Heroes of Might and Magic II: The Succession Wars

Bardzo dobra kontynuacja.Graficznie stoi na tym samym poziomie co jedynka,muzyka jest swietna ,klimat basniowy az wylewa sie z ekranu.Fajne nowe jednostki i budynki ktore dodatkowo mozna ulepszac teraz.Zroznicowane i ciekawie wykonane mapy.Gra jest dosc trudna,brakuje mozliwosci zmiany poziomu trudnosci w kampanii.Tym razem mamy 2 kampanie w podstawce do wyboru(po stronie dobra lub zła)plus bardzo dobry dodatek fabularny.Interfejs i sterowanie identyczne jak w pierwszej czesci(nawet surowce są takie same).Czyli mamy praktycznie to samo co w jedynce(w tej samej oprawie graficznej) tylko troche bardziej rozbudowane i podane w wiekszej ilosci a ze gra wyszła rok po pierwszej czesci i zajmuje malutko miejsca na dysku ciezko sie do tego przyczepic.

Polskie wydanie (podstawki) posiadało spolszczenie kiepskiej jakości, ale hej! W tamtych latach to i tak dobrze!Na płycie ze spolszczeniem umieszczono duży zestaw pojedyńczych map/scenariuszy. To były mapy naprawdę świetnej jakości. Ponadto otrzymywaliśmy książeczkę (czarno-białą)/ podręcznik z m.in. opisami jednostek.H2 to przede wszystkim genialnie zaprojektowana pętla rozgrywki:1. buduj w zamku,2. eksploruj mapę,3. walcz i zdobywaj,4. zakończ turę i powtórz.Rozgrywka jest super intuicyjna, ale odpowiednio złożona. Tu powstaje syndrom "jeszcze jednej tury".Gra ma szereg poziomów trudności do wyboru (nielicząc kampanii). Zapewnia wyzwanie zarówno dla początkujących oraz starych wyjadaczy (ci mogą też sięgnąć po mod fHeroes2, o czym dalej).Gra ma przepiękną bajkowo-baśniową estetykę. Jednostki, zamki i miasta, mapa i teren po którym się poruszamy. Ręcznie rysowane grafiki nadal zachowują świeżość; zupełnie się niezestarzały. Frakcje są totalnie niezbalansowane. Nie uważam tego za słabość gry, wręcz przeciwnie. Nie zawsze wszystko musi być robione, jak spod linijki, co nierzadko dzieje się ze współczesnymi grami.Np. rycerz i barbarzyńca to dobre frakcje na małe mapy, ale słabe na duże. Odwrotnie jest z czarnoksiężnikiem. Według mnie pogłebia to lore gry i sprawia, że rozgrywka jest bardziej urozmaicona i ciekawa. Jest to taki sam przypadek jak z frakcjami w pierwszym Starcrafcie.Natomiast grając samodzielnie, zazwyczaj możemy wybrać sobie i komputerowym przeciwnikom rodzaje frakcji.Idealnie skrojono rozwój bohaterów. Expienie jest bardzo przyjemne. Muzyka jest w formacie Audio CD i MIDI. Jest fantastyczna. Świetnie oddaje charakter poszczególnych frakcji oraz rodzaj terenu, po którym porusza się bohater.Sięgając dziś po H2, warto skorzystać z moda fHeroes2. Zapewnia grę w wysokich/ dzisiejszych rozdzielczościach, optymalizuje ją pod nowoczesne komputery. Oferuje też usprawnioną inteligencję komputerowych przeciwników.W H2 gram niemal od premiery, mniej lub bardziej regularnie. Jest to niesamowite, że gra nadal oferuje świetną zabawę. Jej regrywalność jest przepotężna.Bez wahania oceniam na 10.

Przygodę z HoMM zaczynałem jakieś 20 lat temu od legendarnej trójeczki. Po latach postanowiłem zapoznać się z jej starszym bratem do czego namówiły mnie głosy społeczności, konsekwentnie stawiająca 2ke na podium (obok 3ki i 5ki). I, o mamo jak ta gra godnie się zestarzała :D Obawiałem się trochę archaizmów w rozgrywce i wspominanego kompletnego braku balansu. O ile to pierwsze przeszkadzało mi jedynie przez pierwsze minuty rozgrywki (jak brak możliwości rekrutowania garnizonu w jednym miejscu), tak druga kwestia jest wręcz powiewem świeżości w czasach gdy wszystkie gry są balansowane z myślą o multiplayerze. Są tutaj też pewne pomysły zarzucone w późniejszych odsłonach. Np. w każdym zamku możemy nająć kapitana który broni naszego zamku za każdym razem gdy w murach zabraknie bohatera. Fajnie sprawdza się też system rekrutacji w którym mamy jedynie 5 slotów w armii i 6 stworzeń do rekrutacji w zamku co sprawia, że jesteśmy niejako zmuszeni do zastanowienia się nad kompozycją naszej armii (mi nie rzadko zdarzało się po prostu rekrutować wszystko jak leci w 3ce). Kompletnie inaczej rozkładają się również aspekty ekonomiczne. Ogólnie H2 sposobem rozgrywki różni się od H3 o wiele bardziej niż się spodziewałem. W żadnym wypadku nie jest to jedynie uboższa, nie warta zagrania krzywa rozwojowa do H3, tylko godna polecenia świetna pozycja która troszkę niesłusznie odeszła w zapomnienie. W tej grze jest ten ciężki do zdefiniowania pierwiastek hirołskowej magii który uleciał z serii gdzieś na poziomie 5 części. Dzisiaj wiem, że rezygnując z cofania się do tego gejmingowego średniowiecza wiele bym stracił. Razem z częścią 3cią i 4tą pozycja obowiązkowa w portfolio fana HoMM :DPS. mam takie pytanko dla osób obeznanych z H2. Nieograniczony zasięg jednostek latających bez względu na statystykę szybkości to błąd czy tak ma być? :p