Recenzja The Blood of DawnwalkerInteraktywna mapa Gothic RemakePoradnik do DawnwalkeraWszystko o Wiedźmin 3: Dziki Gon - Remaster
Szukaj...
Kolorystyka
Wyświetlanie

GRYOnline.pl:

Facebook GRYOnline.pl Instagram GRYOnline.pl X GRYOnline.pl TikTok GRYOnline.pl Podcast GRYOnline.pl LinkedIn GRYOnline.pl Forum GRYOnline.pl

tvgry.pl:

YouTube tvgry.pl TikTok tvgry.pl Instagram tvgry.pl Discord tvgry.pl Facebook tvgry.pl
1

Wróciłem po 20 latach i odnalazłem świat, w którym zostawiłem kawałek serca. World of Warcraft: Forever przywraca magię, której nie da się zastąpić grafiką

World of Warcraft Forever pozwolił mi wrócić do krain, w których zostawiłem serce – to piękny sposób relaksującą rozgrywkę, jeśli tylko skorzystamy z wolniejszego tempa gry. Oto historia o tym, jak życie powróciło do WoW-a.

Wróciłem po 20 latach i odnalazłem świat, w którym zostawiłem kawałek serca. World of Warcraft: Forever przywraca magię, której nie da się zastąpić grafiką

W Camp Narache tego wieczora było strasznie wielu ludzi. Tak wielu, że wyświetlane nad sylwetkami niebieskie imiona biegających (i zdecydowanie za bardzo muczących) graczy, przysłaniały imiona mieszkańców NPC-ów. Lokacje startowe przy premierze World of Warcraft Forever ożyły na nowo. Te dawno, bardzo dawno opuszczone miejsca, w których wciąż wiernie, niezachwianie, bez słowa sprzeciwu i skargi stoją starzy NPC przyjmujący nowych graczy w Azeroth i Kalimdorze, ponownie wypełniły się ruchem, głosem i zabawą. Do Camp Narache, do Bloodhoof Village i okalających wioskę łąk doliny Mulgore powróciło życie.

Dzień dobry, Mulgore! Jak dobrze tu wrócić.

Dzień dobry, Mulgore! Jak dobrze tu wrócić.World of Warcraft: Forever, Blizzard Entertainment, 2026.

WoW Forever dał – jak niegdyś Classic – możliwość odbycia wycieczki do przeszłości, w której już pozostaniemy, bo Forever inaczej podchodzi do rozwoju gry. Nie przechodzimy więc, jak w Classicu, ponownie drogi ku następnemu dodatkowi, ale zostajemy na oryginalnych kontynentach, które mają być z czasem rozwijane. Nie zabrakło również wielu zmian, które czynią grę bardziej współczesną lub po prostu przystępną. I choć wygląda to wszystko lepiej niż wyglądało w 2004 roku, tak wciąż czuć tę magię, baśniowość i zew dziecięcej przygody, którą wielu z nas rozpoczęło ponad 20 lat temu. Bo World of Warcraft: Forever to po prostu obietnica; będziesz bawił się tak, jak bawiłeś się kilkanaście lub kilkadziesiąt lat temu, a my ten świat tylko dopracujemy i rozwiniemy.

Początek nieprawdopodobnie olbrzymiej przygody

W Camp Narache więc tego wieczoru było wielu ludzi. Grull Hawkwind stał na środku niewielkiego obozu, który powstał, aby zebrać podróżników i skierować ich w odpowiednią stronę. Jest nieustannie zaczepiany przez dziesiątki graczy.

Camp Narache to lokacja startowa taurenów.

Camp Narache to lokacja startowa taurenów.World of Warcraft: Forever, Blizzard Entertainment, 2026.

Na środku obozu stoi kamienny, okrągły piec, a wokół niego wybudowano pięć charakterystycznych dla taurenów drewnianych chatek z dachem ze skóry. W jednej mieści się zbrojownia, w innej sklep, a w jeszcze innej młyn i piekarnia. Dwa wysokie barwne totemy informują nas, że znajdujemy się w miejscu zasiedlonym przez taurenów – rasę podobną do krów i byków, która żyje w zgodzie z naturą. Chatki są pięknie wykonane – głównie z solidnego drewna, skóry czy kości zwierząt. Wszystko, co da się znaleźć, zebrać, upolować i użyć. Ozdobiono je gdzieniegdzie – oprócz oczywistych plemiennych barw, figur i wizerunków – wiszącymi łapaczami snów i koralikami. W chatach skromnie – beczki, drewniane klatki, skóry i narzędzia. Za chatami można odnaleźć takie detale jak drewniane misy wypełnione wodą, zapewne do porannej czy wieczornej toalety. Coś, na co kompletnie nie zwracałem uwagi kilkanaście lat temu, ale co jednocześnie „po cichu” tworzyło wrażenie realnej, baśniowej, żyjącej wioseczki. To pewnie dziwne, ale lubię myśleć, że gdy w końcu się wylogujemy, NPC-e w wioskach zajmują się swoimi sprawami; kładą na drzemkę do hamaka, jedzą odgrzaną potrawkę, garbują skórę albo właśnie myją.

Nieopodal niewielkie wzgórze, a na nim cmentarz. Poza tym niewiele – na trawie leży skóra z bestii Kodo – kojarzonego z taurenami gada, którego darzy się w tych stronach szacunkiem, hoduje, używa przy pracy i poluje na niego. Obóz leży trochę pośrodku niczego – od kontynentu odgradza go pasmo gór oraz wielki mur z rozpiętej skóry. Daleko na zachodzie, oddzielona niemożliwymi do pokonania górami leży niebezpieczna, zasiedlona przez centaurów, wrogów taurenów, kraina Desolace, daleko na wschodzie sawanna Barrens – ziemie, którymi rządzą sprzymierzone z taurenami orki.

Grull Hawkwind na środku Camp Narache.

Grull Hawkwind na środku Camp Narache.World of Warcraft: Forever, Blizzard Entertainment, 2026.

Grull Hawkwind stoi więc w Camp Narache od 21 lat. Dzierżąc włócznię, wita każdego nowego taurena i daje mu pierwsze zadanie: „The Hunt Begins”, które polega na upolowaniu plainstriderów (przerośnięte strusio-dinozaury) i przyniesieniu 7 piór i 7 sztuk mięsa. Od czegoś trzeba zacząć ratować ten świat.

W głównej i odróżniającej się rozmachem chacie, charakterystycznej dla nomadycznych taurenów, mieszka przywódca obozu, Chief Hawkwind. On również da nam zadanie, „A Humble Task”, w którym poprosi o odnalezienie jego matki, która nie wróciła z okolicznej studni. On również gubi tę matkę od 21 lat. Przygoda w WoW zaczyna się więc zupełnie skromnie, w lokalnym wręcz wymiarze, w którym odnajdujemy się w wiosce i pomagamy jej mieszkańcom, co ma nas przygotować na wyprawę ku Bloodhoof Village i dalej do wspaniałej, górującej nad doliną Mulgore stolicy taurenów, Thunder Bluff (której w oryginale często nie byliśmy w stanie dostrzec przez wzgląd na niski poziom rysowania horyzontu).

Widoczne w oddali Thunder Bluff, stolica taurenów.

Widoczne w oddali Thunder Bluff, stolica taurenów.World of Warcraft: Forever, Blizzard Entertainment, 2026.

Camp Narache szybko opuścimy, aby nie wrócić tu już nigdy. Grull Hawkwind i inni mieszkańcy obozu nie będą nam mieli tego za złe. Ich rolą jest przecież nas wyprawić w podróż. Zostaną na swoich miejscach, aby witać kolejnych nowych graczy przez kolejne 10, a może i 20 lat. Bez skarg i narzekań.

Za wspomnianym murem leży Bloodhoof Village (Wioska Krwawego Kopyta) – pierwsza osada z prawdziwego zdarzenia i to w niej spędzimy znacznie, znacznie więcej czasu. Jest większa i przebywa w niej również więcej graczy. Znajdziemy tu kilkadziesiąt zadań do wykonania i prawdopodobnie wbijemy aż 10. poziom doświadczenia. Nauczymy się pierwszych profesji, wytrenujemy początkowe umiejętności dla naszej klasy postaci (w Forever, podobnie jak w oryginalnej grze i Classicu, umiejętności klas postaci musimy wytrenować za złoto u trenera), sformujemy pierwsze drużyny, aby szybciej wykonać oblegane questy, może nawet wstąpimy do gildii. No i zatrzymamy się przy sprzedawcach mountów – bestii Kodo – patrząc na nie zazdrośnie jak dzieci przylepione do wystawowych szyb cukierni, wiedząc, że nie siądziemy na ich siodłach aż do 40. poziomu doświadczenia. A to w Forever kawał, naprawdę kawał drogi.

Stara miłość nie rdzewieje – Blizzard sprzedaje nostalgię, marzenia i wspomnienia

Nowa mgła i ulewy to fajny dodatek przy eksploracji. Odrobinę odmienia to krainy, które dobrze znamy.

Nowa mgła i ulewy to fajny dodatek przy eksploracji. Odrobinę odmienia to krainy, które dobrze znamy.World of Warcraft: Forever, Blizzard Entertainment, 2026.

Pięknie udało się Blizzardowi oddać tamtego ducha. Choć technologia się zmieniła i zakres rysowania jest zdecydowanie większy, a modele postaci ładniejsze, i tak mamy wrażenie, że to ten sam, stareńki świat, w którym stawialiśmy pierwsze kroki. Mgła była obecna w oryginale, ale bardziej jako wynik sprzętowego ograniczenia. Teraz, już wolumetryczna, jest jednym z rodzajów pogody – może przykryć Bloodhoof Village, a wówczas z daleka widzimy tylko małe ogniki wskazujące nam drogę do wioski. Deszcz również wygląda lepiej (i brzmi! Wspaniale jest w czasie potężnej ulewy wejść do chaty i słyszeć, jak deszcz dudni o dach – a muzyczna oprawa wciąż działa na serce), a cała ta łąka, ta ogromna polana, po której biegają teraz dziesiątki, setki graczy polując na zwierzynę, sprawia dziwną, uspokajającą radość. Woda wygląda w końcu jak woda – pamiętacie, jak wyglądały rzeki i zbiorniki wodne w oryginale lub wczesnych dodatkach? No, w zasadzie to nie wyglądały. Teraz w końcu widać, że to rzeczywiście woda. Brakuje mi chyba tylko tekstur modeli i ekwipunku w wyższej rozdzielczości oraz dobrego skyboxa.

Mulgore to zielona, malownicza dolina – rozciąga się aż do samego Thunder Bluff. Choć tereny są ogromne, graczy było tylu, że i tak brakowało zwierzyny. Nie irytowało mnie to jednak szczególnie. Marsz i bieg bez mounta, bez buffa szybkości wpływa na moją psychikę kojąco (taureni otrzymali co prawda buffa „Plainsrunning”, który stopniowo zwiększa tempo biegu aż o 60%, ale bonus dezaktywuje się przy zatrzymywaniu, więc wykorzystamy go w zasadzie tylko w czasie powrotów do miast, aby oddać zadania). Zamiast rywalizacji i pędu ku jak najszybszemu wbijaniu poziomów, aktywuje mi się jakiś dziwne poczucie spokoju, rozluźnienia, sielskości, porządku i ładu. WoW w moim życiu często pełnił funkcję wentylacji głowy. Narzucał codzienną rutynę do wykonania, spowalniał mnie i wyciszał. Jeśli nie brałem udziału w raidach i nie wchodziłem w interakcje z rozmaitymi raidowymi bądź gildiowymi napinaczami, mogłem skupić się na powolnym wykonywaniu questów i podróży przez kolejne krainy. Forever swoim brakiem mountów, ograniczoną szybkością poruszania się oraz staroszkolnym podejściem do questów (przedmioty questowe z przeciwników wypadają dość rzadko) to potęguje.

Wstrętne aluchy biegną za przystojną krową.

Wstrętne aluchy biegną za przystojną krową.World of Warcraft: Forever, Blizzard Entertainment, 2026.

Nie śpieszę się z przejściem do następnej strefy, nie biorę udziału w żadnej rywalizacji. Ot, po prostu, odpoczywam, grając. I choć w Forever nie wprowadzono jeszcze housingu, pokuszono się o dodanie ciekawej mechaniki obozowania. Każdy z graczy może bowiem ustawić ognisko, a następnie – w zależności od wykonywanej profesji – dodać do niego rozmaite przedmioty, które obdarzą nas buffem. Są to na przykład namioty czy krzesła. Aby jednak tego buffa do statystyk dostać, musicie przy ognisku przesiedzieć całą minutę. Mechanika ta sprawiła, że w miastach czy wokół nich znajdziecie skupiska graczy, którzy siedzą przy ognisku, nierzadko przy tym zamieniając ze sobą parę słów. Gra stara się więc trochę nas wstrzymać, wytrącić z biegu i pośpiechu, chociaż na chwilę. Świetne!

Sadzawka w Thunder Bluff oblegana przez graczy. Po prawej stronie widać natomiast grupę graczy-kowali, skupioną wokół pieca.

Sadzawka w Thunder Bluff oblegana przez graczy. Po prawej stronie widać natomiast grupę graczy-kowali, skupioną wokół pieca.World of Warcraft: Forever, Blizzard Entertainment, 2026.

Tę sielskość wzmacnia oczywiście poczucie nostalgii. WoW dzisiaj, 21 lat po premierze, opiera się na sile nostalgii, a Forever robi to wręcz dobitnie. Ja pamiętam te krainy, mam z nimi rozmaite wspomnienia i teraz wracam do nich, jakbym wracał do siebie samego sprzed 20 lat. To wartość, którą nie dysponuje każda gra i Blizzard po Classicu zrozumiał, że może i powinien ją monetyzować.

Trudno do końca oddać, co czuje gracz, który decyduje się na taką formę rozgrywki – nieśpieszną, spokojną, relaksującą. Mnie długa podróż do Crossroads zwyczajnie odpręża. Widzicie, grę zainstalowałem w piątek 6 listopada, ale tak naprawdę zagrałem dopiero w niedzielę. Bo po drodze wydarzyła się sobota, 7 listopada w Krakowie. I WoW Forever pomógł mi choć trochę, choć na chwilę przenieść się do innego świata, w którym mogłem uspokoić głowę. Grałem od rana do późnej nocy. Czasami nawet nie questowałem, a znajdowałem brzeg jakiejś rzeki, aby przez godzinę w ciszy, samotnie łowić ryby.

Thunder Bluff żyje jak nigdy

Przywódca taurenów, znany z Warcrafta 3 Cairne Bloodhoof. Znajdziemy go w stolicy.

Przywódca taurenów, znany z Warcrafta 3 Cairne Bloodhoof. Znajdziemy go w stolicy.World of Warcraft: Forever, Blizzard Entertainment, 2026.

Dzięki zwiększonemu zasięgowi rysowania w końcu możemy dostrzec budynki Thunder Bluff. Do stolicy taurenów, wielkiego miasta wzniesionego na płaskowyżach, do którego dostać możemy się tylko przy pomocy wind (przy tych windach często znajdziecie ciała i szkielety graczy, bo to, cholera, mordercze windy są) przybywamy po zakończeniu zabawy w Bloodhoof Village i dla taurenów to pierwsza stolica, jaką odwiedzą – to tutaj również spotkamy pierwsze znane, legendarne postaci z historii WoW-a, np. Wielkiego Wodza, Cairne’a Bloodhoofa, którego kojarzyć możecie już z Warcrafta 3. To on zjednoczył rozproszone po Kalimdorze plemiona taurenów i dał początek Thunder Bluff. Cairne, jak wiemy, wiele, wiele lat później zginie w pojedynku z Garroshem Hellscreamem (którego to w pewnych kręgach nazywa się Piekłoryczem). Jego wciąż dość zielonego syna, Baine’a Bloodhoofa, mogliśmy spotkać chwilę wcześniej w Bloodhoof Village. Baine zastąpi ojca po jego śmierci.

Miasto robi wrażenie przepychem i rozmiarem, a przez wzgląd na specyficzny plan budowy bardzo łatwo się w nim zgubić. Przy samym wejściu od południowego Mulgore znajdziecie niewielką zarybioną sadzawkę, w której teraz, po premierze Forever, dziesiątki graczy jednocześnie łowią ryby. A poza tym setki, setki graczy biegają, stoją przy sprzedawcach i skrzynce na listy, tańczą, skaczą, prowadzą rozmowy lub krzyczą.

W samym Thunder Bluff nie zatrzymamy się na długo, ale w przeciwieństwie do mijanych wcześniej wiosek, do stolicy będziemy regularnie wracać. Z Thunder Bluff, gdy już będziemy gotowi, ruszymy w długą drogę do Barrens i Crossroads – znanej wioski orków pośrodku sawanny, w której spędzimy sporo czasu i w której – jest na to duża szansa – po raz pierwszy natkniemy się na drugą, wrogą frakcję graczy, Przymierze. Historia będzie prowadzić nas dalej, w głąb kontynentu, a nawet poza niego, ku brzegom Królestw Wschodnich.

Monetyzacja nostalgii – ale co dalej?

Piękne, kolorowe, znane wszystkim Crossroads.

Piękne, kolorowe, znane wszystkim Crossroads.World of Warcraft: Forever, Blizzard Entertainment, 2026.

Tak, fenomen tak WoW-a, jak również WoW-a Forever w dużej mierze opiera się na nostalgii. Gra się zmienia, ale pomimo usprawnień QoL nie zmienia się tak, abyśmy mogli powiedzieć, że to nowa gra. To stara gra. To bardzo, bardzo stara gra. Zasadnym pytaniem jest to, na czym oprócz nostalgii Blizzard planuje oprzeć istnienie Forever. Czy oprócz budowania na naszej pamięci i naszych wspomnieniach, czy oprócz biegania po krainach, które dlatego są piękne, bo pięknie je zapamiętaliśmy, Blizzard wie, jak sprawić, aby ten 21-letni staruszek przyciągnął nowe pokolenia? Bo nas będzie przecież coraz mniej. Metryka jest nieubłagana. Z kim bowiem siedzę przy tym ognisku w WoW Forever? Zamiast 15-letnich dzieciaków, siedzą ze mną i grzeją swoje kości zmęczeni 30- i 40-, a nawet 50-latkowie, którzy zamiast tony wolnego czasu mają rachunki do zapłacenia, problemy do rozwiązania, dzieci do odchowania.

Są przecież jakieś granice naszej pamięci i naszego sentymentu. W którymś momencie wielu z nas stwierdzi, że wystarczy tej wycieczki. A tych zupełnie młodych graczy, którzy mogliby przejąć pałeczkę, nie będzie, bo w sumie dlaczego miałoby być? A może… może tak już musi być i WoW dlatego będzie fajny, bo będzie stary. Świetny dla tych starych, ale dla młodych zbyt kanciasty, drewniany i toporny.

W WoW-a gramy z wielu powodów – niektórzy szukają po prostu multiplayerowego gameplayu, inni śrubują wyniki, analizując buildy. Jeszcze inni zwracają uwagę na historię, choć większość przeklikuje okienka z questami, patrząc co najwyżej na nagrody. Jedni szukają społeczności, inni podróżują samotnie, doraźnie dołączając do spontanicznych drużyn, aby szybciej wykonać żmudne zadanie. Są tacy, którzy uwielbiają PVP, a są i tacy, którzy go unikają jak ognia. Niezależnie od sposobu gry i tego, co sprawia nam największą satysfakcję, Azeroth mieści nas wszystkich. I robi to od wielu, wielu lat.

Gdzie recenzja?

Recenzja WoW-a Forever ukaże się najprawdopodobniej w grudniu, bo gra wymaga kompleksowego opisania, a żeby to zrobić, należy w tym świecie zwyczajnie zamieszkać na dłużej. Niektóre z kluczowych mechanik, jak np. raidy, wciąż są niedostępne w świecie gry.

World of Warcraft: Forever

World of Warcraft: Forever

PC
Data wydania: 5 listopada 2026
World of Warcraft: Forever - Encyklopedia Gier
8.4

OpenCritic

Oceń Grę
World of Warcraft

World of Warcraft

PC
Data wydania: 23 listopada 2004
World of Warcraft - Encyklopedia Gier
8.9

GRYOnline

8.6

Gracze

Oceń Grę

1

Maciej Pawlikowski

Autor: Maciej Pawlikowski

Redaktor naczelny GRYOnline.pl, związany z serwisem od końca 2016 roku. Początkowo pracował w dziale poradników, a później mu szefował, z czasem został redaktorem prowadzącym Gamepressure, anglojęzycznego projektu adresowanego na Zachód, aby w końcu objąć sprawowaną obecnie funkcję. W przeszłości recenzent i krytyk literacki, publikował prace o literaturze, kulturze, a nawet teatrze w wielu humanistycznych pismach oraz portalach, m.in. Miesięczniku Znak czy Popmodernie. Studiował krytykę literacką i literaturę na Uniwersytecie Jagiellońskim. Lubi stare gry, city-buildery i RPG-i, w tym również japońskie. Wydaje ogromne pieniądze na części do komputera. Poza pracą oraz grami trenuje tenisa i okazyjnie pełni funkcję wolontariusza Pokojowego Patrolu Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy.

GRYOnline.pl:

Facebook GRYOnline.pl Instagram GRYOnline.pl X GRYOnline.pl TikTok GRYOnline.pl Podcast GRYOnline.pl LinkedIn GRYOnline.pl Forum GRYOnline.pl

tvgry.pl:

YouTube tvgry.pl TikTok tvgry.pl Instagram tvgry.pl Discord tvgry.pl Facebook tvgry.pl