Polecamy Recenzje Przed premierą Publicystyka Warto zagrać

Battlefield 2042 Recenzja gry

Recenzja gry 22 listopada 2021, 14:40

autor: Michał Mańka

Najczęściej mainstream, od święta dobre indie. PC-towy beton z dodatkiem konsoli.

Battlefield 2042 - recenzja. Dla każdego coś multiplayerowego

Najnowsza produkcja studia DICE zrezygnowała z kampanii singlowej – zamiast tego zdecydowano, że gracze otrzymają więcej różnorodności w zawartości dla wielu graczy. Czy to dobry kierunek rozwoju?

Recenzja powstała na bazie wersji PC. Dotyczy również wersji PS5, XSX

Zapowiedzi Battlefielda 2042 sprawiały mi wiele radości, bo gra przypominała mi moje najlepsze czasy z tą serią. Twórcy poprzez swoje trailery komunikowali, że wiedzą, jak szalone rzeczy robi społeczność w trakcie rozgrywki, i gra ma być hołdem właśnie dla takich pamiętnych momentów, które każdy samodzielnie kreuje na polu walki. Premierę mamy już za sobą, ja też mam kilkadziesiąt godzin na liczniku, więc czas powoli rozliczyć DICE z tego, co studio zaserwowało tym razem, oraz przekonać się, czy 2042 stoi na własnych nogach i jest po prostu dobrym Battlefieldem.

FINALNA RECENZJA Z NOTĄ

Oryginalny tekst, który mogliście przeczytać w tym miejscu, został napisany po sprawdzeniu gry w ramach zamkniętych rozgrywek dla recenzentów, jeszcze przed jej debiutem na rynku. Ponieważ uznaliśmy, że ocenienie tej produkcji po zapoznaniu się z nią jedynie w „sterylnym” środowisku nie byłoby w porządku, postanowiliśmy wstrzymać się z wystawieniem noty do momentu przetestowania Battlefielda 2042 na tych samych warunkach co inni gracze. Jak się okazało – słusznie, bo od premiery wyszło na jaw sporo problemów, które trapią ten tytuł. Niektóre z nich wynikają z prowadzenia rozgrywki już na normalnych serwerach, a część ujawnia się dopiero po dłuższym czasie spędzonym z 2042. Zapraszam więc Was do zaktualizowanego tekstu, który wyjaśni dlaczego obok widnieje taka, a nie inna ocena.

All-Out Warfare, czyli klasyczna zabawa w wojnę

PLUSY:
  1. spora różnorodność oferty multiplayerowej;
  2. sprawdzający się całkiem dobrze system specjalistów;
  3. to wciąż klasyczny Battlefield – szczególnie jak strącisz helikopter czołgiem;
  4. przydatny system Plus (choć tylko czasami);
  5. wertykalność i budowa niektórych map;
  6. Portal to dobra mieszanka sentymentu i opcji tworzenia własnych zasad rozgrywki;
  7. brak kampanii singlowej (i tak nie byłaby dobra).
MINUSY:
  1. czasem kulejący design map dla 128 graczy – albo czeka nas chaos, albo nic się nie dzieje;
  2. niemożność zagrania na mniejszych wersjach map do 64 graczy;
  3. brak jakiegoś endgame’owego celu zachęcającego do regularnych rozgrywek w Hazard Zonie;
  4. dużo bugów i gliczy, które czasem bawią, a czasem jednak mocno denerwują;
  5. słaby design interfejsu w menu – zbyt dużo trzeba klikać;
  6. brak niektórych sprawdzonych rozwiązań.

Battlefield 2042 zdecydował się na ruch dość odważny, który w mojej ocenie powinien zostać wykonany już dawno: pozbyto się kompletnie kampanii dla jednego gracza. Historie opowiadane w poprzednich częściach cyklu nie były specjalnie interesujące, a jednocześnie wymagały wiele pracy i pożerały sporą część budżetu, który w przypadku 2042 przeznaczono na zwiększenie różnorodności trybów wieloosobowych. I tak oto nowy Battlefield startuje z podziałem na trzy główne kategorie: All-Out Warfare, Portal oraz Hazard Zone.

All-Out Warfare stanowi typowe doświadczenie battlefieldowe, choć nastawione na możliwości nowej generacji. To tutaj możemy rozegrać mecze w klasycznych trybach Podboju oraz Przełamania i – jeśli gracie na PC lub konsoli aktualnej generacji – odbędzie się to na serwerach mieszczących do 128 graczy. To największa zmiana, jaka zaszła w tych standardowych elementach, i przyznam, że ostatecznie okazuje się ona dość... kontrowersyjna.

Na start przygotowano 7 map z myślą o tym module i są to oczywiście największe mapy, jakie widzieliśmy w całej serii. Lokacje okazują się na tyle rozległe, że choć spokojnie mieszczą wszystkich żołnierzy, to jednocześnie poruszanie się między punktami w Podboju bez jakiegokolwiek pojazdu trochę mija się z celem. Szczególnie gdy po kilkuminutowym biegu połączonym ze skradaniem się zarobimy przypadkową kulkę w łeb, kiedy już do tego celu dotrzemy. Bywa, że doświadczamy tu sytuacji, w której większość walki skupia się – powiedzmy – w trzech z czterech punktów, a kiedy nie znajdujemy się w jednym z nich, po prostu nie mamy nic do roboty i trzeba się przemieścić.

Za to wylądowanie w samym oku cyklonu (metaforycznego) bywa dość chaotyczne. Umówmy się – Battlefield nigdy nie był symulatorem żołnierza, ale też wymagał odrobinę więcej taktyki niż Call of Duty, która tutaj momentami jest zupełnie zbędna, bo bardziej opłaca się po prostu zagrać agresywnie i liczyć na szybki respawn w przypadku śmierci. Na szczęście nie jest tak zawsze, wciąż znajdziemy w tym wszystkim założenia typowego BF-a.

Nie wszystkie mapy mnie zachwyciły, bo przez ich rozmiar czasem trudno było mi się na nich odnaleźć. Podtrzymuję pozytywną opinię na temat Kosmodromu i Klepsydry, niezłe akcje udaje się też wyczyniać na Kalejdoskopie. Rozłam byłby świetny, gdyby nie zupełnie nielogiczne hitboksy niektórych gór lodowych, przez co nigdy nie mamy pewności, czy strzelenie do wychylonego przeciwnika zakończy się trafieniem, czy jednak kula odbije się od niewidzialnej ściany.

Ostatecznie wyznam, że 128 graczy nie było mi potrzebnych do szczęścia. To świetnie, że technologicznie można osiągnąć taką skalę rozgrywki, ale w tej chwili wynika z tego więcej negatywów niż korzyści. Bieganie między punktami okazuje się zbyt długie, jeszcze częściej ginie się od przypadkowej kuli, a na tym dachu, z którego normalnie mierzyłoby do Ciebie pięciu snajperów, teraz to samo robi dziesięciu. Przy okazji odnoszę wrażenie, że po raz kolejny ograniczono destrukcję otoczenia. Gdyby jeszcze dało się wybrać, czy chcemy zagrać na pomniejszonych wersjach map dla 64 graczy (a takie przecież istnieją na poprzedniej generacji konsol)... no ale niestety, postawiono nas w sytuacji, że albo decydujemy się na Podbój, albo na Przełamanie i tylko w towarzystwie 127 innych osób. Innej opcji nie ma. Chyba że wolicie przeskoczyć do innego trybu.

Recenzja gry Halo Infinite - oldskul jest cool
Recenzja gry Halo Infinite - oldskul jest cool

Recenzja gry

Nowa strzelanka Microsoftu „dowozi”. Jest co prawda bardzo oldskulowa, ale mnie to akurat odpowiada. Halo Infinite nie zrewolucjonizuje gatunku, jednak nie tylko przełomowe dzieła potrafią dostarczać rozrywki.

Recenzja GTA Trilogy Definitive Edition - nie o taki remaster nic nie robiłem
Recenzja GTA Trilogy Definitive Edition - nie o taki remaster nic nie robiłem

Recenzja gry

GTA: The Trilogy Definitive Edition to mocno nieprzemyślany pakiet remasterów. Pomimo dość ładnej grafiki za cenę jednej gry dostajemy trzy stare. Można się przy nich nieźle bawić, ale raczej nie przekonają do siebie nowych graczy.

Recenzja gry Call of Duty: Vanguard - tylko dla największych fanów serii
Recenzja gry Call of Duty: Vanguard - tylko dla największych fanów serii

Recenzja gry

Najnowszy Call of Duty: Vanguard to poprawna strzelanka w singlu i powtórka z rozrywki w multi. Nie zaskakuje ani na plus, ani na minus, co czyni z niej nieco bladą, łatwą do zapomnienia odsłonę.