Był taki czas, że Rockstar Games słynęło z kontrowersji. Najwięcej wzbudzał ich Manhunt - bez wątpienia najbardziej brutalne dzieło w dorobku twórców serii GTA.
W dzisiejszych czasach studio Rockstar Games raczej na dobre zerwało już z etykietą zespołu tworzącego kontrowersyjne produkcje. Etykietą, którą przyklejono mu nieprzypadkowo, bowiem ponad dwie dekady temu dzieła tego zespołu kojarzyły się nie z przywiązaniem do najdrobniejszych szczegółów i wiarygodnymi światami sprawiającymi wrażenie żywych, lecz z kontrowersjami.
Budziła je zwłaszcza seria Grand Theft Auto, którą od premiery jej pierwszej odsłony obwiniano o wszystko, co złe. W 2003 roku deweloperzy z Rockstara przeszli jednak samych siebie, tworząc grę, która powodowała dyskomfort zarówno u grających w nią osób, jak i u jej twórców. Manhunt miał jednak do zaoferowania znacznie więcej, niż tylko niebywałą brutalność.
Ten cykl nie jest częścią naszego działu Premium. Decydując się na zakup abonamentu, możesz jednak pomóc w tworzeniu większej liczby takich tekstów. Dziękujemy.
Kup Abonament Premium GRYOnline.pl
Elementem wyróżniającym Manhunta na tle innych brutalnych produkcji z tamtej epoki była konwencja przyjęta przez autorów. W trakcie rozgrywki trafialiśmy do ponurego Carcer City i wcielaliśmy się w skazanego na śmierć Jamesa Earla Casha. Jego egzekucja była jednak tylko przykrywką, bowiem po niej protagonista budził się na planie filmu typu „snuff”, stając się jego głównym aktorem. Zadaniem, które zostało mu postawione przez tajemniczego Reżysera, była eliminacja polujących na niego gangsterów zwanych Łowcami. Sprawa była prosta – jeśli uda mu się pozbyć ich wszystkich i dokona tego w dobrym stylu, odzyska wolność… a przynajmniej to usłyszał od swojego nowego mocodawcy. Cashowi nie pozostawało więc nic innego, jak ruszyć na łowy.
Produkcja była podzielona na misje zwane tutaj scenami, a w ich trakcie zajmowaliśmy się głównie zabijaniem przeciwników. W pierwszej połowie gry adwersarzy posyłaliśmy do piachu, dokonując na nich egzekucji. Tytuł pozwalał nam robić to na trzy sposoby – szybko, lecz mało widowiskowo, brutalnie, czyli jak na tutejsze warunki – optymalnie, a także makabrycznie, a zatem w wyjątkowo krwawy sposób.
Nasze poczynania na polu walki były na bieżąco oceniane przez Reżysera czuwającego nad przebiegiem poszczególnych scen, który chwalił nas za dostarczanie widzom rozrywki i ganił za brak działania pod publikę (czyt. dokonywanie szybkich egzekucji). Inną miarą naszych dokonań były gwiazdki za brutalność i szybkość, przyznawane na końcu każdej sceny.
Wrażenie obcowania z filmem nagranym na kasecie VHS potęgowały szumy i zakłócenia nałożone na obraz, które skutecznie maskowały pewne niedostatki graficzne. Inna sprawa, że w odróżnieniu od GTA traktującego się z dość dużym przymrużeniem oka, Manhunt podchodził do siebie wyjątkowo poważnie, przez co nie było tu miejsca na rozładowywanie napięcia żartami sytuacyjnymi czy komediowymi wstawkami z udziałem zabawnych postaci.
Szybko okazywało się więc, że to nie my byliśmy uwięzieni w Carcer City z Łowcami, lecz Łowcy byli tam uwięzieni z nami. Nie mając wyboru, Cash musiał stać się prawdziwym psychopatą, co odzwierciedlał jego arsenał. Tytuł pozwalał nam robić użytek między innymi z worków plastikowych czy garot, przedmiotów miotanych (cegieł, butelek, puszek), a także broni białej oraz palnej. Ta pierwsza to przede wszystkim tasaki, sierpy i pałki, z kolei wachlarz tej drugiej obejmował pistolety, strzelby i karabiny (o czym więcej opowiem za chwilę).
Bronią Casha był również mrok. Protagonista potrafił bowiem ukrywać się w cieniu, a przeciwnicy nie mieli tam wstępu. Dość szybko okazywało się zatem, że Manhunt, choć „jechał” na kontrowersji, w istocie był bardzo kompetentną skradanką. Bardzo satysfakcjonujące było przemykanie za plecami wrogów, śledzenie ich ruchów i próby odtwarzania tras patrolowych, a także odwracanie ich uwagi oraz zwabianie ich w pułapki.
Satysfakcję dawało również obserwowanie, jak w stresie tracili panowanie nad sobą. Nieco mniej przyjemne było natomiast oglądanie, jak ostrzeliwują zacienione miejsca, z nadzieją, że uda im się „ustrzelić” protagonistę. Kiedy ten zostawał ranny, musieliśmy posiłkować się środkami przeciwbólowymi, które zbieraliśmy po drodze.
Oprócz tego kontrolowany przez nas skazaniec mógł przywierać plecami do ścian niczym Garrett w serii Thief, a także wyskakiwać znienacka na niczego niespodziewającego się nieprzyjaciela. Bronią Casha były także jego uszy, bowiem uważnie wsłuchując się w odgłosy otoczenia, mógł on dowiedzieć się wiele o położeniu, liczebności i nastawieniu przeciwników. Było to przydatne zwłaszcza na wyższym poziomie trudności, gdyż na standardowym mieliśmy do dyspozycji radar prezentujący wszystkie te informacje. Inna sprawa, że dobry słuch mieli również wrogowie, przez co bieganie raczej nie było tu wskazane.
Choć Manhunta wspominam bardzo ciepło, to jednak mam z nim dwa problemy, obok których nie jestem w stanie przejść obojętnie. Pierwszym, z którego zdałem sobie sprawę dopiero po latach (omawianą grę przechodziłem jako nastolatek ze stosunkowo niewielkim doświadczeniem w skradankach), był fakt, że cienie działały tu właściwie zerojedynkowo. Po wtopieniu się w mrok, Cash stawał się praktycznie niewidzialny dla przeciwników, co znacząco upraszczało mechanikę pozostawania w ukryciu.
Jeszcze jednym problemem Manhunta była druga połowa gry. Miejsce gangusów zajmowali w niej bowiem policjanci, członkowie jednostki SWAT, a także uzbrojeni po zęby żołnierze. Cash natomiast zamieniał improwizowany arsenał na broń palną, znacznie częściej angażując się w strzelaniny. Do owej zmiany konwencji nigdy nie byłem w stanie się przekonać, zwłaszcza że strzelanie zrealizowano tu w dość nieporadny sposób (zwłaszcza na konsoli, gdzie system autocelowania miał spore problemy z namierzaniem oddalonych od nas celów).
Manhunt ukazał się w listopadzie 2003 roku na PlayStation 2, zaś w kwietniu 2004 roku trafił na komputery osobiste i Xboksa. Produkcja doczekała się dość ciepłego przyjęcia ze strony branżowych mediów, w serwisie Metacritic ciesząc się średnią ocen z przedziału 74-76/100. Brutalność tego dzieła sprawiała jednak, że budziło ono potężne kontrowersje. Manhunt popchnął jednego z amerykańskich kongresmenów do przygotowania ustawy o karaniu osób sprzedających dzieciom gry dla dorosłych. Próbowano również powiązać ten tytuł z morderstwem 14-letniego Stefana Pakeerah przez 17-letniego Warrena Leblanca, gdyż w sypialni tego drugiego znaleziono kopię omawianej gry. Ostatecznie jednak brytyjski wymiar sprawiedliwości całą odpowiedzialnością za zabójstwo obarczył jego sprawcę.
W 2007 roku Rockstar Games stworzyło kontynuację opisywanego dzieła, czyli grę Manhunt 2. Produkcja ukazała się na PlayStation 2, Nintendo Wii i PlayStation Portable w październiku 2007 roku, natomiast na komputery osobiste trafiła w listopadzie 2009. Manhunt 2 doczekał się chłodniejszego przyjęcia niż jego poprzednik, przez co stanowił zwieńczenie cyklu.
Manhunt to jedna z tych produkcji, które pomimo że mają już swoje lata, są stosunkowo łatwo dostępne. W chwili pisania tych słów opisywany tytuł można bez trudu kupić w dystrybucji cyfrowej. Na Steamie kosztuje on 42,90 zł, wydana w 2016 roku wersja na PlayStation 4 została wyceniona na 69 zł, z kolei edycja na Xboksa, dostępna na Xboksie One oraz Xboksach Series X/S w ramach kompatybilności wstecznej, to koszt rzędu 59 zł.
Za używany egzemplarz pudełkowego wydania gry trzeba zapłacić znacznie więcej. Ich ceny zaczynają się w okolicach 150 zł, a kończą na znacznie, znacznie wyższym poziomie (wszystko zależy od platformy oraz stanu).
Retro Gaming
Cykl Retro Gaming rozwijamy od października 2023 roku. Polecamy teksty wchodzące w jego skład. Poniżej linkujemy do pięciu poprzednich odcinków:
Dziękujemy za przeczytanie artykułu.
Ustaw GRYOnline.pl jako preferowane źródło wiadomości w Google
Część odnośników na tej stronie to linki afiliacyjne. Klikając w nie zostaniesz przeniesiony do serwisu partnera, a my możemy otrzymać prowizję od dokonanych przez Ciebie zakupów. Nie ponosisz żadnych dodatkowych kosztów, a jednocześnie wspierasz pracę naszej redakcji. Dziękujemy!
GRYOnline
Gracze
Steam
3
Autor: Krystian Pieniążek
Współpracę z GRYOnline.pl rozpoczął w sierpniu 2016 roku. Pomimo że Encyklopedia Gier od początku jest jego oczkiem w głowie, pojawia się również w Newsroomie, a także w dziale Publicystyki. Doświadczenie zawodowe zdobywał na łamach nieistniejącego już serwisu, w którym przepracował niemal trzy lata. Ukończył Kulturoznawstwo na Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie. Prowadzi własną firmę, biega, uprawia kolarstwo, kocha górskie wędrówki, jest fanem nu metalu, interesuje się kosmosem, a także oczywiście gra. Najlepiej czuje się w grach akcji z otwartym światem i RPG-ach, choć nie pogardzi dobrymi wyścigami czy strzelankami.
GRYOnline.pl:
tvgry.pl:
