Recenzja Mouse: P.I. For Hire. Genialny styl, świetne dialogi i kilka dziwnych decyzji

Na tę grę wielu z nas czekało z niemałymi wypiekami na twarzy. Od kiedy do sieci trafiły pierwsze urywki pokazujące ten tytuł, Mouse: P.I. For Hire błyskawicznie trafiło na radary graczy i stało się jednym z najbardziej intrygujących niezależnych projektów na horyzoncie (aż 1,5 miliona graczy na Steamie dodało ten tytuł do swojej listy życzeń!). Obietnica połączenia estetyki animacji z lat 30. z brutalnością i dynamiką oldschoolowego boomer shootera zapowiadała istną bombę. Najważniejsze pytanie brzmiało jednak – czy za tym genialnym, viralowym wręcz pomysłem wizualnym kryje się pełnoprawna, wciągająca gra, czy może to tylko ładna wydmuszka, która szybko nudzi?

Mysi świat i mysie intrygi

Pozwólcie, że na start zanurzymy się w tym, co buduje tu największy klimat – w świecie i fabule. I od razu trzeba przyznać, że na pochwałę zasługuje samo prowadzenie historii, postacie oraz świetnie napisane dialogi. W grze wcielamy się w Jacka Peppera, prywatnego detektywa w mieście Mouseburg, który dość szybko zostaje wplątany w dziwną sieć intryg, zaginięć, morderstw i szemranych porachunków, mając do rozwikłania trzy tajemnicze sprawy.

Sercem tej opowieści jest bez wątpienia właśnie nasz główny bohater. Dialogi są pełne humoru, a kreatywne polskie tłumaczenie sprawia, że czyta się je z nieukrywaną przyjemnością. Wielokrotnie zachwycałem się tym, jak dobrze zostały przetłumaczone angielskie wtrącenia i słowne gierki dotyczące myszy i ukochanego przez nie sera (w różnej postaci). W tym wszystkim prawdziwą wisienką na torcie jest właśnie występ Troya Bakera w roli Jacka Peppera. Jego rzucane w trakcie gry komentarze wpadają w ucho, zupełnie nie męczą i zawsze celnie komentują to, co akurat dzieje się na ekranie. Nie gorzej wypadają postacie poboczne, które mają trafnie dobrane głosy i pasujące do nich kwestie dialogowe (również ze sporą dawką humoru).

Troy Baker w roli Jacka Peppera sprawdził się fantastycznie.Mouse: P.I. for Hire, Fumi Games / PlaySide, 2026.

Za to największą gwiazdą samej narracji jest system poszlak i rozwiązywania konkretnych spraw, które mogą (choć wcale nie muszą) być ze sobą jakoś powiązane. Wykonując kolejne misje, dowiadujemy się nowych rzeczy i powoli łączymy kropki, aby finalnie dowiedzieć się, kto i dlaczego stoi za obecnymi, mrocznymi wydarzeniami w mieście. Zamysł tego systemu jest bardzo dobry, a historia jest prowadzona wzorowo – nie brakuje tu ciekawych postaci, wielopoziomowych intryg i plot twistów.

Tutaj pojawia się jednak mój największy problem z tym elementem gry – mianowicie fakt, że gracz ma w tym wszystkim bardzo małą sprawczość. Jako detektyw spodziewałem się nieco większej swobody, tymczasem to nie działa tak, że musimy sami wpaść na to, co zrobić i gdzie pójść. Gra prowadzi nas po poszlakach jak po sznurku, a nasz faktyczny wybór sprowadza się w zasadzie tylko do tego, w które miejsce pójdziemy najpierw i jakiego skrawka historii dowiemy się wcześniej. Taki system dochodzeniowy oraz tak świetnie napisana intryga aż prosiły się o odrobinę więcej swobody i zachęcenia gracza do samodzielnego myślenia.

Prosta sprawa przerodzi się w skomplikowaną sieć intryg.Mouse: P.I. for Hire, Fumi Games / PlaySide, 2026.

Strzelanie jak do… myszy

Skoro wspomniałem o tym, że gra niespecjalnie wymaga od nas samodzielnego myślenia w kwestiach detektywistycznych, to płynnie możemy przejść do samej walki, przy której mózg również może odrobinę odpocząć. Absolutnie nie oznacza to jednak, że jest nudno! Rozgrywka w Mouse to przede wszystkim dynamiczny, oldschoolowy boomer shooter.

Do dyspozycji oddano nam satysfakcjonujący arsenał. Z jednej strony mamy tu sprawdzoną klasykę, taką jak pistolet, karabin maszynowy czy niezawodna strzelba. Z drugiej jednak twórcy idealnie wpasowali się w rysunkowe realia i dorzucili kreskówkowe wynalazki – potężną wyrzutnię kul, zamrażacz czy „naukowy” pistolet ogłuszający. Bronie mają różne efekty i naprawdę czuć ich moc oraz siłę destrukcji. Strzelanie daje masę satysfakcji, a całość dopieszczają pomysłowe power-upy – puszka szpinaku sprawia, że nasze uderzenia wręcz stają się zabójcze, a łyk kawy pozwala strzelać dosłownie z własnych palców. Co więcej, przeciwnicy mają różne animacje śmierci w zależności od sposobu ich zabicia, co dodaje starciom wizualnego smaczku. Na dokładkę każdemu z nich możemy zasadzić solidnego kopa, co wprawi ich w chwilowe ogłuszenie, a nam da czas na przeładowanie lub zmianę pozycji.

Niestety, o ile narzędzia zbrodni sprawdzają się wybornie, tak same cele pozostawiają trochę do życzenia. Wrogowie są za mało różnorodni i nie wymagają od nas zmiany podejścia w walce. Na naszej drodze stają myszy-gangsterzy, robo-myszy czy kultyści, ale bardzo szybko orientujemy się, że nowo napotkani oponenci to często po prostu wizualne reskiny tych poprzednich. Potyczki na arenach przypominają przez to trochę strzelanie do kaczek, które różnią się od siebie głównie ilością HP i tym, czy atakują z bliska, czy z daleka. Przeciwnicy nie wymagają stosowania różnych typów broni (a jeśli wymagają, to jest to absolutnie niezauważalne). Można do nich bezstresowo ładować ze swojej ulubionej giwery i każdy zginie bez najmniejszego problemu. Broń zmieniałem przede wszystkim wtedy, gdy zabrakło mi już amunicji.

Strzelanie do przeciwników nie zmienia się za bardzo w trakcie całej gry.Mouse: P.I. for Hire, Fumi Games / PlaySide, 2026.

Na szczęście wymiana ognia nadrabia samą płynnością, w czym ogromnie pomaga system dasha oraz fakt, że wrogowie poruszają się odpowiednio szybko. Pomiędzy starciami możemy też ulepszać nasz arsenał, choć cały system potraktowano tu raczej po macoszemu. Upgrade'y broni są bardzo proste i oferują przede wszystkim dodatkowy tryb strzelania. Pozwala to wprawdzie zabijać wrogów w nieco inny sposób, ale nie czułem, żeby ulepszenia były bardzo znaczące w kontekście samych potyczek. Zwłaszcza że docelowo i tak można prawie wszystko ulepszyć na maksa.

Oczywiście walka to nie tylko zadawanie obrażeń, ale też przyjmowanie ciosów, choć gra pod tym względem jest bardzo łaskawa – obficie sypie leczeniem i pancerzem, które znajdujemy na arenach. Zdrowie możemy regenerować na dwa sposoby – podnosząc z ziemi mikstury (animacja picia z butelki na krótką chwilę blokuje nam możliwość strzelania) albo posilając się kawałkiem sera, który nosimy przy sobie „na czarną godzinę”. W praktyce zasobów jest w tym świecie tak dużo, że niemal każde starcie kończymy z praktycznie pełnym paskiem HP i częścią pancerza.

A co z jakimiś grubszymi wyzwaniami? W grze znajduje się kilka walk z bossami. Trzeba przyznać, że są one względnie różnorodne pod względem wizualnym czy ataków samych bossów. Starć tych jest jednak niezbyt wiele, a one same nie wymagają od gracza niczego więcej niż rytmicznego robienia uników i ładowania w przeciwnika wszystkiego, co akurat ma się pod ręką. Żadnych skomplikowanych taktyk, po prostu czysta zręczność.

Genialne znajdźki i sekrety

Wiemy już, z czego strzelamy i do kogo strzelamy, więc warto przyjrzeć się temu, gdzie te wszystkie efektowne potyczki mają miejsce. Eksploracja i projekt poziomów to w Mouse temat dość specyficzny. Z jednej strony trzeba pochwalić twórców za różnorodność – podczas naszej przygody odwiedzimy między innymi operę, mroczne bagna, spowity mgłą las, cyrk czy tajemnicze laboratorium. Brzmi to rewelacyjnie, ale urok ten czasami odrobinę przygasa. Przez specyficzną, szarą paletę barw, miejscówki lubią się momentami zlać w jedno. Do tego projektanci nie zawsze zgrabnie poradzili sobie z granicami map. Zdarzają się słabo zamknięte przejścia i niewidzialne ściany, z którymi nic zrobić się nie da. Nie zmienia to jednak faktu, że pod kątem samej struktury mapy są raczej korytarzowe i zero-jedynkowe.

Lokacje są różnorodne, ale dość korytarzowe.Mouse: P.I. for Hire, Fumi Games / PlaySide, 2026.

To wrażenie „prowadzenia za rączkę” potęguje niestety sposób, w jaki zaimplementowano dodatkowe umiejętności ruchowe. Z czasem nasz bohater uczy się korzystać z ogona z hakiem, zyskuje możliwość wolniejszego opadania czy nawet biegania po ścianach. Brzmi to jak świetny przepis na parkourowe szaleństwo, ale w praktyce ich potencjał mocno rozczarowuje. Z tych gadżetów i zdolności możemy korzystać tylko i wyłącznie w ściśle wyznaczonych przez twórców miejscach. Gracz nie ma tu najmniejszego pola do popisu ani szans na kreatywne podejście do omijania przeszkód – ot, po prostu wciskamy odpowiedni przycisk tam, gdzie gra nam na to pozwoli.

Na szczęście dzięki takiej liniowości przez poziomy pędzi się płynnie, nie tracąc impetu i dynamiki strzelania. Nie trzeba tu nerwowo kręcić się w kółko i zastanawiać, gdzie teraz iść. A jeśli nawet przez ułamek sekundy złapiecie zawieszkę, to z pomocą przychodzi wbudowany system podpowiedzi pod klawiszem „M”, który szybko wskaże drogę prosto do celu.

Przejście całości zajęło mi około 11 godzin (zebrałem przy tym jakieś 70% znajdziek), ale twórcy zadbali o to, byśmy mieli co robić pomiędzy kolejnymi strzelaninami. System znajdziek wypada tu naprawdę świetnie, jak na dobrego boomer shootera przystało. Mimo liniowej zabawy węszenie po kątach wynagradza nas fantastycznymi przedmiotami – możemy zebrać figurki, które potem ozdobią półki w naszym biurze, gazety poszerzające lore świata, karty, a nawet fragmenty komiksu dopowiadającego historię Jacka.

W grze nie brakuje ciekawych znajdziek.Mouse: P.I. for Hire, Fumi Games / PlaySide, 2026.

A skoro o ukrytych miejscach mowa, warto wspomnieć o mechanice otwierania zamków. Twórcy zaserwowali nam tu bardzo zgrabną minigrę, w której sterujemy mysim ogonem wewnątrz małego labiryntu. Naszym zadaniem jest przeklikanie wszystkich zapadek i dotarcie do końca, ale żeby nie było zbyt łatwo, gra lubi dorzucić do pieca – czasem musimy zmieścić się w wyznaczonym czasie, czasem mamy ograniczoną liczbę ruchów, a nierzadko na nasz ogon czyhają ostre kolce do ominięcia. Miła odmiana między kolejnymi potyczkami.

Oprócz zwykłego „zbieractwa”, gra oferuje też zadania poboczne. Zlecają je NPC kręcący się w okolicach naszego biura. Nie są to może skomplikowane, wielowątkowe misje – polegają głównie na odszukaniu lub sprawdzeniu ukrytych miejsc podczas głównych zleceń – ale stanowią urozmaicenie i zachętę do zejścia na chwilę z głównej ścieżki. W nagrodę dostajemy gotówkę, którą możemy potem wydać na kolejne znajdźki, zapasy amunicji czy karty.

Największy grzech gry

I tak, szukanie ukrytych przedmiotów daje tu mnóstwo satysfakcji – one fantastycznie urozmaicają rozgrywkę, świetnie budują świat i aż chce się lizać ściany, żeby skompletować je wszystkie. Ale to właśnie w tym miejscu gra popełnia jeden, wręcz niewybaczalny grzech – całkowicie blokuje możliwość powrotu do wcześniejszych poziomów. Nie da się tego zrobić ani w trakcie przechodzenia kampanii, ani tym bardziej po jej zakończeniu.

Wyobraźcie to sobie – gracie w świetnego, dynamicznego boomer shootera, w którym ukryto całą masę genialnych sekretów, a gra nagle mówi Wam, że nie możecie powtórzyć żadnego z etapów. Brzmi jak absurd, prawda? A jednak w Mouse: P.I. for Hire to rzeczywistość. Jeśli ominiecie jakąś figurkę, komiks czy gazetę, to ona po prostu przepada na dobre. Zamiast zaimplementować standardowy wybór rozdziałów i pozwolić nam na swobodną powtórkę misji w celu wyczyszczenia mapy na sto procent, twórcy podjęli niesamowicie wręcz dziwną decyzję projektową. A co ciekawe, część pominiętych rzeczy możemy najzwyczajniej w świecie odkupić za gotówkę w przerwach między kolejnymi zadaniami.

To kompletnie zabija jakąkolwiek regrywalność i chęć ponownego przechodzenia gry, chociażby po to, żeby sprawdzić się na wyższym poziomie trudności. Co gorsza, to marnowanie potencjału ciągnie się aż do samych napisów końcowych. Po przejściu gry nie uświadczymy tu nawet żadnego ekranu podsumowania naszej detektywistycznej kariery, w którym moglibyśmy chociaż nacieszyć oko zebraną kolekcją i sprawdzić, czego nam brakuje. Gra po prostu się kończy, a my możemy co najwyżej wczytać ostatniego save'a z menu głównego, tuż przed finałem.

To strasznie frustrujące, bo Mouse to jedna z tych gier, w których po prostu chce się wyczyścić każdy kąt. Chętnie wróciłbym do wcześniejszych dzielnic Mouseburga, żeby pobawić się wymaksowanym arsenałem i dozbierać brakujące poszlaki i znajdźki, ale twórcy z jakiegoś powodu ucięli mi tę możliwość, nie wprowadzając do gry nawet opcji New Game+ (która zachowałaby już pozyskane upgrade’y oraz znajdźki).

Znajoma oprawa audiowizualna

Natomiast oprawa audiowizualna i ogólny kierunek artystyczny to absolutny strzał w dziesiątkę. Od razu trzeba tu wskazać głównego architekta tego sukcesu – gra czerpie pełnymi garściami z wczesnych animacji z lat 30., czyli charakterystycznego, ręcznie rysowanego stylu „rubber hose”. Estetyka momentalnie przywodzi na myśl kultowy Steamboat Willie z oryginalną Myszką Miki i jestem pewien, że dla wielu graczy to właśnie ten klimat – znany chociażby z hitowego Cupheada – będzie głównym powodem do zakupu. Twórcom idealnie udało się odtworzyć podobny klimat za pomocą projektów postaci, broni czy nawet najprostszych animacji. Z kolei samo połączenie tych dwuwymiarowych, ręcznie rysowanych elementów z trójwymiarowym otoczeniem to zabieg, do którego na samym początku trzeba się przez chwilę przyzwyczaić, ale który po chwili w ogóle nie kłuje w oczy.

Unikalna oprawa wizualna to ogromny atut tej gry.Mouse: P.I. for Hire, Fumi Games / PlaySide, 2026.

W budowaniu nastroju ogromną rolę odgrywa też warstwa dźwiękowa. Ścieżka muzyczna to małe mistrzostwo – utwór przygrywający w menu głównym wpadł mi w ucho tak mocno, że ciężko mi pozbyć się go z głowy. Z kolei podczas samej eksploracji i walki utwory idealnie wpasowują się w klimat lokacji i wręcz wzorowo nakręcają tempo do dynamicznego strzelania.

A jak to wszystko sprawuje się od strony technicznej? Ku mojemu zadowoleniu, optymalizacja wypada tu naprawdę nieźle. Gra działa płynnie i stabilnie (grałem na PC z RTX 4070 Super Ti, Ryzenem 7 7800X3D i 32GB pamięci RAM), choć nie obyło się bez drobnych potknięć – na przykład podczas zwiedzania portu uświadczyłem zauważalne spadki klatek na sekundę. Bardziej niż te pojedyncze chrupnięcia irytowały mnie jednak pewne niedoróbki w samym interfejsie. Czcionka użyta w oknach dialogowych jest dziwnie ściśnięta, co potrafi zmęczyć wzrok. O dziwo, w samych przerywnikach filmowych ten problem już nie występuje i wszystko wygląda znacznie lepiej.

Lokalizacja na plus, ale osadzenie tekstu w oknie dialogowym mogłoby być lepsze.Mouse: P.I. for Hire, Fumi Games / PlaySide, 2026.

Do listy technicznych grzeszków muszę też dopisać okazjonalne problemy z zapętlającym się dźwiękiem przy przechodzeniu do kolejnych kwestii dialogowych oraz incydentalne (do policzenia na palcach jednej ręki) blokowanie się wrogów na elementach otoczenia. Na szczęście z tymi ostatnimi dało się łatwo poradzić – zazwyczaj wystarczyło wycelować pod odpowiednim kątem, żeby ustrzelić zablokowaną mysz, więc obyło się bez frustrującego restartowania poziomu. Biorąc pod uwagę wszystkie te mniejsze mankamenty, ostatecznie i tak muszę przyznać, że pod kątem technicznym Mouse dowozi i działa bardzo solidnie, nie psując frajdy z rozgrywki.

Podsumowanie

Mouse: P.I. For Hire to produkcja, która od pierwszych zapowiedzi intrygowała swoim unikalnym, rysunkowym stylem, a po przejściu całości mogę z czystym sumieniem powiedzieć, że to gra, która dowozi na naprawdę wielu płaszczyznach. Oferuje nam spójnie wykreowany świat z niepowtarzalnym, mysim klimatem noir, naprawdę wciągającą historię detektywistyczną i prostą, ale satysfakcjonującą mechanikę prucia do wrogów. Do tego przy okazji muszę pochwalić ogólny balans rozgrywki – grałem na średnim poziomie trudności i uważam, że jest on wyważony wręcz idealnie. Zdarzają się momenty, w których trzeba się lekko spocić, ale gra nigdy nie wydaje się niesprawiedliwa.

Oczywiście, jak już wiecie, nie jest to tytuł bez skaz. Brakuje tu głębi w samej rozgrywce – zarówno w kwestii zbyt prostej walki, jak i iluzorycznego wpływu na śledztwo. Z kolei ten wspomniany wcześniej brak regrywalności i blokada powrotu do poprzednich poziomów to niezrozumiały strzał w stopę, który psuje zabawę łowcom znajdziek.

Koniec końców musimy jednak spojrzeć na ten tytuł przez odpowiedni pryzmat. To nie jest gra AAA od wielkiego studia, a mniejsza produkcja, która powstała w dość krótkim czasie i jest wyceniona na około 110 złotych. I powiem Wam szczerze – za tę kwotę to jest po prostu bardzo dobry tytuł i rewelacyjny powiew świeżości na rynku gier akcji. Mimo pewnych uproszczeń, bawiłem się tu znakomicie. Jeśli szukacie dynamicznej strzelanki z rewelacyjną oprawą, świetnymi dialogami i wciągającą opowieścią, to zdecydowanie warto.