Relacja główny bohater – dziecko. Tego Wiedźmin mógłby się nauczyć od Mandalorianina

• 8 rzeczy, których Wiedźmin mógłby się nauczyć od The Mandalorian
• Koncentracja na głównym bohaterze od samego początku serialu
• Udźwiękowienie
• Użycie Unreal Engine’u do wypełnienia pustych, martwych przestrzeni
• Przypadek Eycka z Denesle, czyli poczet bohaterów obśmianych
• Realistyczne zbroje i broń
• Sterylność krajobrazu i postaci
• Relacja główny bohater – dziecko

Relacja główny bohater – dziecko

Nie ma co ukrywać – zarówno Mando, jak i Geralt to ojcowie w pełnym tego słowa znaczeniu. Może nie biologiczni, ale przez to wcale nie mniej przywiązani do swoich podopiecznych. Choć oczywiście trudno na wszystkich płaszczyznach porównywać relację małomównego łowcy nagród z 50-letnim niemowlakiem (dobra, małym dzieckiem) z tą łączącą wiedźmina i dorastającą dziewczynkę, to jednak nie sposób nie zauważyć wielu podobieństw.

Mandalorianin robi to świetnie. Naprawdę. Najpierw poznajemy Mando, przyzwyczajamy się do niego, widzimy go w codziennej pracy, dowiadujemy się, jakim jest człowiekiem (z pewnością nieidealnym, pewnie nawet bardziej bezwzględnym niż Geralt). I wtedy pojawia się Baby Yoda. Kontrast pomiędzy tymi dwiema postaciami sprawia, że od początku ów duet zapada w pamięć. A relacja ma czas na rozwinięcie, stając się tak naprawdę lepikiem spajającym trochę ubogą momentami główną oś fabularną.

Z Ciri i Geraltem jest inaczej. Wiedźmin spotyka Lwiątko z Cintry w ostatniej scenie ostatniego epizodu. A więc w całym sezonie nie ma tak naprawdę mowy o rozwijaniu jakiejkolwiek relacji. Mimo to główna oś fabularna jest w gruncie rzeczy na niej właśnie zbudowana. Znów możemy tylko żałować, że twórcy hitu Netflixa nie wzięli przykładu z przeboju Disneya.