The Thing (Coś). Wielka klapa, świetny film

• Wielka klapa, świetny film – dobre dzieła, które zaliczyły finansowe wtopy
• Blade Runner 2049
• Fight Club (Podziemny krąg)
• The Shawshank Redemption (Skazani na Shawshank)
• Citizen Kane (Obywatel Kane)
• The Iron Giant (Stalowy Gigant)
• The Thing (Coś)
• Donnie Darko
• The Insider (Informator)
• Grindhouse (Planet Terror i Death Proof)
• Atlantis: The Lost Empire (Atlantyda: Zaginiony Ląd)
• Man on the Moon (Człowiek z księżyca)
• Mulholland Drive

The Thing (Coś)

John Carpenter zdobył popularność większego grona odbiorców dzięki horrorowi Halloween z 1978, który dzisiaj jest uznawany za jeden z klasyków kina grozy. Jego kolejne dzieła, m.in. Mgła z 1980 i Ucieczka z Nowego Yorku z 1981, również zostały bardzo dobrze przyjęte. Drugim najbardziej znanym dziełem tego reżysera jest właśnie The Thing, czyli zaskakujący swoją obrzydliwością horror o krwiożerczym obcym, mordującym naukowców odciętych od świata w bazie badawczej na Antarktydzie. Niesamowicie naturalistyczne efekty specjalne do dziś mogą wywoływać poczucie obrzydzenia, ale w tamtych czasach z pewnością budziły też strach. Gdzie więc popełniono błąd?

Coś zostało zepchnięte na drugi plan przez E.T. Stevena Spielberga. Zestawienie dwóch filmów przedstawiających kosmitów wypadło wyjątkowo niefortunnie – wizja przyjaznego obcego wydawała się ciekawsza niż kolejne przedstawienie morderczej bestii. Jakby tego było mało, ówcześni krytycy po prostu zmieszali film z błotem. Specjaliści są zdania, że film zupełnie rozminął się z obecnymi wtedy nastrojami. Wydawał się zbyt sugestywny, ponury i brutalny. W tamtych czasach ludzie panicznie bali się szerzącego się wirusa HIV, dlatego w kinie szukali odprężającej rozrywki, a nie autentycznego strachu połączonego z obrzydzeniem.

Co ciekawe, Carpenter zdawał sobie sprawę z tego, że emisja horroru w sezonie letnim, w dodatku w tak specyficznej sytuacji, może nie być najlepszym pomysłem. Próbował przekonać Universal do przesunięcia premiery z czerwca na listopad, ale nic nie wskórał. W dodatku producent podjął kilka dyskusyjnych decyzji. Poprowadził dość dziwną kampanię marketingową, m.in. zatrudniając do promocji popularną wtedy Elvirę, znaną z telewizyjnego pasma emitującego horrory klasy B, zapewniając darmowe bilety za przyjście na seans w stroju potwora czy nawiązując na plakatach do Obcego.

Niepowodzenie bardzo odbiło się na karierze reżysera. Stracił posadę w Universal i popadł w depresję. Musiał latami czekać na to, by jego dzieło zostało docenione. Gdy film trafił na VHS oraz do telewizji, wprawił widzów w osłupienie. Niespotykane wcześniej natężenie brutalności i realizm efektów specjalnych wzbudzały skrajne emocje. Motyw ewoluującego monstrum był czymś zupełnie nowym. Animowane, „żywe” modele i lalki robiły ogromne wrażenie. Takie makabryczne widoki w połączeniu z niepokojącą muzyką Ennio Morricone stworzyły niespotykany wcześniej klimat. The Thing jest obecnie uznawane przez wielu krytyków za opus magnum Carpentera.