Cuphead

Cuphead to najładniejszy powód, by rzucić padem w telewizorCuphead chodził za mną już od wielu lat, ale jakoś nigdy nie było okazji, żeby w niego zagrać. Po premierze Mouse: P.I. for Hire, które zostało okrzyknięte „polskim Cupheadem”, postanowiłem w końcu zmierzyć się z tą grą. I powiem tak: jest moc i jest tortura.Pierwsze, co rzuca się w oczy, to przepiękna, ręcznie rysowana grafika. Ochy i achy były już w 2017 roku i nic się nie zmieniło — ta gra wygląda obłędnie. To ten typ oprawy, który nigdy się nie zestarzeje. Bardzo podobają mi się projekty przeciwników: wygląd, animacje, dźwięki. Można się w tym naprawdę zatracić. Głównie walczymy tu z bossami, choć znajdą się też zwykłe poziomy, jest ich jednak niewiele, chyba sześć. Samych bossów, licząc DLC, jest ponad trzydzieści. Walki są pomysłowe, mają kilka faz i potrafią zaskoczyć. Fabuła jest prosta jak konstrukcja cepa: główni bohaterowie przegrywają duszę w kasynie i muszą spłacić dług. Tyle i aż tyle. Głupkowate, ale fajne xD. Gra posiada tryb co-op, więc za to duży plus. Klimat lat 30's od kreski, przez muzykę, po pokręcone pomysły na bossów siadł mi idealnie.No dobrze, ale co z poziomem trudności? Powiem tak: Cuphead nie wybacza błędów. To jedna z najtrudniejszych gier, w jakie grałem. Sama walka z bossem trwa około dwie minuty, ale nauczenie się taktyki to już godziny. Nieraz siedziałem nad jednym bossem kilka godzin. Oczywiście są też tacy, których pokonałem szybko. Pierwsza wyspa jest dosyć prosta, taka rozgrzewka przed piekłem. Prawdziwa jazda zaczyna się na drugiej wyspie i w DLC. W grze zginąłem 862 razy xD. Nieraz zdarzyło się, że padłem pod koniec starcia. Bywało też, że przeszedłem bossa na farcie, bo miałem szczęście, że coś mnie nie trafiło. Poradniki na YouTube jak pokonywać bossów mają po pół miliona wyświetleń. To już coś znaczy. Podsumowując: piękna i trudna gra — nie dla każdego. Niestety nie mogę jej polecić wszystkim. Mimo największych chęci większość graczy może odbić się od poziomu trudności i niechęci do powtarzania tego samego etapu wiele, wiele razy. Gra ma tryb uproszczony, ale w ten sposób nie da się jej ukończyć, trzeba przejść na poziomie zwykłym.Grałem na XSX i ukończyłem ją po 30 godzinach. To sporo jak na platformówkę, którą można przejść w godzinę, ale Cuphead to ten typ gry, gdzie uczysz się na pamięć ataków wroga. A bossów jest naprawdę dużo. Gra na konsoli nie posiada błędów.

+++Styl artystyczny, design postaci, animacje +++Muzyka dopasowana do stylu +++Zróżnicowani przeciwnicy ++Walki składają się z kilku zróżnicowanych faz ++Bossowie wymagają modyfikacji zdolności +Prosta historia pasująca do klimatu +Samoloty +Wzajemne wskrzeszanie się +Wysoki, sprawiedliwy poziom trudności +Prosta eksploracja i zarządzanie umiejętnościami --Część map nie jest dostosowana dla trybu dwuosobowego --Mało map pozbawionych bossów -Pauza przy odbiciu w trybie wieloosobowym -Zbyt podobny wygląd graczy -Brak historyjek dla wrogów -Brak szybkich map, opartych na elementach platformowych

Jeśli nie zagrasz w Cupheada dla jego dopieszczonej, wciągającej i piekielnie trudnej rozgrywki, możesz zechcieć zagrać w niego dla cudownej, starokreskówkowej oprawy audiowizualnej, pełnej absurdalnych animacji, z którą mam tylko taki problem, że w ogniu walki mało jest czasu, by ją odpowiednio docenić. Za to nie zestarzeje się nigdy.