David Hasselhoff i gadający Pontiac podbili lata 80. Kulisy Nieustraszonego są równie szalone jak sam serial
Zanim David Hasselhoff biegał w zwolnionym tempie po plaży nad Pacyfikiem razem z Pamelą Anderson, zasiadał za kierownicą supersamochodu o nazwie K.I.T.T. Millenialsi już wiedzą, że dziś opowiedzieć Wam chcę o serialu Nieustraszony.
Piotr Wasiak
- Trudne Michaela początki
- A skąd pomysł na K.I.T.T.a?
- Dlaczego się skończyło?
- Powroty K.I.T.T.a
- Inny ekran: nieustraszone gry wideo
- Panie K.I.T.T., jak się pan starzeje?
Serial ma, oczywiście, niezapomnianą czołówkę i opowiada historię Michaela Knighta, który w swoim samochodzie Knight Industries Two Thousand (K.I.T.T.) walczy ze złem. Samochód, który jest zmodyfikowanym Pontiakiem Trans Am i jest, a jakżeby inaczej, pancerny, ma skaner, potrafi bardzo szybko jechać, przeskakiwać nad przeszkodami i jest inteligentny. Gada, niejednokrotnie żartuje – co czyni go w zasadzie drugim bohaterem serialu (ważniejszym niż jego „ludzki partner”).
Pierwszym bohaterem jest, oczywiście Michael Long, grany w pilocie przez aktora Larrego Andersona. Michael walczył w Wietnamie, gdzie został ranny w głowę. Przeżył, ale wszczepiono mu metalową płytkę w miejsce uszkodzonego fragmentu czaszki. W cywilu wstąpił do policji w Los Angeles (Drużyna A też głównie działała w tym mieście i też opowiadała o byłych żołnierzach z Wietnamu), gdzie od posterunkowego doszedł do rangi detektywa. Podczas działań operacyjnych zostaje zdradzony przez szpiega – Tanyę Walker (czyżby Rosjanka?) i postrzelony w twarz. Metalowa płytka w głowie odbija pocisk, więc Michael przeżywa. Trafia pod skrzydła tajemniczej organizacji FLAG (Foundation for Law And Government – bardzo odkrywcza nazwa), prywatnej fundacji walczącej z przestępczością, stworzonej w 1961 roku przez miliardera i filantropa Wiltona Knighta…
Po rekonstrukcji twarzy Michael otrzymuje nową tożsamość i od tej pory funkcjonuje jako Michael Knight, grany przez Davida Hasselhoffa. Jego partnerem zostaje samochód K.I.T.T. – futurystyczny, naszpikowany elektroniką samochód wyposażony w sztuczną inteligencję. Razem kontynuują misję Wiltona Knighta: pomaganie bezbronnym i walka z przestępczością.
Za organizację działań odpowiada Devon Miles, który kieruje fundacją po śmierci fundatora. Jest elegancki i opanowany, a wcielił się w niego Edward Mulhare. Michael zostaje wybrany nie tylko ze względu na policyjne doświadczenie i wyszkolenie bojowe, ale też dlatego, że potrafi działać samotnie - bez całego policyjnego zaplecza.
Akcja zwykle rozgrywała się w Kalifornii, gdzie mieściła się centrala FLAG, ale bohaterowie regularnie przemierzali całe Stany Zjednoczone, a czasem nawet przekraczali granicę z Meksykiem. Organizacja dysponowała także charakterystyczną ciężarówką pełniącą funkcję mobilnego centrum dowodzenia i zaplecza technicznego dla K.I.T.Ta. Z kolei we wspomnianej ciężarówce królowała dr. Bonnie Barstow, czyli specjalistka od zaawansowanych systemów K.I.T.Ta. Niejednokrotnie też między nią a Michaelem iskrzyło – taki nieskonsumowany związek, trochę jak Moneypenny i Bond. W drugim sezonie Bonnie zastąpiono inną postacią o imieniu April, ale po protestach fanów Bonnie wróciła w kolejnym sezonie.
Jeśli zagłębimy się w zawiłości fabuły serialu, to dowiemy się, że David Hasselhoff grał nie tylko Michaela Knighta, ale też jego największego przeciwnika – Garthe’a Knighta, biologicznego syna wspomnianego miliardera Wiltona Knighta. To właśnie dlatego Michael po operacji plastycznej wyglądał dokładnie jak Garthe – Wilton był przekonany, że jego prawdziwy syn już nigdy nie wróci z afrykańskiego więzienia. Wątek „złego bliźniaka” zakończono jednak już po drugim sezonie, bo Hasselhoff miał dość czasochłonnego grania dwóch ról jednocześnie.
Trudne Michaela początki
Serial zadebiutował na antenie NBC we wrześniu 1982 roku i od razu stał się fenomenem. Stacja zmagała się z brakiem pieniędzy, brakiem aktorów i z problemami z samym pomysłem. Tak zaczęła się ta historia.
Żeby zrozumieć, skąd wziął się Knight Rider, trzeba cofnąć się do początku lat osiemdziesiątych i wejść w buty człowieka odpowiedzialnego za program stacji NBC. Brandon Tartikoff miał wtedy spory problem: stacja potrzebowała hitów, a młodzi aktorzy dostępni na rynku telewizyjnym jakoś nie robili na nim wrażenia. Tartikoff był - delikatnie mówiąc - sceptyczny wobec ich charyzmy i umiejętności aktorskich. Wprost mówił, że przystojniaki mają problem z zapamiętywaniem dłuższych tekstów. Jak cytuje John Javna w The Complete Guide to TV Science Fiction, Brandon Tartikoff w wywiadzie dla California Magazine przyznał:
Dyskutowaliśmy z jednym z moich asystentów o problemach z obsadzaniem przystojnych głównych bohaterów w serialach, ponieważ wielu z nich po prostu nie potrafi grać. Pomyślałem: dlaczego nie stworzyć serialu zatytułowanego Mężczyzna o sześciu słowach?
Zaczynałby się od tego, że facet wychodzi z łóżka kobiety i mówi: „Dziękuję”. Potem ścigał by złoczyńców i krzyczał: „Stój!”. Na koniec uratowane ofiary dziękowały by mu, a on mruczał by: „Nie ma za co”. Koniec odcinka. Resztę roboty i mówienia odwalił by za niego samochód.
Mówiąc wprost, szukał formatu, który dałby radę nawet przy słabym aktorze. Formatu, w którym prawdziwą gwiazdą mógłby być... no właśnie. Nie człowiek.
Skoro wspomniałem o Tartikoffie, to trzeba powiedzieć, że stał on na czele pionu rozrywkowego NBC od 1981 do 1991 roku i to za jego czasów powstały pamiętne hity stacji (o których pewnie kiedyś napiszę na GOLu): Alf, Drużyna A, The Bill Cosby Show, Bajer w Bel Air (który wypromował młodą gwiazdę Willa Smitha), Prawo i Porządek i sporo innych.
Richard Lindheim, wiceprezes wytwórni Universal, która miała wyprodukować serial dla NBC, zadzwonił do Glena A. Larsona - człowieka, który miał już na koncie serial Battlestar Galactica i Magnum P.I. Larson podszedł do tematu z rozmachem kogoś, kto rozumie archetypiczną strukturę amerykańskiej popkultury. Stworzył zatem współczesnego „kowboja i jego wiernego konia”. Michael Knight to samotny rewolwerowiec na amerykańskich bezdrożach, a K.I.T.T. to jego wierny towarzysz i koń w jednym.
I tutaj był pies pogrzebany. Ten serial zadziałał, bo opierał się na westernowej strukturze narracyjnej tak starej jak sam storytelling – na duecie samotnika i jego nieodłącznego towarzysza, przemierzających świat w poszukiwaniu sprawiedliwości.
Motto serialu – „jeden człowiek może zmienić wszystko” - wygłoszone przez Wiltona Knighta w pilotażowym odcinku, rezonowało głęboko z duchem epoki Reagana. Ameryka lat osiemdziesiątych uwielbiała indywidualistów, mścicieli działających poza biurokratycznymi strukturami, herosów, którzy naprawiają świat nie dlatego, że ktoś im za to płaci, ale dlatego, że muszą. Michael Knight pasował do tego archetypu idealnie. A K.I.T.T. był po prostu najlepszym dla niego towarzyszem.
