Szukaj...
Zaloguj się
Kolorystyka
Wyświetlanie
GRYOnline.pl:
tvgry.pl:
GRYOnline.pl:
tvgry.pl:
Po „depresyjnej jesieni” w Liberty City studio Rockstar Games postanowiło przenieść nas w kolorowe, szalone lata osiemdziesiąte. Grand Theft Auto: Vice City to produkcja, która stała się wirtualnym symbolem tego okresu.
Latem 2002 roku stałem się szczęśliwym użytkownikiem komputera kupionego do nauki. Tak się jednak złożyło, że od jesieni 2002 wśród zainstalowanych na nim programów wspierających moją edukację prym wiodło Grand Theft Auto III, któremu poświęciłem poprzedni artykuł z niniejszego cyklu. Choć wiedziałem, że posiadacze PlayStation 2 w tym czasie zagrywali się już w następną pozycję spod tego szyldu, ja mogłem ją oglądać tylko na kanale Game Network (kto pamięta?). Tak było do późnej wiosny 2003, kiedy to w końcu i ja mogłem położyć na niej swoje ręce… i przepaść na kolejne setki godzin. Tą grą było oczywiście Grand Theft Auto: Vice City, które z perspektywy lat uważam za moją ulubioną część serii.
Na pierwszy rzut oka Grand Theft Auto: Vice City może jawić się niczym wielki dodatek do Grand Theft Auto III. I faktycznie, dzieło opracowane już pod szyldem Rockstar Games (po premierze GTA 3 DMA Design zostało przemianowane na Rockstar North) czerpało garściami z dorobku swojego poprzednika. Otrzymywaliśmy więc do dyspozycji żywy, otwarty świat (tym razem osadzony w szalonych latach 80. XX wieku), który reagował na nasze poczynania w dokładnie taki sam sposób jak Liberty City. Mogliśmy kraść pojazdy i inne maszyny (o czym za chwilę), rozbijać się nimi po ulicach, a także siać chaos przy użyciu broni palnej, patrząc, jak rośnie nasz wskaźnik poszukiwań (rzecz jasna przedstawiony w formie gwiazdek) i próbując przetrwać, mając na ogonie zastępy policji, FBI, SWAT czy wreszcie wojsko.
Zobacz też:
Odrobina fantasy działa cuda w kultowych odsłonach GTA. Marzenie graczy o podróżach między Vice City, San Andreas i Liberty City może się wkrótce spełnić
Kultowe GTA niespodziewanie otrzymało 25 zupełnie nowych misji fabularnych. „Ulice Vice City wciąż mają historie do opowiedzenia”
Weteran kultowych odsłon GTA szczerze przyznał, że nikt w Rockstar Games nie zwracał uwagi na tę pozornie ważną rzecz. Remaster GTA 4 „nie będzie łatwy”
Nie brakowało tu również kodów, które miałem spisane na kartce przez długie miesiące będącej stałym elementem wystroju mojego biurka. ASPIRINE (przywrócenie zdrowia i naprawa samochodu), THUGSTOOLS, PROFESSIONALTOOLS i NUTTERTOOLS (cheaty na trzy zestawy broni) czy wreszcie GETTHEREFAST, GETTHEREQUICKLY oraz GETTHEREVERYFASTINDEED (przywołujące szybkie samochody), BIGBANG albo LEAVEMEALONE (resetujące poziom poszukiwań) to polecenia, które wpisywałem wówczas na tyle często, że nawet dzisiaj jestem w stanie przywołać je z pamięci.
GTA: Vice City było jednak czymś znacznie więcej niż tylko odgrzewanym kotletem. Choć Grand Theft Auto 3 posłużyło za filar dla tego dzieła, to jednak autorzy z każdej strony obudowali go nową zawartością, przez co nie było tu mowy o żadnym deja vu.
Tytułowe miasto podzielono na dwie wyspy i szereg mniejszych obszarów, do których dostęp otrzymywaliśmy w miarę postępów w fabule (lub wcześniej, jeśli potrafiliśmy kombinować). Motorem gry były misje fabularne (o których więcej za chwilę), a towarzyszyły im liczne zadania i aktywności poboczne. Powracał tu zestaw znany z GTA 3, w ramach którego mogliśmy zabawić się w stróża prawa, taksówkarza, kierowcę karetki czy strażaka. Poza tym jednak tytuł umożliwiał wcielenie się w dostawcę pizzy, ćwiczenie umiejętności posługiwania się bronią w ramach specjalnych wyzwań na strzelnicy czy wzięcie udziału w rabunkach. Na tym nie koniec, bo w Vice City można było natknąć się również na wyścigi zdalnie sterowanych samochodów, off-roadowe zmagania, wyścigi uliczne (może to nie było NFSU, ale miały swój klimat!), a nawet wariację na temat destruction derby.
Znacznie wydłużyła się też lista samochodów i innych maszyn, za których sterami mogliśmy zasiąść. Do gry trafiły bowiem motocykle oraz w pełni funkcjonalne śmigłowce i samolot, dzięki czemu nareszcie mogliśmy spojrzeć na miasto z góry. A było co oglądać, bo Vice City było niebywale klimatyczną miejscówką, z gigantyczną plażą na wschodzie, ulicami rozświetlonymi blaskiem kolorowych neonów (po depresyjnej jesieni z „trójki” nie było tu śladu), rezydencją i studiem filmowym na pomniejszych wyspach oraz rozległym lotniskiem na zachodzie.
Głównym bohaterem GTA Vice City był Tommy Vercetti, którego poznawaliśmy w chwili, gdy zakończył piętnastoletnią odsiadkę. Protagonista niezbyt długo cieszył się spokojem, bo po wyjściu na wolność zaangażował się w nadzorowanie transakcji narkotykowej. Jak nietrudno się domyślić, ta ostatnia nie poszła po jego myśli, przez co na jego barkach spoczęło zadanie odzyskania towaru i pieniędzy.
Tak rozpoczynała się iście filmowa intryga, w ramach której poznawaliśmy kolejne barwne postacie (Lance Vance Dance!), angażowaliśmy się w wojny gangów i sami budowaliśmy swoją pozycję w tutejszym półświatku. To ostatnie poprzez realizację kolejnych zleceń oraz przejmowanie lokalnych biznesów (jak dyskoteka, która, co wówczas odkryłem z pewnym zdziwieniem, była czymś więcej niż tylko lokacją do urządzania krwawej masakry działkiem obrotowym) i wykonywanie powiązanych z nimi misji.
Ponadto choć obaj panowie mieli wiele cech wspólnych, to jednak Tommy Vercetti wyróżniał się na tle Claude’a z GTA 3 nie tylko wyglądem twarzy i zamiłowaniem do hawajskich koszul, lecz również umiejętnością mowy (jako pierwszy protagonista w historii cyklu). I to nie byle jaką, bo głosu udzielił mu sam Ray Liotta, znany chociażby z filmu Chłopcy z ferajny.
Co Vercetti musiał robić w ramach misji fabularnych? Oczywiście eliminować wskazywane mu cele, kraść pojazdy, bratać się z określonymi gangami i pozbywać się członków innych, a także stawiać czoła wyzwaniom, których nie spodziewalibyśmy się po gangsterze. Wybrane z nich były wyzwaniami przez wielkie „W”, a misja, w której kontrolowaliśmy zdalnie sterowany helikopterek, by przy jego pomocy rozmieścić ładunki wybuchowe na placu budowy, to dzisiaj prawdziwa legenda (ze względu na swój poziom trudności; nigdy nie zapomnę euforii, kiedy w końcu udało mi się ją przejść).
Wyżej wspomniałem o działku obrotowym, więc pociągnijmy jeszcze temat narzędzi pracy Tommy’ego. Protagonista mógł bowiem robić użytek z kastetu, szeregu rodzajów broni białej (kij bejsbolowy, nóż, piła mechaniczna), a także z szerokiego wachlarza broni palnej. Ten ostatni obejmował zarówno standardowe pistolety, rewolwery, shotguny czy karabiny, jak nieco bardziej wymyślne narzędzia mordu. Do naszej dyspozycji oddawano bowiem między innymi miotacz ognia, wyrzutnię rakiet bądź wspomniany już minigun będący moją ulubioną zabawką.
Siłę GTA: Vice City stanowił też (a może przede wszystkim?) soundtrack. Autorzy po raz kolejny oddali w nasze ręce stacje radiowe, które grały muzykę z przeróżnych gatunków. Moim faworytem było radio Flash FM, gdzie można było usłyszeć takie hity, jak Out of Touch, Japanese Boy, Billie Jean, Self Control czy Run to You. Mimo że dzisiaj to nie do końca moje klimaty (mówiąc delikatnie), to jednak setki godzin spędzonych w Vice City zrobiły swoje, przez co Flash FM bez trudu posłużyło mi za soundtrack w trakcie pisania niniejszego tekstu.
Grand Theft Auto: Vice City ukazało się w październiku 2002 roku na PlayStation 2, a w maju 2003 trafiło na PC. Listopad tego samego roku przyniósł natomiast premierę tej gry na Xboksie. Po latach Tommy Vercetti zawitał również na urządzenia mobilne z systemami iOS i Android. Dzieło Rockstara odniosło spektakularny sukces, wytyczając szlak dla swojego następcy, który miał przyćmić je pod względem rozmiarów i możliwości oferowanych graczom. Ale to temat na inną opowieść…
W chwili pisania tych słów Grand Theft Auto: Vice City w oryginalnej wersji można znaleźć jedynie w Google Play (gdzie kosztuje 20,99 zł) i App Store (gdzie wyceniono je na 24,99 zł). Na komputerach osobistych i konsolach w dystrybucji cyfrowej dostępne jest tylko wydanie Definitive Edition z odświeżoną grafiką.
Co zaś tyczy się używanych egzemplarzy fizycznych wydań – w zależności od wersji i stanu, trzeba za nie zapłacić od 70 zł w górę.
Retro Gaming
Cykl Retro Gaming rozwijamy od października 2023 roku. Polecamy teksty wchodzące w jego skład. Poniżej linkujemy do pięciu poprzednich odcinków:
GRYOnline
Gracze
Steam
Autor: Krystian Pieniążek
Współpracę z GRYOnline.pl rozpoczął w sierpniu 2016 roku. Pomimo że Encyklopedia Gier od początku jest jego oczkiem w głowie, pojawia się również w Newsroomie, a także w dziale Publicystyki. Doświadczenie zawodowe zdobywał na łamach nieistniejącego już serwisu, w którym przepracował niemal trzy lata. Ukończył Kulturoznawstwo na Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie. Prowadzi własną firmę, biega, uprawia kolarstwo, kocha górskie wędrówki, jest fanem nu metalu, interesuje się kosmosem, a także oczywiście gra. Najlepiej czuje się w grach akcji z otwartym światem i RPG-ach, choć nie pogardzi dobrymi wyścigami czy strzelankami.
GRYOnline.pl:
tvgry.pl:
Krystian Pieniążek
