Szukaj...
Zaloguj się
Kolorystyka
Wyświetlanie
GRYOnline.pl:
tvgry.pl:
GRYOnline.pl:
tvgry.pl:
Świeżo wydany remake Ocarina of Time ponownie zwrócił uwagę graczy na starsze odsłony cyklu The Legend of Zelda. Gigantyczny sukces nowej Okaryny daje nadzieję, że w nowej formie powróci też jej mroczna siostra bliźniaczka: Majora's Mask.
Remake kultowego Ocarina of Time trafił do graczy pod koniec zeszłego tygodnia i z miejsca stał się hitem. Niesiony falą nostalgii zdecydowałem się wrócić na moment do innego tytułu z tej serii - odsłony wydanej niespełna dwa lata po OoT i stanowiącej bezpośrednią kontynuację tej produkcji. W tym retro-wspominkowym materiale porozmawiamy o mrocznej siostrze bliźniaczce „Okaryny” - The Legend of Zelda: Majora's Mask.
Tekst zawiera fabularne spoilery z gier Ocarina of Time oraz Majora's Mask.
Opowieść MM rozgrywa się niedługo po zakończeniu wydarzeń z „Okaryny”. Dla przypomnienia - po pokonaniu Ganondorfa, księżniczka Zelda odsyła Linka w przeszłość, by ten mógł w spokoju nadrobić stracone lata dzieciństwa. Chwilę po powrocie, towarzysząca bohaterowi wróżka Navi bez słowa odlatuje, pozostawiając chłopca samego.
Zobacz też:
Pięć milionów w 4 dni. Remake Zeldy z najlepszym startem w historii Switcha 2
Polacy mówią o „najmocniejszym Nintendo od czasów Pegasusa”. Kolejki na nocnej premierze nowej Zeldy w Polsce
Remake Zeldy z oceną 96/100 na Metacritic. To najlepiej oceniana gra 2026 roku, ale w tle czeka GTA 6 [Aktualizacja: premiera]
Majora's Mask otwiera scena, w której samotny Link przemierza zamglony las na grzbiecie Epony. Znienacka zostaje jednak zaatakowany przez Skull Kida - leśnego chochlika noszącego tajemniczą maskę, który kradnie Linkowi wierzchowca oraz Okarynę Czasu. W pogoni za łobuzem protagonista trafia do równoległej krainy nazywanej Termina. Ląd ten skazany jest na zagładę, gdyż zbliża się do niego upiorny księżyc, który za trzy doby spadnie na powierzchnię.
Link dzięki zdolności cofania czasu zmuszony będzie do ciągłego przeżywania pętli czasowej. W jej trakcie przyjdzie mu zwiedzić kolejną serię lochów, przywołać czterech Gigantów, którzy podtrzymają upadający księżyc, a także pokonać Skull Kida opętanego przez demoniczną maskę.
Towarzysząca Linkowi wygadana Tatl mocno różni się od łagodnej i pomocnej Navi.The Legend of Zelda: Majora's Mask, Nintendo, 2000.
Bezpośredni sequel w serii The Legend of Zelda wciąż stanowi pewne odstępstwo od zasady, jaką są luźno powiązane ze sobą odsłony. Rozwinięcie wątku Bohatera Czasu unika jednak prostego schematu kontynuacji. Zmagania Linka w Terminie w mojej opinii mniej przypominają „kolejną wielką przygodę herosa”, a jawią się raczej jako gorzki epilog umęczonego protagonisty. To ciekawe spojrzenie na archetyp herosa, który pomimo triumfu nad ostatecznym złem nie spotyka się z wieczną chwałą, a rzucony zostaje w dość ponure realia nowego wyzwania.
Bliska relacja z „Okaryną” jest o tyle ważna, że zakończenie tamtej gry stoi w centrum zeldowej mitologii, rozbijając linię czasu na trzy osobne ścieżki. MM stanowi w tym przypadku początek tzw. Child Era - gałęzi, w której młody Link ostrzega Hyrule przed spiskiem Ganondorfa, zanim to w ogóle dojdzie do skutku. Ta linia czasowa otwiera drogę ku późniejszym chronologicznie grom, w tym wydanym w 2006 roku Twilight Princess, które obok MM uznawane jest za najmroczniejsze odsłony cyklu.
W budowaniu specyficznego klimatu pomaga mocny, tonalny skręt, jaki omawiana gra zaliczyła względem swojej poprzedniczki. Ten wątek wymaga jednak osobnego rozwinięcia.
Klimat Majora's Mask mocno różni się od heroicznej opowieści znanej z Ocarina of Time. Zamiast epickiej przygody i walki z wielkim złym poznajemy Linka w jego najgorszym momencie - zagubionego i pozbawionego wszystkiego (w tym własnego ciała). Walka o ocalenie równoległego świata przed kataklizmem przypomina w tym kontekście desperacką walkę o przetrwanie.
Postać neurotycznego sprzedawcy masek jest wyjątkowo niepokojąca.The Legend of Zelda: Majora's Mask, Nintendo, 2000.
Przygoda Linka w Terminie wydaje się być definiowana przez specyficzne uczucie melancholii. Narracja sprytnie wykorzystuje mechanikę upływającego czasu, przez co w zadaniach i interakcjach z NPC nierzadko pojawia się motyw przemijania, a zachowanie niektórych postaci może zmieniać się w zależności od tego, w jakim dniu lub porze dnia je spotykamy.
W grze mocno wybrzmiewa poczucie zagubienia oraz straty. Towarzysząca protagoniście wróżka Tatl poszukująca swojego brata, niepokojący sprzedawca masek próbujący odzyskać tytułowy, demoniczny artefakt, czy wreszcie sam Link - zagubiony w obcym świecie bohater próbujący odnaleźć swoją zaginioną przyjaciółkę oraz stracone lata dzieciństwa.
Upiorny księżyc cały czas obecny jest na nieboskłonie, przypominając o nadciągającej katastrofie.The Legend of Zelda: Majora's Mask, Nintendo, 2000.
Wszystko to łączy się w ramach bardzo osobistej, nieco kameralnej opowieści stojącej w opozycji do epickiej poprzedniczki. W budowaniu odpowiedniego klimatu pomaga oprawa audiowizualna. Choć oparta na tym samym silniku co OoT, Majora wydaje się zdecydowanie mroczniejsza i bardziej przytłaczająca - skręcająca w chłodniejsze, ciemniejsze palety kolorów. Chyba najbardziej znanym wizualnym motywem kojarzonym z grą jest zresztą księżyc wyszczerzony w upiornym grymasie, nieustannie zbliżający się do powierzchni Terminy i stale widoczny na nieboskłonie. Wrażenie potęguje dodatkowo kultowa ścieżka dźwiękowa pełna niepokojących melodii oraz ikoniczne, dudniące dźwięki dzwonów z wieży zegarowej w centrum miasta, nieuchronnie sygnalizujące zbliżającą się tragedię.
Ubierając maskę do transformacji Link przejmuję duszę zmarłego właściciela.The Legend of Zelda: Majora's Mask, Nintendo, 2000.
Oczywiście „Zeldy” zawsze były grami przystępnymi nawet dla młodszych odbiorców. Nie ma więc mowy o żadnym przesunięciu w stronę faktycznego horroru. W ramach swojego cyklu Majora's Mask stanowi jednak pewien ewenement, stawiając na mroczniejszą, poważniejszą tematykę. Wydaje się zresztą, że gra zapoczątkowała w serii pewien efekt wahadła, gdyż kolejna „duża” gra, Wind Waker, wyraźnie zmieniła klimat opowieści, stawiając na pogodniejszą, kreskówkową stylistykę.
W swojej recenzji remake’u Ocarina of Time kilkukrotnie zwracałem uwagę na baśniowy klimat gry. Uważam, że w przypadku Maski Majory porównanie to również może być zasadne. Różny będzie jedynie typ baśni, do której się odwołujemy. Tam, gdzie OoT to archetypiczna opowieść o walce dobra ze złem, tam MM to baśń w aranżacji braci Grimm - pełna mroku historia, w której siostry Kopciuszka tracą palce, próbując ubrać szklany pantofelek.
Rozgrywka Majora's Mask zbliżona jest formułą do oryginalnego wydania Ocarina of Time. Wciąż do czynienia mamy z grą przygodową z dungeonami wypełnionymi zagadkami w roli głównej. Różnice tkwią jednak w szczegółach.
Głównym urozmaiceniem MM jest wspomniana wcześniej pętla czasowa. Data i pora dnia mają bezpośredni wpływ na rozgrywkę, determinując, jakie aktywności dostępne są dla gracza. To ciekawy motyw zmuszający do planowania kolejnych czynności i sprawnego manipulowania wyczerpującym się zasobem.
Niektóre zadania i aktywności korzystają z motywu upływającego czasu.The Legend of Zelda: Majora's Mask, Nintendo, 2000.
Innym ciekawym elementem są transformacyjne maski, pozwalające Linkowi przyjąć formę i umiejętności innej rasy (Gorona, Zora lub Deku). Nowe formy wykorzystywane są do rozwiązywania niektórych zagadek lub eksploracji miejsc niedostępnych dla młodego Hylianina.
Mniejszy obszar i ogólną skalę gry tłumaczy zapewne krótki okres produkcyjny (MM ukazała się na rynku w niecałe 2 lata po OoT). Termina w porównaniu z Hyrule wydaje się jednak znacznie gęstsza. Widać to przede wszystkim po jakości zadań pobocznych, które są znacznie ciekawsze i bardziej dopracowane niż w poprzedniczce.
Niestety, gra cierpi na wiele bolączek wczesnych gier trójwymiarowych, z których prawdopodobnie najbardziej uciążliwą jest brak swobodnego obracania kamerą. Maska Majory pierwotnie projektowana była z myślą o dość kuriozalnym kontrolerze Nintendo 64, który wyposażony był tylko w jeden analog, co boleśnie daje się we znaki nawet przy przeniesieniu układu sterowania na współczesne kontrolery. Do całości warto dodać uciążliwe manipulowanie ekwipunkiem i dość enigmatyczną strukturę zadań. Chętnym, nowym graczom zdecydowanie polecam okazjonalne wspomaganie się poradnikiem, by uniknąć niepotrzebnych frustracji.
Elementy platformowe bywają dość frustrujące.The Legend of Zelda: Majora's Mask, Nintendo, 2000.
Część z problemów rozwiązuje wydany w 2015 roku remaster na kieszonkową konsolę 3DS. Wersja ta wprowadziła sterowanie kamerą za pomocy drugiej gałki (w wersjach konsoli posiadających takową) oraz usprawniła zarządzanie ekwipunkiem z pomocą drugiego ekranu. Ta edycja gry bywa jednak często krytykowana przez zmiany w grafice oraz oświetleniu, które w opinii wielu graczy osłabiły mroczny charakter oryginału.
Najprostszym oficjalnym sposobem na przetestowanie gry jest dzisiaj zapewne zagranie w oryginalną wersję emulowaną na konsoli Switch w ramach usługi Nintendo Switch Online. Opcja ta niweluje problem związany z zakupem dość drogiej na rynku wtórnym (wersja na N64 potrafi kosztować 100 dolarów, zaś na 3DS – 40 dolarów, przy czym cena samej konsoli często sięga 1000 $) produkcji na wiekowe platformy. Należy jednak pamiętać, że dostęp do katalogu Nintendo 64 wymaga niestety droższej wersji subskrypcji wzbogaconej o tzw. Expansion Pack.
Świetne przyjęcie remake’u Ocarina of Time daje nadzieję na to, że w przyszłości doczekamy się również odświeżonej wersji Majora’s Mask. Wskazywać może na to zbliżony charakter obydwu odsłon oraz ich bezpośredni, fabularny związek.
Mam szczerą nadzieję, że z czasem cała dylogia Bohatera Czasu doczeka się pełnego odświeżenia. Pomimo wielu lat na karku, Majora’s Mask wciąż jawi się jako niezwykle oryginalna odsłona serii, eksplorująca mniej spotykane z perspektywy serii wątki. Pomimo gameplayowych archaizmów jest to historia warta poznania nawet dzisiaj.
GRYOnline
Gracze
OpenCritic
Gracze
OpenCritic
1
Autor: Adam Celarek
Grami interesuje się od najmłodszych lat. Absolwent filmoznawstwa i wiedzy o nowych mediach na Uniwersytecie Jagiellońskim, gdzie obronił pracę z zakresu ludologii. Pracę w GRY-Online.pl rozpoczął na początku 2023 roku. W redakcji pełni rolę autora poradników. Entuzjasta RPG-ów, nietuzinkowych gier indie oraz kompetytywnych tytułów e-sportowych (głównie bijatyk oraz gier MOBA). Poza grami interesuje się także papierowymi grami fabularnymi oraz karciankami kolekcjonerskimi. Miłośnik oldskulowej technologii i stylu retro.
GRYOnline.pl:
tvgry.pl:
Adam Celarek
