Wiele wcieleń Hitmana. Akta zabójcy - kto jest kim w serii Hitman? Agent 47, ICA, The Saints
Maciej Kozłowski
16
- Akta zabójcy - kto jest kim w serii Hitman? Agent 47, ICA, The Saints
- Hitman
- Diana Burnwood
- Otto Wolfgang Ort-Meyer
- Klony
- Agent Smith
- Ojciec Vittorio
- ICA
- The Saints
- Arsenał
- Wiele wcieleń Hitmana
Wiele wcieleń Hitmana
Nad grami o Hitmanie pracował i nadal pracuje cały sztab ludzi – nie tylko programistów z IO Interactive, ale również wielu artystów i specjalistów w konkretnych dziedzinach. Prawdopodobnie najbardziej rozpoznawalną z tych postaci pozostaje Jesper Kyd – słynny kompozytor, który stworzył ścieżki dźwiękowe do dotychczasowych odsłon serii. Duński muzyk w umiejętny sposób połączył elektroniczne sample z chórami typowymi dla muzyki sakralnej, co pozwoliło na opracowanie wyjątkowo ciekawych i charakterystycznych kompozycji – rozpoznawalnych od pierwszego przesłuchania. Za jego przeciwieństwo (pod względem sławy) można natomiast uznać Davida Batesona, który odpowiada za charakterystyczny głos oraz wygląd głównego bohatera.
Hitman znalazł również swoje miejsce w literaturze – doczekał się dwóch adaptacji książkowych. Pierwsza, niewydana (oficjalnie) w Polsce – Hitman: Enemy Within – opowiada o walce Agenta 47 z konkurencyjną w stosunku do ICA organizacją Puissance Treize (Moc Trzynastu). Znajduje się w niej wiele ciekawych informacji dotyczących młodości bladego skrytobójcy oraz zasad działania jego pracodawców. Druga z nowel – Hitman: Potępienie – jest znacznie słabsza, a jej autor pogubił się w serii politycznych spisków i walk między niezbyt interesującymi postaciami (recenzję możecie przeczytać w naszym serwisie).
Agent 47 pojawił się również na kinowym ekranie – co nie było jednak zbyt dobrym pomysłem. Film Hitman, wyreżyserowany przez Xaviera Gensa, okazał się spektakularną klapą. Trudno się temu dziwić – scenariusz był równie siermiężny co gra aktorska głównego bohatera, a szereg nieścisłości względem oryginału tylko zraził fanów serii. Za jedyny pozytywny element tego dzieła można uznać scenę, w której dziecko gra w komputerową wersję przygód łysego zabójcy. Resztę lepiej sobie podarować.