PlayStation Store kończy 20 lat. Zamiast życzeń Sony dostało falę krytyki

Gra, która przychodzi mi do głowy, to Balatro. Choć opiera się na prostych, znanych zasadach pokera, całkowicie wciągnęło mnie poczucie satysfakcji, jakie daje obserwowanie, jak twoje wyniki rosną coraz bardziej dzięki progresji i różnym kombinacjom. To naprawdę fascynująca gra, która przypomina mi, dlaczego granie w gry w ogóle sprawia tyle frajdy.

Dragon Quest XI: Echoes of an Elusive Age zaskoczyło mnie, gdy zagrałem w nie po raz pierwszy. Wszystko, od fabuły przez projekty postaci po świat, ma urok, któremu trudno się oprzeć. Za każdym razem, gdy droga przed nami wydawała się jasna, gra rozbijała to złudzenie nieoczekiwanym zwrotem akcji. To wspaniała podróż bohatera o bardzo wyjątkowej osobowości.

Grą, której nie spodziewałem się pokochać tak mocno, było God of War. Nadal nie mieści mi się w głowie, że Santa Monica Studio zdołało to zrobić na PlayStation 4. (…) Niewiele gier zdołało zrównoważyć niesamowitą rozgrywkę z tak przekonującą fabułą tak, jak zrobiło to God of War.

Nie byłem gotowy na Inscryption. Myślałem, że to tylko upiorna karciana gra stołowa, i spróbowałem jej, bo zwykle uwielbiam takie gry. Złożoność tego, jak karty i ich modyfikatory na siebie oddziałują, wydała mi się fascynująca i wciągająca. (…) Inscryption robi coś niesamowitego: zaczyna jako pozornie prosta, bezpośrednia gra, która nagradza wytrwałość, odsłaniając nowe warstwy rozgrywki ORAZ fabuły na każdym kroku.

Inside od Playdead jakimś cudem ukazało się ponad dziesięć lat temu. Nie ma interfejsu ani dialogów i oferuje całkowicie wyjątkowe doświadczenie bez żadnych oczywistych instrukcji, skrupulatnie zaprojektowane tak, by uczyć za pomocą „niewidzialnej ręki”, co sprawia wrażenie lekkości. Oprawa wizualna i dźwiękowa doskonale odzwierciedlają niejednoznaczną historię, która każe o sobie myśleć tygodniami (a nawet dekadę) po ukończeniu. To arcydzieło.

Grą, która zupełnie mnie zaskoczyła, było Sayonara Wild Hearts! Nie jestem osobą, która garnie się do gier z elementami muzycznymi i rytmicznymi jako głównym rdzeniem rozgrywki. Jednak gdy tylko zobaczyłem tę grę w ruchu, naprawdę mnie urzekła swoim kolorowym i unikalnym stylem. Gdy wskoczyłem do środka, fabuła coraz bardziej wciągała mnie do swojego świata oraz niesamowitego, dynamicznego otoczenia.

Wybrałem Shadow of the Colossus, które pierwotnie ukazało się w 2005 roku na PlayStation 2. Mając tylko konia i miecz, galopujesz po równinach w poszukiwaniu gigantycznych stworzeń, które musisz pokonać, by uratować ukochaną osobę pogrążoną w głębokim śnie. Gra to w gruncie rzeczy Dawid kontra Goliat. Początkowo surowa, przygoda doskonale wyraża bohaterską samotność dzięki epickim bitwom, świetnemu kunsztowi technologicznemu i ścieżce dźwiękowej, która przeszła do historii. Arcydzieło.

Uncharted 2: Among Thieves zaskoczyło mnie najbardziej, gdy grałem w nie na PlayStation 3, ponieważ po tym, jak tak podekscytował mnie pokaz sceniczny, gra zaoferowała coś jeszcze bardziej epickiego i imponującego. Kolejne widowiskowe sceny były niesamowite, podobnie jak poziom produkcji, charyzma obsady i wrażenie grania w kinowy blockbuster. To było wszystko, na co liczyłem jako podekscytowany fan PlayStation, który nie mógł się doczekać gry.