Citizen Kane (Obywatel Kane). Wielka klapa, świetny film – dobre dzieła, które zaliczyły finansowe wtopy

• Wielka klapa, świetny film – dobre dzieła, które zaliczyły finansowe wtopy
• Blade Runner 2049
• Fight Club (Podziemny krąg)
• The Shawshank Redemption (Skazani na Shawshank)
• Citizen Kane (Obywatel Kane)
• The Iron Giant (Stalowy Gigant)
• The Thing (Coś)
• Donnie Darko
• The Insider (Informator)
• Grindhouse (Planet Terror i Death Proof)
• Atlantis: The Lost Empire (Atlantyda: Zaginiony Ląd)
• Man on the Moon (Człowiek z księżyca)
• Mulholland Drive

Citizen Kane (Obywatel Kane)

George Orson Welles był absolutnie wyjątkowym artystą. Zasłynął dzięki broadwayowskiej sztuce Cezar z 1937 roku, słuchowiska Wojna światów z 1938 (które było tak realistyczne, że słuchacze uwierzyli w atak kosmitów) oraz filmu Obywatel Kane z 1941. Utwór budził skrajne emocje, jeszcze zanim pojawił się w kinach. Losy tytułowego bohatera były łudząco podobne do życiorysów ówczesnych znanych multimilionerów, a szczególnie przywodziły na myśl prasowego potentata Williama Randolpha Hearsta.

Jak można się domyślić, główny obiekt zainteresowania nie był z tego faktu zadowolony, dlatego starał się wykupić taśmę i ją zniszczyć. Starania ludzi z jego otoczenia nie przynosiły skutków, więc prasa związana z Hearstem przemilczała jego premierę, a następnie publikowała wyłącznie negatywne recenzje filmu, by odstraszyć widzów. Ci, którzy mimo wszystko dotarli do kin, nie byli przekonani do tego specyficznego obrazu.

W takich okolicznościach trudno się dziwić, że Obywatel Kane nie odniósł sukcesu. Film został jednak doceniony aż dziewięcioma nominacjami do Oscara oraz nagrodą za najlepszy scenariusz oryginalny. Jest uważany za jeden z najlepszych w historii kina, ponieważ został zrealizowany w absolutnie nowatorski sposób. Jako pierwszy przedstawiał nieliniową narrację. Historia jest opowiedziana poprzez subiektywne retrospekcje i spreparowane kroniki filmowe. Na planie po raz pierwszy w historii wykorzystano m.in. szerokokątne obiektywy, montaż wewnątrzkadrowy czy celową deformację dźwięku i obrazu. Film Wellesa stał się kanonicznym dziełem, które utorowało drogę dla współczesnego kina. Nawet jeśli dziś obraz ten może być dla wielu osób trudny w odbiorze, jest on dziełem absolutnie przełomowym.