Spyro Reignited Trilogy

Smok Spyro to kolejna po Crashu Bandicoocie legenda pierwszego PlayStation, która powraca w naprawdę wielkim stylu. Reignited Trilogy jest świetnym zestawem trzech gier, które zaoferują dobrą zabawę zarówno starym, jak i młodziutkim fanom platformówek.

Do takich remasterów jak ten jestem zazwyczaj sceptycznie nastawiony. Seria Spyro, jeszcze z czasów PSX była idealną platformówką i każda próba jakiegokolwiek retuszu oznaczał herezję. Aczkolwiek, jestem pod ogromnym wrażeniem jak idealnie ten remaster został wykonany. Zgodność z oryginałem w 100%. Te same stare przygody, ale w nowoczesnej oprawie AV. Polecam wszystkim, którzy spędzili dziesiątki godzin z padem w ręku przy PSX i Spyro.

+++Bajkowa oprawa graficzna +++Projekty postaci +++Różnorodność mechanik ++Muzyka ++Nagrody za eksplorację, dużo wyzwań motywujących do innego podejścia ++Różnorodność bossów ++Ciekawy, choć czasami powtarzalny, projekt map +Poziom trudności +Zabawne przerywniki filmowe +Odpowiednia długość dla każdej gry i mapy --Praca kamery --Sporadyczny brak czytelności przy eksploracji -Lekka niedokładność sterowania -Pierwsza część jest zbyt prosta i niezbyt rozbudowana mechanicznie -Walka z bossem polegająca na czekaniu na zrzuty ekwipunku -Możliwość utraty zapisów przy braku dostępu do internetu

W oryginały nie grałem, więc podszedłem do trylogii na świeżo, traktując ją po prostu jako jedną, dużą grę. Być może w tym tkwił mój błąd i się po prostu znużyłem, ale dość rzec, że coś tu, jak dla mnie, niezupełnie zagrało. Jasne, oprawa jest fenomenalnie przyjemna dla oka, a sterowanie również przez większość czasu płynie bardzo przyjemnie. Jedynką byłem zachwycony - jej perfekcyjna prostota i absolutny minimalizm formy mnie zupełnie urzekł i byłem nim bardzo usatysfakcjonowany. Niestety, dalej było już tylko gorzej. Dwójkę i trójkę postrzegam jako niepotrzebnie przekombinowane - niemal każda minigierka w nich zawarta bardziej mnie frustrowała niż bawiła, a o zastąpieniu wspaniałych znajdziek z jedynki - sto unikatowych, pięknie zaprojektowanych smoków - jakimiś bezimiennymi gadżetami przyjąłem z wielkim rozczarowaniem. Nie oznacza to, że zupełnie mi się te gry nie podobały, bo pewne rzeczy robiły lepiej, zwłaszcza fabuła uległa w nich pogłębieniu i poprawie. Ale i tak myślę, że po przejściu jedynki nie ma za bardzo sensu sięgać po pozostałe dwie części. No, chyba, że ktoś ma do nich sentyment z dzieciństwa.

Nie pomnę, ile razy przeszedłem Spyro 1 i 2. Obejrzałem 5 minut gameplayu, stwierdziłem że fajne, że dokładnie pamiętam to i tamto, i muszę kiedyś kupić. Posłuchałem 2 minuty (godziny?) soundtracku, stwierdziłem, że kupuję. A jak już kupiłem, na ekranie działa się bajka. Mimo, że dość dobrze pamiętam większość poziomów, ciągle byłem pod wrażeniem: "ej, tego tutaj nie było". Gameplay, klimat, grafika (wygląd smoków!), muzyka... przypomniałem sobie, jak bardzo lubię tego smoka. Crash mi się bardziej spodobał jako remake, lecz zawsze wolałem Spyro. Moja gra roku 2018 i sen spełniony.