Bez Lemmingów nie byłoby GTA 6. Niezwykła historia studia, które zaczynało w szkolnej sali do chemii
Zanim świat oszalał na punkcie GTA 6, miliony graczy zachwycały się zielonowłosymi stworkami, a ich twórcy - mocą komputerów Amiga. Oto historia DMA Design - studia, które przeszło długą drogę od klubu studenckiego, po prestiż nazwy Rockstar North.
- Wszystko zaczęło się od studenckiego kaca
- Nazwa, która nic nie znaczy
- Pod skrzydłami Psygnosis
- Gra tak genialna jak Tetris!
- Demolka dinozaurem w mieście
- GTA rodzi się w bólach i finansowym dołku
- GTA III już pod całkowicie nowym kierownictwem
Jaką siłę przebicia ma GTA 6? Taką, że nawet dość perfidny ruch wydawcy z tymczasowym zablokowaniem wyczekiwanego materiału z rozgrywki za paywallem subskrypcji Netfilksa nie wpłynął za bardzo na jego wizerunek i zarobki, nie licząc akcji z wyciekami fragmentów gry. Mimo że niewiele pokazano z samego gameplayu, mimo że nie było żadnych zwyczajowych sesji hands-on dla mediów, do początku listopada sprzedano grubo ponad 7 milionów kopii samych zamówień przedpremierowych, i to w dużej części tej droższej edycji. Gracze, niczym stado lemingów zmierzające na ślepo w jednym kierunku, ochoczo sięgnęło po swoje karty kredytowe na widok nowej produkcji Rockstara.
Zaraz, zaraz… stado lemingów robiące coś tłumnie? I mające związek z GTA? Dokładnie! Lemingi i GTA – bo bez jednego nie byłoby drugiego. I bez paru Szkotów, którzy w połowie lat 80. poznali się w sali do chemii w college’u w miasteczku Dundee. Oto historia powstania studia Rockstar North – winnych tego całego zamieszania wokół gry dekady pod tytułem GTA VI.
Wszystko zaczęło się od studenckiego kaca
Jest rok 1986. Młody programista, Mike Dailly, dowiaduje się o działającym w budynku Kingsway Technical College w Dundee studenckim klubie komputerowym, zwanym KACC (Kingsway Amateur Computer Club). Choć klub to dużo powiedziane. Była to sala od chemii, a by z niej skorzystać, każdy członek klubu musiał za każdym razem przynieść nie tylko swój komputer, ale także i monitor czy telewizor. I przypomnijmy, że to lata 80., a więc były to wielkie „kloce” z kineskopem CRT, często przywożone tam autobusem. Większość klubowiczów spotykała się, by dyskutować o nowych grach i kopiować je między sobą. Kilka osób miało jednak ambitniejsze cele, bardziej interesując się całym procesem tworzenia gier i programowania w Assemblerze.
Byli to: Steve Hammond ze swoim Commodore 64, Russell Key z ZX Spectrum, wspomniany Mike Dailly z Commodore Plus/4 oraz David Jones z jedyną, wyjątkową Amigą 1000. Mówimy tu o sprzęcie za astronomiczną wtedy kwotę około 1700 funtów, co dzisiaj dałoby sumę ok. 6500 funtów, czyli ponad 30 tysięcy złotych. W to właśnie Jones zainwestował część z 3 tysięcy funtów otrzymanych w ramach odprawy po tym, jak w czasie redukcji etatów dobrowolnie odszedł z firmy Timex, by zdobyć dyplom z informatyki. Amiga 1000 z pakietem Deluxe Paint II była wtedy absolutnym komputerem marzeń do tworzenia gier. Potrafiła generować grafikę niedostępną na inne platformy. Defender of the Crown na „tysiączce” ponoć powodował opad szczęki u wszystkich w całym klubie. Cała czwórka bardzo szybko się zaprzyjaźniła i skupiła nie tylko na graniu, ale i na tworzeniu swoich gier.
Tech dema i ACME Software
Każdy z nich dłubał coś swojego bądź z pomocą innych, a wspólnym punktem wszystkich prac nie było projektowanie gry jako takiej - od początkowego konceptu, do końca. Polegało to bardziej na skupianiu się wokół konkretnej technologii, pomyśle. Tworzono jakiś widowiskowy efekt: scrollowanie tła ekranu podczas strzelania, złożoną animację jakichś rysunków, ruchome sprite’y. Dopiero wokół tego budowano rozgrywkę i w końcu całą grę. Tak właśnie powstały potem ich dwa najważniejsze hity. Wiele z tych projektów powstawało jako „gra bez nazwy” (game with no name), co później było kontynuowane już przy oficjalnych pracach studia.
Podczas tego etapu gry na razie tylko kiełkowały w swych pierwszych formach. Warto jednak zwrócić uwagę na kilka istotnych wydarzeń. Po pierwsze: klub KACC został zamknięty, więc jego członkowie przenieśli się do innego, funkcjonującego w budynku Dundee College of Technology. To oznaczało nowe kontakty i nowe talenty, które później stanowiły trzon zespołu przyszłego studia. Po drugie – David na dobre porzucił programowanie na Spectruma i zajął się doskonaleniem umiejętności wyciskania czego się dało z Amigi, m.in. efektu paralaksy i płynnego scrollowania tła. Do chłopaków dołączył Tony Smith jako grafik, Jones rozpoczął pracę nad grą arcade w klimatach science-fiction o roboczej nazwie CopperCon 1, która pojawiła się nawet na okładce magazynu „Personal Computer World”. Na potrzeby artykułu Jones zmyślił na szybko nazwę firmy, jakiej przewodzi tworząc gry - ACME Software.
Od krzyków do piracenia – trudna fucha dźwiękowca
David Jones był kiepskim grafikiem, dlatego potrzebował Smitha, i jeszcze gorszym realizatorem dźwięku! Przy tworzeniu efektów dźwiękowych do CopperCon1 najpierw próbował nagrywać na taśmę swoje własne okrzyki „bum!”, „bang!”. Brzmiało to jednak tak fatalnie, że cała ekipa wybrała się do lokalnego salonu arcade. Podczas gdy jedna osoba grała w grę o nazwie Salamander, Jones zasłonięty resztą chłopaków trzymał mikrofon przy głośniku i nagrywał odgłosy z gry na przenośny magnetofon. Jakość była mizerna, ale i tak lepsza niż własne pokrzykiwanie do mikrofonu!
CopperCon 1 zapowiadało się naprawdę nieźle i Jones zaczął na serio myśleć, jak duże pieniądze może na niej zarobić. Problemem był jednak brak wydawcy. W tym momencie doszło chyba do punktu zwrotnego w historii. Najpierw bowiem pojawiła się firma Hewson, która nalegała, by z gry zrobić amigową wersję hitu Zynaps. Jones ostatecznie odrzucił wizję długofalowej współpracy, licząc na lepsze zarobki z zupełnie nowego tytułu na rynku, a poszukiwania zaprowadziły go do Liverpoolu, do firmy o nazwie… Psygnosis! Kto wie, co powstałoby w ich dorobku, gdyby przystali na propozycję Hewson.
W każdym razie od tego momentu prace ruszyły z kopyta, a gra otrzymała nowy tytuł – Draconia. Małym problemem były ambicje nowego wydawcy, by wydać wersję również na Atari ST. Na tym sprzęcie nie dało się bowiem zaimplementować płynnego przewijania tła z Amigi, Tony Smith musiał więc przerabiać grafikę, by z gry cieszyli się również atarowcy.



