Koszmar postsowieckich miasteczek i 16-wieczna zabawa w chirurga. W Cyfrowych Podziemiach Drenza wyciągam dobre gry, które łatwo przeoczyć

Witajcie w kolejnym tekście z serii Cyfrowe Podziemia, w których przybliżam mniej znane produkcje warte zagrania. Tym razem zabieram Was w czeluści piekielnego świata, pustynnych ruin, na swój sposób rozrywkowej wieży, postsowieckiego miasteczka na wschodzie Europy opanowanego przez zombie, posiadłości Vanderboom, a także na karty medycznego woluminu sprzed pięciuset lat. Może i tym razem znajdziecie coś ciekawego dla siebie.

Zapraszam do lektury!

Hellslave II: Judgment Of The Archon

Tysiące lat wojen pomiędzy demonami zdewastowały świat. Widząc niekończącą się wojnę, niebiosa wysłały Archonta Osądu celem unicestwienia wszystkiego. Nasz bohater nie chce do tego dopuścić i próbuje uratować resztki demonicznej cywilizacji. Jednak ratunek wiedzie przez leża potężnych władców piekieł, Szatana, Asmodeusza, czy Mammona – muszą zginąć na zawsze, by pojawiała się szansa na ocalenie.

Hellslave II: Judgment of the Archon ponownie zabiera nas do zepsutego świata, pełnego abominacji i plugawości. Kierujemy nowym bohaterem, którego kształtujemy wedle własnego upodobania. Czy pójdziemy w siłę, czy magię? Jaką klasą zagramy spośród sześciu dostępnych i którego z wielkich demonów wybierzemy, aby nam błogosławił w walce? Te pytania będziemy sobie zadawać podczas pierwszych chwil z grą. Pod tym kątem nie zmienia się wiele w stosunku do części pierwszej – nadal dostajemy soczyste RPG nastawione na tworzenie jedynego w swoim rodzaju bohatera, którego nierzadko będziemy wyposażać w nowe bronie, zbroje i artefakty oraz dobierać odpowiednie umiejętności aktywne i pasywne. Ponadto dostajemy lekko ulepszoną eksplorację po mapie, na której będziemy wykonywać zadania główne i poboczne (widok z góry) a także staniemy do dziesiątek, jak nie setek, potyczek z fantastycznie zaprojektowanymi przeciwnikami (widok pierwszoosobowy).

Siłą Hellslave były absorbujące walki i to się tutaj nie zmieniło. Choć jest ich niemało, nie odczuwałem znużenia. Do każdej, w której wrogowie byli na wyższym poziomie od mojej postaci, podchodziłem w pełni skoncentrowany, a bossowie potrafili napsuć krwi. Jednak weteranom RPG polecam wybrać na starcie poziom trudny, bowiem normalny, w przypadku czyszczenia mapy z wrogów, okazywał się z czasem łatwy. Całości dopełnia odpowiednia muzyka oraz oczywiście ręcznie rysowana oprawa wizualna, która cieszyła oko. Za niemal wszystko odpowiada jeden człowiek, co naprawdę szanuję i doceniam. Warto zagrać w Hellslave II: Judgment of the Archont, bo to bardzo przyjemny erpeg, który kosztuje niewiele w stosunku do tego, ile oferuje.

Twisted Tower

FPS, którego akcja dzieje się w latach pięćdziesiątych XX wieku, głównie w okazałej wieży będącej jednym wielkim parkiem rozrywki. Wcielamy się w Vincenta, który za wszelką cenę pragnie uratować swoją ukochaną Charlotte porwaną przez tajemniczego jegomościa zwanego Mr. Twister. Nie będzie to łatwe zadanie, bowiem wieża pełna jest wrogów – ludzi w maskach i kostiumach, których należy likwidować z pomocą różnych broni w zabawkowym stylu (gatling na gumy do żucia, magnum na marmurowe kulki, proca snajperska itd.). Bynajmniej nie jest to rozwałka w stylu chociażby Postal: Brain Damaged. W trakcie wędrówki w górę wieży razem z bohaterem odkrywamy jego przeszłość oraz szczegóły historii, które ostatecznie tworzą niepokojący, depresyjny i pokręcony obraz gry.

Inspirowana Bioshockiem produkcja świetnie buduje klimat tamtych czasów, dzięki lokacjom w stylistyce retro i zauważalnym wpływom art deco w pastelowych kolorach, a także w muzyce (utworu z lobby mógłbym słuchać na okrągło). Choć pod kątem rozgrywki nie znajdziemy tu nic nowatorskiego, to jednak jako całość dostajemy bardzo ciekawą produkcję na nawet dwa przejścia. Gdy bowiem ukończymy grę za pierwszym razem, w kilku określonych miejscach odblokują się alternatywne ścieżki. Warto dać Twisted Tower szansę, szczególnie, że nie kosztuje wiele, a dostarcza rozrywki na około 5 godzin.

Servant Of The Lake

Serii Rusty Lake raczej nie trzeba komukolwiek przedstawiać. Te osobliwe przygodówki od holenderskiego studia o takiej samej nazwie od lat przyciągały rzeszę graczy i są jednym z największych dowodów na to, że ów gatunek nie umarł. Servant of the Lake kolejny raz to potwierdza. Ten prequel, przede wszystkim wydarzeń z Rusty Lake: Roots, wyjaśnia kilka wątków, których byliśmy świadkami w poprzednich odsłonach Rdzawego Jeziora. Dlatego aby w pełni wycisnąć z niniejszego tytułu smaczki fabularne trzeba sobie przypomnieć, co miało miejsce wcześniej. Jednak Servant of the Lake świetnie sprawdza się również jako samodzielna produkcja, w której jako nowy służący rozpoczynamy pracę w posiadłości Vanderboom. Wykonując swoje obowiązki, odkrywamy tajemnice tej rodziny, pomagając jej również w alchemicznych eksperymentach.

Gra dzieli się na wiele aktów, które odpowiadają porom dnia. W każdym musimy wykonywać czynności przekraczające granice dobrego smaku, przy okazji rozwiązując różnorodne łamigłówki. A to podamy kobiecie herbatę w filiżance sklejonej kocią wypluwką, a to musimy nakarmić ptaka kawałkiem ucha, czy posypiemy upieczoną rybę białkiem z jaja muchy… Tego typu absurdów jest wiele, ale to przecież znak rozpoznawczy gier od Rusty Lake. Wszystko podano w standardowej dla serii rysunkowej, czytelnej grafice.

Iron Blight

Survival horrorów FPS z zombie wychodzi mnóstwo. Większość z nich pozostawia wiele do życzenia, ale od czasu do czasu trafi się przyzwoity, niszowy projekt. I takowym jest Iron Blight. Twórcy nie wymyślają koła na nowo. W grze przede wszystkim rozwalamy hordy zombiaków, które wyległy na ulice postsowieckiego miasta. Naszym celem jest powrót do ukochanej, ale droga do niej jest długa i wyboista. Najpierw próbujemy przetrwać w akademiku, a potem na ulicach miasta, gdzie musimy odszukać części do motorówki.

Po drodze znajdujemy broń i przedmioty, dzięki którym dostaniemy się do zamkniętego lub zaryglowanego pomieszczenia, uważając na różnej maści zombiaki. Wszystko to podane w oprawie sprzed dwóch dekad z różnymi urozmaiceniami do wyboru na początku rozgrywki, gdybyśmy jednak chcieli mieć bardziej realistyczne przeładowywanie lub zagrać z jednym życiem. Klimacik jest. Miejscami nawet przypominało mi The Suffering: Ties That Bind, ale w skromniejszej wersji i z samymi zombiakami. Grało się przyjemnie. Gra nie jest długa (około 3 godziny), ale też można ją zakupić za niewielkie pieniądze i miło spędzić czas.

The Old Flesh Of Nuraga

Niewielka gra włoskiego studia, które specjalizuje się właśnie w tego typu horrorowatych produkcjach. Nie są to survival horrory, lecz gry, w których pierwsze skrzypce gra opowieść i atmosfera niepokoju zwiastującego coś zatrważającego. Tym razem twórcy zainspirowali się kulturą Nuragów, którzy w starożytności zamieszkiwali Sardynię. Ich cywilizacja wzniosła na wyspie kilka tysięcy kamiennych budowli w postaci ściętych stożków, zwanych nuragami. I właśnie wokół ruin takiej budowli ma miejsce akcja niniejszej produkcji.

Wcielamy się w Cinerę, która razem ze swoim dziadkiem utknęła na pustyni wśród tajemniczych, starych budowli. Aby nie umrzeć z głodu, dziadek przekazuje dziewczynie rytualny dzwon, który szybciej rozbrzmiewa, jeśli coś jest pod piaskiem. Szukając w ten sposób jedzenia Cinera natrafia na artefakty, które związane są z ruinami. Wkrótce stajemy się świadkami niepokojących zdarzeń, postępującego szaleństwa oraz konfliktu z bogiem.

Oprócz szukania artefaktów pod piaskiem, które następnie umieszczamy w odpowiednich miejscach, prowadzimy rozmowy z dziadkiem i paroma innymi postaciami. Niektóre wybory będą miały wpływ na to jakie ujrzymy zakończenie. Tych mamy cztery, aczkolwiek jedno ma swoje trzy wariacje. W ten sposób, jak na tak niewielką grę, prowadzimy trochę rozmów. Choć jest to horror, to nie zabrakło i dobrego humoru obecnego w grach od Studia Ortica. Gra ma swoje mankamenty (nosimy jedną rzecz, w dużej mierze jest jednak liniowa), ale w półtorej godziny potrafi przykuć do ekranu na tyle, by z chęcią ujrzeć przynajmniej dwa zakończenia. Stylizowana na retro oprawa graficzna, minimalistyczne udźwiękowienie i zmieniająca się w trakcie rozgrywki kolorystyka otoczenia podkreślająca ponury los bohaterów, wpływają na pozytywny odbiór tej niewielkiej produkcji.

Wound Man

Na wstępie będzie znowu trochę historii. Tytuł odnosi się do ryciny w Feldtbuch der Wundartzney Hansa von Gersdorffa z 1519 roku. Przedstawiała ona żywego jeszcze mężczyznę z różnymi ranami oraz wbitym w niego rozmaitym orężem. Ilustracja pełniła funkcję adnotowanego spisu treści, który prowadził czytelnika przez różne urazy i choroby, których metody leczenia można było znaleźć na sąsiednich stronach. W samej grze pełni on rolę przewodnika, który przedstawia nam różne medyczne niuanse oraz wtrącenia na temat życia w czasach renesansu jak i również o nim samym. W końcu nawet z wbitym nożem w twarz można marzyć o miłości kobiety, która nie ma nic do ukrycia i jest bardzo otwarta, choć niekoniecznie na nowe znajomości…

Sama rozgrywka jest po prostu grą logiczną polegającą przede wszystkim na układaniu różnych elementów w całość, dopasowywanie fragmentów i odnajdywaniu sekretów. Przyjdzie nam na ilustracjach sprzed kilkuset lat składać poprawnie układ nerwowy, krwionośny, kostny i wiele innych części ciała i tkanek, a także łączyć fragmenty rzeźb, potworów, czy przedmiotów codziennego użytku w całość. Gra w dużej mierze opiera się na odblokowywaniu osiągnięć, więc gracze lubujący się w tego typu wyzwaniach poczują się jak w domu, choć, aby wszystko znaleźć, przyjdzie nam nieraz ułożyć jakiś układ trzy razy, bo każdy ma trzy tryby: łatwy, wyzwania i specjalny, które różnią się niewielkimi niuansami. Niemniej gra dobrze się sprawdza jako produkcja na krótką chwilę lub jako coś relaksującego pomiędzy bardziej rozbudowanymi tytułami.

Nie udało mi się zagrać we wszystkie premiery sierpnia, które planowałem, bo doba nie jest z gumy, ale jeszcze przeczytacie o nich. Natomiast w kolejnej części Cyfrowych Podziemi podzielę się z Wami produkcjami, które na rynku są nawet kilka lat, a w mojej ocenie to naprawdę fantastyczne gry. Plus oczywiście jakieś premiery września, które skradną mi ponownie czas i dostarczą świetnej rozrywki. Choć te, które mam na oku, mają wyjść we wczesnym dostępie, ale może jeszcze jakiś niszowy twórca zaskoczy premierą, dzieląc się ze światem swoim dziełem w tym coraz gorętszym okresie dużych produkcji AAA.

Do następnego!