Są „filmy interaktywne” i jest Wing Commander III. Wing Commander wraca po latach, a Star Citizen wciąż nie jest gotowy

• Na początku był BASIC i RPG-i
• To od zawsze miał być film
• Crunch, crunch, błędy, ale się udało
• Sequel przebił oryginał
• Są „filmy interaktywne” i jest Wing Commander III
• Najdroższa gra w historii zalicza finansową klapę
• Ostatnia misja Wing Commandera

Są „filmy interaktywne” i jest Wing Commander III

W 1993 roku Chris Roberts w końcu zamknął temat Strike Commandera i zwrócił całą swoją uwagę na to, co dzieje się z jego marką – wizytówką. A to, co zobaczył, niezbyt mu się spodobało. W Origin od jakiegoś czasu trwały już prace nad Wing Commander III: Heart of the Tiger. Przewodził im Robin Todd, a cały zespół składał się z trzech początkujących, kompletnie niedoświadczonych programistów. W takiej konfiguracji wyszłaby z tego gra o raczej maleńkimi rozmachu, porównywalna ze spin-offem. Roberts przejął więc rolę reżysera projektu, a wszystko zbiegło się w czasie z przejęciem Origin Studios przez Electronic Arts. W zespole pojawiła się więc potrzeba zaimponowania nowym włodarzom szczególnie innowacyjną produkcją.

Kiedyś wystarczyło, że gra rozwinie skrzydła dopiero na najnowszym procesorze 386, teraz Chris Roberts miał inne plany. Na jego oczach dokonywała się rewolucja przepastnej pojemności płyt CD-ROM i według jego opinii, jeszcze żadna gra nie wykorzystywała w pełni możliwości multimedialnych komputerów, a autorzy tzw. „filmów interaktywnych” robili je źle. Wing Commander III miał w końcu zrobić to „dobrze”! Dzięki biurom Electronic Arts w Kalifornii, Robert był w końcu blisko hollywoodzkich studiów i tam rozpoczął łowy, szukając właściwej ekipy. Jego gra miała być zrobiona dokładnie w taki sam sposób, w jaki kręci się filmy w Hollywood.

Problemem był jednak budżet. Planowano wydać niecałe 3 miliony dolarów, co było astronomiczną kwotą w branży gier, gdzie najdroższe produkcje oscylowały wokół 1 miliona dolarów, ale w świecie filmu nie robiło to wrażenia. W kwestii kompletowania obsady Roberts musiał się więc zadowolić ogólnie dość znanymi, ale nieco przygasłymi aktorami w tamtym czasie, którzy zgodzili się zagrać u niego z braku wtedy innych opcji. Główne role otrzymali więc: sam Luke Skywalker, czyli Mark Hamill, Malcolm McDowell znany choćby z Mechanicznej pomarańczy, John Rhys - Davis z Indiany Jonesa i przyszły Gimli oraz Tom Wilson – Biff z Powrotu do przyszłości. W resztę ekipy wcielili się kaskaderzy, a małe kontrowersje wywołało obsadzenie gwiazdy filmów dla dorosłych w roli mechaniczki Rachel.

Prace na planie trwały przez cały maj 1994 roku, często po 18 godzin dziennie, angażując łącznie ponad 80 osób ekipy. Dla wielu aktorów był to pierwszy kontakt z interaktywnym filmem, z pracą w całości na green screenie. Łącznie powstało ponad 200 godzin materiału, który ostatecznie pocięto do nieco ponad trzech, nałożonych na komputerowe lokacje nowego silnika z obiektami 3D i mogącego działać w pełnej krasie wysokiej rozdzielczości SVGA 640x480. Cała ta komputerowa część tworzenia gry odbywała się praktycznie bez Robertsa, który totalnie wczuł się w rolę hollywoodzkiego reżysera i działał tylko na planie z aktorami.

W tym momencie warto zdać sobie sprawę, w jak bardzo ryzykowny projekt brnął Roberts, ciągnąc za sobą dwie znaczące na rynku firmy. Origin bardzo potrzebowało sukcesu po totalnej porażce Ultimy VIII i słabszej niż zakładano sprzedaży Strike Commandera, na dodatek ich wysiłki były obserwowane przez nowego właściciela. Elektronicy jednak czuli, że tworzy się coś rewolucyjnego i nie protestowali za bardzo, gdy zakładany budżet 2,8 miliona dolarów urósł do 4 milionów. Postawili tylko warunek, by premiera odbyła się przed świętami 1994 roku, ale crunch dla pracowników Origin nie był niczym nowym. Mówi się nawet przekornie, że w Origin Studios wynaleziono crunch.

Jakiekolwiek zmiany, przekładnie terminu były poza wszelką dyskusją. Nawet nie chcę sobie wyobrażać, po ile godzin pracowano wtedy w Origin Studios; w każdym razie tuż przed świętami, 12 grudnia 1994 roku, Wing Commander: Heart of the Tiger ukazał się na rynku. I to z wielkim hukiem. O najdroższej grze w historii mówiono w CNN i w MTV, do programów i różnych Talk Show zapraszano aktorów z obsady – jeszcze nigdy świat gier i świat Hollywood nie przeniknął się do takiego stopnia. Recenzje sypały ocenami 10/10. „Trójka” ponownie była spektakularnym sukcesem, osiągając sprzedaż ponad pół miliona kopii tylko na PC. Do dziś na wszystkie platformy sprzedano ponoć ok. miliona kopii, a gra zarobiła ponad 15 milionów dolarów. Powstanie Wing Commandera IV było jedynie kwestią czasu.