Edgy, jak na Warhammera 40K przystało. W Dark Heresy zamiast walczyć wpadłem w sieć pałacowych intryg. Beta utwierdziła mnie w przekonaniu, że to może być wyjątkowe RPG

• Inkwizycja z ludzką twarzą
• Na tropie pałacowych spisków
• Prawda nie wszystkim się opłaca
• Walka bez zapychaczy
• 40. tysiąclecie w końcu z dubbingiem
• Edgy, jak na Warhammera 40K przystało
• Niech ta intryga ma swój wielki finał

Edgy, jak na Warhammera 40K przystało

Inną parą kaloszy jest jednak udźwiękowienie kwestii mniej istotnych NPC-ów, czyli zwykłych „przechodniów” dzielących się z graczem pojedynczą wypowiedzią po wejściu w interakcję. Nie wszystkie stały na tym samym poziomie, a niektóre brzmiały wręcz jak placeholder. Ponadto wielokrotnie zdarzało mi się słyszeć takie same odzywki z ust wielu różnych NPC-ów. Nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie fakt, że były wypowiadane przez innych aktorów. Nie ma więc mowy o oszczędności na dubbingu. Zamiast tego mamy do czynienia z dziwnym recyklingiem wypowiedzi, które brzmią najbardziej absurdalnie, gdy są wypowiadane na głos przez bezpośrednio sąsiadujące ze sobą postacie.

Warhammer 40,000: Dark Heresy, Owlcat Games.

Już teraz mogę zaś stwierdzić, że rewelacyjną robotę wykonały osoby odpowiedzialne za portrety poszczególnych NPC-ów. Projekty postaci widoczne na ich grafikach są przepiękne i to zdecydowanie najwyższy poziom spośród wszystkich dotychczasowych gier studia. Świetnie uchwycono w nich „edgy” charakter Warhammera 40 000, jednocześnie łącząc go z wpływami rodem z mrocznych kryminałów. Inkwizytorzy jarają szl… patyczki lho, arystokratki z wyższych sfer prezentują się niczym zabójcze intrygantki, a spotkana pod drodze rogue traderka lśni charyzmą i pewnością siebie. Wraz z głosami sprawia to, że poznanych bohaterów pamięta się na dłużej.

Jeśli zaś już jesteśmy przy tym obszarze, to warto wspomnieć, że znacznie więcej scen miałem okazję zobaczyć tu nie tylko w formie opisów, ale i cinematiców. Oczywiście nie liczcie na kinowe doświadczenia – to raczej proste i krótkie wstępy do klasycznych rozmów w formie stylowego okienka. Mimo to dodają klimatu i okazji, by zobaczyć naszą postać z innej perspektywy. Efektu dopełnia zaś muzyka, która idealnie oddaje klimat uniwersum i wydarzeń obserwowanych na ekranie.