Fallout 2 – po prostu klasyka. 10 ciekawych gier postapokaliptycznych

• Ponura paczka gier postapo – bo koniec świata to dopiero początek
• Trylogia S.T.A.L.K.E.R. – z wizytą u sąsiadów
• Fallout 2 – po prostu klasyka
• Bastion – przebój indie
• Fallout: New Vegas – powrót marki
• Metro: Last Light – Wschód inaczej
• Darksiders – zastań jeźdźcem postapokalipsy
• Borderlands 2 – postapo na wesoło
• The Last of Us – jedna z najlepszych gier w ogóle
• The Walking Dead: The Telltale Games Series – przygodówkowy fenomen
• Mad Max – sandbox totalny

Fallout 2 – po prostu klasyka

Status Fallouta 2 nigdy się nie zmieni. To po prostu pozycja kultowa i podstawa biblioteczki każdego miłośnika klasycznych komputerowych RPG.

Pierwszy Fallout – powstały na gruzach bojów o prawa do marki Wasteland – wywołał prawdziwą rewolucję i do spółki z Baldur’s Gate powiódł RPG ku odrodzeniu. Jednocześnie pomagał zdobywać konwencji postapo kolejne przyczółki w świadomości masowego odbiorcy. To jednak druga odsłona serii potwierdziła dominację cyklu i pokazała pełny potencjał, jaki drzemie w otwartym postapokaliptycznym świecie.

Na papierze gra wyglądała podobnie do pierwowzoru. Jako powołany do życia przy pomocy systemu S.P.E.C.I.A.L. śmiałek przemierzaliśmy radioaktywne pustkowia, zbieraliśmy łupy, wykonywaliśmy zadania dla spotykanych postaci i walczyliśmy w turach z przeciwnikami. Rozwijaliśmy bohatera, podnosząc statystyki i dodając kolejne perki definiujące postać.

W praktyce otrzymaliśmy giganta, który oszałamiał ogromem i otwartością. Choć do dyspozycji oddano nam bardzo porządny główny wątek fabularny, to oprócz niego mogliśmy uwikłać się w milion mniejszych i większych historii pobocznych. Każda taka opowieść, każde zadanie coraz głębiej wprowadzało w bardzo brudny, bezwzględny świat, pełen szaleńców, sekt, brutalnych gangów, gwałtu i przemocy.

I to od nas zależało, czy popłyniemy z prądem, czy też staniemy się ostatnim sprawiedliwym. Fallout 2 próbował przedstawić żyjący świat na miarę sprzętowych możliwości i pozwalał iść, gdzie nam się żywnie podobało. Mogliśmy co najwyżej nadziać się na zbyt trudnych przeciwników, ale takie są przecież konsekwencje schodzenia ze ścieżki, prawda?

Bezwzględny i smoliście czarny był też humor, który stanowił wentyl dla ogólnej posępności świata. Grę po brzegi wypełniały odniesienia do popkultury, mnóstwo frajdy dawało odkrywanie kolejnych easter eggów. W porównaniu z częścią poprzednią na charakterze i użyteczności zyskali też towarzysze.

Pod względem mięcha Fallout 2 do dziś wyznacza pewne standardy, gorzej sprawa ma się z warstwą techniczną, ale i ta zestarzała się z oldskulową godnością.