Control Resonant wcale nie czerpie z soulslike’ów!. Psychodeliczny Manhattan zamiast kolejnej mapy Ubisoftu - dlaczego wierzę w Control 2
- Z RDR 2 nie wygrasz, ale…
- Control Resonant wcale nie czerpie z soulslike’ów!
- Oto szaleństwo, na które jestem gotów
- Duch Davida Lyncha w otwartym świecie
- Herold otwartego świata
Control Resonant wcale nie czerpie z soulslike’ów!
Inaczej ma się sprawa z odmienną kategorią wagową open worldów, w której walczą te, które nie próbują przywdziewać kostiumu naszej rzeczywistości. Oczywiście też potrzebują ogromnych nakładów pracy i środków, ale wymagają nieco innej, często bardziej baśniowej wrażliwości. Mówię o grach pokroju Legend of Zelda czy Elden Ring, które stanowią swego rodzaju symulator wędrowania po baśni, micie czy legendzie.
Starają się raczej wykreować mechaniki i przestrzeń podporządkowane snuciu tej konkretnej gawędy, mówić konkretnym językiem dopasowanym do konwencji (pisałem o tym przy okazji poprzedniej fazy zachwytu Elden Ringiem), a nie robić wszystko na raz, choć jednocześnie czerpią profity z systemowej otwartości i dawania graczom większej swobody (oraz pewnie sprawiają, że więcej testerów osiwiało na etapach sprawdzania kolejnych mechanik).
Elden Ring, FromSoftware/Bandai Namco, 2022.
Ludzie już przy pierwszych zapowiedziach Control Resonant wyrażali podejrzenie (obawę lub nadzieję, zależy, kogo spytać), że tu czy tam gra może przypominać soulslike’a – w końcu poprzednia odsłona pożyczała pewne idee z wcześniejszych dzieł Miyazakiego, a przynajmniej była im nieco pokrewna duchowo. Podczas gdy Jesse trzymała się jednak sięgających jeszcze Maxa Payne’a korzeni i strzelała do wrogów z archetypicznej giwery, tego biurokratycznego odpowiednika Excalibura, Dylan ma wywijać bronią białą, co jeszcze bardziej zbliża go do skojarzeń z „Soulsami” (czego, przynajmniej na razie, sami twórcy unikają w przekazie medialnym).
Przy tym zaś gra wyciąga bohatera z abstrakcyjnej przestrzeni biura i rozlewa psychodelię na Manhattan, po którego wykrzywionych ulicach będziemy się przemieszczać. I to już rodzi pewne skojarzenia z Elden Ringiem, który reprezentuje tę bardziej „skoncentrowaną” gałąź otwartych i półotwartych światów – i też wyciągnął soulslike’i na szerokie, openworldowe wody. To gałąź odrealniona, celowo nierzeczywista, ale skoncentrowana na najważniejszych dla historii i spójności gry aspektach.
