Recenzja Call of Duty: Modern Warfare 4. Po kilku słabszych odsłonach wreszcie dostałem CoD-a, który daje frajdę
Po dwóch mocno rozczarowujących odsłonach Call of Duty potrzebowało pilnej reanimacji. Modern Warfare 4 próbuje odwrócić złą passę widowiskową kampanią i nowym trybem DMZ. [recenzja zaktualizowana po przetestowaniu trybów multiplayer]
Activision czaruje nas w tytule, że to czwarte Modern Warfare, ale my dobrze wiemy, że tak naprawdę to już siódme, nie wspominając o paru remasterach i wersjach na stare konsole Nintendo. I nie ma się co oszukiwać. Po świetnym restarcie serii w 2019 roku, przygody kapitana Price’a i Task Force 141 zaliczyły spory spadek jakości. Nowa odsłona trzeciej części była wręcz fatalna, ale to i tak nic, bo zeszłoroczne Black Ops pokazało, że da się jeszcze gorzej! Call of Duty potrzebowało więc pilnej reanimacji, wręcz zaaplikowania sobie stim-shota i najnowsza odsłona zapewne powstawała z myślą, by tą złą passę w końcu odwrócić.
Aktualizacja i ocena
W zeszłym tygodniu mieliśmy dla Was tylko wrażenia z kampanii fabularnej; dziś, po ograniu wszystkiego, co oferują tryby multiplayer, wracamy z pełną wersją recenzji i oceną.
Czy to się udało? W zasadzie tak, o ile za punkt odniesienia weźmiemy inne odsłony tej serii, a nie gatunek strzelanin FPP jako całość. Modern Warfare 4 niczym nie zaskakuje, ale też nie rozczarowuje. Jest po prostu po solidnie wykonanym CoD-em według znanego szablonu, kolejnym jesiennym blockbusterem z wojenną demolką w stylu Michaela Baya. Da się odczuć, że znowu pochylono się nad tą częścią, włożono trochę pracy, a nie sklecano jej z jakichś resztek i kawałków DLC.
Ale w sumie jest też i mała niespodzianka w postaci trzeciego komponentu do kompletu. Przyzwyczailiśmy się już, że potrójny zestaw dostajemy zawsze przy okazji Black Opsa i trybu Zombie, a teraz i studio Infinity Ward dodało coś specjalnego w pakiecie – tryb DMZ, czyli rozgrywkę w stylu extraction shootera w uniwersum Call of Duty. To w zasadzie powrót tej formuły po dość średnio udanej próbie kilka lat temu. Tym razem wyszło to dużo lepiej. Mamy więc niezłą kampanię, multi prawie jak zawsze i o wiele bardziej dopracowany DMZ, czyli trzy CoD-y w jednym!
Nie o takiego Price’a walczyłem
Zacznijmy jednak od początku, czyli od przystawki w postaci kampanii singlowej. Fabuła w Modern Warfare 4 trochę stara się ciągnąć dwie sroki za ogon. Z jednej strony powraca do absolutnych korzeni i początków serii Call of Duty, prezentując nam zupełnie nową historię i losy zwykłego, szeregowego żołnierza, walczącego u boku swoich towarzyszy w wielkim konflikcie. Równocześnie mamy przeplatany, w zasadzie osobny wątek kapitana Price’a i Task Force 141, który jest bezpośrednią kontynuacją wydarzeń z trzeciej części.
Coś tam niby te dwa motywy łączy, ale chyba trochę tak na siłę. Miałem nawet wrażenie, że twórcy zdawali sobie sprawę, że po tym, co zrobili z fabułą Modern Warfare do tej pory, daleko na tym nie zajadą i starali się naprawić niedociągnięcia nową historią wojenną. I to naprawianie właśnie wyszło najlepiej, bo zdecydowanie bardziej przypadły mi do gustu misje opowiadające o inwazji Korei Północnej na Południową niż te o krucjacie Price’a.
Na początku wydaje się nawet, że chyba nie będzie źle, bo jako Price rozpoczynamy od niezwykle klimatycznej wizyty w nocnym klubie w Nowym Jorku. Pulsujące światła, dobra muza, niezwykła immersja dzięki kamerze FPP i tłumy w klubie, przez które się przedzieramy. Zamiast jednak ciekawej eksploracji i budowania napięcia, misja szybko przekształca się w zwykłe pranie po pyskach, i to bardzo słabo wykonane.
Mechanika walki na pięści, i raz na noże, to chyba najgorsza rzecz w kampanii. Wygląda naprawdę słabo i sztucznie, tempo akcji jakby skakało od normalnego do nienaturalnie przyspieszonego i jeszcze jest dopakowane sekwencjami QTE. Fabularnie wątek Price’a też mi się nie spodobał, nie spinał, w ogóle nie przypadła mi do gustu wizja scenarzystów w kreowaniu „mrocznego Price’a”, jak go nazwali. Jego historii nie ratuje nawet skrzętnie ukrywana przed premierą gry epizodyczna rola Madsa Mikkelsena, który cały czas ma taką samą, kamienną twarz i niewiele mówi.
Jest filmowo, jest kontrowersyjnie
Na szczęście więcej czasu spędzimy z szeregowym Parkiem z Korei Południowej i jego ekipą. Zaczyna się wyjątkowo i pomysłowo, bo od spokojnej wizyty piechoty morskiej w lokalnej „Żabce”. Widok obwieszonych sprzętem taktycznym żołnierzy z koszykiem zakupów chodzących po alejkach naprawdę wyróżnia się niezwykłym kontrastem, niemal zderzeniem dwóch światów. Szkoda tylko, że inni klienci to posągi, bez żadnych interaktywnych reakcji. A oprócz tego kampania, jak zawsze, serwuje nam swój „zestaw obowiązkowy” z fastfoodowego menu, czyli misje, w których jest osłanianie snajperką, katastrofa lotnicza, cicha eliminacja z noktowizorem, prucie z karabinu maszynowego ze śmigłowca, inwazja na plażę w stylu Szeregowca Ryana, rajd wzdłuż pasa startowego i coś kontrowersyjnego, w stylu misji „No Russian”.
A skoro mamy motyw inwazji Korei Północnej na Południową, to kontrowersje polegają na scenach postępowania władz totalitarnego reżimu z ludnością cywilną. Są rzeczywiście mocne i w dodatku stawiają nas w samym środku wydarzeń, dając nie tylko moc działania, ale i moc wyboru, choć tu twórcy byli trochę złośliwi wobec gracza. W każdym razie wyszło nieco lepiej niż przy wyborach w misjach z Price’em, bo tam decyzje polegają na tym, że jedna właściwa popycha fabułę do przodu, a inne powodują natychmiastowy zgon – po co coś takiego dodawać w ogóle?
Far Warfare 4
Generalnie w kampanii singlowej zobaczymy więc dużo znajomych motywów, dużo wybuchów i jeszcze więcej znajomego strzelania do wyskakujących bez końca wrogów, dopóki nie dotrzemy do miejsca triggerujacego kolejny skrypt. Czymś za to względnie nowym, albo raczej pożyczonym z Black Opsa, jest zabawa koncepcją przy projektowaniu poziomów w postaci kolejnej wariacji przeniesienia klasycznego Froggera do uniwersum Call of Duty. Mieliśmy to w ostatnim Black Ops 7 i teraz też powraca w znacznie mniej surrealistycznej wizji.
Ale wśród tych wszystkich korytarzowych misji jedna mocno się wyróżnia. Rzuca nas na dużą, otwartą mapę i daje pełną swobodę. Nie, żeby było to coś nowego w Call of Duty, bo od kilku odsłon jest to sposób na łatanie braków i wydłużenie czasu trwania kampanii. Tyle, że w każdym poprzednim przypadku te misje były bardzo słabe, zrobione „na kolanie”. Aż zbyt wyraźnie było widać, że to wycięte na szybko kawałki z darmowego Warzone, wplecione do trybu singlowego.
Tym razem jest zupełnie inaczej. To w pewnym sensie pierwsze kroki w oswajaniu gracza z nowym trybem DMZ, jednak misja Stranded nie daje wrażenia wyciętego na szybko kawałka multi, tylko pełnoprawnej gry singlowej w otwartym świecie. W zasadzie to daje nawet wrażenie konkretnej gry - Far Cry’a 4 przez scenerię zimy w górach, nową mechanikę wspinaczki i łączące się z nią, totalnie ubisoftowe wieże, których zdobycie jest małą, wspinaczkową łamigłówką. Farcry’owe jest także zdobywanie wrogich posterunków, możliwość korzystania z pojazdów, oznaczanie wrogów dronem, nie zabrakło też systemu szybkiej podróży.
Sama rozgrywka jest naprawdę dobrze przemyślana. Mamy trzy cele do zdobycia bez presji na to, kiedy i w jakiej kolejności do nich podejdziemy. Możemy to zrobić od razu, a możemy też zająć się zwiedzaniem okolicy i zdobywaniem lepszego wyposażenia. Startujemy bowiem z bardzo podstawowym sprzętem, by z czasem znaleźć i craftować nowe spluwy i gadżety za pomocą zbieranych zasobów. Eksploracja mapy wciąga, bo nie polega wyłącznie na szukaniu skrzyń. Są różne obiekty, opuszczone domy, notatki, które odkrywają kolejne rzeczy na mapie, ukryte kody do zamkniętych kontenerów, no i poczucie, że z każdym rajdem stajemy się mocniejsi, co widać także po zmieniających się rzeczach w naszej bazie wypadowej.
To jakby zupełnie osobna, mniejsza gra w większej. Można tu spędzić naprawdę sporo czasu, a można zaliczyć wszystko szybciej i po ukończeniu kampanii wrócić, by oczyścić mapę z wszelkich sekretów. Może nie ma w tym nic nowego, nic odkrywczego, ale po raz pierwszy w Call of Duty to romansowanie trybu single player z rozgrywką w otwartym świecie wyszło nieźle, bez powodów do wstydu.
Escape from DMZ
I w zasadzie wszystkie te słowa odnoszą się do nowego-starego trybu DMZ, czyli mieszanki ARC Raiders i Escape from Tarkov w uniwersum Call of Duty na mapie koreańskiej strefy niczyjej Hajin. Kampania oraz pierwsza misja w DMZ wprowadza nas w kontekst fabularny miejsca i wydarzeń oraz tego, co mamy tam robić. A mamy pozyskiwać zaawansowane technologie militarne w strefie zagrożonej promieniowaniem radioaktywnym, rywalizując o to z innymi frakcjami i przede wszystkim – przetrwać każdy rajd!
Mam za sobą setki godzin w Tarkovie od początków wersji alfa tej produkcji i od razu rzuciły mi się w oczy liczne podobieństwa oraz zapożyczenia skopiowane wręcz jeden do jednego. Z wyjątkiem naszej bazy wypadowej, która niepotrzebnie wymuszając zmianę widoku na kamerę TPP, natychmiast kojarzy się z wynalazkiem z multika Call of Duty: World War II. Bazę również da się rozwijać, ulepszać o nowe stanowiska, choć nie jest to tak widowiskowe i klimatyczne jak w Tarkovie. Duże podobieństwa widać również w systemie leczenia, obiektach, które można przeszukiwać, mnóstwie kluczy, które gdzieś otwierają jakieś drzwi i wielu innych rzeczach.
DMZ robi też niektóre rzeczy o wiele lepiej: są to na pewno questy, misje i dynamiczne zadania. Przed rajdem możemy sobie wybrać, czy chcemy wykonać misję wzorowaną na tych z kampanii singlowej, np. okraść wielki skarbiec w opuszczonym kasynie, zdać się na dynamiczne zadania losowe, czy też swobodnie eksplorować mapę. Zamiast pójścia na łatwiznę z samym zbieractwem i eliminowaniem celów, misje w DMZ przypominają singla - szkoda więc, że na początek jest ich niewiele. Tu mamy połączyć przewody, tu ogarnąć generator albo poszukać kodu otwierającego drzwi. Widać, że robili to ludzie otrzaskani z kampaniami fabularnymi CoD-a. Czasem można się nawet zatracić w tych zadaniach i zapomnieć, że zegar tyka, a w wyznaczonym czasie trzeba zameldować się na miejscu ewakuacji, Oczywiście o ile wcześniej ktoś nas nie odstrzeli. Wydostanie się z lootem z Hajin za każdym razem będzie bowiem wymagało albo zgranej ekipy, albo dużych umiejętności i szczęścia – bo oprócz gąbek AI na pociski można się też natknąć na innych graczy.
Ktoś zapomniał o PvE
A przedwczesny zgon zdarza się dość często. Z jednej strony – taka uroda extraction shooterów, z drugiej, są w DMZ rzeczy trochę irytujące, jak choćby lokacje, w których osaczają nas eksplodujące robo-psy wymagające całego zapasu magazynków do zlikwidowania. Liczyłem, że DMZ będzie grywalne w pojedynkę, ale jednak w ekipie, choćby randomów, szanse na ukończenie rajdu są większe. Bardzo dziwię się więc twórcom, że nie dodali opcji rozgrywki wyłącznie PvE. W Tarkovie takie rozwiązanie okazało się bardziej popularne niż PvEvP. Dla mnie osobiście to największa wada DMZ; nic dobrego nie mogę też powiedzieć o beznadziejnym, niewygodnym interfejsie UI, zwłaszcza w bazie. Bez względu jednak na dokuczające detale, DMZ daje wrażenie dużej, osobnej gry, którą dostajemy w pakiecie. Imponuje dobrze zaprojektowaną mapą, świetną eksploracją i zróżnicowanymi zadaniami. Potrafi dać sporo frajdy i zajęcia na kolejne dziesiątki godzin, jeśli bieganie w kółko 6 vs 6 w tradycyjnym multi już tak nie bawi.
Kolejny rok, kolejna porcja multika CoD
No właśnie. Dzięki wciągającemu extraction shooterowi, zwykłe rozgrywki sieciowe wydały mi się trochę zbyt… zwykłe, oklepane, wciągające jedynie na parę szybkich meczy. Lista drobnych nowości, ulepszonych detali, animacji zwiększających płynność poruszania się, czy mechanik związanych ze strzelaniem jest oczywiście długa, ale szczerze, to te różne małe zmiany pewnie odczują i docenią gracze spędzający z multikiem każdej odsłony setki godzin. Dla casualowego gracza jest po prostu szybsze, płynniejsze tempo rodem z Black Ops, ale bez zbędnych udziwnień. Przyznam, że dla mnie odrobinę za szybkie, przez co rozgrywka wydaje się nieco sztuczna – lepiej wyglądałaby w kosmicznych sceneriach sci-fi.
Nowe tryby to również nic innego, jak wariacje innych, dobrze znanych. Tak jest choćby z Inflacją podobną do Kill Confirmed, gdzie zamiast nieśmiertelnika gracz gubi worek kasy, który można przejąć, stając się bardziej cennym celem. O ile ten całkiem przypadł mi do gustu, tak zupełnie nie rozumiem szumu i reklamowania trybu Kill Block, w którym mapa zmienia swój układ z każdą rundą. To robiłoby wrażenie, gdyby układ zmieniał się dynamicznie na naszych oczach, w czasie walki. Ale kiedy za każdym razem jesteśmy wyrzucani do ekranu ładowania, to niczym nie różni się to od wczytywania kolejnej mapy, poza tym można tam grać jedynie tryb Strzelaniny.
Nowe miejscówki generalnie wywołują mieszane uczucia. Są przepiękne graficznie i pełne detali, zwłaszcza te z miejskimi lokacjami w Korei, z drugiej strony sprawiają wrażenie generycznych, odwiedzanych mnóstwo razy w każdej poprzedniej odsłonie, jakby nic nowego w tym temacie już nie zostało do odkrycia. Na plus można zaliczyć unikanie projektów typu „trzy linie”, które pojawiają się głównie w Kill Blocku, minusem są za to mapy, gdzie potencjalnych linii ognia jest mnóstwo i ciężko tam o stosowanie jakieś taktyki.
Mam wrażenie, że mimo tych wszystkich corocznych mikro zmian, poprawek, „innowacji”, multiplayer w Call of Duty co roku jest praktycznie taki sam i jest przygotowywany głównie pod fanów tego cyklu, by zapewnić im kolejną, odświeżoną wersję tego samego, kolejne prestiże do wbijania. Ja nie do końca przepadam za tą formułą walk halloweenowych przebierańców – operatorów, przez co tak naprawdę walczymy z sylwetką, która ma czerwoną kropkę nad głową. Nadal najlepiej wspominam multi w Modern Warfare z 2019 roku - tamto tempo rozgrywki i bieganie po ciemnych jaskiniach w goglach NVG. Nowe multi trochę ginie w cieniu DMZ, ale to moja, subiektywna opinia casulowego gracza w 6 na 6., a nie oczywista wada tego trybu.
Reanimacja w zasadzie udana
Graficznie nowy CoD prezentuje się całkiem nieźle, zwłaszcza w kwestii animacji taktycznego poruszania się i gry świateł w pomieszczeniach. W porównaniu do poprzednich odsłon, widać małe zapatrzenie w fotorealistyczne mody innych gier i dominację szaroburego nieba, które chyba potęguje wrażenie realistycznego oświetlenia. Jak zwykle mamy też bardzo dobrą oprawę dźwiękową, a rażą trochę kuriozalne animacje odskakujących hełmów po celnym headshocie. Ale taki pewnie ma być CoD – przerysowany, efekciarski, kontrowersyjny.
I takie właśnie jest nowe Call of Duty – seria, która w świecie gier jest odpowiednikiem filmów Marvela. Można ją uwielbiać, można kręcić nosem, można mieć przesyt, bo formuła zawsze ta sama, bo premiery rok w rok, bo nawet mimo różnych twórców, nie da się trzymać dobrej formy non stop. Tym razem, po paru słabszych latach, znowu dostaliśmy całkiem dobrą odsłonę, która potrafi dać sporo frajdy zarówno w kampanii singlowej, jak i w multiku i w końcu pozytywnie zaskakuje trybem DMZ. Jak na Call of Duty to wyszło niezłe combo „3 w 1”, ale pamiętajmy, że w kategorii „jak na CoD-a”, jak na danie w fastfoodzie, a nie grę, która może powalczyć o GOTY. Albo się to lubi, albo nie, a w małych dawkach nie zaszkodzi!
- zróżnicowane i widowiskowe misje kampanii w stylu kinowego blockbustera;
- w końcu udane przeniesienie trybu singlowego do formuły sandboxa;
- fantazja w projektach paru poziomów kampanii i pomysłowe nawiązania do klasycznego Froggera
- świetna, satysfakcjonująca mechanika strzelania z dobrym dźwiękiem;
- świetna eksploracja, różnorodne zadania w trybie DMZ, który jest jak duża, osobna gra w pakiecie;
- fani multiplayera docenią szlify w systemie poruszania się i strzelania.
- rozczarowujący fabularnie wątek kapitana Price’a;
- słaba, niepotrzebna mechanika walki wręcz i na noże w kampanii;
- kuriozalne, niepotrzebne wybory moralne i fabularne;
- brak opcji rozgrywki wyłącznie PvE w DMZ;
- fatalny interfejs w bazie DMZ i mało misji fabularnych;
- różne małe wady trybu multi np. w projektach map, tempie poruszania się i TTK.
Egzemplarz gry do recenzji otrzymaliśmy bezpłatnie od firmy Cenega. Nasze zasady recenzowania gier oraz opis skali ocen znajdziesz tutaj.
Call of Duty: Modern Warfare 4
GRYOnline
Gracze
Steam
OpenCritic
8
Call of Duty: Modern Warfare 4
Tym razem, po paru słabszych latach, znowu dostaliśmy odsłonę, która potrafi dać sporo frajdy zarówno w kampanii singlowej, jak i w multiku i w końcu pozytywnie zaskakuje trybem DMZ. Jak na Call of Duty to wyszło niezłe combo „3 w 1”, ale pamiętajmy, że w kategorii „jak na CoD-a”, jak na danie w fastfoodzie, a nie grę, która może powalczyć o GOTY. Albo się to lubi, albo nie, a w małych dawkach nie zaszkodzi!













