gutosaw

+++ Psychodeliczna, spaczona wizja Krainy Czarów
++ Zróżnicowany design poziomów. Etapy z pływaniem, wspinaczkowe, labirynty. Różnią się też stylistyką, która jest pełna niepowtarzalnego klimatu
++ Mapy są wielopoziomowe. Często zaprojektowane tak, żeby kluczyć dookoła, a ostatecznie wylądować ledwie kilka metrów od punktu startowego.
++ Wiele przydatnych broni. Warto nimi żonglować, bo każdy wróg ma inne słabości
+ Sporo typów wrogów
+ Projekt zasobów życia i many, które możliwe są do regenerowania po zabijaniu przeciwników. Zachęca to do optymalizacji doboru broni
+ Bardzo dobra, niepokojąca ścieżka dźwiękowa
+ Wgląd w psychikę Alicji
+ Wysoki, sprawiedliwy poziom trudności
o Przytłaczający klimat sprawia, że trudno grać dłuższe sesje
o Walki z bossami mają ciekawy pomysł na siebie, ale bardzo się dłużą. Są to gąbki na pociski
- - Walka z bliska jest niemożliwa. Wszystkich wrogów trzeba eliminować na dystans lub przy użyciu pułapek. Oprócz monotonii takiego stylu walki, spowalnia to rozgrywkę
- Sporo przeciwników i miejsc zostało stworzonych jako forma irytacji gracza. Pułapki, które zaprojektowane są tak, żeby za pierwszym razem na pewno w nie wpaść
- Lekko przydługawy etap wśród roślin
- Początek gry oferuje mało opcji do radzenia sobie z wrogami, co na najwyższym poziomie trudności jest frustrujące
- Brak zachęty do eksploracji poziomów. Znajdźki, zwiększenie życia lub obrażeń sprawiłoby, że chętniej zaglądalibyśmy w każdy kąt. Przez to czasem pojawia się myśl by bezmyślnie minąć wszystkich wrogów w drodze do celu
- Brak innych ciekawych postaci

Asasyn3850 ++ Klimat młodzieńczego buntu i odkrywania kłamstw otaczającego nas świata
+ Ciekawa historia o relacji dwóch warstw społecznych
+ Płynne przejścia między rozgrywką i etapami muzycznymi. Pomimo ich absurdu zawsze były w klimacie gry
o Etapy muzyczne są widowiskowe i okraszone dobrą muzyką, ale mało rozbudowane i nieciekawe mechanicznie
- - Brak ciekawych postaci pobocznych
- - Gra za bardzo skupia się na byciu prequelem, a za mało na opowiedzeniu własnej historii
- Niezbyt ładna
- Wybory w grze są raczej bez znaczenia. Ruszają tylko suwak. Równie dobrze moglibyśmy podjąć jedną decyzję na końcu gry
- Wymuszony konflikt między głównymi bohaterami

++ Połączenie taktycznego myślenia ze zręcznością
+ Zróżnicowane mapy i cele misji
+ Każda z kampanii ma swój własny klimat
+ Każda postać posiada cechę ją wyróżniającą
- - - Beznadziejne AI, wszyscy przeciwnicy zachowują się tak samo
- - Mapy są zbyt proste. Większość trudności nie wymaga patrzenia na mapę jako wielką łamigłówkę, a jedynie na jedno konkretne miejsce. Sprawia to że gra ze strategii robi się bardziej zręcznościowa
- - Brak wielu przydatnych skrótów klawiszowych
- - Strzelanie jest nieporęczne, zbyt często wymagane, a jednocześnie zbyt łatwo rozwiązuje problemy
- - Bronienie punktów, cele których nie można przewidzieć
- - Mało charakterystycznych map, ciekawych map
- - Mapom brakuje wertykalności
- Mapy opierają się na skryptach, co utrudnia planowanie
- Sterowanie czasem szwankuje

++ Dobrze wykonana mechanika strzelania. Wymaga przełączania się między walką w biegu i korzystaniem z osłon. Granaty są przydatne do wywabiania przeciwników z osłoniętych pozycji
++ Klimat okupacji, noir. Pokazanie miasta w odcieniach szarości z dodatkiem agresywnej, okupacyjnej czerwieni. Zupełna zmiana klimatu po odzyskaniu nadziei w dzielnicy
++ Zróżnicowane misje. Od infiltracji placówek, przez pościgi, kradzieże i morderstwa
+ Wszystkie bronie są przydatne
+ Dużo misji ma otwartą strukturę. Pozwala na znalezienie własnej ścieżki do celu. Często przy wykorzystaniu stroju czy skradania
+ Dobrze wykonana walka wręcz, możliwość rzucania wrogami
+ Świetna muzyka w klimacie okresu
+ Wciągająca. Samo poruszanie się po mieście, strzelanie, niszczenie jest zabawą
+ Dobrze zbalansowany poziom trudności. Gra wymaga odpowiedniego pozycjonowania się, wrogowie nie są przesadnymi gąbkami na pociski
o Przebieranie się za wrogów jest mało rozbudowane, ale dodaje różnorodności misjom
o Wspinaczka ma ciekawe momenty, wymagające przeczesania otoczenia do znalezienia odpowiedniej ścieżki, ale w większości sytuacji jest po prostu zbyt wolna
- - Zdecydowanie za dużo znajdziek. Dodatkowo ignorowanie ich utrudnia grę, więc poniekąd zachęca to do ich odblokowywania. Są jednak na to zbyt powtarzalne
- - Brak ciekawych postaci i dialogów. Wszystko jest przerysowane, ale jednocześnie nie wyróżnia nikogo na tyle by go polubić i zapamiętać
- Bardzo biedne zakończenie. Brak podsumowania historii lub nawet samego protagonisty i jego drogi
- Niezbyt intuicyjny i czytelny interface
- System zapisów jest bardzo nieintuicyjny
- Strzelaniny z nazistami poza głównymi misjami nie dają frajdy
- NPC są bardzo puste w swoim zachowaniu. Nie zwracają uwagi nawet na kradzież ich samochodu
- Przerywniki filmowe nie pauzują gry, przez co zdażyło mi się zginąć podczas ich trwania
- W ekwipunku można mieć jedynie 2 bronie jednocześnie, co zmniejsza różnorodność wyborów

+++ Mocna historia o mrocznej stronie ludzkiej natury. Powolne popadanie w szaleństwo
++ Świetne zakończenie
++ Wydawanie rozkazów podwładnym jest proste i zaskakująco przydatne
++ Przydatne i ciekawe alternatywne tryby dla broni
+ Spora różnorodność broni. Wszystkie zdają się być przydatne
+ Sporadycznie otoczenie jest reaktywne na akcje gracza i pozwala na łatwiejsze radzenie sobie z przeciwnikami (szklane sufity, zsuwające się wydmy itp.)
+ Relacje między trójką głównych bohaterów
+ Dobrze zaprojektowane granaty
- - Nieciekawe, liniowe mapy. Często mocno oskryptowane. Cała akcja dzieje się w Dubaju co tym bardziej wzmacnia monotonię.
- - Oparcie mechaniki strzelania o chowanie się za osłonami, połączone z brakiem różnorodności wrogów, sprawia że rozgrywka z czasem staje się nudzi
- - Ograniczenie liczby broni do dwóch. Sprawia to, że noszenie takich jak karabin snajperski lub RPG jest nieporęczne.
- Odrobinę zbyt arcade’owe strzelanie
- Sztuczna Inteligencja przeciwników zdolna jedynie do skrycia się za przeszkodą i nacierania do przodu
- Podejmowane decyzje nie mają znaczenia
- Brak wertykalności map. Przeciwnicy mogą być na różnych wysokościach, ale nigdy nie jest to element możliwy do wykorzystania taktycznie
- Przesadna bombastyczność
- Komiksowy styl artystyczny nie pasuje do tej gry

++ Ekwipunek i doświadczenie dostępne dla każdej postaci
+ Kampania utrzymuje dość dobre tempo prowadzenia historii i dobry balans między historią, misjami no-build oraz budowaniem bazy
+ Kampania wraca do tych samych map, które zachowują bydynki i ulepszenia z przeszłości. Tworzy to większą wiarygodność
+ Wysoki limit jednostek, które możemy produkować i które możemy zaznaczyć na raz
+ Budowanie grodów jest bardzo przyjemne.
o Kolorystyka i styl artystyczny są ciekawe, ale niezbyt ładne
- - Bardzo nieczytelna mapa, z której trudno czerpać informacje i po której ciężko się poruszać
- - Tylko jeden surowiec, który ma niski maksymalny limit, przez co masowa produkcja jednostek lub ulepszeń jest bardzo powolna
- - Sterowanie jednostami jest niewygodne. Często obierają one ścieżki, które prowadzą prosto w sidła wroga. Korzystanie z grup kontrolnych tylko lekko niweluje ten problem, bo jednostki posiadają dużą bezwładność ruchu
- - Mało zdolności aktywnych. Większość jednostek może jedynie atakować. Przydałyby się w szczególności dla bohaterów
- - Tylko jedna frakcja, która nawet nie jest przesadnie rozbudowana. Mało jednostek o podobnych funkcjach (wszystkie są wysoce wyspecjalizowane), co nie pozwala za bardzo na mieszanie różnych formacji
- - AI mocno oszukuje na produkcji jednostek i mleka
- Informacyjne efekty dźwiękowe bywają zbyt długie
- Czasochłonne i nudne oblężenia
- Drobne błędy (spadek klatek, zniekształcenie głosów)
- Słaba gra aktorska
- Niezbyt wygodne przeskakiwanie między jednostkami jednego typu lub w obrębie jednej zaznaczonej grupy

+++ Więcej tego co było w podstawowej części gry
+ Piękna muzyka
o Krótki ale inensywny dodatek
- Historia oraz główna bohaterka mogą wydawać się odrobinę oklepane

+++ Wspaniały styl audiowizualny, który amplifikuje przekaz fabularny
++ Wprowadzanie nowych umiejętności dopasowanych do każdej pory roku
++ Bardzo płynna rozgrywka, ładne animacje, piękne ujęcia
+ Proste ale przyjemne do śledzenia wątek przemijania i cykli
+ Główna bohaterka nie wypowiada nawet słowa, ale swoim zachowaniem dobrze przekazuje swoje emocje. Wydaje się być prawdziwa
+ Odpowiedni poziom trudności zagadek, które nie spowalniają historii, ale nie są też banalnie proste
+ Piękna muzyka
- Walce ze zwykłymi przeciwnikami brakuje trochę różnorodności
- Gra jest dość krótka, ale mimo to niektóre pory roku wydają się odrobinę dłużyć
- Historia oraz główna bohaterka mogą wydawać się odrobinę oklepane
- Lekka powtarzalność w zagadkach

+ Wytwarzanie, które pozwala na zabawę w łączenie różnych składników i efektów. A tych jest wiele
+ Dialogi mówione wierszem wprowadzają odrobinę klimatu
+ Słowiańskie potwory wyróżniają tę grę wśród innych
+ Pomimo wad, jest dość wciągająca
- - - Tragiczny design map, który składa się z przeplatanych korytarzy i hubów. Różnią się wyglądem, ale w grze wszystkie są jednakowe
- - Zdecydowanie zbyt prosta. Przez całą długość gry nie zginąłem.
- - Błędy (mój hak nie zepsuł się przez całą grę, pomimo tego, że psucie się ekwipunku to główna mechanika gry)
- - Brak balansu między brońmi i runami. Hak jest o wiele potężniejszy niż wszystkie bronie dodatkowe, a dodatkowo przyspiesza poruszanie się
- - Brak numerycznych wartości. Tworzenie ekwipunku wydaje się bardzo losowe, bo „większe obrażenia” lub „szansa na ogłuszenie” nic nie mówią o tym jak jest to potężne
- - Z każdym przeciwnikiem walczy się tak samo
- - Nudna historia. „Przynieś, zrób, pozamiataj”
- Niezbyt dokładne hitboxy
- Powtarzalna muzyka, która wydaje się być losowym zbiorem utworów. Często niepasującym do klimatu.
- Zbyt duża powtarzalność. Unikalności jest tu na dwie godziny
- Brak samouczka. Interface niczego nie tłumaczy
- Grafika i styl artystyczny są bardzo generyczne, budzą wrażenie gry zrobionej w AI (mimo że tak nie jest)

++ Bardzo ciekawy klimat. Niewielkie światy połączone ze sobą poprzez książki oraz swego rodzaju archiwiści, którzy na nie wpływają. Unikalny pomysł
++ Zagadki proste, ale zróżnicowane i dopasowane do różnych światów. Często wymagające korzystania z innych zmysłów niż wzrok
++ Bardzo ciekawy świat po głównym wątku
++ Wspaniały dziennik. Zapisywanie informacji w nim jest bardzo proste i pozwala na łatwe powroty do starych informacji
+ Dobrze odegrane postaci z ciekawym designem
+ Użycie ledwie kilku światów, do stworzenia wrażenia nieskończoności
+ Bycie dyspozytorem jest zajmujące i satysfakcjonujące
- - Historia jest zbyt prosta. Prawie od początku wiadomo co się stało i gdzie całość zmierza
- Trochę zbyt przejaskrawione postaci
- Czasami wymagane jest zbyt dużo chodzenia tam i z powrotem
- Rozczarowujące i szybkie zakończenie głównego wątku
- Niektóre światy były zbyt małe

+++ Ogrom ciekawych i rozbudowanych aktywności pobocznych. Wiele z nich mogłoby uchodzić za [proste] samodzielne gry
+++ 5 niezwykle ciekawych, zróżnicowanych klimatem i aktywnościami miast.
+++ 5 postaci zróżnicowanych zarówno pod względem charakteru i rozgrywki
++ Wzruszająca, bardzo personalna historia ze wspaniałym zakończeniem.
++ Bardzo dobra, wielowątkowa fabuła, z gamą interesujących postaci, które w odpowiednich momentach kierują historią w odpowiednią stronę
++ Absurdalne poczucie humoru, misje poboczne
++ Cutscenki
++ Gierki poboczne
+ Sporo ciekawych misji pobocznych
- - Brak nagranych dialogów dla misji pobocznych i sporej części misji głównych
- Drugi akt się dłuży
- Ostatni boss jest mało ciekawy
- Niezbyt rozbudowane i wciągające misje poboczne
- Trochę naciągane zwroty akcji
- Niektóre aktywności wymagają nużącego grindu

++ Niezwykły klimat legend arturiańskich. Wierne wykorzystanie mitów
++ Bardzo dobry rozwój bohaterów, który pozwala na wykorzystanie generałów, wojowników oraz magów. Z biegiem czasu stają się oni tak potężni, że rozgrywka zostaje zupełnie odmieniona
++ Orygianlne połączenie strategii i gry fabularnej z elementami RPG. Misje w stylu „paragrafówek” nadają unikatowego klimatu
+ Ścieżka chrześcijańska mocno różni się od ścieżki starej wiary
+ Dużo zdolności i zaklęć, które są niezwykle przydatne na polu bitwy i na mapie strategicznej
+ Sporo ciekawych jednostek na bazie których można budować różne typy armii. Każda jednostka rozwija się z czasem i pozwala na modyfikowanie pod swoje potrzeby
+ Wygrywanie bitew poprzez zdobywanie kluczowych punktów, pozwala na zwycięstwa naprzeciw wiele silniejszym armiom
+ Wiele artefaktów, które potrafią mocno wpłynąć na potęgę bohatera
+ Długość gry jest dobrze dostosowana do tego co ma ona do zaoferowania
o Zarządzanie krajem jest przyjemne, chociaż nierozbudowane
o Ładna, choć powtarzalna muzyka
- - Fabuła przeskakuje między wątkami, często należy na siłę ograniczać swoje postępy, żeby nie doprowadzić do zablokowania wątków
- - Główna kampania jest pozbawiona dyplomacji
- - Wrogowie nie na mapie strategicznej nie korzystają ze strategii
- Po dłuższym czasie walki zaczynają być powtarzalne, a taktyka AI ogranicza się do wysłania swoich jednostek prosto na gracza
- Największe zagrożenie podczas kampanii stanowią losowe wydarzenia, które dalece wykraczają poza możliwości gracza.
- Skala wydarzeń i mapy jest niewielka, przez co cała gra wydaje się lekko klaustrofobiczna
- Dodatki niewiele wnoszą do głównej gry

+++ Cały system walki został stworzony tak by oddać potęgę RoboCopa. Z biegiem czasu i rozwoju postaci, nowe zdolności sprawiają, że wszystko na naszej drodze zostaje zrównane z ziemią
++ Świetnie oddany klimat. Dużo krwi, rozwałki, dobrze oddane lokalizacje i epoka
++ Satysfakcjonujące niszczenie otoczenia i rozczłonkowywanie przeciwników
++ Rozwój pistoletu zmienia jego odbiór na przestrzeni całej gry. Z broni pomocniczej, przez niezawodną opcję do potężnego narzędzia masowej zagłady
+ Sporo zróżnicowanych broni. Jednak przy odpowiednim rozwoju podstawowego pistoletu, jest on od nich o wiele lepszy
+ Historia niezbyt ambitna, ale poprzez połączenie z interaktywnymi dialogami z konsekwencjami i rozwojem relacji, nigdy nie jest nudna. Główny wątek jest dość kinowy, a reszta dobrze działa jako rozwinięcie RoboCopowej otoczki
+ Różnorodność wrogów. Zabijanie ich wymaga ustalania priorytetów
- Brak zapisu manualnego. Często przerwanie rozgrywki było niemożliwe nawet przez kilkanaście minut, bo zapis automatyczny był po długiej sekwencji walki, rozmów i eksploracji
- AI wrogów. Nie jestem przekonany czy zaprogramowana logika zawiera więcej niż informacja, żeby biec w stronę gracza i strzelać w niego jak jest w zasięgu wzroku
- Im mniej ważna była postać, tym bardziej budżetowo wyglądał i brzmiała. A nikt poza głównym bohaterem nie był ważny
- Artefakty graficzne
- Możliwość zablokowania się lub wypadnięcia poza tekstury
- Odrobinę zbyt niski poziom trudności. O ile w walce ze zwykłymi szarakami, to dobrze oddaje naszą potęgę, to przydałby się raz na jakiś czas potężniejszy przeciwnik
- Powtarzalna muzyka, czasem efekty dźwiękowe wydają się być odseparowane od tego co się dzieje na ekranie
- Walki z bossami są mało emocjonujące
- Zakończenie jest rozczarowujące

++ Stworzenie zależnej od siebie paczki przyjaciół. Grupa z którą łatwo się zżyć, kibicować im. Wszystkie decyzje z nimi związane są trudne
++ Jakość animacji, widowiskowość
++ Emocjonujące momenty fabularne
+ Dobrze odegrane postaci z ciekawym designem
+ Bycie dyspozytorem jest zajmujące i satysfakcjonujące
- - Tragicznie słabe zakończenie. Bezsensowna nawalanka, która zabija wszelkie szanse na rozbudowanie postaci
- - Rozgrywka jest zupełnie odseparowana od historii. Hakowanie, praca jako dyspozytor i QTE są jedynie słabą iluzją
- - Historia jest sztywna, szybko uczymy się, że nasze decyzje są bez znaczenia. Wyborów jest niewiele i często brak racjonalnej opcji
- - Postaci są zupełnie nierozbudowane. Wydmuszki, które stworzone są tylko dla widowiskowości lub śmiechu
- Słaby, wrzucony na siłę fanserwis
- Słabe wątki romansowe

++ Dobrze stworzone zarządzanie poziomem ryzyka. Możliwość wycofania się z misji pozwala na odratowanie chociaż części zasobów
++ Design bohaterów i wrogów
+ Sporo kombinacji bohaterów, sprawdzających się w boju
+ Dobrze zaprojektowani bossowie. Pierwsze starcie z nimi pozwala nauczyć się ich schematów i zdolności, a każde kolejne wymaga dostosowania odpowiedniej drużyny i taktyki
+ Tworzenie idealnego zespołu jest nawet przyjemne
+ Ciekawe artefakty, które oprócz pozytywnych efektów, nakładają osłabienia. Należy sprawnie zarządzać wartościami procentowymi
- - - Gra opiera się o niekończący się grind. Wszystko wymaga ciągłego powtarzania, które wynika jedynie ze sztucznie nałożonych „twardych limitów” na aktywności jak maksymalny poziom bohatera na misji czy wysłanie bohatera do Mrocznego Lochu.
- - Gra ma niewiele do zaoferowania. 90% rozgrywki poznajemy w pierwsze 10 godzin. Cała reszta to powtarzanie tych samych wrogów w innych skórkach, tych samych lochów i tych samych misji.
- - Brak usprawnień dla użytkownika. Dziennik wrogów i ich zdolności, dokładne opisanie efektów, szybkie przypisywanie ekwipunku do postaci itp. usprawnienia bardzo by pomogły
- - Bardzo mocne oparcie wszystkiego na losowości. Ataki oprócz szans na trafienie, mają szanse na efekt, szanse na przerażenie. Są szanse na zachorowanie, szanse na pozytywne i negatywne cechy, szanse na zaskoczenie i bycie zaskoczonym, cnoty itd. Itd.. Na większość gracz ma minimalny wpływ. A fakt, że powtarzane są one ciągle przez dziesiątki godzin, to niemożliwym jest uniknięcia sytuacji, gdzie losowość odbiera wiele godzin progresu
- - Beznadziejny rozwój postaci, który podbija jedynie procentowe szanse... które tak samo rosną przeciwnikom, więc nie zmienia on prawie nic
- - Zdecydowanie zbyt długa. Skrócenie gry o 50% (lub nawet więcej) wyszłoby jej na dobre
- Brak balansu między klasami. Gra zmusza do posiadania wielu drużyn, ale najbardziej optymalne byłoby granie czterema identycznymi zestawami bohaterów
- Powtarzalność i grind prowadzą do znużenia
- Słaba historia. Gra składa się z powtarzalnych tekstów i kilku misji, które udają fabularne. Zakończenie nie może działać, gdy nic nie przywiązało gracza do historii
- Tylko jeden rodzaj broni i pancerza dla każdej klasy. Brak artefaktów lub alternatywnych wersji ekwipunku sprawia, że rozwój jest nudnie liniowy
- Losowość mechaniki głodu. Zamiast obliczania głodu na podstawie przebytego dystansu, to losowane są pola na których postaci muszą spożyć posiłek. Bez znaczenia jest czy przed chwilą jadły lub odpoczywały. Niepotrzebnie utrudnia to zarządzanie ekwipunkiem podczas wyprawy
- Zarządzanie miastem jest nieciekawe. Większość ulepszeń służy jedynie podbiciu procentów lub zmniejszaniu wpływu niezbyt interesujących mechanik chorób i cech
- Drobne błędy (wyrzucenie z gry, podwójny atak wroga)

++ Design poziomów jest bardzo unikatowy. Różnorodność w klimacie, przeszkodach oraz poziomy specjalne. Wszystko to zamknięte w dość krótkiej grze, nie daje się nudzić
+ Ładna i kolorowa gra
+ Prostota rozgrywki w połączeniu ze zmiennością poziomów
- - Myszka Mickey to chyba najgorsza postać Disneya. Niezależnie od medium nie potrafię polubić tej postaci
- Krótka gra i dość krótkie poziomy
- Nieciekawe walki z bossami
- Sterowanie i wykrycie kolizji mogłoby być płynniejsze
- Eksploracja wymaga częstego poświęcania żyć. Trudno ocenić co jest elementem, w którym może być znajdźka, a co otoczeniem

++ Mocno emocjonalna. Misje często wymagają trudnych wyborów, w których decydujemy o losach napotkanych ludzi
++ Satysfakcjonujące, bardzo wzruszające zakończenia-
++ Główna fabuła jest bardzo klimatyczna i dobrze porusza się w tematach lęków, uprzedzeń i zachęca analzowania psychologii postaci
+ Wrogowie zadają dużo obrażeń, ale szybko też umierają
+ Dobre wykorzystanie dwóch postaci w walce. Ataki drużynowe, dobieranie bohatera pod słabości wroga, moce specjalne. Wszystko to sprawia, że walka nabiera trochę głębi
+ Ciekawa para głównych bohaterów, których łączy bardzo mocna więź. Ich relacja jest na poziomie rzadko przedstawianym w grach
+ Prosta, ale wciągająca eksploracja. Wiele zagadek wymaga odrobiny spostrzegawczości lub planowania
+ Znajdowany ekwipunek nie jest lepszy, a oferuje inne mocne i słabe strony. Pozwala to na zróżnicowane podejścia do rozgrywki
+ Wymiana zdolności jest bardzo prosta i pozwala na eksperymentowanie
- - Backtracking. Dużo biegania pomiędzy tymi samymi miejscami. Większości walk nie można uniknąć, co tworzy nudną pętlę rozgrywki
- - Powtarzalne starcia, mało zróżnicowani wrogowie. Nawet bossowie używani są wiele razy
- - Wszystkie zadania mają taką samą strukturę i wymagają chodzenia po sznurku
- - Tylko jeden rodzaj broni, wszystkie ataki są takie same
- Ładunek emocjonalny gry w dużej mierze opiera się na podejściu do napotkanch postaci. Możliwe jest, że u niektórych ten aspekt może być zupełnie nietrafiony, bo postaciom często brakuje głębi i pojawiają się jedynie na krótkie epizody związane z ich misjami
- Walka opiera się w dużej mierze na ciągłym odskakiwaniu
- Gra jest zbyt długa
- Nudna muzyka, a czasem jej zupełny brak

++ Absurdalny klimat polskiej polityki sprawia, że pomimo jakości każdego elementu, to gra potrafi bawić
+ Niektóre gagi są śmieszne
+ Ukazanie absurdu polskiej polityki, atakując wszystkie strony polityczne
- - - Masowe użycie słabej SI do tworzenie głosów, muzyki. Być może też do pisania dialogów, bo te też nie wykraczają poza poziom sztucznej inteligencji
- - - Mechaniki są tragicznie słabe. Walka jest wiecznie na takich samych mapach, z identycznymi przeciwnikami. Nasze postaci się nie rozwijają.
- - - Gra sprzedawana jako pełna wersja, a pozbawiona jest zakończenia
- - Żałośnie niski poziom trudności. Zupełny brak wyzwania szybko zaczyna nudzić. Setki przedmiotów zużywalnych, które nigdy się nie przydają
- - Satyra na poziomie 30% poziomu Walaszka. A że Walaszek robi na 30%... Po prostu to nie jest satyra a wykorzystywanie memów i najprostszych gagów, które często zrobiły już wiele okrążeń po Internecie. Odtwórczość
- -Gra jest w pełni liniowa, w najgorszy możliwy sposób. Podążamy jedynie za głosem narratora. Równie dobrze mógłby to być pokaz slajdów. Brak eksploracji, decyzji politycznych, rozwoju postaci itd.
- Niezwykle nieczytelny interface

+ Zróżnicowanie klimatu między różnymi hubami
+ „Maksowanie” gry wymaga czasem odrobiny obszukiwania
+ Mapy podwodne są ciekawsze i mają bardziej rozbudowaną eksplorację
+ Późniejsze etapy gry rozbudzają trochę rozgrywkę
- - Bardzo generyczny styl artystyczny
- - Złe rozmieszczenie przycisków (sprint powinien być ciągły, skoki zabijają całą prędkość biegu, unik i pęd w powietrzu powinny być pod jednym przyciskiem)
- - Mechanika walki jest zupełnie nierozwinięta. Właściwie tylko jeden atak do naszej dyspozycji. Często atakują nas wielkie grupy wrogów, ale regeneracja zdrowia jest tak szybka, że zginąć można jedynie przez wypadnięcie poza mapę
- - Gra jest długa i skupia się na przekazie. Jest on jednak niezwykle prosty i nierozbudowany: „industrializacja jest niedobra”
- - Błędy, które zmuszają do restartu gry (albo same to robią)
- - Połowa map ma beznadiejną eksplorację. Twórcy zdali sobie z tego sprawę i dali opcję automatycznego wyszukiwania wszystkiego co ważne, żeby nie męczyć się w robienie tego samemu
- - Proste i nieangażujące elementy platformowe
- Zakończenie jest przewidywalne, proste i pozbawione ładunku emocjonalnego
- Animacje często nie wskazują czy jakaś akcja została zakończona czy nie. Widać to głównie przy lądowaniu, gdzie często próbując inicjować sprint (myśląc, że już wylądowaliśmy), zaczynamy pęd i spadamy z platformy
- Monotonna muzyka

++ Postaci wyróżniające się zarówno w rozgrywce i charakterze
++ Dużo zdolności, których uczymy się krok po kroku, co daje nam pod koniec gry pokaźny arsenał przydatnych i zróżnicowanych ataków
++ Moco przejaskrawiona i pełna humoru gra, która zupełnie nie wstydzi się tego podejścia, a w pełni je wykorzystuje do stworzenia klimatu buntowniczych nastolatek
+ Dobrze zaimplementowany tryb kooperacyjny. Można się wzajemnie wspierać oraz odrobinę przeszkadzać
+ Bardzo dobra muzyka, która aż nakręca do bijatyki
+ Sporo różnych typów wrogów, którzy różnią się na tyle moco, by gra nie nudziła, ale też nie na tyle by było niemożliwe do nauczenia się
+ Satysfakcjonujące zakończenie
+ Walki z bossami wymagają nauczenia się kilku różnych ruchów, często wyglądają widowiskowo
- - Przeciwnicy mają zbyt dużo punktów życia. Czasami proste starcia aż nadto się dłużą
- Jedzenie jest zbyt potężne (wbudowany easy mode)
- Brak kooperacji Online. Rozgrywka ze znajomymi jest utrudniona
- Bardzo rzadko pojawiające się błędy, które wymuszają restart (blokowanie się wrogów w miejscu lub animacji gdzie nie można ich trafić)
- Brakuje informacji na temat zdolności i ataków. Większości trzeba się nauczyć „na czuja”, zamiast sprawdzić konkretne wartości obrażeń

++ Kilka poprawnych ścieżek rozwoju swojej armii. Są na tyle zróżnicowane, że ponowne przechodzenie gry wystarczająco się wyróżnia
+ Sporo zdolności i jednostek, które często posiadają wiele ciekawych interakcji między sobą
+ Każde starcie ma znaczenie, poprzez planowanie których jednostek używamy i jak dużo (z drugiej strony, spowalnia to kampanię)
+ Ciekawy i humorystyczny styl artystyczny
+ Pomimo prostoty, gra jest wciągająca
- - Tragicznie słaba historia i sposób jej opowiedzenia. Przeciążenie słabymi żartami i nawiązaniami, zupełnie nie w stylu reszty gry
- Ruchy jednostek są bardzo wolne
- Niski poziom trudności. Jedyne porażki przychodzą, gdy nie znamy jeszcze wszystkich zasad i coś nas zaskakuje
- Nieczytelny interface, który sprawia, że trudno odczytać jak będą zachowywać się wrogie jednostki
- Powtarzalność rozgrywki. Przeciwnicy też nie stanowią wystarczającego zagrożenia, żeby zaburzyć status monotonii
- Brak urozmaiceń na mapie między misjami
- Pojedyncze podejście trwa odrobinę zbyt długo
- Powtarzalna muzyka

++ Bardzo dużo różnych kart i talii
++ Dużo różnych usprawnień, które mogą dać szanse każdej talii
+ Pojedyńcza rozgrywka jest odpowiedniej długości
+ Dobry balans losowości
- - Zrobienie z pokera gry jednoosobowej (nie gramy przeciwko SI) sprawia, że gra sprawia wrażenie pustej, pozbawionej interakcji
- - Gra opiera całą swoją rozgrywkę na podbijaniu numerków w górę. Sprawia to, że gra nabiera bardzo „przeglądarkowej” lub „mobilnej” jakości
- - Wszystko tu trzeba odblokować. Zamiast bawić się na poziomie, który nam odpowiada, to trzeba najpierw rozegrać wiele rozgrywek, które nam na to pozwolą
- - Tragiczna muzyka
- Mało możliwości usprawniających rozgrywkę. Brakuje dziennika akcji (najlepiej z obliczeniami), oznaczania kluczowych kart w swojej ręce itp. Cały interface sprawia wrażenie przeglądarkowego

+++ Oprawa audiowizualna
+++ Mechanika walki, z niemalże nieskończoną wariacją łączenia umiejętności
+++ Różnorodność broni i wzmocnień sprawia, że przez 100h można ciągle odkrywać nowe rzeczy
+++ Mechaniki zachęcające do wychodzenia ze swojej strefy komfortu
++ Wykorzystanie mitologii greckiej w świeży sposób
++ Poziom trudności zmienia się z czasem. Gra ciągle rzuca nowe wyzwania
++ Odpowiednio dobrana długość całej gry oraz pojedyńczej próby wyjścia
+ Dwie ścieżki są bardzo różne od siebie, obie pełne dobrze zaprojektowanych wrogów i ciekawych, charakterystycznych dla lokalizacji przeciwności
+ Dawkowanie historii w odpowiednim tempie. Cierpliwość jest kluczem
+ Interesujące dialogi, brak powtarzalności w rozmowach, poczucie humoru
+ Rozwój swojej bazy oraz rozwój relacji z innymi postaciami
- - Różnorodność odwiedzanych pomieszczeń mogłaby być większa
- Słabe zakończenie gry, w tym „Prawdziwe zakończenie”
- Niektóre wątki fabularne są przeciętne
- Zakończenia większości wątków są nieciekawe
- Opis lore pojawia się ze zbyt długimi przerwami. Lepiej czytać całość.

++ Styl artystyczny, grafika i muzyka
+ Przyjemna, choć prosta historia
+ Wzruszające zakończenie
+ Ciekawe przedstawienie procesu twórczego i umysłu artysty
+ Prosta, szybka i przyjemna
- - Gra składa się jedynie z prostych i niezbyt angażujących elementów
- - Bardzo krótka, a jednocześnie historia zanika między elementami rozgrywki

+++ Emocjonalna historia odwołująca się do nastoleniego buntu, wolności. Niesie ze sobą dużo pozytywnych emocji, pomimo umieszczenia w depresyjnej sytuacji
+++ Ciekawy pomysł na grę. Opowiedziany z perspektywy „NPC”, który natrafia na swojej drodze na „głównych bohaterów”, którzy zmieniają świat. Ale jednocześnie podkreślając, że do rewolucji każdy „NPC” jest konieczny
++ Sporo minigierek, które nie pozwalają się nudzić
++ Świetnie wyważona długość gry oraz każdego fragmentu. Nie idzie się nudzić, zawsze jesteśmy w centrum wydarzeń. Niektóre są pełne akcji, inne spokojne i pełne emocji
++ Wspaniały klimat podróży zamknięty w grze drogi
+ Zarządzanie zasobami i drogą którą podróżujemy
+ Interesujące postaci, które zawsze znajdują się w sytacji testującej limity ich charakteru
- - Brzydka, modele postaci się ciągle powtarzają
- - Proceduralne generowanie historii sprawia, że niektóre przejścia między wydarzeniami są nielogiczne
- - Wydaje się że twórcom zabrakło czasu na realizację gry do końca. Zakończenia są proste, a niektóre postaci nie mają pełnoprawnego zakończenia swoich wątków
- Odrobinę zbyt czarno-biała i idealistyczna
- Wybory są bez znaczenia, chociaż nie jest to mocno widoczne
- Zasady gry są lekko niejasne. Nie wiemy ile postaci będziemy mieli do dyspozycji, co zmieniamy wybierając różne opcje dialogowe. Przez to odczuwalna jest niepotrzebna presja, gdy czas przyspiesza lub musimy decydować między aktualnie odgrywaną postacią, a całą historią

++ 3 postaci, z których każda ma zróżnicowany typ rozgrywki, zdolności. Wpływa to na odczucia z tempa
+ Intrygująca historia, która jest opowiedziana z trzech różnych perspektyw. Połączenie wszystkiego w całość jest zajmujące
- - - Za długie, rozciągnięte zakończenie, które jeszcze tłumaczy całą grę, psując jej obraz
- Wszystkie mechaniki są bardzo proste
- Niezbyt ładna
- Zagadki i eksploracja nie są przesadnie angażujące
- Słabo napisane dialogi
- Emocjonalne momenty nie wywołały emocji

++ Sporo wyborów z dużym znaczeniem
++ Eksploracja jest prosta, ale dodaje dodatkowe możliwości w wyborach
++ Trudno utrzymać wszystkie postaci przy życiu, co wpływa na emocje podczas rozgrywki
+ Główny motyw fabularny jest dobrze zrealizowany
+ Dużo postaci, a każdą można odgrywać w inny sposób
+ Odpowiednia długość poszczególnych aktów oraz fragmentów odgrywania postaci
- - Jedyne mechaniki to QTE i sporadyczny atak
- - Spore błędy w technikaliach (konstrukcja historii i sterowanie postaciami)
- - Scenom często brakuje związku przyczynowo-skutkowego
- Historia jest dość przewidywalna
- Postaci są słabo napisane, podobnie jak dialogi między nimi
- Biedne zakończenie

+++ 4 niezwykle unikalne stronnictwa. Każde różni się na wielu płaszczyznach. Od zbierania surowców, stawiania budynków, przez swoje mocne i słabe strony. Działa to zarówno na płaszczyźnie rozgrywki i historii
+++ Połączenie RTSa z RPGiem. Bardzo przydatni bohaterowie, wiele przedmiotów, które pozwalają budować bohaterów na różne sposoby. Sporo zaklęć, przedmiotów jednokrotnego użytku, które potrafią odmienić oblicze starcia
+++ Przemyślane synergie między jednostkami / bohaterami / budynkami. Wozy oblężnicze wożą zwłoki, które nekromanci mogą zamieniać w szkielety. Death Knight z Litchem tworzą zabójczą kombinację. Studnie przywracają życie i manę jednostkom elfów, które zdecydowanie tego potrzebują itd.
+++ Bardzo dużo jednostek posiada zdolności specjalne. Często więcej niż jedną. Używanie wszystkich wymaga sporego skupienia, ale możliwość automatycznego rzucania wielu z nich (leczenie kapłana, zdjęcie klątwy driady, czy szał szamana) jest niezwykle przydatna. Daje to więcej czasu na skupienie się na zaklęciach, które wymagają manualnego celowania
++ Kampania która opowiada prostą historię, ale z wieloma ciekawymi postaciami, interesującym lore i misjami, które dobrze reprezentują tę historię
++ Cele misji są zróżnicowane, z wieloma dialogami w trakcie. Często posiadają cele poboczne. Eksploracja jest wynagradzająca i satysfakcjonująca (ekwipunek i zdolności bohatera przechodzą pomiędzy misjami). Misje wykorzystują każdy unikalny element frakcji, by dobrze się z nią zapoznać i przygotować do trudniejszych starć w przyszłości.
++ System „utrzymania”. Im więcej jednostek mamy, tym mniej zarabiamy. Sprawia to, że często trzeba balansować na granicach przedziałów i odpowiednio planować starcia
++ Świetnie wykonane misje „no-build”, gdzie eksploracja, walki i poznawanie świata wychodzi na pierwszy plan
+ Poprawienie kilku błędów z podstawki, dodanie nowych jednostek
+ Czytelność audiowizualna. Dźwięki i wygląd umierających jednostek, rzucanych zaklęć są tak charakterystyczne, że bardzo łatwo orientować się nawet w chaosie bitwy
+ Ścieżka dźwiękowa dla każdej z ras jest unikalna i ciekawa
+ Lekko kreskówkowy design jednostek, świata i budynków
+ Satysfakcjonujące zakończenie dla każdej z kampanii i dla całości gry
+ System dnia i nocy, który lekko modyfikuje grę i wpływa na dynamikę między frakcjami
- - Jednostki blokują się na sobie i potrafią nawet wpaść w nieskończoną pętle szukania ścieżki, kiedy ta jest bardzo wąska i znajduje się w niej kilka jednostek
- Powolne tempo niszczenia baz. Te są bardzo wytrzymałe i często pokonanie przeciwnika sprowadza się do kilkuminutowego niszczenia pozostałych mu budynków
- Brak możliwości zaznaczenia podgrupy jednostek nr 1, wybrania zaklęcia, przejścia na podgrupę jednostek nr 2 i rzucenia zaklęcia na jednostkę z tej podgrupy. Utrudnia to leczeni

+++ Dużo języków do nauczenia się. Każdy z nich różni się stylem, konstrukcją zdań i koncentruje się na różnych aspektach życia
++ Satysfakcja płynąca z odkrywania języka
+ Zagadki starają się być zróżnicowane
+ Zróżnicowany klimat różnych poziomów wieży
+ Spójny i ciekawy styl artystyczny
- - Dużo chodzenia po tych samych lokalizacjach
- - Światu brakuje głębi. Poznawanie języka nie pogłębia naszej wiedzy o świecie, wszystko jest wzajemnie odseparowane
- Zakończenie jest przesadzone i na siłę szokujące
- Nieciekawe zagadki środowiskowe
- Proste, jednowymiarowe postaci
- Mała liczba słów w językach sprawia, że można byłoby je rozwiązywać metodą prób i błędów
- Prostota grafiki psuje wrażenia z odbioru gry

+ Temat depresji, walki z własnymi lękami
+ Blokowanie ataków potrafi być satysfakcjonujące
+ Możliwość pomijania przerywników
+ Ostatnie walki są dość widowiskowe i sprawiają przyjemność
- - - Główna mechanika dwóch kolorów nie ma najmniejszego sensu. Zamiast zmiany kolorów, lepiej sprawdziłyby się dwa przyciski bloku. Kolor nie wpływa na nasze zdolności i nie jest powiązany z typem ataku przeciwnika, a trzeba się go uczyć na pamięć
- - Wysoki poziom trudności, który bazuje na zapamiętywaniu ataków przeciwnika
- - W starciach jest dużo czekania, bo przeciwnicy często odskakują
- Styl walki jest reaktywny. Głównym zadaniem jest blokowanie uderzeń przeciwników. Brakuje agresywnego wyważenia
- Historia nie wnosi nic do rozgrywki
- Trudno ocenić które zdolności powinno się rozwijać. Nie można ich przetestować i sprawdzić co odblokowują
- Nieciekawy styl artystyczny
- Nieciekawa eksploracja. Nie znajdujemy ciekawych miejsc lub wyzwań, a proste kulki do ulepszeń dla życia czy obrażeń
- Niezbyt dobrze działająca kamera
- Słaba, powtarzalna muzyka

++ Dużo zdolności, które dramatycznie zmieniają rozgrywkę
++ Sporo różnorodnych broni, które są przydatne w walce
+ Zróżnicowani wrogowie, którzy korzystają z wielu zdolności
- - - Bardzo dużo błędów (w tym sporo związanych z trybem kooperacyjnym)
- - Fabuła usypia. W większości opiera się na śledczej pracy, ale robi to bardzo słabo
- - Nudne, korytarzowe mapy
- Design świata i przeciwników niczym się nie wyróżnia, jest nudny
- Walki toczą się na zamkniętych arenach, co odbiera im unikalności
- Walce brakuje elementu taktycznego. Opiera się tylko na unikach i powtarzalnych atakach
- Pomimo różnorodności wrogów, ostatecznie z każdym z nich walczy się bardzo podobnie
- Przeciwnicy mają za dużo życia. Starcia z nimi często sprowadzają się do kilkuminutowego unikania ataków i próby zdobycia punktów do wykorzystania zdolności specjalnej
- Słabo napisane dialogi

Wygibasy w pozycji odwróconego jeźdźca na łonie natury.

Disney's Hercules

Ciekawa mieszanka gatunków. Zarządzanie biznesem, w połączeniu z Visual Novelką jest dość odświeżające. Do tego dobrze wybrany setting kawowego noir. Samo to przykuło moją uwagę. A jednak gra ma wiele bolączek, które nie pozwalają rozwinąć pełnego potencjału.

Główna oś rozgrywki obraca się wokół trzech aktwności:
1. Zarządzanie biznesem - Moim zdaniem, najgorsza część tej gry. Skupiamy się głównie na szkoleniu pracowników, rozbudowie możliwości produkcyjnych kaw i delegowaniu zadań do pracowników. Brzmi to dość ciekawie, ale w praktyce wypada słabo. Zarządzanie pracownikami, wymaga żonglowania nimi każdego dnia. Bez jakichkolwiek usprawnień od strony gry. A produkcję kawy można uprościć do "Brakuje mi kawy? To produkuję" Nawet starając się optymalizować zarobki, jest to system zbyt prosty, by dawał nawet odrobinę satysfakcji z sukcesu. Wzmocnione jest to przez fakt, że nasze główne zasoby w grze to pieniądze i czas. Obydwu jest aż nadto przez całą grę.
Twórcy starali się urozmaicić zarządzanie przez system wynagradzania pracowników, możliwości optymalizacji, jednak brakuje tu jakichkolwiek decyzji. Gracz nie ma powodu by eksplorować różne rozwiązania, gdy to najbardziej optymalne, jest też najbardziej oczywistym - nie licząc braku chęci do mikrozarządzania, która po dłuższym posiedzeniu z grą przeważyła u mnie nad perfekcjonizmem.
2. Rozmowy biznesowe - ten aspekt mi się podobał. Rozmowy były ciekawe i z progresywnie rosnącym poziomem trudności. Dobrze łączył się zarówno z systemem produkcji, jak i główną fabułą co sprawiało, że na rozmowy chodziłem chętnie. Nie obyło się tu bez problemów, jak to że często wypowiedzi głównego bohatera odbiegają dość daleko od wybranej opcji dialogowej, co potrafi zupełnie sabotować rozmowę. Fakt, że wynik rozmowy nie ma dużego znaczenia dla gry i to, że liczba opcji do wybrania jest relatywnie niewielka i sprowadza dyskusję na te same tory.
3. Śledztwo - fabuła zaczyna bardzo chaotycznie. Co chwilę pojawiają się nowe postaci, by zniknąć i nie wrócić. Ale z biegiem czasu, gdy gracz uporządkuje sobie wszystko w głowie, nabiera sensu. Niemniej zdobywanie informacji jest zbyt liniowe, a łączenie faktów w "menu dedukcji" jest nieczytelne. Brakuje tu usprawnień jak: zapamiętanie wcześniej wybranych błędnych połączeń, grupowanie podobnych wskazówek - często gracz ma dobrą intencję łączenia wskazówek, ale gdzieś indziej istnieje podobna, bardziej pasująca wskazówka. Najlepszym rozwiązaniem jest tworzenie połączeń na bieżąco. Psuje to jednak trochę tempo rozgrywki i narzuca 'jedyną, poprawną drogę działania'.

Dodatkowo;
Aktorzy głosowi wypadli słabo, często sposób wypowiedzi nie pasuje do kontekstu rozmowy. Nawet u głównego bohatera, którego ciężko było mi polubić.
Interface rozdziela okna, które mogły być razem (jak produkcja i zarządzanie zespołem). Często zdarzały się z nim lekkie błędy, które wymagały opuszczenie okna i otworzenie go ponownie.

W skrócie - dobry setting, przeciętna historia, słabe mechaniki i trochę błędów. Myślę że tej grze na dobre wyszłaby bardziej otwarta struktura prowadzenia śledztwa, w stylu Ambition: A Minuet in Power.

Gra o niezwykle spójnym kierunku artystycznym. Zarówno fabuła, muzyka, mechanika i design wspierają się wzajemnie. Twórcy mieli pomysł na swoją grę i jest to widoczne na każdym kroku. Cieszy to tym bardziej, że gra posiada kilka unikatowych pomysłów. Ciekawe podejście do inicjatywy i mocno położony nacisk na zarządzanie zasobami - zarówno podczas starć i przygotowań.

Othercide bardzo nagradza taktyczne podejście i drobne poświęcenia w celu uniknięcia dużych strat. Jest też bardzo uczciwe pod względem zachowania przeciwników. Nie ma tu wiele miejsca na losowość, a każdą akcję wroga można przewidzieć dzięki wpisom z kodeksu, które opisują ich schematy. Prowadzi to do planowania sięgającego wiele tur w przód i często pozwala wykonywać, nawet z pozoru trudne, misje bez najmniejszych strat. Prowadzi to też do szybkiego wyczerpania mentalnego i poczucia dużo większej odpowiedzialności za swoje córki niż np. żołnieży w XCOMie, którzy mogą umrzeć w wyniku nieszczęśliwego losu.

To co w zwykłych starciach działa dobrze, w walkach z bossem wzniesione jest na jeszcze wyższy poziom. Każdy z nich jest dobrze przemyślany, posiada wiele faz, dużo zdolności, które przy braku pomyślunku mogą rozgromić całą drużynę w zaledwie kilka tur. Do tego dochodzi fenomenalna muzyka i prezentacja. Jedynie ostatni boss nie oferuje wiele mechanicznie, a jest bardzo dłużącym się DPS checkiem

Poziom trudności gry wydaje się być dobrze zbalansowany. W zależności od poziomu gracza, ukończenie gry powinno zająć może 5-15 powtórzeń. W moim przypadku nie miałem żadnego problemu z początkiem gry i pokonałem pierwszych dwóch bossów, zanim w ogóle musiałem się odrodzić. Niestety, moje siostry nie były zbyt silne by kontynuować. I tu wkrada się jeden z problemów z grą. Kiedy czułem, że mogłem iść dalej, miałem odpowiednie zrozumienie mechanik, ale moje siostry nie były wystarczająco potężne, co wymusiło lekki grind. Było to konieczne tylko 2 razy, ale i tak odebrało sporą przyjemność z rozgrywki i chociaż wiedziałem, że zbliża mnie to do celu, to jednak powtarzanie prostych starć nie dawało żadnej satysfakcji.

Ten grind ukazuje też więcej bolączek gry. Starcia ze zwykłymi przeciwnikami nie są przesadnie ciekawe, potrafią się dłużyć i wydają się rozwijać jedynie postaci w grze, a nie gracza. Często odbywają się też na dokładnie tych samych mapach, co sprawia, że czujemy się być częścią pętli znużenia. Brakuje też opcji przyśpieszenia animacji przeciwników, żeby chociaż skrócić tę powtarzalność. I chociaż cała reszta gry jest na wysokim poziomie, to jednak najwięcej czasu spędzimy właśnie na tych zwykłych starciach, z których po czasie trudno czerpać przyjemność.

Gra posiada też dużo błędów, z czego wiele mocno irytujących:
- Niepoprawne wyświetlanie zasięgu ataku przeciwnika (w tym ataków specjalnych)
- Blokowanie się znaczników ataku specjalnego na mapie, nawet po jego wykonaniu. To potrafi sprawić, że cała mapa pokryta jest czerwonymi kwadracikami i czytelność mocno spada
- Raz zdarzyło się, że moja kamera zupełnie się zablokowała i mogłem poruszać mapę jedynie przez zmianę jednostek
- Dwa razy zdarzyło mi się, że przeciwnik zaatakował mnie atakiem "wręcz" z dystansu. Raz było to ok. 3 jednostki terenu ode mnie, a raz ok. 20
- Raz gra źle odczytała pozostałe mi punkty akcji i pozwoliła iść na dystans 150 punktów, pomimo, że miałem 110 dostępnych

Zawsze wstawiam zdjęcia w odpowiedzi, ale żeby nie psuć tym idei głosowania, to na czas trwania konkursu będę wrzucał jako osobną wiadomość

Cebula ma warstwy, ogry mają warstwy i A Highland Song też ma warstwy. Warstwy terenów między którymi poruszamy się w drodze do latarni.

Amelia - https://www.youtube.com/watch?v=PTXYGI65-ps

Kolejna nietuzinkowa gra od studia Inkle.

Tym razem przyjdzie nam przemierzać szkockie wzniesienia, pagórki, doły, doliny, góry, jaskinie, mosty i zamki. Nietypowe umiejscowienie miejsca akcji zdecydowanie działa na plus. Zwłaszcza w połączeniu z regionalną muzyką i szkockim akcentem u postaci. Gra opiera się na odkrywaniu drogi do latarni morskiej, oddalonej o kilka dni drogi. W tym celu wspinamy się na szczyty, analizujemy mapy i znajdujemy skróty. Mechaniki z tym związane bywają nieoczywiste i wymagają przyzwyczajenia się. Poruszanie się pomiędzy pięknie namalowanymi warstwami jest przyjemne, ale wspinaczka pozbawiona jest paska zmęczenia i trudno ocenić na które wzniesienia damy radę wejść, a na które nie. Najlepiej wypada bieg w rytm szkockiej muzyki, który pozwala przemierzyć spory dystans, a jednocześnie wprowadza uśmiech na twarz gracza.

Klimat gry jest zmienny niczym góry. Czasem ogarnia nas spokój, chęć podziwiania widoków, czasem aura tajemniczości, a czasem odezwie się gniew gór i pogoda zmusi nas do wybrania bezpieczniejszej ścieżki. Jest to dobrze odzwierciedlone w fabule, która przedstawia lokalne legendy związane z górami, ich szczytami, ale też mieszkańcami. Niektóre wątki jednak wymagają bardzo dużo zaangażowania do ich skończenia, co może lekko zniechęcać, gdyż główna fabuła niespecjalnie się zmienia przy kolejnych podejściach.

Warto zagrać chociaż 2-3 rozgrywki. A gdy klimat trafi do kogoś, tak jak do mnie, to i sporo czasu można spędzić na aktywnościach pobocznych, optymalizacji trasy, czy odkrywaniu historii.

Bardzo ciekawa strategia o dystopii w trakcie rewolucji. Główny wątek fabularny wyróżnia się przyłożeniem się do aspektu filozoficzno-społecznego. Mamy okazję spojrzeć na konflikt z różnych stron, które mocno różnią się motywacjami i wyznawanymi wartościami. W odpowiedni sposób prezentuje niedoskonałości każdego z podejść, co stanowi bardzo ciekawy komentarz na temat chęci zmian, , rewolucji. Wszystkie postaci, którymi przyjdzie nam kierować są ciekawe, posiadają swoje dobre i złe strony, a odkrywanie ich motywacji i systemu wartości jest nagrodą samą w sobie. Postaci poboczne są raczej jednak głównie po to, żeby nasi bohaterowie mieli jakieś tło dla swoich działań.

Zarządzanie jednostkami i bazą jest unikalne. Naszym "kursorem" jest dowódca, który zleca budowanie siedlisk, ale też zarządza armią (automatycznie podzieloną względem typu jednostki). Jest to ciekawe, ale często niewystarczające do implementowania bardziej rozbudowanych taktyk. Działa to jako zachęta do tworzenia deathballi, co jednak pasuje w pewnym sensie do klimatu tej gry.
Tylko jedna jednostka do kontroli ułatwia mikrozarządzanie, które często stanowi barierę dla nowych graczy w gatunku. Tutaj jest to proste, intuicyjne i nawet niedoświadczony gracz powinien umieć odpowiednio wykorzystać unikalne właściwości różnych jednostek. Jednostek jest sporo, a wszystkie potrafią być użyteczne (przynajmniej w kampanii).

Chociaż sama gra wydaje się najbardziej premiować ofensywę i szybkie przejęcie inicjatywy, to misje są bardzo różnorodne i nagradzają również podejścia defensywne i ekonomiczne. Dodatkowym atutem są wyzwania specjalne, które potrafią wymusić bardzo nietypowe strategie. Niestety wybór strategii zależy bardziej od mapy i celu misji niż od AI, które jest bardzo nierozbudowane i stosuje głównie taktykę wysyłania kupy jednostek aż osiągną cel. Dodatkowo ograniczenie w postaci dowódcy-kursora wydaje się ich nie obowiązywać.

Jest coś takiego w stylistyce portretów zwierząt-żołnierzy co trafia w mój gust (jak np. w Spór o Bór, Redwall). Portrety jednostek w tej grze są piękne i świetnie pasują do rewolucyjnego klimatu. Niestety pikselart psuje odbiór tej gry. Jednostki (a nie ich portrety) wyglądają nieciekawie, mało szczegółowo, często nawet ciężko odróżnić jakie to stworzenie. Rewolucyjny klimat ratuje jednak muzyka Austina Wintory. Ścieżka dźwiękowa potrafi oddać sedno każdej frakcji, misji i dobrze wspiera kampanię - chaos, zniszczenie, ale też odbudowę i nadzieję zawartą w rewolucji.

Gra jest unikalna, tania i relatywnie krótka. Jeśli do kogoś przemawia rewolucja zwierzęca, to zdecydowanie polecam.

To już szósty raz jak Charon przewozi mnie przez Styx. Dobrze być kotem.

Stray