Barbarossa posłał chłopa do portu, by tuż obok niego postawić zamek (zdj. 4). Drugi zamek powstał na południowo-zachodnim krańcu osady (niedaleko młyna). Tam właśnie - od strony rzeki - mieli wkrótce nadejść żołnierze z wrogich desantów.

Gdy osada oraz port były już jako tako bronione, zaczęła się druga faza bitwy. Ludzie cesarza opracowywali wszystkie ulepszenia, a gdy poznali dobrze chemię, koło portu doszła wieża artyleryjska, zaś sam port zaczął produkcję galeonów z działami. Spokojnie czekając na surowce, Fryderyk tworzył jednocześnie armię ofensywną. Miało ją tworzyć dwudziestu maksymalnie unowocześnionych paladynów, dziesiątka teutońskich rycerzy, przynajmniej sześć trebuszy, sześciu kapłanów, z ośmiu chłopów oraz artyleria. Jednocześnie galeony zaczęły ataki na północny port straży, niszcząc wpierw sam budynek portowy oraz wieże. Potem przyszła pora na port południowy (wrogi zamek dało się zniszczyć trebuszem ustawionym na drugim brzegu, resztę trzeba było unicestwiać ostrożnie za pomocą galeonów).

Mając armię oraz otwartą drogę na Milan, Barbarossa usunął część niepotrzebnych statków oraz jednostek. Zbudował w zamian pięć barek transportowych (zdj. 5). Galeony oczyściły drogę, wpływając w rzekę koło południowej bazy straży i niszcząc port Milanu. Potem, dokładnie w tym miejscu, wylądowała armia cesarska. Chłopów, którzy byli w pierwszym rzucie, zaraz pognano do pracy - mieli zbudować na pobliskim wzgórzu zamek. Reszta armii zajęła pozycje obronne wokół. Wkrótce Milan zaczął rzucać przeciw najeźdźcom mrowie swoich żołnierzy oraz wojenne machiny. Jednak potężnie opancerzeni paladyni nie ginęli łatwo - twierdza została skończona, co znacznie ułatwiło obronę. Potem, po obu jej stronach, powstały jeszcze wieże armatnie, a wtedy w bezpiecznym cieniu fortecy zbudowano kilka najważniejszych budynków (zdj. 6). Wszystko to działo się w ogniu walki, bo siły Milanu zdawały się nieprzebrane. W końcu jednak fale ataków zaczęły słabnąć, a cesarscy, korzystając z budowli wspierających, szybko odrobili straty. Nadeszła pora na atak. Masa trebuszy, osłaniana przez ponad dwudziestu paladynów, atakowała na południowy-zachód od naszego zamku, na jedną z bram Milanu. Trebusze posuwały się stopniowo, niszcząc wszystkie budynki, zaś Paladyni szybko rozbijali maszyny wroga (zdj. 7). W ten sposób armia dotarła głęboko na ulice miasta. Gdy katedra znalazła się w zasięgu trebuszy, cesarz zakazał załogom strzelania z własnej woli - obawiał się uszkodzenia budynku. Eksterminacja Milanu trwała jednak nadal, aż miasto się poddało. Gdyby kapitulacja nie nastąpiła, Barbarossa zamierzał po prostu oczyścić drogę do katedry mnichom, by skonwertowali ją na stronę cesarską.

Age of Empires II: The Age of Kings

28 września 1999

Rate It!

• Przegląd
• Poradnik