Recenzja GTA 6Poradnik do GTA 6Interaktywna mapa Gothic RemakeWszystko o GTA 6
Szukaj...
Kolorystyka
Wyświetlanie

GRYOnline.pl:

Facebook GRYOnline.pl Instagram GRYOnline.pl X GRYOnline.pl TikTok GRYOnline.pl Podcast GRYOnline.pl LinkedIn GRYOnline.pl Forum GRYOnline.pl

tvgry.pl:

YouTube tvgry.pl TikTok tvgry.pl Instagram tvgry.pl Discord tvgry.pl Facebook tvgry.pl
282
10

Halo: Reach - recenzja gry

Coś się kończy, coś się zaczyna. Halo: Reach to ostatnia część niezwykle popularnej serii stworzona przez studio Bungie. Czy twórcy godnie pożegnali się z fanami?

Marcin Łukański

282

Bungie żegna się z marką Halo. Nie robi tego z wielką pompą, ale z klasą. Nie czyni tego niesamowicie efektownie, ale sentymentalnie. Halo: Reach to zwieńczenie prac firmy Bungie nad całą serią. Zwieńczenie bardzo udane i pozostaje jedynie żałować, że wszystkie części gry nie prezentowały się w ten właśnie sposób.

Halo: Reach pod względem fabularnym jest prequelem do całej trylogii. W grze wcielamy się w członka elitarnego oddziału Noble Team, który udaje się na planetę Reach. Oczywiście udaje się tam nie bez powodu – planeta atakowana jest przez rasę obcych i trzeba coś z tym zrobić. Bardzo szybko powierzchnia Reach przeradza się w potężne pole walki między ludźmi a Covenantami i okazuje się, że losy ludzkości spoczywają na barkach 6-osobowego oddziału, w skład którego wchodzi oczywiście gracz.

Nie oszukujmy się – fabuła nigdy nie stanowiła mocnej strony Halo. Owszem, uniwersum zdaje się być bardzo rozbudowane – w końcu pojawiło się już troszkę gier z tej serii, jednak jak na produkcję z gatunku SF jest to zdecydowanie za mało. Halo: Reach nie stanowi tu wyjątku. Mamy planetę, mamy artefakt, mamy rasę obcych i ludzi, a finalnie mamy wielki ognisty „kocioł” w samym środku. Tym niemniej kampania dla pojedynczego gracza w Reach jest zdecydowanie najciekawsza ze wszystkich w całej serii i składają się na to dwa podstawowe czynniki.

W grze znajdziemy kilka nowych rodzajów broni. Tutaj połączenieNeedlera ze snajperką.

Urozmaicenia nigdy za wiele i Reach się z tego idealnie wywiązuje. Nie każda misja w nowym Halo to gotowa wybuchnąć beczka, ale każda z nich jest przemyślana i w pewnym sensie jedyna w swoim rodzaju. W grze znajdziemy oczywiście standardowe „motywy” eksploatowane przez niemal każdą część Halo, jak na przykład jazda jeepem czy walka czołgiem, ale w przypadku Reach wszystko ma odpowiednią otoczkę i jest starannie dawkowane. W czasie kampanii nie czujemy ani przesytu jakimś konkretnym elementem, ani braku konkretnej rzeczy. Poszczególne misje – mimo dużego zróżnicowania – połączone są w bardzo logiczną, nieinwazyjną całość. Na przykład akcja „piesza” przeradza się w ofensywę z użyciem jeepa, potem przesiadamy się na pojazd latający, a na końcu wdzieramy po cichu do strzeżonego kompleksu. Jesteśmy świadkami beztroskiej destrukcji za pomocą czołgu i latamy między wysokimi wieżowcami miasta. Niszczymy statki przeciwnika w kosmosie, aby na końcu dobrać się do potężnego krążownika. Ratujemy cywili oraz własnych towarzyszy z drużyny. Uciekamy i walczymy o przetrwanie. Tak naprawdę w całej kampanii dla pojedynczego gracza można przyczepić się tylko do ostatniej misji, która jako jedyna posiada typowe „dłużyzny” i walki z całymi falami wrogów, a wszystko po to, aby sztucznie podnieść poziom trudności. Na szczęście wszystkie pozostałe misje są świetnie przedstawione, każdy ich element odpowiednio dawkowany, a podczas zabawy w ogóle nie czujemy znużenia. Bungie doszło do perfekcji w tworzeniu czystej akcji, która nie nudzi i nie przytłacza zbyt dużą ilością sztucznej efektowności.

Halo: Reach

Halo: Reach

PC Xbox
Data wydania: 14 września 2010
Halo: Reach - Encyklopedia Gier
Oceń grę

Drugi prymarny element kampanii to klimat. Co jak co, ale Halo nigdy nie trafiało do świadomości nie tyle europejskich co właśnie polskich graczy. Była to seria o stylistyce bardzo amerykańskiej, a przez to cukierkowej. Nie ukrywajmy – małe potworki strzelające pukawkami-zabawkami i rzucające niebieskie świecące granaciki nie należą do zbyt poważnych. Do tego dodajmy jaskrawą, bardzo specyficzną kolorystykę i otrzymamy coś na tyle odrzucającego, że Halo straciło swoją szansę u większości graczy, nim jeszcze pojawiło się na rynku. Bungie stopniowo korygowało wizerunek serii. Szczególny krok milowy poczyniony został przy okazji ODST, które zupełnie odcięło się od kapiącego zewsząd kiczu i uderzyło w bardziej mroczną nutę – przede wszystkim w wyglądzie uniwersum, chociaż fabuła również okazała się bardziej pesymistyczna. Halo: Reach to kolejny krok w kierunku zmiany wizerunku serii i – muszę przyznać – w pełni udany. Świat w grze jest zdecydowanie bardziej ponury, barwy są stonowane, a lokacje często spowite mrokiem. Specyficznej atmosfery dodaje odpowiednie oświetlenie, niesamowite przestrzenie oraz krajobrazy planety Reach. Nareszcie mamy wrażenie, że bierzemy udział w desperackiej wojnie, a nie w grze kolorków. Miejsca, które odwiedzamy, są świetnie skonstruowane. Natrafiamy zarówno na otwarte przestrzenie wypełnione oddziałami – czyli na coś, czego nie oglądaliśmy zbyt często w poprzednich częściach Halo – jak i na skryte w cieniu garnizony czy obozy przeciwnika nad jeziorami skąpanymi w promieniach zachodzącego słońca. Wszystko sprawia świetne wrażenie i zupełnie odcina się od całej trylogii, nie licząc oczywiście ODST.

Jetpack to jedna z nowych specjalnych umiejętności.

Jednak nie tylko przedstawiony w grze świat jest bardziej mroczny, ale również fabuła znacznie bardziej pesymistyczna, wręcz sentymentalna. Grając w Halo: Reach, naprawdę czujemy, że Bungie się z nami żegna i przedstawia grę nie tyle wybuchową, co grę z klasą. Historia planety Reach oraz drużyny Noble nie jest zbyt pozytywna, a raczej wręcz tragiczna. Jak już pisałem, fabuła całej serii nie należy do ambitnych, ale jeśli weźmiemy pod uwagę dramatyzm opowieści, Halo: Reach wysuwa się na czoło „spartańskiej” stawki. Przechodząc kampanię, niejednokrotnie łapiemy się za głowę i niejednokrotnie jest nam po prostu smutno z powodu zaistniałej sytuacji. Najnowsze Halo gra na naszych uczuciach, a nie na naszych nerwach. Ostatecznie – poprzez zmianę fabuły oraz stylistyki gry otrzymujemy produkcję, jak na realia całego uniwersum, niezwykle dojrzałą. Na tyle, że wspomnienia o kiczowatej przygodzie dla amerykańskich dzieci odchodzą w niepamięć, a my cieszymy się naprawdę świetnie przedstawioną, emocjonującą i czasami poruszającą rozgrywką.

Jeśli ktoś grał w ODST, od razu poczuje się jak w domu. Nie bez kozery zwracam uwagę na tę odsłonę, gdyż to właśnie w niej Bungie zapoczątkowało nowy dla serii system zdrowia. Poza automatycznie odnawialną tarczą mieliśmy również pasek energii życiowej, którą uzupełnialiśmy za pomocą apteczek. W Halo: Reach ten system powraca, chociaż i tak w czasie zabawy przede wszystkim polegamy na naszym pancerzu. Powracają również ograniczenia wprowadzone właśnie w ODST. Jako że nie gramy Master Chiefem, nasze skoki są trochę niższe oraz nie możemy w tym samym momencie nieść dwóch mniejszych rodzajów broni. Jeśli ktoś nie miał styczności z poprzednią częścią, to będzie musiał się na nowy system przestawić, ale nie powinno być z tym większych problemów i choć ograniczenia na początku mogą przeszkadzać, po pewnym czasie przestajemy na nie zwracać uwagę.

Poza zmianami zapożyczonymi z ODST w Halo: Reach znajdziemy specjalne umiejętności. W świecie gry przedstawione są one za pomocą małych dysków wyświetlających stosowny hologram. Możemy ze sobą „nieść” jedną taką zdolność i jeśli chcemy użyć innej, to musimy zrezygnować z obecnie posiadanej. W sumie mamy ich sześć: sprint, tarczę, hologram, osłonę, niewidzialność oraz jet pack. Umieszczenie sprintu jako specjalnej umiejętności może wydać się troszkę absurdalne (i w pewnym sensie jest), ale równocześnie wprowadza dodatkowe dylematy w czasie wyboru odpowiedniej zdolności. Możliwość szybkiego przemieszczania się bardzo często ratuje nam skórę, szczególnie gdy chcemy uniknąć ostrzału z broni wysoko kalibrowej. Tarcza to typowa chroniąca nas niebieska „bańka” znana z serii Halo i osobiście używałem jej najrzadziej. Z pewnością swoje atuty pokaże w trybie multiplayer, co zresztą już niejednokrotnie czyniła w poprzednich częściach. Hologram to nowość, która wysyła duplikat naszej postaci. Pozwala on zmylić przeciwników i wykorzystać ogólny chaos na naszą korzyść. Osłona powoduje, że zatrzymujemy się w miejscu, ale za to na pewien czas jesteśmy niewrażliwi na wszelkie ataki. Według mnie to zdecydowanie najbardziej przydatna umiejętność, umożliwiająca przetrwanie niejednej, zdawałoby się krytycznej, sytuacji. Niewidzialność działa troszkę inaczej w trybie multiplayer i w trybie dla pojedynczego gracza. W kampanii sprawia, że stajemy się niewidoczni, ale tylko wtedy, gdy stoimy w miejscu. W trybie multi dzieje się tak niezależnie od tego, czy stoimy, czy biegniemy. Oznacza to, że w singlu zdolność ta jest średnio przydatna. Jet pack to ostatnia ze specjalnych zdolności, a zarazem umiejętność, której trzeba użyć w kilku miejscach, aby dotrzeć do celu misji. Swoje atuty pokazuje jednak przede wszystkim w trybie dla wielu graczy. Warto zwrócić uwagę, że każda ze specjalnych zdolności ma określony czas działania i po jego wyczerpaniu musimy swoje odczekać, nim będzie dostępna ponownie.

W nowym trybie multiplayer mamy okazję wcielenia się w rasę obcych.

Dodanie do zabawy owych umiejętności może się wydawać zbędnym bajerem, ale w czasie przechodzenia kampanii szybko łapiemy się na tym, że co chwilę z nich korzystamy. Co ciekawe, używanie ich wydaje się zupełnie naturalne i błyskawicznie się z nimi oswajamy. Wnoszą one nie tylko wiele dynamiki do rozgrywki (nasi towarzysze też z nich korzystają), ale również wprowadzają nowe strategie w czasie walki. Wyraźnie widać, że jeśli Bungie decyduje się na coś nowego, to jest to element dokładnie przemyślany, a nie dodany tylko dla zasady. Zresztą nie ma co ukrywać, że poza sześcioma zdolnościami oraz kilkoma rodzajami broni nowości w samym systemie rozgrywki po prostu brak. Z jednej strony jest to zrozumiałe – Halo ma ogromną rzeszę fanów i zmienienie stylu zabawy mogłoby okazać się samobójem. Bungie, tworząc swoją ostatnią grę w tym uniwersum, nie mogło sobie na coś takiego pozwolić. Z drugiej jednak strony troszkę szkoda, że ten bardzo radykalny, wręcz konserwatywny styl rozgrywki nie uległ właściwie żadnym przeobrażeniom. Tak czy inaczej w Halo: Reach, tak jak w każde Halo, gra się wyśmienicie, szczególnie na wyższych poziomach trudności. Świetna konstrukcja misji i ich urozmaicenie tylko dodają smaczku i powodują, że bardzo trudno oderwać się od konsoli. Nie wspominając oczywiście o przechodzeniu kampanii w trybie współpracy, który jest swoistą wisienką na torcie.

Halo: Reach jest zdecydowanie najładniejszą odsłoną cyklu. Tekstury są pełne szczegółów, a świat bogaty w detale. Planeta Reach wygląda niezwykle ciekawie i naprawdę jest na czym zawiesić oko. Najnowsza część Halo to tak naprawdę pierwsza część serii, o której mogę z czystym sumieniem napisać, że jest po prostu bardzo ładna. Ścieżka dźwiękowa również nie pozostaje w tyle i w czasie zabawy przygrywają nam wpadające w ucho, klimatyczne i co najważniejsze – pasujące do gry motywy muzyczne.

Ten pan w tle właśnie używa tarczy.

W tym momencie powinien nastąpić obszerny fragment poświęcony trybowi multiplayer, który dla wielu stanowi najważniejszy człon tytułów z serii Halo. Niestety recenzowanie gier przed oficjalną premierą często posiada ten minus, że serwery nie są jeszcze uruchomione i multiplayera najzwyczajniej w świecie nie da się przetestować. Grałem w betę Halo: Reach oraz w tryb Firefight na targach, ale nie odważyłbym się oceniać tak rozbudowanego elementu gry po kilkunastu meczach. Zabawa była oczywiście przednia i jestem przekonany, że każdy fan Halo powita multiplayer w Reach z otwartymi rękoma. Tym niemniej na pewno warto wspomnieć o nowym trybie, w którym możemy wybrać stronę konfliktu. Wcielamy się albo w ludzi, albo w rasę obcych. Finalnie otrzymujemy coś w stylu Firefight, tylko z graczami po dwóch stronach barykady. W sumie od czasu Halo 3 tryb dla wielu graczy nie ulega większym zmianom, zatem każdy fan serii mniej więcej (a nawet więcej) wie, czego oczekiwać po Reach. Jeśli nie, to śpieszę z odpowiedzią – tej samej świetnej, wciągającej i niesamowicie grywalnej multiplayerowej jatki.

Halo: Reach to zdecydowanie najlepsza część z całej serii. Nie tylko najładniejsza, ale również obdarzona świetnym, pesymistycznym klimatem oraz zróżnicowanymi, przemyślanymi misjami w kampanii dla pojedynczego gracza. Co ciekawe, gra nie kończy się wielkim epickim wykopem. Bungie żegna się z tym cyklem bardzo sentymentalnie, niemalże z łezką w oku. Całkiem słusznie – firma stworzyła jeden z najbardziej rozpoznawalnych światów w swoim gatunku. Seria jest krytykowana przede wszystkim za amerykański wizerunek kiczu i patosu, ale jednocześnie rozpoznawalna na całym świecie. Halo: Reach to idealna szansa dla wszystkich, którzy nie sięgnęli po cykl Bungie z powodów – nazwijmy to – wizerunkowych. Tym razem mamy grę, której bliżej do naszej mentalności niż kiedykolwiek wcześniej. Może to dobra okazja, żeby przełamać opory i poprowadzić drużynę Noble w nieznane? Zapewniam, że warto, bo cała seria to ogromne pokłady grywalności, a Halo: Reach to najlepsze zwieńczenie ciężkiej, wieloletniej pracy, jakie sobie Bungie mogło wymarzyć.

Marcin „Del” Łukański

PLUSY:

  • zmiana stylistyki serii – mniej kiczu, więcej treści;
  • bardziej mroczna i pesymistyczna fabuła;
  • urozmaicone misje;
  • najładniejsza część cyklu;
  • niesamowicie grywalna.

MINUSY:

  • niewiele zmian i nowości w samej rozgrywce.

10

8.5
bardzo dobra

Halo: Reach

Coś się kończy, coś się zaczyna. Halo: Reach to ostatnia część niezwykle popularnej serii stworzona przez studio Bungie. Czy twórcy godnie pożegnali się z fanami?

Halo: Reach

Recenzujący:
Marcin Łukański
Platforma:
Xbox 360 Xbox 360
Data recenzji:
12 września 2010

GRYOnline.pl:

Facebook GRYOnline.pl Instagram GRYOnline.pl X GRYOnline.pl TikTok GRYOnline.pl Podcast GRYOnline.pl LinkedIn GRYOnline.pl Forum GRYOnline.pl

tvgry.pl:

YouTube tvgry.pl TikTok tvgry.pl Instagram tvgry.pl Discord tvgry.pl Facebook tvgry.pl