Marvels' Wolverine postawi na bezkompromisową przemoc, ale deweloperzy zaoferują coś dla osób stroniących od bardziej krwawych występów.
Marvel’s Wolverine pozwoli graczom ograniczyć krwawość starć w tym skądinąd „bezkompromisowo brutalnym” tytule ekskluzywnym na PlayStation 5, który nie powstaje jako sandbox z otwartym światem.
Jeśli ktoś miał wątpliwości co do tego, jak daleko studio Insomniac Games pójdzie z „gore” w swojej nowej superbohaterskiej produkcji, wczorajsza prezentacja rozgrywki na State of Play powinna rozwiać je zupełnie. Logan to stanowczo nie jest dobry chłopak z ulicy jak Spider-Man, dlatego w grze stary X-Man robi użytek ze swoich adamantowych szponów i nie oszczędza wrogów (ani ich kończyn oraz oczodołów).
To z pewnością wpisuje się w „idealną fantazję Wolverine’a”, którą chciało stworzyć Insomniac Games: gry dla dorosłych fanów superbohaterów Marvela, która nie stroni od kluczowego aspektu historii Logana, czyli przemocy.
Reżyser Mike Daly podkreślił to wywiadzie dla serwisu IGN, przy czym dodał, że twórcy nie chcieli też przesadzić i świat Marvel’s Wolverine ma pozostać „wiarygodny” i „sensowny”, by nie popaść w groteskę lub wręcz parodię z „bezcelowym” okrucieństwem. Główny bohater nie cacka się z wrogami i potrafi wpaść w szał (co jest wbudowaną mechaniką), ale też nie rozkoszuje się przemocą. Po prostu podchodzi do walki w „efektywny”, „nieustępliwy” sposób:
Z tą brutalnością jest jeden haczyk: nie może to wyglądać jak bezcelowe okrucieństwo i dawać wrażenia, że Logan czerpie z tego przyjemność, prawda? Tu chodzi o celowość. On jest po prostu zabójczo skuteczny i takie rzeczy [odcinanie kończy i głów – przyp. red.] mogą się zdarzyć jako skutek jego efektywności w walce.
Ostateczny efekt ma być, w ocenie Daly’ego, „bezkompromisowo brutalny”. To oczywiście zaleta dla tych, którzy mieli dość ugrzecznionych „Rosomaków” (nawet jeśli te wcielenia Logana nie wypadały źle). Niemniej deweloperzy wiedzieli też, że nie każdy gracz będzie fanem aż tak „bezkompromisowej” przemocy. Dlatego zespół podjął się trudnego zadania i od początku przewidział możliwość ograniczenia brutalności Marvel’s Wolverine jako opcję dostępności.
To bynajmniej nie była prosta sprawa. Tak, ograniczenie ilości posoki wylewającej się z wrogów to raczej względny banał, a i szatkowanie przeciwników w walce można jakoś ograniczyć. Sęk w tym, że przemoc jest zintegrowana z grą na praktycznie każdym poziomie, wliczając w to nieinteraktywne scenki przerywnikowe. W efekcie, jak to ujął Daly, ta funkcja jest o wiele bardziej skomplikowana, niż mogłoby się to wydawać, bo standardowo głowy i kończyny latają po ekranie tak w trakcie rozgrywki, jak i w cutscenkach.
Wracając do wspomnianej pokrótce mechaniki szału: każdy atak Wolverine’a będzie budował pasek furii, zwłaszcza specjalne, często szczególnie brutalne ciosy. Założenie jest proste, ale z lekko strategicznym aspektem: gracz będzie zachęcany do aktywnej walki z wrogami, by bohater wpadł w bojowy szał, a następnie będzie musiał utrzymać to agresywne podejście, by rozprawić się z jak największą liczbą przeciwników, nim wyczerpie się pasek furii.
Co jednak wymusi wspomniane strategiczne podejście, to regeneracja Logana, potężna, ale mogąca ulec przeciążeniu, jeśli skupi się on na walce, i doprowadzić do zawału (co skutkuje zgonem). Chyba że ma znacznie wypełniony pasek szału: wtedy można aktywować swego rodzaju zastrzyk adrenaliny i uleczyć się bez przerywania ataku. W efekcie będą dwa spektrum systemu walki: z jednej strony czasem trzeba będzie postawić na stałą, ale kontrolowaną ofensywę, z drugiej – czasem konieczne będzie bardziej taktyczne podejście, by zyskać nieco więcej ładunków szału.
Takie rozwiązanie to odpowiedź twórców na odwieczny dylemat fanów Marvela: jak zabić Wolverine’a, który czasem sprawia wrażenie niemal nieśmiertelnego ze swoją regeneracją (healing factor)? Oczywiście można by postawić na niemalże niezniszczalnego bohatera, ale to rozwiązanie równie rzadkie (nawet w dawnych, prostszych produkcjach), co trudne do zrealizowania w satysfakcjonujący sposób.
Na korzyść pomysłu Insomniac Games działa mnogość kanonicznych wersji Logana – oraz, jak to ujął Daly, możliwość zobaczenia z bliska, jak Logan leczy się z wyraźnie widocznych ran, z dziesiątkami rodzajów obrażeń, które zobaczymy na jego modelu. Przyda się to także, jeśli wyczerpią się punkty zdrowia: wtedy Wolverine będzie mógł zużyć nagromadzony szał, by wrócić do boju (o ile ma taki zapas).
Oczywiście musiały też paść pytania na temat podobieństw do poprzedniej gry studia w świecie komików Marvela. Tutaj studio postawiło sprawę jasno: Marvel’s Wolverine nie pójdzie śladami Marvel’s Spider-Man i zamiast jednego świata jako wielkiej piaskownicy Logan będzie podróżował, a historia ma być niczym jazda górską kolejką w zawrotnym, „komiksowym” tempie.
Tak więc rozgrywka będzie bardziej liniowa niż w poprzedniej serii IG. Niemniej twórcy zadbali, by każda lokacja oferowała coś więcej niż tylko jeden korytarz i samo wybijanie wrogów:
Mike Daly: Nie zamierzaliśmy tworzyć gry z otwartym światem ani wielkiego sandboxa. Tym, co chcieliśmy dostarczyć, jest przepełniona akcją i wielką intrygą, liniowa przygoda dla pojedynczego gracza, a misje mocno odzwierciedlają ten zamysł w swojej strukturze.
W wywiadzie wspomniano też o paru innych ciekawostkach, jak choćby okazjonalnych sojusznikach (działających autonomicznie, ale czasem pomagających Loganowi… albo kradnących jego zdobycz), opcji cichej eliminacji (co będzie możliwe, ale nie w każdej lokacji, choć gra nie będzie zupełnie zniechęcać do skradania) i innych grywalnych postaciach (tych zabraknie: to gra o Wolverine’ie i „w 100%” skupia się tylko na nim).
Są też wzmianki o fabule i konkretnym uniwersum, ale to już zostawiamy na wypadek, gdybyście woleliby nie dowiedzieć się za wiele przed premierą Marvel’s Wolverine 15 września wyłącznie na PlayStation 5.
Dziękujemy za przeczytanie artykułu.
Ustaw GRYOnline.pl jako preferowane źródło wiadomości w Google
1
Autor: Jakub Błażewicz
Ukończył polonistyczne studia magisterskie na Uniwersytecie Warszawskim pracą poświęconą tej właśnie tematyce. Przygodę z GRYOnline.pl rozpoczął w 2015 roku, pisząc w Newsroomie growym, a następnie również filmowym i technologicznym (nie zabrakło też udziału w Encyklopedii Gier). Grami wideo (i nie tylko wideo) zainteresowany od lat. Zaczynał od platformówek i do dziś pozostaje ich wielkim fanem (w tym metroidvanii), ale wykazuje też zainteresowanie karciankami (także papierowymi), bijatykami, soulslike’ami i w zasadzie wszystkim, co dotyczy gier jako takich. Potrafi zachwycać się pikselowymi postaciami z gier pamiętających czasy Game Boya łupanego (jeśli nie starszymi).
GRYOnline.pl:
tvgry.pl:
