„Naprawdę żałuję, że nie poświęciłem mu więcej czasu”. Larian szczerze przyznaje: najbardziej nielubiana postać z Baldur’s Gate 3 cierpi przez jeden zasadniczy błąd

Justicar_L: Biorąc pod uwagę, że BG3 okazało się takim hitem, dlaczego w kolejnych aktualizacjach nie rozwinęliście postaci Wylla, lecz zmieniliście fabułę i osobowości pozostałych towarzyszy?

Jego historia zawsze wydawała się być na granicy świetnej i interesującej, ale ostatecznie nie miał i nadal nie ma realnego wpływu na fabułę, ponieważ wszystkie jego zadania są podporządkowane innym postaciom. Porwanie ojca, niemożność wyprowadzenia Mizory z obozu i smok, który był kulminacją jego zadania, a w rzeczywistości stanowi część historii cesarza.

Kevin_Larian: Chciałabym, aby Wyll dostał więcej treści i bardziej satysfakcjonujący wątek.

Jak zapewne wiecie, odeszliśmy od sposobu rekrutowania Wylla oraz jego początkowych zadań znanych z wczesnego dostępu i zaczęliśmy wszystko od nowa w momencie, gdy większość pozostałych historii towarzyszy była już całkiem rozwinięta. Wiele decyzji podjęliśmy na późniejszym etapie, niż było to wskazane – a kluczowa sytuacja w pobliżu Wrót Baldura, w którą zamierzałem mocno zaangażować Wylla (Kolegium Czerwonej Wojny), została wycięta z gry. To oznaczało kolejny powrót do deski kreślarskiej. Ostatecznie powiązaliśmy go z Księciem Ravengardem i zaczęliśmy pracować nad tym elementem jego wątku, ale akurat wtedy niespodziewanie zachorowałem. Byłem poza biurem przez dłuższy czas, również po premierze epilogu.

Wydaje mi się, że Kryjówka Ansura była pomysłem Swena [Vinckego, CEO Larian Studios i reżysera gry – dop. red.] – mieliśmy zasoby na samodzielny loch, więc zabraliśmy się za powiązanie Wylla ze Smoczym Szlakiem, ale nie udało mi się z tego wycisnąć nic więcej poza walką z bossem. Kiedy zostało to już ustalone, klamka zapadła – musiałem siąść do pisania.

W rezultacie treść wątku Wylla jest uboższa, niż bym sobie tego życzył. Jest on też podzielony na dwie historie – Mizory i [Uldera] Ravengarda – co z perspektywy czasu może być postrzegane jako błąd. Żałuję też, że nie miałem jak dać mu lepszego zakończenia – zawsze mnie drażniło, iż może on skończyć tak, jak zaczął, jako Klinga Pogranicza, bez żadnej znaczącej różnicy. Mimo to kocham go i jestem z niego naprawdę dumny, z jego szczerości, dobrej natury i pełnego zapału bohaterstwa. Naprawdę żałuję, że nie poświęciłem mu więcej czasu.