Inner Chains

Gdy Inner Chains zaistniało w świadomości graczy, autorzy najsilniej promowali wyjątkowy styl wizualny swojego debiutanckiego dzieła. Czy pełna, ukończona wersja tego ciekawie zapowiadającego się FPS-a ma do zaoferowania coś więcej niż ładne obrazki?

Ta gra ma sporo wad. Cała narracja to jeden największy stek bzdur, jaki dany mi było usłyszeć w grach. Okazuje się zaletą, że przez większość rozgrywki nie rozumiemy napisów na malowidłach, bo totalnie nic sensownego na nich nie ma. Finałowy boss nawet słowem się nie odezwie, żeby coś rozjaśnić. Przez pierwszy rozdział kapturniki to nasi sojusznicy, tylko po to by w kolejnych z jakiegoś powodu atakować nas bez słowa.Jest tragedia, ale cutscenka wprowadzająca jest ładna, lokacje są ładne i klimat jak najbardziej jest, więc ten klimat to jest dokładnie to, dla czego się gra w tę grę. Szanuję za naturalistyczne wytłumaczenie działania mechanik gameplayu, punkty zapisu i kwiatki wskazujące drogę. Duży props należy się za design poziomów. Oczywiście wszystko jest liniowe, ale areny bardzo ładnie się rozwidlają i można do ważnych miejsc dotrzeć wielowa różnymi drogami, a przy okazji też można szukać schowanych pomieszczeń. Choć brakuje nagród za eksplorację. Znajdźki są właściwie 3 i są to screeny koncepcyjne. Teoretycznie nagrodą miały być te odnajdywane literki, ale na finał okazuje się, że pełno literek się powtarza, więc jak ktoś coś przegapił, to spokojnie ma drugą szansę je odnaleźć. No i to bieganie... nie można szybko eksplorować, bo po 3 sekundach nasz bohater dostaje ataku astmy i musi chodzić. Spory problem absolutnie i przez to gra jest bardzo powolna. Twórcy mieli ciekawy pomysł na walkę, by wykorzystywać przeszkody środowiskowe do niszczenia przeciwników, ale często to przerost formy nad treścią, no i one naprawdę nie robią aż takiej krzywdy wrogom, by specjalnie na nich polegać. Zwyczajne strzelanie jest najlepsze, zwłaszcza że amunicji i zdrowia raczej nie brakuje, ale to dobrze, bo grę przechodzi się płynnie i nie zawiesza się w danym miejscu. To prawda, że nic tu nie jest specjalnie dobre, strzelanie jakoś super satysfakcji nie daje. Przeciwnicy łykają masę pocisków i nijak ich to nie rusza, a nasze bronie błyskawicznie się nagrzewają, więc nazywanie tego fpsem to strzelanie sobie w stopę, a tak napisane jest na Steamie. Czy Scorn ma napisane, że jest fpsem? No nie, a Inner Chains to totalnie coś w stylu Scorna. Świetna podróż, mega klimat, tylko bardzo mało sensu w tym wszystkim. Nic nie jest jednak aż tak spartolone, żeby zabić przyjemność z gry, więc finalnie lepiej sprawdzić, niż nie sprawdzić.

Nie czytajcie recenzji, fajnie sobie postrzelać, pogłówkować lekko, pozbierać te litery. Grafika bardzo fajna. Jednak brak narracji jest dziwny i początek gdzie się tylko chodzi.

Gra pomimo toporności w strzelaniu i samym poruszaniu się ma swój klimat. Skończyłem ją w parę h znajdując wszystkie litery oprócz "x" ;) Bronie są 3 z alt strzałem, przeciwników kilku (1 boss!) z paroma rodzajami agresywnych roślin, także raczej biednie. Grafika i muzyka może być, ale u mnie coś się cięło na max ustawieniach mimo, że np. Destiny 2 działa bez zarzutu. Podsumowując gra na raz z średnioprzyjemnym gameplayem...

Grafika niesamowita? Przecież to nie wygląda jak na Unreal Engine 4. Jedyna gra z bajerami graficznymi, która tak naprawdę wyciągnęła wszystkie poty z tego silnika (pomijam jakość optymalizacji, chociaż u mnie gra działała bardzo dobrze mimo średniej karty) to Batman Arkham Knight. Inner Chains ma okropny design postaci, kanciaste, jak sprzed 7-8 lat. Tekstury bardzo słabej jakości. Z daleka może to prezentuje jakiś poziom, ale i tak wygląda to jak na wcześniejszej wersji silnika.I czemu nie można dać 1,2, 3 tej grze? Bo twórcy niby się starali? Dźwięk leży, AI leży, historia leży, muzycznie nawet nie buduje to klimatu. Wszystko praktycznie leży i na zachętę ludzie mają dawać 7-8? Na zachętę dają 2-3, by zobaczyli twórcy, że spartaczyli robotę i jak chcą sprzedaż gry i dobre noty to niech się przyłożą i wezmą za robotę, a nie tylko "Starają się".

Samą grafiką dla mnie dobrej gry się nie zrobi. 1h gry i ja podziękowałem nie ma sensu w to grać dla mnie to strata czasu i pieniędzy. Niby klimat fajny mroczny ale nie mam totalnie pojęcia o co w tej grze chodzi a tylko spacerowanie po mrocznych podziemiach ( czasem przyłożenie piąchą jak niedorobiony bokser ) zombiakowi samo z siebie jest bez sensu.Daję 1 punkt za grafikę bo jest naprawdę ładna a cała reszta w tej grze nie istnieje.

Inner Chains to pierwszoosobowa gra, strzelanka, choć nie kładzenie przeciwników jest tu kluczowe i nie fabuła - na co wskazuje szyfrowanie treści środowiskowych.Wprowadzenie jest niejednoznaczne. Świat przedstawiony jest kompletnie niezrozumiały. Cały "prolog" wlecze się w takiej formule ukazując Nam, niebezpośrednio, jakie tu panują zasady. Dopiero po dłuższej chwili, gra rozpoczyna się na dobre. Choć fabularnie gra zawodzi, to muszę przyznać, że "prolog" jest wyjątkowo sensowny! Ten moment, pozwala na dobre przyswojenie nowego i cudownie okropnego świata.Kreacja świata pochłania Nas od pierwszych minut wspaniałą prezentacją i idealnie dobranym tłem. Oczywiście zdarzają się błędy. Czasem tekstury "migotały", czasem ich brakowało (model z szachownicą), czasem przeciwnicy byli "zamuleni" albo pojawiali się tuż przed nosem. Podczas jednego z etapów, przejście nie zostało otwarte i trzeba było wyzerować stan zdrowia. Nieco szpecące są wszelkie stacje ładujące czy blokady, ale są czytelne i służą rozgrywce. Nie oszukujmy się, jest to świat złożony z ograniczonej ilości elementów i absolutnie nie jest to wiarygodne, nawet przyjmując daleko idącą fantastykę - to zwyczajny tor z przeszkodami coraz bardziej skondensowanymi. A mimo to, żadna inna gra (w ostatnich latach) tak mnie nie pochłonęła. Do tego anturaż jest zmienny i potrafi zaskoczyć, rozwidleniem czy otwartością etapu.Każdy przeciwnik jest tu bardzo dobrze zarysowany, czy to wizualnie, czy słuchowo. Na różnorodność zagrożenia nie można narzekać. Narzekać za to można na ich wytrzymałość. Z drugiej strony my też sporo potrafimy przyjąć na siebie, więc w sumie jest to sprawiedliwe. Warto więc działać metodycznie. Czasem można wykorzystać otoczenie i działać "po cichu" z dystansu.Ostatecznie mamy miotacze. Kolejno, pomijając gołe pięści, zdobywamy miotacz wiązek elektrycznych, miotacz płomieni oraz kłomiot, taki pistolet automatyczny miotający kły. Każde urządzenie ma praktyczne zastosowanie. Wiązką elektryczną, możemy na dystans uruchomić włącznik czy spowolnić przeciwnika. Ogniem możemy pozbyć się blokujących roślinek albo wypalić "chwasty". Kłomiot to jedyna broń, którą można wykonać łeb-strzał, ale tylko na zombiakach. Są też dodatkowe ulepszenia, które pozwalają wystrzelić kulę energii elektrycznej czy bombę ognistą a z pistoletu automatycznego wypluć naraz kilka pocisków niczym śrut z obrzyna. Warto jednak zaznaczyć, że i tu, w walce, należy podchodzić metodycznie. Bronie, mimo sporego zapasu amunicji i stosunkowo częstych stacjach ładujących szybko się przegrzewają.Gra trafiła dokładnie w mój gust. Klimat niepewności i złowieszcze grzechotania czy pluski oraz poszukiwania kolejnych literek, przysłużyły się rozgrywce, która promuje metodyczne czyszczenie kolejnych lokacji i utrzymywanie wysokiej koncentracji. Dałem się pochłonąć totalnie, za każdym razem, ledwo siadałem do gry a mijało 2 godziny (w sumie rozgrywka z szukaniem wszystkich literek to ok. 6 godz.). Owszem, mógłbym się poprzyczepiać, do treści, bezpodstawnych zagrywek w sekcjach fabularnych czy Beznadziejnie Obojętnego Starcia Specjalnego, ale nie widzę powodu gdy całość po prostu mi siadła. I nie mówię, że to ideał, ale chętnie bym sobie jeszcze pograł.