marcinho01

Prawda jest taka, że wszyscy tęsknimy i potrzebujemy gry, która klimatem zbliży się do tego z Fallout 1 i 2... oj tego nam potrzeba.

A ja sobie właśnie w zeszłym tygodniu ogrywałem ponownie Project IGI, a tu proszę- dziś świeży artykuł widzę :) Dzisiaj bardzo żałuję, że nie można tej gry zakupić na jakiejś platformie. Jako, że moja płytkowa wersja już dawno nie działa na nowych systemach operacyjnych, wersja pobrana z neta jako tako hula, choć ma jedną ogromną wadę- brak muzyki. Jednakże, poradziłem sobie z tym problemem, włączając w tle soundtrack do tej gry. Świetna, klimatyczna muzyka przygrywająca cicho w tle podczas każdej misji stanowi ogromną zaletę produktu, a granie bez niej to takie granie "na sucho"...

Co zaś do samej gry- wyżej wspomnane wady, czyli brak save w trakcie misji i kulejące, nierówne SI wrogów sprawiają, że naprawdę zaprawieni w boju gracze poradzą sobie w IGI. Reszta zaś wymięknie, jeśli nie znajdzie w sobie pokładów cierpliwości. W 2001 roku gra robiła wrażenie- otwarte przestrzenie, realizm pola walki, dynamicznośc, skradanie się, taktyka, filmowy polot. Dziś raczej patrz się na to wszystko z uśmieszkiem politowania, bo pomimo że IGI miał wszystko, aby odnieść wielki sukces, okazał się co najwyżej średniakiem, który jednakże zebrał całkiem pokaźne grono fanów. Jak mówił klasyk, czegoś zabrakło...

Ja osobiście jestem wielkim fanem drugiej części, którą ukończyłem kilka razy, i tam w przeciwieństwie do oryginału, rzeczywiście była swoboda działań (a nie jedna zaplanowana tak naprawdę przez twórców droga do celu...), pojawił się save w trakcie misji, pojawił się większy realizm (można było nosić przy sobie to, co rzeczywiście człowiek jest w stanie nosić, a więc nóż, broń krótką, broń długą, kilka granatów, ewentualnie jakaś apteczka), poprawione SI wrogów (choć tutaj z celnościa to przegięcie w drugą stronę). W drugiej części poprawiono wszystko to, co cierpiało w oryginale.

Jednocześnie bardzo żałuję, że wspomniany już Origins niestety został chyba pogrzebany, zatem kontynuacja serii to jeden wielki znak zapytania...

Pierwowzór to zdecydowanie najlepsza w historii gra o Robocopie, w uniwersum filmowej trylogii. Czekam na dodatek, bo daje więcej tego, co dobre, plus dodatkowe smaczki i elementy, które pewnie równie dobrze urozmaicą rozgrywkę.

Po latach postanowiłem odświeżyć sobie pierwszego Project IGI. I na własnej skórze przekonałem się, jak działa nostalgia. Kilkanaście lat temu przemknąłem przez grę w ciągu paru podejść, gra wessała mnie klimatem i tematyką, a także teoretycznie swoim taktycznym podejściem do wykonania każdej misji. I choć poziom trudności był mega wysoki, ukończenie gry w całości dawało satysfakcję.

Dziś jednakże to podejście legło w gruzach. Project IGI co prawda wciąż wciąga tematyką i klimatem, jednakże jest to gra toporna, z bardzo słabym i nierównym AI przeciwników (co w wielu miejscach mega irytuje), jest tak naprawdę bardzo liniowa, gdyż pozorna swoboda działań zostaje sprowadzona do przebnięcia przez level przez z góry ustalony przez twórców sposób, mając do wyboru może w paru miejscach inną alternatywę. I być może powyższe wady dałoby się gdzieś tam zamieść pod dywan i mniej cierpliwi gracze mogliby ją ukończyć, lecz brak save w trakcie misji sprawia, że wielu odbiło się od tytułu już po kilku misjach. Także ja odpadłem na misji 6 przy obecnym podejściu... Niestety, rozgrywka sprowadza się do faktu, że każdej misji trzeba się nauczyć na pamięć, nauczyć reakcji wrogów, tolerować ich respawn z baraków, a także mieć czujne oko i szybki cyngiel.

Jednakże to nie jest tak, że Project IGI to gra słaba. Owszem, inaczej odbierałem ją grając 3 lata po premierze, a inaczej 25 lat po premierze. Wtedy świat taktycznych strzelanek wyglądał inaczej, pierwszy IGI był jednym z lepszych w swoim mikrogatunku, miałem też zwyczajnie w świecie więcej czasu na cierpliwe ogrywanie każdej z misji i tolerowania niedociągnięć. Dziś mam mniej czasu niż wtedy (dorosłość...), na rynku jest zdecydowanie więcej takich strzelanek, lepszych, bardziej dopracowanych. I inaczej patrzę na wady, które w 2000 roku były jeszcze normą, ale dziś są niedopuszczalne (chodzi przede wszystkim o brak save w trakcie misji i toporne, nierówne AI wrogów). Te 2 elementy sprawiły, że wielu graczy zapewne szybko odbiło się od produkcji zarówno po premierze, jak i później. Część "2" wyeliminowała problem save, a AI wrogów została bardziej dopracowana i stanowi ona dziś duże wyzwanie, jednakże w granicach rozsądku.

Jest jednak coś, przez co zapamiętam Project IGI. To przeze wszystkim świetna, przygrywająca w trakcie każdej misji ścieżka muzyczna, bardzo klimatyczna, mega pasująca do tematyki. Drugi element to klimat misji- pomimo pozornej swobody działań i taktyczności wciąż ma "to coś", co pozwala graczowi poczuć się jak komandos, od którego zależą losy wielu ludzi.

Crysis ograny do końca, po raz pierwszy! W końcu i ja, wierny fan gier FPS, postanowiłem ograć pełnoletni już tytuł, kultowy wręcz dla całej historii gier komputerowych, a gatunku FPS w szczególności. Dlaczego dopiero teraz? Dobre pytanie... Crysis jakoś mnie ominął. W 2007 roku miałem 15 lat i co prawda niezłego kompa, ale oczywiście Crysisa nie udźwignął. Z resztą, w momencie premiery zwracano uwagę na kosmiczne wtedy wymagania sprzętowe, które paliły współczesne pecety. Pamiętam, jak pierwszy Far Cry palił mi kompa w momencie premiery, lecz jakoś 2 lata później byłem w stanie zagrać na średnich detalach. Ale Crysis wskoczył parę półek wyżej niż wspomniane dzieło...

Marketingowo Crysis był zapowiadany jako nieoficjalny sequel Far Cry, ale jak się okazało, obie serie poszły swoimi ścieżkami, natomiast pierwszego FC i Crysis łączył producent- firma Crytec. Pamiętam, jak pisma papierowe (tak, wtedy jeszcze jako takiego szybkiego i powszechnego interentu jak dziś nie było) rozpisywały się o dużych oczekiwaniach w stosunku do Crysisa, mając na uwadze ogromny sukces Far Cry, który w 2004 roku zmiótł konkurencję w postaci Half- Life 2 i Doom'a 3. Nadzieje były ogromne- Crysis zadebiutował w 2007 roku, no i oczywiście spełnił nadzieje graczy,bo gra odniosła sukces. Po latach postanowiłem sam się przekonać, o co tyle "szumu"- odpaliłem zatem Crysisa :)

Jakież wielkie było moje zdziwienie, że ta gra ma przecież już 18 lat, a na najwyższych detalach wygląda po prostu zjawiskowo. Z resztą, niedawno czytałem artykuł na GOLu, w którym twórcy gry chcięli stworzyć dzieło, które przez bardzo długi czas nie zestarzeje się graficznie. Oj tak, ten cel został zdecydowanie zrealizowany. Nie wyobrażam sobie mojego opadu szczęki w 2007 roku, gdybym mógł odpalić wtedy Crysisa na moim kompie na chociażby średnich detalach, podczas gdy 18 lat po premierze gra autentycznie jest prześliczna. Powiem więcej- jeszcze parę lat upłynie, zanim growi dziennikarze zaczną pisać "grafika w Crysis dziś już mocno się zestarzała".

Ok, warstwa wizualna to jedno, ale na miano gry kultowej Crysis nie zasłużył tylko przez ponadczasową grafikę. Drugim, nie mniej ważnym elementem, jest oczywiście sama rozgrywka. Crysis to FPS, w którym wcielamy się w amerykańskiego żołnierza sił specjalnych. Czas- rok 2020, miejsce- archipelag wysp na Filipinach, pora roku- lato. Mamy zatem do czynienia z akcją osadzoną w nieodległej przyszłości (liczac od 2007 roku), no i jest to widoczne po dwóch elementach: mianowicie sytucja geopolitycznej, gdzie na niniejszych wyspach stacjonują wojska Korei Północnej (to w nimi będziemy się ostrzeliwać), oraz po tzw. nanokombinezonie naszego wojaka, który stanowi znak rozpoznawczy całej serii gier. Niniejszy strój zapewnia graczowi większą ochronę przez wrażymi pociskami i regenerację zdrowia, a w zależności od potrzeb także nadludzką siłę (np. wysoki skok lub ultraszybki bieg) oraz niewidzialność. Te 3 elementy pancerza są mega istotne w kontekście całej rozgrywki, o czym za chwilę. Kończąc kontekst fabularny, gracz zostaje pod osłoną nocy zrzucony wraz z innymi komandosami na wyspy filipińskie celem odbicia amerykańskich archeologów z rąk wrażych Koreańczyków, jednakże wraz z postępami w grze "coś poszło nie tak", i nasz wojak odkrywa, że na wyspie jest znacznie większe zagrożenie niż uzbrojeni Koreańczycy z północy, zagrożenie dosłownie nie z tego świata. Podsumowując, fabuła jest dobra, jest zachowana logiczna ciągłość wydarzeń, chce się grać dalej dla poznawania dalszych losów i odkrywania tajemnic.

Jak wygląda sama rozgrywka? Bardzo dobrze. Ogółem do wykonania jest 11 misji, a większość z nich jest rozbudowana i podzielona na etapy. Ukończenie Crysis zajęło mi ok. 11-12h, co na FPS jest dobrą liczbą. Rozgrywka od samego początku wywołała u mnie opad szczęki. Grafika to jedno, ale na dzień dobry skok ze spadochronu pod osłoną nocy- to był sztos. I od samego początku gry czuć tutaj swobodę działania, czuć ogrom map, czuć kilka ścieżek realizacji celów. Można iść metodą "na Rambo", ale to szybko kończy się śmiercią. Trzeba w wielu miejscach kombinować, jak przemknąć się niewidocznie koło posterunku, rozważyć na podstawie obserwacji z daleka, czy zaatakować po cichu, czy można frontalnie wejść do bazy. Możliwości jest naprawdę dużo i właśnie ten fakt sprawia tu ogromną radochę- swoboda działania. Świat w rzeczywistości jest "półotwarty", bo mamy tutaj sztuczne ograniczniki ruchu w postaci np. wrażych okrętów, które po przekroczeniu magicznej linii skryptowej uśmiercają gracza, jednakże ani na chwilę tego nie odczujemy koncentrując się na wykonywaniu misji. Wspomniany już nanokombinezon stanowi wspaniały element, dzięki któremu nieraz zakradniemy się do bazy po cichu używając trybu niewidzialności, nieraz także uciekniemy wrażym żołnierzom podczas ostrzału. W grze wykorzystujemy oczywiście wszelkie dostępne pojazdy, a więc np. wozy z CKM, pokierujemy też w jednej misji czołgiem, a w innej samolotem odrzutowym, co stanowi miłe urozmaicenie. Szukanie możliwości dotarcia do danego celu misji stanowi wyznacznik gry- jest tutaj mnóstwo swobody, gracz ma naprawdę wiele opcji do wyboru, w zależności od umiejętności, potrzeb, a także ilości posiadanej aktualnie amunicji. Warto także wspomnieć o wymagającym AI przeciwników, którzy są czujni, alarmują się nawzajem, szukają nas, inteligenie ubezpieczają i ogólnie są podejrzliwi, gdy zaobserwują niepokojące zdarzenia. I to na średnim poziomie trudności... drugim na 4 możliwe...

Akcja umiejscowiona na Filipinach w gorące lato to krajobrazy przypominające te z Far Cry, choć graficznie tutaj jest nieco więcej szarości niż w pierwszym dziele Crytec. Jednakże nie zmienia to bardzo dobrego odbioru gry, bo ostrzeliwanie się w takich warunkach pogodowych i krajobrazowych jest po prostu dobre i przyjemne (o zgrozo, o ile można w ogóle powiedzieć, że "ostrzeliwanie się" jest dobre, hehe).

Skoro mowa o ostrzeliwaniu się- czym postrzelamy? Twórcy oczywiście nie zawiedli- mamy tu do wyboru pokaźny arsenał, w którym czuć nutę przyszłej technologii. Koreańczycy z północy nie będą walili do nas z poczciwego AK47, o nie... oni mają już jego mega zmodyfikowaną wersję, ulepszoną o granatnik, tłumik, miernik laserowy... Tutaj terroryści z kałachem to przeszłość. Każda z pukawek może być doposażona właśnie o niniejsze gadżety, a gracz ma możliwość wyboru, czy z nich skorzystać czy nie. Zatem w grze użyjemy wspomnianego kałacha na stedydach, pistoletu, snajperki, granatników, miniguna, strzelby- niby arsenał standardowy, jednakże wygląd każdej z tych pukawek, odczucie wyższej technologii sprawia, że odbiór i feeling ich użycia sprawiają autentyczną radochę.

W tym miejscu muszę wspomnieć o dwóch misjach, które zdecydodwanie na długo zapadły mi w pamięci. Misja nr 3, gdzie najpierw trzeba było przedostać się w rejon wykopalisk (a było to dosyć wymagające), by następnie pod osłoną nocy dotrzeć do mega oddalonego miejsca ewakuacji, oczywiście po drodze napotykając wielu wrażych żołnierzy. Można było próbować ich omijać, można było z nimi wszystkimi walczyć, można też było ukraść samochód i jak najszybciej się transportować, modląc się w duchu, aby nasz pojazd nie został zniszczony przez Koreańczyków. A gdy już jakimś cudem dotarliści do punktu zbiórki, na miejscu okazało się, że musimy walczyć z żołnierzami mającymi podobne kombinezony do naszego, a więc była to walka z niewidzialnym wrogiem. Klimat tej misji wymiatał! Kolejna misja była jeczcze lepsza- misja nr 4, w której miała miejsce otwarta wojna pomiędzy wojskami USA- North Korea. Totalne pole bitwy pod osłoną nocy, konieczność zniszczenia dział przeciwlotniczych dla zrobienia miejsca do nalotu Amerykanów- coś fantastycznego. Non stop akcja, trzeba się uważnie rozglądać, bo parę serii od niwidocznego żołnierza i po nas... Klimat, po raz kolejny- sztos.

Jak już wspomniałem, mamy tu do ogrania 11 misji, w której większość z nich trzyma bardzo wysoki poziom. Jednakże od misji nr 8 gra robi się krótka, liniowa i mocno średnia. Fabularnie to od pojawiania się w akcji kosmitów (ciekawe nawiązanie- fani Far Cry też narzekali, że rozgrywka poziomem zjechała w dół od momentu pojawienia się potworów...). Te 4 ostatnie misje wykonałem w jeden wieczór, więc stanowiły one zdecydowanie mniejsze wyzwanie niż poprzednie. To w zasadzie jedyny minus gry, bo innych związanych z samą rozgrywką czy technikaliami nie zobaczyłem.

Podsumowując, Crysis to bardzo dobra produkcja, już kultowa, stanowiąca kolejny po Far Cry kamień milowy gier FPS. Nawet dziś, 18 lat po premierze, gra się świetnie, a 4 ostatnie misje odbiegające poziomem od poprzednich tylko w małym stopniu wpływają na końcową ocenę. I co najważniejsze, minie jeszcze mnóstwo czasu, zanim technicznie gra się zestarzeje. Jej ponadczasowość czuć nie tylko pod tym względem, ale także pod względem samej rozgrywki. Gorąco polecam!!! :)

Ze Steama zniknał, na wersja GOG mnie negatywnie zaskoczyła. Mianowicie, mam na kompie grę już co najmniej rok (jak nie dłużej), no i ostatnio grałem chyba dobre pół roku temu. Nie było żadnego problemu z uruchamianiem. Dosłownie wczoraj postanowiłem ponownie uruchomić Crysis, bo tam zostały mi ostatnie 4 misje do skończenia gry. Jakieś było moje zdziwienie, gdy non stop wywalało mnie na czarny ekran i do pulpitu podczas prób uruchamiania gry!!! Kurde, o co chodzi??? Manewr usunięcia gry i ponownej instalacji nie zdał egzaminu. Wskazówki na stronie GOG też nie działały. Porady w internecie- dopiero któraś okazała się skuteczna i dokończyłem Crysis... A mam Win11, śmigała gra jeszcze pół roku temu bez żadnego problemu, a wczoraj lipa...

Widzę, że dział Retro Gaming obecnie koncentruje się na soulsach- po Rune, Die by the Sword i niniejszym Blade of Darkness proponuję jeszcze zrobić materiał o Enclave w celu uzupełnienia artykułów :)

STASIS to przygodówka click'n'point obserwowana z rzutu izometrycznego. Nie ukończyłem tytułu w całości, ba, nie ukończyłem jej nawet w połowie, bo najzwyczajniej w świecie to nie mój gatunek gier, no i niespecjalnie mi podeszła. Jednakże nie oznacza to, że nie warto sięgnąć po ten tytuł. Wręcz przeciwnie, warto! Dlaczego? STASIS ma mega klimat opuszczonego statku kosmicznego, na którym "coś poszło nie tak", a główny bohater niespecjalnie wszystko pamięta (przypomina System Shock, co?). No i tutaj przemierzamy korytarze niniejszego okrętu w poszukiwaniu wskazówek, co tutaj się wydarzyło.

Na plus zdecydowanie klimat- ta grobowa cisza przerywana przez odgłosy okrętu kosmicznego, dodatkowo od czasu do czasu jakieś tajemnicze dźwięki sprawiają, że survival horror tutaj ma swoje miejsce. Poza tym, jak wspomniałem już- dźwięki, cicha muzyka od czasu do czasu, dobre dialogi. Sensem, co oczywiste w przygodówkach, są zagadki- a więc coś nieoczywistego trzeba użyć, aby otworzyć drzwi, zakręcić zawór czy przejść po toksycznej substancji. Ja zmęczyłem się grą, gdyż praktycznie od samego początku musiałem posiłkować się poradnikiem, przez co odpadała radość z grania, jednakże wierzę, że fani gier przygodowych znajdą w STASIS kupę radochy i satysfakcji, bo są bardziej zaprawieni w boju, jeśli chodzi o elementy gier przygodowych.

Podsumowując, mi osobiście STASIS nie podeszło, jednakże subiektywnie mówiąc to dobra produkcja, w której fani przygodówek się odnajdą. Reszta graczy też się odnajdzie, jednak musi znaleźć w sobie duże pokłady cierpliwości, by nabrać nieco wprawy w mechanikach gier przygodowych w ogóle.

Platformówki to oczywiście gatunek obecnie na wymarciu, lecz w latach 90., w czasach gdzie PC w domu był luksusem, a dominował bazarowy Pegasus, rzesze graczy wychowało się na niniejszej konsoli i właśnie na grach platformowych. Powrót Duka w 2002 w niniejszym spin-offie, niejako przystanek ku Duke Nukem Forever, był bardzo sprytnym zabiegiem marketingowym twórców. Ta gra dała wiernym fanom Księcia, jak i fanom ogólnie gier FPS, nadzieję na pojawienie się Forever w niedalekiej przyszłości jako gra wywracająca gatunek gier akcji. Premiera Duke Nukem Forever w 2011 roku, lata świetle od pierwszych zapowiedzi, po rewolucjach na rynku FPS w postaci serii Far Cry, Crysis czy Call of Duty sprawiło, że tytuł przepadł bez echa. Jednakże dobrze, że w 2002 roku wyszedł Duke Nukem: Manhattan Project, bo ja osobiście pamiętam ninejszą gierkę jako bardzo dobrą, prostą, jednocześnie wciągającą i mega naładowana akcją i dynamiką. Powrót do przeszłości w postaci nostalgii do pegazusowych platformówek był tutaj mega obecny.

Niedawno w dziele retro gaming na GOL pojawił się artykuł wspomnieniowy o niniejszej produkcji, dlatego też postanowiłem sięgnąć po nią i sprawdzić, jak tam radzą sobie Wikingowie z przełomu tysiącleci.

Rune to gra akcji z widokiem TPP, w której wcielamy się w bohatera o imieniu Ragnar. Jesteśmy Wikingiem, mieszkańcem jednej z wyróżnionych przez boga Odina wiosek, gdzie znajdują się magiczne, tytułowe runy mające potężną moc. Musimy ich strzec za wszelką cenę. Niestety coś poszło nie tak- wioska została zaatakowana przez jednego z niedawnych sprzymierzeńców, my ledwo uchodzimy z życiem, a naszym zadaniem jest przedrzeć się przez mroczne lokacje skandynawskich krajobrazów, dokonać zemsty, uratować bliskich i resztę naszej wioski wraz z tytułową magiczną Runą. To tyle, jeśli chodzi o fabułę. Nie jest ona jakoś specjalnie wymyślna, w grze natrafiamy na krótkie przerywniki filmowe na silniku gry opowiadające o kolejnych wydarzeniach. Fabuła gry utrzymana w mrocznym kontekście świata Wikingów jest ok, ale bez fajerwerków.

Ragnarem mamy do pokonania łącznie ok. 25 lokacji, co wystarcza na mniej więcej 5-6h intensywnej rozgrywki. To dobra ilość czasu, jak na tan gatunek. Przy tym lokacje nie są jakoś specjalnie zagmatwane czy skomplikowane- częściej skupiamy się na odnajdywaniu jakichś ukrytych przejść, uskoków, dźwigni do pociągnięcia w celu otworzenia drzwi, mamy też oczywiście walkę ze złymi goblinami czy złowieszczymi żołnierzami w końcowych etapach gry.

Rune, pomimo 25 lat na karku, pomimo koszmarnej już dziś grafiki (która nie ma prawa się obronić dziś ze względu na wiek oczywiście), pomimo kiepskich technikaliów w postaci dźwięków (bardzo dobrze wypadają jedynie dialogi, cała reszta jest co najwyżej średnia), to gra w którą gra się zadziwiająco dobrze. Jak już wspomniałem, przemierzamy lokacje- od jaskiń i podziemi, poprzez goblinie miasteczko i zamek, kończąc na wiosce Wikingów. Nie są to poziomy przesadnie długie, jednakże trudność w ich pokonywaniu tkwi w pewnym pomyślunku, gdzie dalej iść lub gdzie znaleźć przejście (skakanie i szukanie czegokolwiek w ciemnych zakamarkach się kłania). Jednakże lokacje i poziomy są puste, surowe, co z jednej strony może i pasuje do klimatu gry, jednakże dziś wygląda to ubogo. W ogóle cała sceneria i otoczka gry jest ciemna, co uznaje za wadę, bo być może chodziło twórcom o mroczny klimat świata Wikingów, jednakże nawet na ustawionej na maxa jasności wiele razy miałem problem z wypatrzeniem ukrytego w ciemności przełącznika, przejście czy przeciwnika. Sytuacja nieco poprawia się w końcowych etapach gry, gdzie wychodzimy z podziemnych i jaskiniowych lokacji na powierzchnię- tam jednak pada deszcz, śnieg i jest jesienna "szarówa" (jak to w Skandynawi zazwyczaj).

Ragnar to młody człowiek, który w swojej wędrówce musi udowodnić, że stał się męzczyzną. W walce z wrażymi potworami może posługiwać się różnymi mieczami, obuchami, toporami, jednakże nic nie stoi na przeszkodzie, aby złapał odrąbaną kończynę wroga i rzucił nią w kierunku kolejnego. Podczas walki napełnią się pasek szału- im bardziej intensywna walka, tym pasek "eksplduje" i Ragnar zadaje zdecydowanie większe obrażenia. Zbieramy także tytułowe runy, dzięki którym możemy uruchomić specjalne zdolności naszego wojaka. Jednakże walka w Rune to kiepsko skonstruowany element- przeciwnicy często zachowują się głupio i stoją jak zaczarowani, a w starciu wystarczy tańczyć dookoła, aby nas nie dosięgli. Przewagę zyskują, gdy jest ich więcej. Dodatkowo, brak na naszym interfejsie informacji, która broń zadaje większe obrażenia, można się tylko domyślać po wielkości oręża... Tak samo z tarczami- ich używanie w zasadzie jest umowne.

To, co dobrze funkcjonuje w Rune, to klimat. Przemierzanie lokacji jest przyjemne, surowość krajobrazów, ciemność (choć, jak już wspomniałem, to także wada), mroczna muzyka przygrywająca od czasu do czasu, nie ma tutaj non stop nawalanki, ale ten element jest tu umiejętnie dozowany. Skupiamy się na szukaniu przejść, dźwigni, rozwiązywaniu mikro zagadek. Dodatkowo, nasz wojak uzdrawia się poprzez jedzenie tego, co znajdzie pod ręką, na czele z... jaszczurkami. Tak, Bear Grylls mógłby się uczyć... :) Taki smaczek, ale robi robotę.

Podsumowując, Rune to zapomniany dziś klasyczek, któremu brakuje jakiegoś większego odświeżenia, aby mógł trafić w gusta dzisiejszych graczy. Dziś można traktować ten tytuł jako ciekawostkę historyczną, ale ja dodatkowo nieźle się bawiłem. Spędziłem parę wieczorów w mrocznym świecie Wikingów i ten klimat mi przypadł do gustu. I pomimo kiepsko skonstruowanej walki, i pomimo zbytniej ciemnicy, i pomimo już leciwych technikaliów z grafiką na czele, Rune ma "to coś", co pozwoliło mi ukończyć grę z małą satysfakcją :)

PS: Nie sugerujcie się opisowi na GOL, że Rune jest podobny do Gothica. Wspólny element to tylko widok TPP- cała reszta to zupełnie inne klimatu i gatunki growe.

Premiera nowego Dooma: The Dark Ages właśnie trwa, a ja nadrabiam kolejne części tej fenomenalnej, legendarej serii gier FPS. Po świetnych klasykach Doom 1 i 2 z lat 90., przyszła pora na Doom 3 z 2003 roku wraz z dodatkiem Ressurection of Evil, które nieco zmieniły koncepcję z niezobowiązującej sieczki na survival horror i atmosferę klaustrofobii. Następnie znowu przyszło graczom długo czekać na nowego Dooma, bo aż 13 lat- w 2016 roku wyszła kolejna, czwarta już odsłona legendarnej strzelaniny zatytuowana po prostu Doom.

Gra stanowi swoisty reboot serii, tzn. rozgrywką zdecydowanie bliżej mu do klasycznych odsłon z lat 90. niż do klimatu horroru z Dooma 3. Odpalając ten tytuł miałem nadzieję na "kolejny, liniowy FPS" w uniwersum Doom, ale pozytywnie się zaskoczyłem. Oczywiście, w grze wciąż chodzi o eliminację wrażych potworów, których jest całe mnóstwo, ale cała rozgrywka została nieco przemodelowana.

Nowy Doom znowu zabiera nas na Marsa, gdzie znowu "coś poszło nie tak" i musimy oczywiście posprzątać cały bajzel za pomocą arsenału pukawek i umiejętności gracza. Fabuła, jak to w całej serii Doom, jakaś tam jest, i stanowi pretekst do zwierdzania kolejnych lokacji. Nie ma się co w nią tutaj wgłębiać, z resztą poznajemy ją w trakcie gry za pomocą różnych znajdziek, notatek, animacji, konwersacji, a wszystko jest ładnie podsumowane w panelu funkcji (o nim za chwilę, bo to duża nowość). Warto przy tej okazji wspomnieć, że Doom jest całkowicie spolonizowany, więc ze zrozumieniem bogatych notatek na temat lokacji, potworów czy wydarzeń nie ma najmniejszego problemu. Samą jakość polonizacji oceniam bardzo dobrze, choć niektórzy narzekają na dubbing- ale jak wspomniałem, to kwestia gustu.

Rozgrywka w nowym Doomie to hołd dla Doom 1 i 2. Zapomnijmy tu o przeładowywaniu broni jak w części 3, zapomnijmy tu o klimacie survival horroru i potworach wyskakujących z cienia, zapomnijmy o klaustrofobicznych korytarzach bazy na Marsie- tutaj mamy po prostu określoną ilosć naboi bez konieczności przeładowywania broni, mamy masę potworów wyskakujących po przekroczniu jakiegoś skryptu, których trzeba się pozbyć aby osiągnąć checkpoint z autosave, i przede wszystkim mamy otwartą powierzchnię Marsa czy innych mega zniszczonych baz, po których się poruszamy (a nie tylko obserwujemy wielki potencjał, jak w trójce). Doom bardzo mocno otworzył się w rozgrywce na wartką, szybką akcję, gdzie znaczenie ma szybki cyngiel, sprawne poruszanie się po mapie oraz błyskawiczna ocena sytuacji. Widać tu zupełnie nową koncepcję strzelaniny- wierni fani Dooma, którzy nie wierzyli, że kolejna odsłona może zaoferować coś więcej niż tylko standardową strzelankę w świetnej oprawie graficznej, pozytywnie się zaskoczyli.

Doom z 2016 postawił z jednej strony na powrót do koncepcji z Doom 1 i 2, a więc brak przeładowywania broni i naprawdę totalna rozwałka, a z drugiej strony na fajne nowości z tzw. panelu funkcji uruchamianego za pomocą przycisku TAB. Niniejszy panel jest bardzo ważny, bo to tam mamy wszelki wgląd do mapy obszaru, wszelkich danych o konkretnych obecnie przemierzanych lokacjach, fabule, potworach, a także z tego panelu ulepszamy nasz pancerz, zdrowie lub dostępną ilość amunicji (za pomocą tzw. żetonów pretorskich, które znajdujemy podczas rozgrywki), także mamy wgląd do naszego arsenału i tam też możemy go ulepszać za pomocą punktów ulepszeń otrzymywanych wraz z postępami w grze. Może to wszystko brzmi skomplikowanie, ale faktycznie wygląda prosto i przejrzyście- ulepszenia broni mają realny wpływ na jej działanie, a ulepszenia pancerza także oddziałują realnie na przebieg walk. Ten panel funkcji to nowość, która fajnie komponuje się z klasyczną formułą wszechobecnej strzelanki i masakry.

Misji w nowym Doomie jest 16, łącznie z kilkoma bossami pomiędzy etapami. Nowością jest tu konstrukcja map- tym razem to nie liniowe korytarze bazy, lecz duże, nieliniowe obszary, świetnie zaprojektowane, na których jest co robić. Oprócz standardowego posuwania rozgrywki do przodu poprzez eksterminację kolejnych fal przeciwników, mamy tu do znalezienia sekrety w postaci maskotek Doomguya czy też ukrytych pokojów z zaopatrzeniem- i tu pod tym względem kolejny ukłon w stronę Doom 1 i 2. Znajdujemy też, a jakże, karty dostępu o różnych kolorach, co również zaimponuje wiernym fanom. Również na każdej mapie znajdziemy sekret w postaci dostępu do klasycznych poziomów z Doom 1 i 2, które możemy ograć w oddzielnym trybie (oczywiście, jesli odkryjemy ten sekret w głównej kampanii).

Czym postrzelamy w Doom z 2016 roku? Nowości tutaj nie będzie, twórcy postawili raczej na sprawdzoną klasykę, w której na szczęście nie ominęli klasycznej dwururki. Poza tym mamy pistolet, strzelbę, karabin maszynowy, a kończymy oczywiście na BFG. Nowością jest już wspomniany fakt możliwości ulepszenia każdej z broni, dzięki czemu eskterminacja wrogów wejdzie na wyższy level. Lista wrażych potworów także stawia na klasykę, jednakże znajdzie się kilka nowości. Całość rozgrywki jest zaimplemenowana w świetnej oprawie graficznej, która nawet dziś, w 2025 roku, broni się rewelacyjnie. Muzyka to majstersztyk, jak na serię Doom przystało. Ścieżka dźwiękowa odpowiednio dostosowuje się do wydarzeń na ekranie, wywołuje szybsze i wolniejsze bicie serca, i co najważniejsze- ani razu nie odczułem, że coś się powtarza lub nudzi. Dźwięki- super sprawa, nie ma się do czego przyczepić. Bronie brzmią rewelacyjnie, otoczenie i potwory także.

Jak się gra w Doom? Bardzo dobrze. Powyższe opisane przeze mnie klasyczne elementy połączone z nowościami świetnie się komponują. Sama rozgrywka przyprawia już nie o gęsią skórkę jak w Doom 3, lecz o szybkie bicie serca i szybkie eliminowanie potworów. Bronie mają dobry feeling, gracz czerpie radochę z ich korzystania. Walka w wrogami wymaga niekiedy taktyki i pomyślunku, bo często jest ich naprawdę wielu, wyskakują z wielu miejsc, trzeba się cały czas poruszać, skakać, używać innych rodzajów broni, korzystać z dostępnych teleportów... słowem- walka nabrała dynamicznej formuły, dotąd niewidzianej w serii. Świetną robotę robią tzw. finishery- kiedy wróg jest "na wykończeniu", jego postać podświetla się, a gracz ma możliwość podejść do niego i wykończyć- wtedy mamy świetną, mega krwawą animację zabicia potwora. Warto z tej opcji korzystać, gdyż dzięki temu uzdrawiamy się lub uzupełniamy naszą amunicję. Gra jest bardzo brutalna, ma mnóstwo poziomów gdzie krew leje się strumieniami, nie wspominając oczywiście o wrażych potworach ginących z naszej ręki. Warto dodać, że wszystkie te elementy rozgrywki bardzo dobrze się ze sobą komponują, rozgrywka nie nuży, gracz musi być wciąż gotowy do ataku, a przy okazji ma możliwość eksploatacji bogatych, urozmaiconych map.

Doom ma kilka wad. W grze jest możliwość wykonywania mini- challange, za które otrzymujemy punkty do ulepszeń broni, pancerza, a także implementujemy runy. Jednakże ja miałem problem z wykonywaniem wyzwań run, były one moim zdaniem mało czytelne. Wiele nowości w porównaniu do klasycznych odsłon to z jednej strony plus, jednakże trzeba chwilę poświęcić na ich ogarnięcie w panelu funkcji, co może przestraszyć niektórych graczy nastawionych tylko na strzelaninę. No i w zasadzie to tyle, bo technicznie gra śmiga aż miło, a innych błędów mających negatywny wpływ na rozgrywkę nie dopatrzyłem się.

Podsumowując- Doom z 2016 roku to kawał dobrej strzelaniny. Twórcy wymyślili koło na nowo, dając wiernym fanom serii garść klasyki połączonej z nowoczesnymi elementami rozwojowymi postaci. Technicznie Doom broni się nawet 9 lat po premierze, wciąż bardzo dobrze się w niego gra, rozgrywka wciąga, nie ma momentów znużenia, a na mapach jest wciąż coś do zrobienia. Klasyczne poziomy trudności, eksploatacje map w poszukiwaniu znajdziek oraz orgywanie klasycznych poziomów sprawiają, że przejście Doom jeden raz to zdecydowanie za mało, aby poznać jego wszelkie zagadnienia. Pozycja obowiązkowa dla fanów serii, dla fanów FPSów, a także dla tych, którzy w poprzednie odsłony serii jeszcze nie mięli okazji zagrać.

Lata 2000., ten silnik graficzny, ten specyficzny styl gier tworzonych w tamtym czasie czuć w niniejszej produkcji. Nie da się tego opisać słowami, po prostu tamta epoka gier ma swoje specyficzne wyczucie gamingu. Jako gracz, który wychował się na produkcjach z tamtego okresu, japa mi się cieszy na tę myśl. A swoją drogą, namówiliście i niniejszym artykułem zachęciliście do wypróbowania Rune- kilka etapów za mną i jestem naprawdę zajarany tą grą. Chodzi przede wszystkim o klimat świata Wikingów, mroczny, specyficzny, tajemniczy i brutalny. Nie jestem fanem tego typu produkcji, ale ta jak narazie daje mi mnóstwo frajdy :)

Miałem, grałem, ale nie wciągnęła mnie- gatunek gier nie dla mnie :)

Świetny dodatek do Dungeon Siege, który fabularnie rozgrywa się po wydarzeniach z oryginału, jednakże od gracza nie wymaga się konieczności znajomości fabuły podstawki.

Legend of Aranna zawiera wszystko to, co najlepsze z Dungeon Siege, a więc niezwykle wciągającą rozgrywkę, budowanie drużyny i przemierzanie kolejnych krain. Poprawiono zdecydowanie aspekt fabularny, który kulał z orginale. Fabuła jest zdecydowanie lepsza, lepiej wyeksponowana, cutscenki pomiędzy etapami w grze stanowią jej kamienie milowe, a księgi znajdywane podczas wyprawy są dobrym jej uzupełnieniem. Nowością jest mapa świata, dzięki której mamy teraz graficzne wyobrażenie o świecie gry, który przemierzamy. Lokacje zostały także lepiej zaprojektowane niż w orginale- tam gracze mogli nieco narzekać na monotonię, zaś tutaj mapy są rozbudowane, zaś krajobrazy zróżnicowane. Mamy także oczywiście nową paletę potworów, różnych znajdziek, ekwipunku, itd. Nowością są także tzn. zestawy, a więc kilka elementów ekwipunku (np. oręża lub magii), które znalezione i noszone jednocześnie przez postać dodają jej ekstra ulepszenia i znacznie podnoszą statystyki. Jeszcze jednym dobry usprawnieniem jest fakt, że noszony ekwipunek nie jest tutaj zależny tylko od współczynnika siły, teraz także postacie rozwijające swoją zręczność lub magię znajdą dobre pancerze i uzbrojenie, które zależą właśnie od tych charakterystyk. Zatem- sama rozgrywka wyszła grze na zdecydowany plus w porównaniu do orginalnej gry.

Technicznie podrasowano nieco grafikę, warstwa muzyczno- dźwiękowa niezmiennie pozostała na wysokim poziomie, przez co gierka ma fajny, dobry klimat. Niestety, ucierpiała AI naszych bohaterów, bo zachowują się oni gorzej niż w orginalnym Dungeon Siege, co jest nieco zaskoczeniem biorąc pod uwagę fakt, że to ten sam silnik. Postacie często zacinają się podczas walk, są chaotyczni, nie wszyscy wykonują wykonują wydany rozkaz ataku, naszych wojaków często trzeba kontrolować podczas walk.

Podsumowując, Dungeon Siege: Legend of Aranna to bardzo dobry dodatek, który usprawnił niemalże wszystkie elementy z orginału, poprawił fabułę, grafikę, zaś rozgrywkę pozostawił tak samo dobrą i wciągającą. Może i jest nieco krótsza od DS (26h vs. 38h w orginale w moim przypadku), ale i tak wystarcza na długo. Tak się kiedyś robiło dodatki, to była dobra epoka w historii gier :) Polecam :)

Kingpin: Life of Crime to jedna z tych FPSowych pozycji, które czekały na mnie, jako fana gier FPS (a zwłaszcza tych z przełomu wieków), w kolejce do nadrobienia. Uwielbiam drugiego Quake, uwielbiam pierwszego Soldier of Fortune, a Kingpin właśnie korzystał z silnika tychże dwóch tytułów. Pamiętam, jak za dzieciaka miałem na swoim kompie ten tytuł, ale szybko się od niego odbiłem, bo był zbyt trudny i za bardzo nie wiedziałem, co robić na pierwszym etapie. Po latach, właśnie niedawno, postanowiłem porządnie wziąć się za Kingpina...

... i niestety się rozczarowałem. Po zapoznaniu się z kilkoma materiałami na temat tej gry, nie ma ona tragicznych ocen, a nawet jest dziś wspominana jako "mały klasyk" gier FPS przełomu wieków. Cóż, może odbiór tytułu w 1999 roku był nieco inny niż dziś. Wtedy był to naprawdę solidny tytuł, dziś będę go wspominał jako niezwykle brutalny, absurdalnie trudny i jeszcze bardziej irytujący- do tego stopnia, że w połowie gry postanowiłem się nie męczyć dalej z tą produkcją.

Kingpin: Life of Crime to gra FPS osadzona w czasach współczesnych, której akcja koncentruje się wokół tytułowego życia przestępczego. Wcielamy się jako gracz w rolę zbója, który prowadzi prywatną zemstę na swoim byłym pracodawcy, który jest szefem grupy przestępczej. Fabuła nie należy do najważniejszych aspektów tej produkcji- ot, jakaś tam jest i stanowi pretekst do rozwałki. Kingpin jest wspominany po latach ze względu na poruszany aspekt typowego, brudnego życia przestępcy, walczącego z członkami innego gangu, chcący przeprowadzić swoją prywatną krucjatę. No i to się akurat twórcom udało, bo przemierzane lokacje, przeklinjący na każdym kroku wrogowie, cutscenki z bohaterami używającymi niecenzuralnych słów, a także niezwykła jak na tamte czasy brutalność pozwalająca wykrwawiać się przeciwnikom i odcinać im kończyny sprawiały, że ciężki klimat brutalności i przestępczości czuć w powietrzu. Z resztą, Kingpin był produktem przeznaczonym wyłącznie dla dorosłych, co tylko wpłynęło na rosnąca jego sprzedaż. No i na tym w zasadzie kończą się plusy tej gry, bo rozgrywka to już inna sprawa.

Ukończyłem Kingpina w połowie, a to i tak zaszedłem daleko, bo testowałem swoją cierpliwość do granic i starczyło mi jej tylko na 50% gry. Dlaczego? Po pierwsze- poziom trudności. Pomijając pierwszą lokację, gdzie tak naprawdę cudem trzeba zdobyć pukawkę, żeby pokonać kilku pierwszych wrogów, to są oni dodatkowo mega odporni na ołów, nie wspominając o tych delikwentach w późniejszym etapie gry. Wpakowanie połowy shotguna, żeby uśmiercić typa, albo całego magazynku tommy gunna, nie jest zbyt realistyczne, zwłaszcza że headshoty na nic się nie zdają (np. w takim SoF1, gry na tym samym silniku, takowa mechanika istniała i sprawiała radochę). I dodam, że grałem na najłatwiejszym poziomie trudności (na 5 możliwych). Druga sprawa- lokacje. Są one monotonne, podtrzymane kolorystycznie w szarych odcieniach, co owszem ma budować przestępczy brudny klimat, ale przmierzanie w kółko podobnie wyglądających miejsc, dodatkowo irytując się niesamowicie twardymi wrogami, zakrawa w pewnym momencie o żart i zniesmaczenie. Trzecia rzecz- interkacje i świat gry. O ile na plus grze służy, że nie jest to typowy FPS, gdzie strzelamy do wszystkiego, co się rusza (co w 1999 roku nie było takie oczywiste), to poziom interakcji jest pełny bugów i niedopracowany. Przykładem są sytuacje, gdzie w barach musimy parę razy pod rząd "zagadać" do osoby, aby uzyskać pewne informacje bądź przedmioty, aby ruszyć grę dalej (jeśli zagadamy tylko raz, to będziemy błąkać się z irytacją po obszarze, aby pchnąc grę do przodu). We wspomianych barach możemy za kasę wynająć innych bandytów do pomocy, jednakże ich zachowania w trakcie wędrówki są słabe i mocno irytujące. O ile AI wrogów jest spoko, tzn. starają się pod ostrzałem uciekać i znajdywać kryjówki, o tyle AI naszych kompanów to przeciwstawny biegun, niestety... Dodatkowo w grze możemy zbierać kasę od poległych wrogów, która umożliwia m.in. wstęp to wspomnianych barów, ale dowiedziałem się o tym dopiero gdy musiałem się do takowego baru dostać, a nie wspominając już o tym, że w żaden sposób gra nie podpowiedziała, za pomocą jakich kombinacji klawiszy należy wykonać takową czynność... ech... dopiero wgląd w manual (nigdy tego nie robiłem w żadnej grze!) mi pomógł... Poziom mojej irytacji już wołał o pomstę do nieba...

Pora na technikalia. W 1999 roku grafika ochodziła "podobno" za fotorealityczną. Grając w to dziś, trudno mi w to uwierzyć na słowo, ale byłem dzieciakiem, który wówczas nawet nie miał komputera PC, a swoje pierwsze kroki gamingowe wykonywał na Pegazusie, więc się nie odniosę do tego stwierdzenia. Dziś trzeba wyraźnie zaznaczyć, że grafika jest mega słaba, brzydka, w żaden sposób nie przetrwała próby czasu. Postacie to grube pasibrzuchy, którzy non stop używają wulgaryzmów, a ich poziom zaprojektowania i animacje wywołują dziś uśmieszek politowania... Muzycznie też jest nieciekawie- w tle przygrywa kilka powtarzających się kawałków, które co prawda pasują do tego na serio potraktowanego świata przestępczego, ale w pewnym momencie zaczynają nużyć i irytować. Dźwięki też prezentują kiepską jakość.

Jako, że Kingpin to gra FPS, to mamy tu do dyspozycji kilka pukawek, poczynając od zwykłej rurki, poprzez pstolet i shotgun, kończąc na miotaczu ognia i bazuce. Jednakże wybór jest dosyć ubogi, nie ma efektu wow. Dodatkowo ma się wrażenie, że pukawki nie mają odpowiedniej mocy, bo ile można wpakować kul w jednego oprycha... Taki Soldier of Fortune wydany rok później prezentował się pod tym względem zdecydowanie lepiej- pukawek było więcej, miały moc i czuło się radochę z ich używania. W Kingpinie nie ma tej frajdy, a wręcz często gracz czuje frustrację. Miłym dodatkiem jest element ekonomiczny, czyli lombard, w którym można zakupić za kasę m.in. broń, amunicję, apteczki i pancerz.

Podsumowując, Kingpin: Life of Crime to FPS, który dziś jest już raczej tylko ciekawostką historyczną niż grywalnym, dobrym tytułem. Poruszana tematyka traktująca na poważnie gangi i przestępczość oraz wysoki poziom przemocy i brutalności sprawiły, że gdzieś tam na stałe zapisał się w histori gier FPS, jednakże cała reszta jest po prostu słaba. Mechaniki gry wołają o pomoc, zbyt wytrzymali wrogowie irytują, interakcje również, a najważniejszy element, czyli czerpanie radochy ze strzelanin, został przyćmiony przez wyżej wspomniany poziom trudności. Moja ocena to 5/10, a więc słabo. Męczyłem się grając w ten tytuł, testowałem swoją cierpliwość, ale w pewnym momencie stwierdziłem, że gra już mnie niczym nowym nie zaskoczy, a zirtować owszem, może :)

Nie grałem, ale ogrywam właśnie orginał, poprzeglądałem gameplaye w necie i się wypowiem :) Graficznie- uważam, że sprawę załatwi mod do orginału, nie potrzeba kupować tej części, bo to zwyka strata kasy. Widać, że gra to 1 do 1 odświeżony orginał, i to bez efektu "wow", bo ma się wrażenie, że to wciąż ten stary silnik gtaficzny sprzed 26 lat, tylko tekstury zostały poprawione, zaś cała reszta pozostała nienaruszona. Mechaniki gry- trochę dodano elementów "interakcyjnych", cała reszta bez zmian. Zatem, moim skromnym zdaniem, nie warto wydawać kasy na Reloaded, wystarczy stara wersja np. z GOG, mod graficzny i klasyczek można ogrywać :)

Widać mocno inspirację Doomem. Tak czy siak, niespodziewanie będzie w tym roku pojedynek Doom: Dark Ages vs. nowy Painkiller :) No ciekawe, czy po latach przerwy ten "polski Doom" wciąż będzie miał to coś :)

Jakiś czas temu ta gra była za darmo na Steam, a więc po polsku "darmo to uczciwa cena" i dodałem sobie do biblioteki, by ograć w dowolnym momencie. Zagrałem, ukończyłem... i mam mieszane uczucia.

Dark Sector przenosi gracza do czasów współczesnych, do wschodniej części Europy, gdzie pozostałości po świetnych czasach byłego ZSRR są już mocno widoczne. Zostajemy wplątani z pewien spisek, który korzeniami sięga czasów zimnej wojny, tajnych eskperymentów wojskowych i biologicznych, celem oczywiście walki ze "zgniłym Zachodem". Ogólnie rzecz ujmując, wbrew recenzji autora GOL, fabuła jest jednym z mocniejszych aspektów gry- jest mroczna, cały czas pozostawia pierwiastek niedopowiedzenia, chce się grać dalej aby popchnąć ją do przodu, no i przedstawiona jest za pomocą ciekawych cutscenek na silniku gry. Spoko, mi to się bardzo podobało. Jedynym minusem może być fakt, że fabuła tak naprawdę zamyka się tylko na wydarzeniach w grze- nie ma historii, co było wcześniej, albo co było później, i skąd w ogóle wziął się główny bohater, który umiejętnościami mógł chociaż powalczyć z legendarnym Samem Fisherem (oczywiście przegrałby hehe).

Już po pierwszym kontakcie z grą widać, że to konwersja z konsol. Jednakże- całkiem udana. Może nieco przeszkadzał mi widok nieco z lewej strony za plecami bohatera (nie jest to klasyczne TPP), ale przywykłem. Pierwsze spojrzenie na akcję i miałem nadzieję na nowego Splinter Cella, ale bohater nie miał ani pukawki z tłumikiem, ani specjalistycznego sprzętu, a jego umiejętności poruszania się wykluczały skradanie się i kucanie- szybko więc Dark Sector wyrzucił mi z głowy ten pomysł :) I jak się okazało, mamy tu do czynienia z niemalże typowym shoterem TPP.

Na samym początku naprawde pomyślałem sobie, że gra będzie craapem. Ani to Sam Fisher, ani po cichu nie można likwidować wrogów, fabularnie nasz bohater szybko został zainfekowany wirusem, który zmutował jego rękę dodając "fantastyczną" broń a'la shuriken, i w rezultacie mógł tylko przez kilka sekund korzystać w broni pozozstawonych przez przeciwników- dramat. A wrogowie byli wszędzie. Jednakże dałem grę szansę i to była dobra decyzja. Jak się okazało- likwidowanie wrogów za pomocą ostrza okazywało się całkiem dobre, w drugiej dłoni zaś nasz heros mógł dzierżyć jakiś pistolet na stałe. Dodatkowo zaistniał tu aspekt ekonomiczny, mianowicie mogliśmy w wybranych miejscach schodzić kanałami do "black market" i tam zakupować broń za pieniądze, które znaleźliśmy podczas eksploracji, i tę broń już mogliśmy dzierżyć "na stałe" (zagadka, czarnorynkowa ok, a od wrogów passee...?). Arsenał nie jest tutaj jakoś pokaźny, ot- pistolet, uzi, AK, strzelba, i chyba wszystko. Istniała także możliwość modyfikacji naszej broni poprzez np. zwiększenie ilości nabojów w magazynku lub też zwiększenie dokładności- to akurat miłe.

Podczas rozgrywki czuć klimat wschodniej Europy, takiego postkomunizmu- sceneria jest szara, ciemna, krajobrazy to zazwyczaj opuszczone już dawno lokacje, zapuszczone, zabrudzone, widoczne są ślady regularnych walk i leje po wybuchach. Dodatkowo klimat ten zgłębia bardzo dobra muzyka przygrywająca w tle- to jest majstersztyk. Sama rozgrywka jest bardzo dobra- wymiana ognia z przeciwnikiem wymaga dobrych umiejętności celowania, chowania się za winklem, prowadzenie ostrzału zza osłon, i ogólnie ten schemat sprawdza się bardzo dobrze. Jednakże w grze walczymy nie tylko z ludźmi, ale też z różnymi fantastycznymi stworami będącymi wynikiem tajnych eksperymentów biologicznych prowadzonych na tym obszarze. Przypomina mi to nieco pierwszy Far Cry, kiedy do akcji wkroczyły właśnie również potwory. I tutaj pojawia się bardzo mocna wada produkcji- bossowie.

Powiem tak- gdybym grał w Dark Sector w okolicy premiery, odbiłbym się bardzo szybko. Tylko dzięki temu, że produkt ograłem niedawno, a w necie są dostępne "walkthrought" (co w okolicach premiery nie było takie oczywiste), miałem możliwośc spojrzenia, jak przejść dany obszar lub bossa. Dodam, że kamera prezentuje w 100% obraz realny tego, co dzieje się na ekranie- nie ma pasków zdrowia, wskaźników, kompletnie nic. Zatem, jak walczymy z bossem, to nie wiemy, czy dana taktyka zdaje egzamin, i z pomocą przychodziły właśnie filmiki z neta. Takich momentów, gdzie gracz napewno utknie, jest sporo, i nic tak nie psuje wrażenia naprawdę niezłej zabawy, jak konieczność jej częstego przerywania w celu spojrzenia do solucji, bo pokonanie danego obszaru (są zagadki, czasem cięższe) lub bossa wymaga pomyślunku i... CIERPLIWOŚCI. Psuje to odbiór gry, zwłaszcza jak już się rozkręci, jak już załapie się mechaniki, jak już gracz wczuje się w ten mroczny klimat, fabułę, jak walki zaczynają być satysfakcjonujące... przychodzi mniejszy bądź większy boss i tylko naprawdę CIERPLIWI nie zajrzą do internetu, jak go pokonać.

Technikalia- tutaj Dark Sector wypada całkiem dobrze. Graficznie widać, że to konwersja z konsol, jednakże nawet dziś gra się dobrze i nie odstrasza. Szarawa, brudna stylistyka połączona z dobrą grą świateł i cieni może nie robią efektu wow, ale jak na 2009 rok jest znośnie. Muzyka, jak już wspomniałem, jest bardzo dobra i klimatyczna. Dźwięki brzmią tak jak należy- zarówno pukawek, jak i naszych wrogów wzajemnie się ostrzegających, także mrocznych stworów wydających przeraźliwe nieraz wołania. Dobrze zaimpemntowany jest system "szmacianej lalki", a więc wrogowie padają martwi w "naturalny" sposób. Cieszy, że dobrze działa tu tzw. headshot, bo przeciwnicy potrafią być naprawdę wytrzymali, ale strzał w głowę lub dekapitacja za pomocą shurikena skutecznie neutralizują wroga. Smaczku dodają tu tzn. finishery- są efektowne, dają radochę podczas ich wykonywania.

Podsumowując, Dark Sector to produkt, który nie odniósł sukcesu na konsolach, i chyba z tego względu trafił po roku czasu na PC celem ratowania tytułu- takie mam wrażenie. Sukcesu nie odniósł. Powiem tak- gdyby nie wiele irytujących sytuacji związanych z bossami, gdzie nie ma wskazówek, jak ich ugryźć i czy w ogóle dana taktyka zdaje egzamin, grę ukończyłbym z rumieńcami na twarzy. Niezła fabuła, spoko bohater (coś pomiędzy Samem Fisherem a Colem Sullivanem- od obu słabszych), dobre technikalia, klimat trafiający w moje gusta, fajne walki... i znowu muszę zerknąć do poradnika, bo pojawił się boss/mamy zagadkowy fragment i człowiek się umęczy i napoci i odbije od tytułu, gdy nie pokona tej przeszkody. Długość gry, jak na ten gatunek, też wydaje się dobra- przeszedłem ją w jeden intensywny weekend. Gatunkowo, świat widział lepsze tytuły niż ten. Ja osobiście cieszę się, że dałem szansę Dark Sector, bo summa summaru bawiłem się nieźle poza wspomnianymi fragmentami.

Moja ocena to 7/10. Mocno zastanawiałem się nad 6/10, ale ukończenie gry dało mi satysfakcję, nieźle się bawiłem (wycinając oczywiście irytujące fragmenty), stąd też oczko wyżej :)

Jak świętujemy to świętujemy... ZA GOMEZA! :)

A ja tak sobie, "ni z gruchy, ni z pietruchy", postanowiłem sięgnąć po niemal 23 latach od premiery, właśnie po Dungeon Siege. No, może nie tak bez kompletnego powodu, bo zainspirował mnie ograny niedawno Diablo 1 (po raz pierwszy w życiu oczywiście!) i nabrałem ochoty na dobrego, klasycznego hack'n'slasha (a Diablo 2 był ograny jeszcze wcześniej). Myślę, myślę, patrzę na swoją kolejkcę płytkową i... jest! "Kolekcja Klasyki, najchętniej kupowane gry komputerowe w Polsce. Polecam i pozdrawiam. Piotr Fronczewski". Piękne, twarde opakowanie z Dungeon Siege w środku, razem z dodatkiem. Zakupione ze 20 lat wcześniej, raz może uruchomione, chwilę pograne i odłożone "na później". I to "później" właśnie nadeszło...

Nie spodziewałem się tak dobrej gry, naprawdę. Dungeon Siege mnie do siebie zachęcił, połaskotał i ostatecznie wciągnął mnie bez opamiętania na długie godziny- licznik gry zatrzymał się na 35h, a biorąc pod uwagę load'y w niektórych momentach można śmiało 38h porządnej rozgrywki zapisać na koncie. Mamy więc już pierwszy, duży plus- długość rozgrywki. I może powiniem napisać o tym pod koniec tekstu, ale jestem zachwycony, jak mocno mnie wciągnęła, ile godzin jej poświęciłem, ale co najważniejsze- mam poczucie przeżytej naprawdę świetnej przygody.

Dungeon Siege to gra nieco już zapomniana przez świat, ale to bardo solidna produckja, która z powodzeniem mogła rywalizować z Diablo 2 o miano najlepszego hack'n'slasha wszechczasów. O co tu w ogóle chodzi? Na czym polega jej fenomen (lub jego brak), dlaczego jest tak solidna?

Fabularnie nie ma tu fajerwerków- mamy fantastyczną krainę, która została najechana przez złowrogą armię fantastycznych stworzeń, kraj został niemal doszczętnie zniszczony, a resztki współobywateli bronią się w nielicznych osadach, gdzie jako tako próbują ułożyć sobie życie i wyjść spod jarzma najeźdźców. I tutaj do akcji wkracza gracz- początkowo zwykły farmer, który po prostu broni swojej skromnej chatki i pól, by przmierzyć drogę do najbliższej osady i tam stopniowo pokonywać kolejne przeszkody, wypełniać kolejne zadania zlecone przez postaci, a także (a może przede wszystkim) stworzyć drużynę, aby ostatecznie ocalić kraj przed zagładą. Fabularnie gra jest prosta, nie ma tu czegoś "wow", stanowi preketst do najważniejszej cześci, a więc eksploracji i walki.

Dungeon Siege to typowy przedstawiciel gatunku hack'n'slash i RPG. Przygodę zaczynamy od stworzenia bohatera, którym ruszamy do boju, by potem w trakcie przygody móc spotykać na swojej drodze i rekrutować do swojej drużyny nowych wojaków. Każda z postaci jest zdefiniowana za pomocą bardzo prostego systemu, gdzie mamy 3 współczynniki (siła, zręczność i inteligencja) i zależne od nich 4 umiejętności (walka wręcz, walka dystansowa, magia bojowa i magia natury). Ten miks wpływa na liczbę punktów życia bohatera, ilość many oraz oczywiście na to, jak mocnej broni lub zaklęcia może używać. A wszystkie te elementy rozwijamy, podobnie jak w życiu, poprzez praktykę, a więc walcząc orężem zwiększamy poziom swojej siły, strzelając z łuków czy kusz zwiększamy zreczność, a używając magii "pikujemy" inteligencję. Ot, i cała filozofia- bez levelowania postaci, po prostu naturalny rozwój. Do mnie do trafiło. Zwłaszcza, że wcale nie musimy tu "pilnować" każdego bohatera odnośnie rozwoju, gdyż gra pokazuje nam komunikaty, kto co w danej chwili rozwinął, a ma to ogromne znaczenie przez większość czasu gry, gdy mamy pokaźną drużynę i jest ferwor walki.

W Dungeon Siege duże znaczenie ma utworzenie drużyny, czyli element, którego nie było w drugim Diablo (nie nie, ci "pomagierzy" służące jako mięso armatnie się nie liczą). Ekipa może liczyć maksymalnie 8 członków, ich rekrutacja odbywa się naturalnie, czyli po prostu spotykamy te postacie na swojej drodze, i są oni różnie umotywowani (oczywiście trzeba zapłacić za ich usługi). Fajne jest to, że możemy wynająć także do swojej drużyny zwierzę juczne, które możemy obciążyć zbieranym po drodze ekwipunkiem, aby sprzedać je podczas najbliższej wizyty u handlarza. Co ważne, śmierć któregokolwiek bohatera (nawet tego początkowego, nie jest to jakoś "boss" ekipy) nie oznacza końca gry- postać po prostu ginie i możemy kontynuować grę dalej- być może napotkamy dalej inną postać, którą zrekrutujemy do zespołu. Na plus zaliczyć trzeba także zachowania członków zespołu, którzy bez problemów wykonują zadaną komendę ataku, zaś wół (jeśli jest w ekipie) w tym czasie instynktowanie oddala się od strefy walk. W trakcie rozgrywki możemy zrobić pauzę, podczas której możemy naszym postaciom wydać rozkazy, a także uzdrowić czy uzupełnić manę. Całości możemy nadać formację, w której będą się poruszać, a także podstawowe zachowania w trakcie intensywnnych starć (czyli np. tylko obrona pozycji czy atakowania najbliższego wroga). Brzmi to skomplikowanie, ale jest to zrobione w sposób bardzo instynktowny i prosty, dzięki czemu element drużynowy jako całość stanowi bardzo mocny plus tej produkcji.

Rozgrywka w Dungeon Siege polega na przemierzaniu kolejnych, bardzo ładnie zaprojektowanych poziomów. Poziomy te nie są jakieś skomplikowane, można rzec że są liniowe, ale ich eksploracja daje poczucie satysfakcji. Lokacje są zróżnicowane- od pięknych łąk i polan, poprzez podziemia, lochy i bagna, kończąc na "mieście" goblinów i zamku królewskim. Podczas wędrówki eliminujemy masę przeróżnych stworów, których wytrzymałość i spryt rosną wraz postępem w grze. Zbierany ekwipunek możemy sprzedać u napotkanych handlarzy, a nowe oręż dać naszym wojakom, aby siali większy postrach w boju. Elementów ekwipunku jest cała masa- od mieczy, toporów, zbroi, poprzez zaklęcia, mikstury i inne- słowem, jest tego bardzo dużo. Podczas starć napawdę dużo dzieje się na ekranie, i właśnie kolejne przemierzanie terenów, eksterminacja wrogów sprawiają, że ta gra wciąga. Całość okraszona jest, jak na tamte czasy, bardzo dobrą oprawą graficzną z pełnym 3D (dziś już grafika oczywiście mocno się zestarzała, ale możliwość przybliżenia dowolnej postaci, aby obejrzeć jej aktualny pancerz i uzbrojenie, do dziś robi wrażenie), bardzo dobrą oprawą dźwiękową i świetną oprawą muzyczną, za którą odpowiada twórca ścieżki dźwiękowej do Morrowinda- i to niech bedzie najlepsza wizytówka tego elementu.

Jeśli chodzi o wady, w Dungeon Siege czasami szwankuje praca kamery, zwłaszcza w zamkniętych lokacjach, gdzie jakby "sufit" zdaje się być niżej. Fabularnie mogłoby być lepiej- świat gry aż prosi się o jakieś większe wzmianki i historie niż tylko o tym, co się dzieje w samej grze. Kilka ksiąg, które można zakupić w grze i przeczytać w kilka minut, to zdecydowanie za mało. Też interkacje z innymi postaciami w grze mogłyby być bardziej rozbudowane- gra jest liniowa, zadania "poboczne" zlecone przez postaci w zasadzie wypełniają się same wraz z eksploracją w grze, takowych innych zadań pobocznych jest bardzo mało, a szkoda.

Podsumowując, Dungeon Siege to naprawdę świetna gra RPG/h'n's, po krótą warto sięgnąć nawet dziś. Być może nie ma ona marketingowego elementu, którym może się wyróżniać (jak np. postać Diablo czy pancerz wspomagany w Falloucie), ale chyba ta produkcja taka jest- robi "swoją robotę" dobrze, po cichu, solidnie. Fani Diablo będą wniebowzięci, cała reszta odnajdzie się w prostym systemie technikaliów, a przemierzany świat da poczucie satysfakcji i porządnej przygody. Gra ma klimat, który wciąga, który zachęca do dalszej wędrówki, do rozwijania postaci i dbania o drużynę, aby ostatecznie ta mogła rozprawiać się z coraz liczniejszym i mocniejszym wrogiem. Świetna produkcja, solidna,, mocno dziś zapomniana, ale warta odkrycia i zagłębienia się :)

Akurat w Heli Heroes nie grałem, ale swojego czasu ogrywałem właśnie strategie tego studia, tj. Earth 2150 i World War III. Typowe RTSy. Aż dziw bierze, jak szeroki wachlarz umiejętności miało studio, przechodząc do produkcji różnych gatunkowo gier. I warto podkreślić, że absolutnie nie były one gniotami, a nawet zaskakiwały jak na tamte czasy swoją solidnością. Heli Heroes przypomina mi bardzo inną grę tego typu, czyli AirStrike 3D. Czasem właśnie potrzeba takich prostych, nieskomplikowanych gier, gdzie znaczenie ma dobry refleks i efektywne wybuchy :)

Ustosunkowując się do mojego poprzedniego komentarza wyżej- udało mi się przebrąć przez glitcha, który mnie zblokował w 10 levelu, i finalnie ukończyłem Serious Sam 2. Wystawiam mu ocenę finalną 6,5. Dlaczego taka? Czy niska, czy za wysoka?

Na wstępie powiem, że jeśli podobały Ci się poprzednie części, a więc The First i The Second Encouter, to spokojnie możesz odpalić pełnoprawny sequel. Tutaj także uświadczysz totalną rozwałkę, podczas której nie trzeba zbytnio myślec, a jedynie naciskać na spust i szybko poruszać się po mapie. 42 levele ukończyłem w 2 intensywne popołudnia, a więc nieźle, jeśli chodzi o długość gry. Jest to także wymagająca produkcja- na normalu miałem duże problemy już w połowie gry, więc przeszedłem na easy i ukończyłem grę już tak "na spokojnie"

Spornym elementem do oceny jest grafika- jest bardzo ładna, nawet dziś broni się bardzo dobrze, jednak mi osobiście nie przypadła do gustu w tej grze- jest zbyt bajkowa, zbyt cukierkowa jak na Poważnego Sama. Oprawa muzyczna i dźwiękowa- należy powiedzieć, że jest- i tyle, bo w zasadzie żadna muzyka nie zapadła mi w pamięci, no i raczej te elementy nie potrafiły stworzyć jakiegoś swoistego klimatu dla gry. Ten natomiast stworzyły cutscenki pomiędzy misjami, gdzie widzimy specyficzny humor produkcji w postaci zabawnych (choć nie zawsze) dialogów, karykaturalnych sytuacji czy niskiego IQ głównego bohatera. Jednym ten humor może się podobać, inni zdobędą się na uśmieszek politowania dla tego elementu- ja należałem raczej do tej drugiej grupy odbiorców. Jeszcze odnośnie cutscenek- są one po każdej misji, wprowadzają gracza do kolejnej, niejako wydłużają przez to rozgrywkę, ale moim zdaniem są zbyt długie i wolałbym nieco inny klimat wprowadzania do kolejnych zadań- być może kwestia gustu.

Na plus nalezy zaliczyć zróżnicowane lokacje (6 lub 7 różnych środowisk), urozmaiconych przeciwników, dużo pukawek dających satysfakcję z ich używania (minigun i dwururka królują!), a także mozliwość używania na kilku poziomach pojazdów oraz działek stacjonarnych, czego w poprzednich częściach nie uświadczyliśmy. Dodatkowo, co wprowadził patch wydany 16 lat po premierze (!!!), mamy możliwość posługiwania się dwoja rodzajami broni naraz, co daje podwójną siłę ognia, ale także ogranicza konieczność szybkiego przełączania pomiędzy pukawkami.

Serious Sam 2 ma jednak nieco inny klimat niż poprzednie części, moim zdaniem gorszy. Eliminowanie hord przeciwników wciąż daje radochę, jednakże zauważalnie mniejszą niż poprzednio. Widać bardzo silne uskryptowanie produkcji, przez co moje odczucia podczas starć z wrogami były odmienne- za jednym razem starcie z falą przeciwników było mega fajne i intensywne, innym razem czekałem na przeciwników "na siłę", aby pokończył się skrypt i popchnął grę do przodu. I tych drugich sytuacji niestety nie było mało... Poza tym, gra kilka razy mi zglitchowała, przez co musiałem uzyć kodów, by przejść do następnego levelu. Ale co się człowiek nawkurzał...

Podsumowując, Serious Sam 2 zasługuje na 6,5/10. Nie jest to wybitna gra. Ot, prosta strzelanina z "jakąś tam" fabułą, próbująca na każdym kroku przemycić specyficzny humor całej otoczki fabularnej i growej (nie każdy przyjmie to z autentycznym śmiechem). Jednakże silne skrypty potrafią utrudnić rozgrywkę. No i intensywność starć- nieraz jest ok, ale czasami te starcia dłużą się bardzo, przeciwnicy wyskakują "na siłę" wciąż i wciąż, a gracz się zastanawia, kiedy gra dalej popchnie się do przodu... Jeśli jesteś fanem poprzednich Samów, masz trochę cierpliwości i 2 wolne popołudnia, to zagraj i przekonaj się, czy Serious Sam 2 zasługuje na ocenę wyższą niż 6,5 :)

Drugi pełnoprawny Serious Sam (nie mylić z The Second Encouter!) zalazł mi za skórę. Naprawdę uwielbiam dwie pierwsze części, dają nawet dziś sporo radochy, i zakupiłem sobie na Steam dwójeczkę, żeby ograć i wydać werdykt. I cóż, w levelu 10 (na 42 możliwych) gra tak mi zgliczowała, że w żaden sposób, nawet używając kodów, nie dało się posunąć rozgrywki do przodu- mianowicie, pewne jedne drzwi nie chciały się otworzyć po eliminacji kolejnej fali przeciwników... :( szukałem rozwiązania problemu, niestety filmiki na youtube pokazują, że zrobiłem wszystko, co powinienem, aby odblokować dalszy skrypt gry...

Cóż mogę napisać po ukończeniu tych 10 poziomów, a więc niecałych 25% gry? Że Sarious Sam 2 to dobra gra, niezobowiązująca strzelanka na wieczorny relax po robocie, jednakże różniąca się od poprzedniczek przede wszystkim aż za bardzo cukierkową grafiką. Żeby nie było- grafika jest bardzo ładna i nawet dziś, po prawie 20 latach prezentuje się ładnie, jednakże chyba nie za bardzo pasuje do rozgrywki. Nie buduje klimatu, który miał miejsce w poprzedniczkach. Sama eksterminacja wrogów też nieco straciła na tempie- niby kosimy hordy wrogów, ale jest to bardziej statyczne niż w poprzednich Samach, gdzie naprawdę akcja była szalenie szybka. Tutaj czuć także silne uskryptowanie rozgrywki- jak nie wybijesz dosłownie wszystkich wrogów z danej fali (a jeden jakiś się gdzieś zgliczuje, ukryje) to panie, nie przejdziesz dalej... Oprawa muzyczna i dźwiękowa też pozostaje najwyżej "taka sobie"- nie ma efektu "wow", lepiej było to zrobione w poprzednich częściach. Na plus napewno należy zaliczyć długość gry (42 poziomy), różnorodność lokacji, wiele pukawek oraz to, że gra jest wymagająca- na normalu stanowi nie lada wyzwanie. Żółtodziobom polecałbym zaczynanie rozgrywki na easy...

Podsumowując moją może nie w pełni zasłuzoną opinię (wszakże tylko 25% gry ukończyłem- dalej glicz nie pozwolił mi grać dalej), Serious Sam 2 to niezobowiązująca strzelanka, która po latach jest wciąż dobra, jednakże gorsza od dwóch poprzednich części. Twórcy zaimplementowali nową szatę graficzną, która nie każdemu może się spodobać ze względu na średnio pasujący do uniwersum bajkowy klimat (wręcz cukierkowy). Oby wam się gra nie gliczowała- wtedy polecam zagrać :)

Max Payne 2 ograny ponownie po kilkunastu latach. I ponownie bawiłem się przednio, choć nieco inaczej odbieram tę grę po latach.

Kontynuacja przygód policjanta Maxa Payne, który stracił rodzinę i dokonał prywatnej zemsty na oprawcach wyrzynając w pień pokaźną armię ulicznych gangsterów, mafiosów oraz najemników, to bardzo dobra kontynuacja. Na pierwszy rzut oka rzuca się oprawa graficzna i animacje postaci, które zostały znacznie poprawione w porównaniu do pierwszej części, i aż dziw bierze, że dwójka wyszła tylko 2 lata po premierze Max Payne 1- graficznie obie gry dzieli przepaść. Dość powiedzieć, że na rok 2025 Max Payne 2 prezentuje się całkiem dobrze, nie odstrasza, a smaczku dodaje ulepszone względem "1" środowisko gry- tutaj zastosowany efekt "szmacianej lalki" na ciałach oponentów robi robotę, a lokacje pełne są różnych przedmiotów, które możemy przesuwać (np. kartony czy inne mniejsze obiekty). Dodatkowo, jeśli podpalimy jakąś beczkę lub kanister z benzyną, te wybuchają w efektowny sposób, demolując wokół wszystkie obiekty znajdujące się w pobliżu. To nowość w porównaniu do "1", gdzie lokacje były zaprojektowane "na sztywno", a o jakiejkolwiek interakcji z otoczeniem nie było mowy.

Fabularnie Max Payne nie odstaje od części "1"- historia stanowi pełną zwrotów akcji i intryg przygodę, która odgrywa się podczas największej (chyba) ulewy stulecia (w "1" była to śnieżyca). Jest to kolejna opowieść pełna "starych znajomych" i stanowiąca znaczące uzupełnienie przygód z części pierwszej. Wszystko okraszone mrocznym klimatem noir, z dodatkiem romantyczności w postaci tajemniczej Mony Sax.

Rozgrywka to najważniejszy aspekt gry, który prezentuje się bardzo dobrze. Moim zdaniem, nieco gorzej niż w "1", ale nieznacznie. Wciąż mamy tu biegającego z pokaźnym arsenałem broni Maxa, który przmierza różne lokacje (magazyny, klub Ragnarock, budowa) celem rozwikłania swojej zagadki. Fajnym urozmaiceniem jest możliwość wcielenia się z Monę Sax w kilku etapach, i twórcy wtedy bardzo dobrze powiązali to fabularnie. Zmieniono nieco formułę bullet time, który sprawia, że jest wciąż dobrze, jednakże o wiele łatwiej tutaj wycinać w pień wrogów. W Max Payne 1 było, moim zdaniem, ciężej walczyć z przeciwnikami. Uzupełniająca całość oprawa muzyczna i dźwiękowa stanowi bardzo dobre tło do toczącej się na ekranie akcji.

Nowością w porównaniu do Max Payne 1 jest nieco mniejsza liniowość, gdyż w kilku miejscach mamy możliwość rozglądania się po pobocznych pokojach, mamy możliwość interakcji z policjantami na posterunku, z innymi napotkanymi cywilami (w "1" w ogóle ich nie było przecież!). Nie jest to oczywiście RPG z mozliwością wykonywania zadań pobocznych, ale w stosunku do liniowego Max Payne 1 to trochę przełom :)

Podsumowując, Max Payne 2 to bardzo dobra gra akcji, z dobrą historią w mrocznym klimacie, z elementem romansu, w intrygującymi bohaterami. Jedyna chyba wadą jest to, że gra jest krótka- można ją ukończyć w kilka godzin. Gracz dobrze już wsiąkł w historię, a tu koniec... Można się pobawić, jak w części "1", w innych trybach gry (2 nowe), co wydłuża rozgrywkę. I, o dziwo, Max Payne 2 działa mi na Win11 bez problemu z płytki zakupionej "x" lat temu, beż koniecznosci instalowania łatek czy "fixmodów". Po prostu zainstalowałem i gra- miłe :) Po latach warto zagrać w tę piekielnie dobrą grę akcji!

Pytanie jednak najważniejsze- czy Max Payne 2 jest lepszy niż Max Payne 1? Technicznie "2" powala na kolana "1", fabularnie obie gry prezentują solidny poziom, długością też nie różnią się zbytnio, ale elementem decydującym jest tu klimat. I ten wypada lepiej na korzyść "1", choć to moje subiektywne odczucie. Nie wiem dokładnie, o co tutaj chodzi, ale te bandziory z "1", poczynając od zwykłych uliczniaków po garniturowców, których likwidujemy w efektowny sposób na ulicach NY, podziemnych garażach czy wieżowcu megakorporacji, jakoś lepiej mi odpowiadają niż "cleanerzy" i komandosi w części "2" likwidowani na budowie czy w magayznach. Klimat gry to subiektywne odczucie, dlatego nie trzeba się sugerować moją opinią :)

W Max Payne'a się nie gra, Max Payne'a się ogląda. Wróciłem do tej gierki po kilkunastu latach, przy okazji zapowiedzianego remake'u, aby sprawdzić, czy nadal "ma to coś". I okazało się... że ma!!! I to duuuuuużo dobrego...

Pomimo ćwierćwiecza na karku Max Payne to niezwykle dynamiczna gra akcji, a którą gra się po prostu dobrze. Gra się przede wszystkim dla genialnej historii opowiedzianej za pomocą komiksu, która jest genialnie mroczna, gęsta, niebezpieczna... A do tego pełne spolszczenie z Radkiem Pazurą w roli tytułowego bohatera robią kapitalną robotę niczym spolonizowany Gothic- teksty bohaterów zostaną z nami, graczami, na zawsze. Fabuła, bullet time, muzyka, udźwiękowienie, genialny klimat zbudowany wokół głownego bohatera i miasta Nowy Jork podczas "największej śnieżycy stulecia"... ojej, jakie to jest wciąż grywalne!!! I zestarzała się tylko grafika, i animacja postaci jest tragiczna (ale już w dniu premiery była, więc to już stara śpiewka)- cała reszta na plus.

Max Payne wciąż ma "to coś". Wciągnął mnie ponownie na parę wieczorów, opowiedzial genialną historię, a ja mam ochotę na część 2 i 3. I tak zrobię. Trylogia będzie moja :)

Zgodzę się z kolegą powyżej, który napisał, że niniejszy dodatek to pozycja obowiązkowa dla tych, którym oryginalny trzeci Doom nie wystarczył :) Lub, jak w moim przypadku, dla tych co trochę odpoczęli od klaustrofobicznego klimatu ciemnych korytarzy bazy na Marsie, i ponownie nabrali ochoty na walkę z tytułowym "zmartwychwstałym złem" :)

Doom 3: Resurrection of Evil to bardzo dobry, pierwszy i jedyny (a szkoda!) oficjalny dodatek do gry Doom 3. Ujmując w dużym skrócie, zawiera więcej tego samego co w oryginale, plus parę smaczków. A zatem, fabularnie znowu musimy wrócić na stację badawczą na Marsie, do wykopalisk, bo to tam znowu "coś się zadziało złego", by ostatecznie znowu dotrzeć do Piekła i tam rozprawić się z ostatnim mocarnym bossem :) Fabuła, umówmy się, jakaś tam jest, poznajemy ją niczym w "trójce" za pomocą audiologów i cutscenek. Przemierzamy naszym Doomguy'em kolejne korytarze labolatoriów, gdzie jest ciasno, ciemno, strasznie, a w tym wszystkim walimy do potworów utrudniającym nam dotarcie do wskazanego celu.

Rozgrywka, jak to w Doom'ie, jest liniowa, ale to akurat wyszło grze na plus, z resztą taki jej charakter. W grze dodano kilka nowych potworów, a także wprowadzono kilku bossów, których pokonanie wymaga nieco odmiennego podejścia niż tylko bezmyślne strzelanie. Twórcy dodali nowe narzędzia eksterminacji: tzw. grabber (umożliwia chwytanie przedmiotów i przesunięcie je w inne miejsce, przydaje się kilkukrotnie) oraz klasyczną DWURURKĘ znaną z Doom 2, która robi kapitalną robotę (choć nie czuć tak jej mocy, jak w części 2). Nowością są tzw. artefakty, które otrzymujemy po pokonaniu bossa, a dzięki nim możemy włączyć bullet time i w ciężkich starciach (najczęściej właśnie z bossami) zyskać przewagę.

Graficznie twórcy nieco podrasowali wygląd gry w porwównaniu do podstawki, a dziś pomimo 20 lat na karku to powiem, że grało mi się bardzo przyjemnie. Być może sprawę "ułatwia" fakt, że Doom 3 wraz z dodatkiem to gra, gdzie akcja toczy się w ciemnościach, a scenerie są ciemne lub w szarych odcieniach, i tu da się dużo rzeczy ukryć, jeśli chodzi o wygląd i odbiór gry po latach. Muzycznie i dźwiękowo nie ma się do czego przyczepić- wszystko jest zrobione bardzo dobrze, przemierzanie korytarzy bazy na Marsie tworzy niezwykły klimat survival horroru, i to wciąga, oj... mega wciaga :)

Podsumowując, Doom 3: Resurrection of Evil to bardzo dobry dodatek do Doom 3, który wprowadza kilka nowości, jeśli chodzi o ryzgrywkę, i pozostawia to co najlepsze, czyli klimat survival horroru, ciasne korytarze, klaustrofobiczny klimat, ciemności i potwory wyskakujące z najmniej oczekiwanych miejsc. Żałuję jednak, że gra jest stosunkowo krótka- mi ukończenie jej zajęło 3,5-4h. Ok, ktoś powie, że to "tylko" dodatek do oryginalnego Dooma, który swoją drogą był dość długą grą, jednakże mi było mało, bo dobrze się wciągnąłem w grę, a tu już zmierzałem do Piekła i ostatniego bossa. Jednakże, warto zagrać w niniejszy tytuł!!! :)

Gameplayowo wygląda to naprawdę nieźle. To powrót do dawnych strzelanek pierwszoosobowych, klasyki gatunku, gdzie taktyka i otwarty świat są fikcją, a liczy się sieczka, i do tego brutalna, niezmącona zbędnym przeładowywaniem broni czy oszczędzaniem amunicji (bo tej napewno będzie pod dostatkiem). Kłania się Doom 1 i 2, to napewno odskocznia od Doom 3 (tam klimat survival horroru i ciasnych korytarzy do dziś przyprawia o ciarki...), a do Doom z 2016 i Doom Eternal nie porównam, bo nie grałem :)

Nie ocenię tej gry w sposób merytoryczny, gdyż, po pierwsze- nie jestem fanem gier strategicznych, a po drugie- kojarzę ją gdy grałem za dzieciaka, może w 2005 roku, a więc dawno dawno temu. Jednakże zadałem sobie trud, aby ją znaleźć i napisać co nieco o niej, bo jakoś niedawno w czeluściach przeszłości odgruzowałem "taką fajną grę strategiczną, która wciągnęła mnie na długie godziny i chyba nawet przeszedłem ją w połowie, i to grając u kumpla na kompie". RIM wspominam bardzo dobrze, to jedna z naprawdę niewielu gier strategicznych, które wciagnęły mnie na dłużej i najzwyczajniej w świecie mi się podobała, bo miała m.in. polski dubbing. Wciągnęła mnie może dlatego, że posiada system turowy, który w moim przypadku idzie przełknąć. Chętnie odświeżyłbym sobie pamięć, gdyby RIM było dostępne gdzieś w dystrybucji cyfrowej, a więc byłaby pewność, że pójdzie na nowych systemach operacyjnych... Tymczasem pozostaje nostalgia i dobre wspomnienia :)

A, bo zapomniałem wspomnieć o jednej ważnej rzeczy. Może i DIablo II jest lepsze od "jedynki" pod niemal każdym względem- graficznym, wszystkie koncepty z "1" zostały rozwinięte, jest więcej potworów, przedmiotów, poziomów, zróżnicowane miasta, itd., ale "dwójka" pod jednym elementem nie może równać się z pierwowzorem- chodzi o KLIMAT. Diablo 1 ma tak gęsty, mroczny, przeraźliwy klimat, że można go kroić nożem, gra jest świetnie umelodowiona i udźwiękowiona, co bardzo dobrze buduje wyżej wspomniane uczucie. Dodatkowo schodzenie na coraz to niższe poziomy lochów, by ostatecznie w Piekle rozprawić się z finałowym bosem i jego świtą, wywołuje grozę i poczucie wszechobecnego zagrożenia. To zdecydowanie bardziej mroczna gra niż Diablo 2- uczucie demonicznego zagrożenia towarzyszy nam praktycznie od samego początku rozgrywki.

Bardzo dobry dodatek do Diablo 1. Twórcy oddali graczom 3 nowe klasy postaci, a także nowy wątek fabularny i łącznie 8 nowych poziomów. Dziś możnaby rzec, że ubogo, ale prawie 3 dekady temu to było "coś dobrego". Dodatek wydłuża rozgrywkę, dodaje nowego bossa, i oczywiście jako całość jest wpleciony w historię z głównej gry. Polecam, zwłaszcza że dodatek jest razem z postawką dostępny chociażby na GOG za nieduże pieniądze, dzięki czemu możemy poznać tę klasykę :)

Kolejna growa zaległość została nadrobiona, a więc klasyczny Diablo 1 został ograny i ukończony. No, może nie do końca "klasyczny", bo ukończyłem grę z GOG w wersji Hellfire, a ta wprowadza kilka unowocześnień dla prawie 30letniego tytułu, dzięki którym da się w to dziś zagrać i nie odbić się od archaiczności pewnych rozwiązań sprzed 3-ech dekad. Tak czy inaczej- Diablo 1 to gra przełomowa w historii komputerowej rozgrywki.

Założenie tej gry jest bardzo proste i właśnie dlatego osiągnęła ona ogromny sukces. Mianowicie, fabuła koncentruje się na tytułowym "Diablo", który ze swoimi złymi mocami nawiedził spokojną wioskę Tristam. Wcielając się w jedną z 3-ech dostępnych klas postaci (wojownik, czarodziej i łotrzyca- każdy z nich różni się początkowymi statystykami) musimy przemierzyć podziemne lochy wioski, aby ostatecznie rozprawić się ze złem. To oczywiście w wielkim skrócie, ale nie fabułą tutaj gracz żyje, bo stanowi ona pretekst do hack'n'slashowej eksterminacji przeróżnych stworów, zaczynając od zombich i szkieletów, kończąc na liszach, rycerzach nocy i tytułowym Diablo. Co jakiś czas pokonujemy pomniejszych bosów jako ukończenie zadań zleconych przez postaci w grze. Rozwałka, a więc to, co w grze najważniejsze, jest bardzo dobra, daje autentyczną radochę, czasem trzeba pokombinować i zakupić lepszą broń, gdy już mamy za mocnych wrogów. No i przemierzanie co prawda niezbyt dużych lokacji stanowiących kolejne piętra podziemi Tristam daje satysfakcję i przyjemność- pokonujemy kolejne zastępy wrogów, znajdujemy jakieś ciekawe przedmioty. Proste jak nie wiem co- i sprawia dużo radości nawet dziś, blisko 30 lat po premierze!

Parę lat temu ograłem Diablo 2 z dodatkiem Pan Zniszczenia i uważam, z resztą jak większość graczy, że sequel jest zdecydowanie lepszy niż podstawka. Ale to nie znaczy, że "jedynka" ma się czego wstydzić. W 1996 r. twórcy Diablo stworzyli produkt, gdzie zapoczątkowali mnóstwo fajnych pomysłów- poczynając na rozwoju postaci, poprzez ilość potworów, postaci NPC, ilość znajdywanych przedmiotów, itd. Diablo 2 wszystkie te pomysły rozwinął do potęgi i dodał kilka kolejnych, dzięki czemu dziś ta gra ma rzeszę wiernych fanów. Ale należy pamiętać o Diablo 1, które dziś może wydawać się śmiesznie małą grą w porównaniu do sequela, ale to ona dała początek całej serii. I nawet dziś gra się w to bardzo dobrze. Polecam!!!

Ja od czasu do czasu ogrywam Delta Force 1 i 2. Od kiedy ukończyłem wszystkie gry z cyklu to stwierdzam, że klimat pixelozy i taktycznego FPSa najbardziej mne wciąga właśnie w powyższych dwóch odsłonach.

Najczęściej wybieram NORMAL. Tłumaczę sobie to tym, że nie jestem amatorem jeśli chodzi o gry, a i stanowi to "średnie" wyzwanie, którego ukończenie da satysfakcję. Do większości gier nie wrócę, a ukończenie ich na tym NORMAL daje radochę.

Ten "uczuć", gdy dopiero co polizałeś oryginalnego Oblivona sprzed 19 lat, a tu już wychodzi odświeżenie... :)

Jestem fanem Max Payne'a! Nie grałem tylko w trójkę, jednakże 1 i 2 ograne chyba łącznie z 15 razy. Oj kawał dobrej gry akcji! Oby remake sprostał wyzwaniu :)

To samo dzieje się teraz na GOGu!!! Masakra jakaś, przecież na letnich wyprzedażach dało się nabyć pojedynczą grę za 5zł... Ale nadchodzi przecież Gothic Remake, więc to "woda na młyn" i stąd te podwyżki.

Ze 20 lat temu ogrywałem niniejszą produkcję i jako, że nie jestem fanem strategii czasu rzeczywistego to stwierdzam, że dobrze grało mi się w World War III. Nasi rodacy odpowiedzialni za tę produkcją stworzyli typowego, aczkolwiek solidnego RTSa, w którym przedstawili wizję trzeciej wojny światowej rozgrywającej się pomiędzy trzema stronami: coś na wzór koalicji państw zachodnich (na czele z USA), koalicji państw azjatyckich (na czele z Rosją i Chinami) oraz koalicji państw arabskich. Tematem przewodnim to oczywiście tytułowe czarne złoto, o których dostęp walczą zwaśnione strony. Podsumowując, jako nie-fan RTS, World War III to dobra produkcja od polskiego studia, która jest przedstawicielem klasycznych strategii czasu rzeczywistego.

No i właśnie dziś, wraz z końcem roku 2024, ograłem w pełni Quake 4. Dzięki temu, jako fan serii, ograłem wszystkie główne częsci singleplayerowych przygód kosmicznego marine na wrażych planetach. Jak to porównać do Q1, Q2 i, może przede wszystkim, do Dooma 3?

Quake 4 fabularnie stanowi kontynuację przygód bohatera z drugiej częsci gry. Nie wdając się w szczegóły, fabuła w Q4 jest, ale bez fajerwerków, po prostu stanowi pretekst do rozwałki, o którą chodzi w serii Quake lub w jakimkolwiek innym klasycznym FPSie. Tak, bo własnie Quake 4 jest typowym FPSem, gdzie chodzi o strzelanie do wrażych potworaków, i żeby dobrze się przy tym bawić. Czy ta sztuka udała się autorom gry?

TAK- to jest odpowiedź na to pytanie. Quake 4 dostarcza graczowi rozrywki na ok. 25 różnych poziomach, których ukończenie zajmie graczowi 8-10h. Jest to długość bardzo akceptowalna, jeśli chodzi o FPS. Akcja jest dynamiczna, arsenał broni bardzo róznorodny (poczynając od pistoletu i karabinu maszynowego, kończąc na wyrzutni rakiet i odpowiednika BFG z Dooma, czyli DMW) i należy odpowiednio zarządzać arsenałem na wybranych żołnierzy wroga. W Quake 4 fajnie się gra- nieco zestarzała się już warstwa graficzna, ale dźwiękowo i muzycznie nie ma się do czego przyczepić. Jednakże w porównaniu do Q1, Q2 i Doom 3, czwarty Quake wypada za podium... Ale żeby nie było- tragedii nie ma, ale 4. miejsce pod tym względem musi zająć...

Inne aspekty? Quake 4 to "typowy FPS". Solidny, dobry, ale niczym nie zaskakuje. Dużo zapożycza z wydanego rok wcześniej Dooma 3- próbuje naśladować klimat horroru, apteczki ładowania życia, podobny arsenał, kosmiczni wrogowie na obcej planecie... Ale niestety Q4 o lata świetlne ustępuje trzeciemu Doom'owi. W odróżnieniu do poprzednich części Quake oraz wspomnianego Doom'a tutaj dużo misji wykonujemy razem z kompanami z oddziału- i są oni bardzo pomocni. Dobrze wykonują swoją robotę, a na dodatek regenerują nasze zdrowie oraz pancerz. W Q4 pokierujemy także w kilku misjach pojazdami uzbrojonymi w karabiny czy wyrzutnnie rakiet- to też miła odmiana w porównaniu do Q1, Q2 i Doom 3.

Podsumowując- na podium singlowych Quake część czwarta zajmuje 3 miejsce. Na pierwszym w moim prywatnym rankingu jest Quake 2, na drugim Quake 1. Dlaczego taka kolejność? Do Q2 wracam co jakiś czas, ta gra ma "to coś", jakiś klimatyczny wabik surowego klimatu, który porywa. I nie widać, żeby był spacjalnie uskryptowany. Q1- fanem tej części nie jestem, ale mimo wszystko trzeba oddać hołd orginałowi ze względu na długość gry, zróżnicowane poziomy i również surowy klimat. Czwarta cześć Quake jest dobra, ale do bólu uskryptowana, filmowa, graficznie oczywiście lepsza niż poprzednicy, ale brakuje klimatu definiującego serię. Q1 i Q2 miały swoje światy, klimaty które wciągały. Doom 3 to majster jesli chodzi o survival horror i mikroprzestzenie. Quake 4 nie potrafi znaleźć swojej niszy- niby ma wszystko, tzn. nienajgorszą grafikę, spoko ścieżkę muzyczno- dźwiękową, pokaźny arsenał pukawek, nowości typu kierowanie pojazdami, ale mimo to wszystko jest polane nijakim sosem i wyszedł typowy, aczkolwiek wciąż solidny FPS. Dla fanów serii pozycja obowiązkowa, reszta może poprzestać na nieśmiertelnym Q2.

#BEDE GRAŁ W GRE :)

Wniosek z tego taki, że jeśli gra jest "generalnie" dobra, to bugi i błędy można wybaczyć, można przymknąć na nie oko, nawet gry się wkurzamy że "tak nie powinno być, taki błąd nie powinien być w grze". W przypadku prostych gier akcji to by wkurzało, ale wobec ogromu Stalkera 2 to takowe błędy trzeba tolerować, choć wiadomo, że nie powinno ich być, że liczba patchy wydanych zaraz po premierze sugeruje, że twórcy wypuścili na rynek nie do końca wypolerowany produkt.

Jestem szczęśliwym posiadaczem Unreal 1 i 2 oraz Unreal Tournament z wersji GOG zanim gry zostały skasowane z platformy. I pomimo, że UT jest stworzony do rozgrywek sieciowych, ja bawiłem się przednio grając w singlu z botami. Akcja jest mega gęsta, szybka, dynamiczna, no po prostu DZIEJE SIĘ :)

Spearhead to pierwszy dodatek do legendarnego dziś Medal of Honor, wypuszczony na rynek niecały rok po premierze podstawki. Jest to typowy, mega solidny dodatek, który zawiera wszystko to, czego zabrakło w podstawce i przez to wzbogaca zawartość uniwersum.

W Spearhead mamy przed sobą 9 misji na 3 frontach II wojny światowej: Normandia, Belgia oraz Berlin. Ilość może nie poraża, ale jak na dodatek jest to liczba bardzo w porządku. Lecz tutaj nie ilość misji, a jakość ma znaczenie. W pamięci zapadła mi misji 1, w której podczas D-Day w Normandii skakaliśmy na wrogim terenie ze spadochronu, także misja w Belgii, gdzie twórcy wyraźnie zainspirowali się wydarzeniami opisanymi w książce "Kompania Braci" S. Ambrose.

Dodatek ma wszystko to, co powinien mieć dodatek- lepsze udźwiękowienie, ciut lepsza grafika, nowe bronie, większa intensywność starć. Tutaj, w odróżnieniu od oryginału, więcej czasu działamy w oddziale, a więc wrażenie, że wygrywamy wojnę w pojedynkę, jest mniejsze. Widać, że seria zmierzała w swoim całkoształcie do Call of Duty pod względem akcji i rozgrywki.

Spearhead to dobry dodatek do Medal of Honor, który daje nową jakosć do serii. Polecam z całego serca !!! :)

Nie ma takiej drugiej gry RPG. Stylistyka, klimat, świat- Arcanum jest pod tym względem jedyny w swoim rodzaju. I przy tym marketingowo nie okazała się hitem, niczym pierwszy System Shock swojego czasu, i dopiero po latach dostrzegamy kunszt takich produkcji. Gra wielka, bogata w różne postaci, klasy, miasta, znajdźki... Oj, jest tu co robić :)

Podchodziłem do produkcji kilkakrotnie, jednakże ze względu na brak czasu porzucałem grę gdzieś w połowie. Zakupiłem tę grę lata temu w GameStar, w twardym opakowaniu, z patchem i wersją PL, zatem jestem szczęśliwcem- to mój taki Złoty Gral w kolekcji :) Są głosy, czy przydałby się remake... osobiście jestem za takim rozwiązaniem, ale trzeba to zrobić z klasą godną oryginału- bylejakość nie wchodzi w grę.

Właśnie ukończyłem klasycznego SS po raz drugi w życiu. Zrobiłem to tak naprawdę świeżo po ukończeniu System Shock Remake, żeby porównać sobie obydwie gry.

Na wstępie powiem tak: wspaniale było wrócić na Cytadelę w klasycznym System Shock. Jest to gra genialna pod każdym względem, grafika mi nie przeszkadza bo oczywiście nie miała prawa przetrwać próby czasu, ale brakowało mi tej oprawy muzycznej z pierwszego SS. W Remake jest to oprawa mroczna, mniej dynamiczna, bardziej nowoczesna i pasująca do mrocznego klimatu.

SS Remake ma bardziej rozbudowane poziomy pod względem wielkości niż SS1- to główna różnica, którą zauważyłem. Ale grywalność pierwszego SS, pod warunkiem zaakceptowania topornego interfejsu, jest wciąż na wysokim poziomie. Oj wspaniała gra, wspaniała... Remake lepszy pod względami graficzno- dźwiękowo- technicznymi, co oczywiste, ale o klasyku należy pamiętać! :)

Wiecie co? Mam taką ciekawostkę...

Właśnie ogrywam po raz 2 w życiu SS: EE (wersja GOG) i mam pewne różnice w porwnaniu do ogrania tej wersji w 2021 roku. Mianowicie dwie rzeczy:
1. Za pierwszy razem musiałem ręcznie wpisać kod do Reaktora na podstawie 6 cyfr z poprzednich poziomów Cytadeli (a więc jak ich nie zapamiętałem lub nie zapisałem, jazda na dół). Ogrywam teraz grę i jak już mam teoretycznie wszystkie cyfry to udaje się do Reaktora i wystarczy kliknąć w panel, aby kod został zaakceptowany.
2. Podczas ogrywania w 2021 r. miałem quest z zepsutym przekaźnikiem potrzebnym do wystrzelenia gaju beta. Gram obecnie i tego questa po prostu nie ma- wystrzelam gaj beta bez żadnych komplikacji; dalej gra fabularnie normalnie gna do przodu.

Czy ktoś spotkał się z podobną sytuacją?

Nie zagrałem w tę część Disciples (jeszcze!), ale zamierzam ją wypróbować, gdyż jako dzieciak zakupiłem w jakimś czasopiśmie pierwszą część pod tytułem Apostołowie: Święte Ziemie (a więc DIsciples: Sacred Lands). Gra wciągnęła mnie na długie godziny i stanowiła bardzo dobrą alternatywę dla HoM&M. Graficznie dziś gierka kuleje, ale wciąż ma "to coś". Dwójeczka Apostołów to moje wyzwanie na tą jesień :)

W roku 1994 świat ujrzała gra o tajemniczym tytule System Shock. W momencie premiery nie był to tytuł wybitny- rynek gier był pochłonięty dynamiczną akcją Dooma 1 i 2, w związku z tym czekał na kolejne tego typu rewolucje w świecie elektronicznej rozrywki. System Shock "zgadzał się" z Doomem tylko pod jednym względem- widoku FPP i eksterminacji wrogów. SS oferował o wiele więcej niż Doom, ale odkrycie wartości tamtej produkcji wymagało od gracza wyjątkowo dużo cierpliwości, a przecież sięgnął po Dooma i wsiąknął w niego od pierwszego napotkanego potwora.

Należy stwierdzić, że System Shock wydany w 1994 r. był mega niedoceniony w momencie premiery. Niniejszy remake wydany 29 lat po premierze oryginału stanowi, wg mnie, flagowy przykład tego, jak należy odświeżać klasyki. Umówmy się- pierwszy SS to już ciekawostka historyczna, archaizm, nawet w wersji Enhanced Edition jest mocno podstarzały pod kątem mechaniki i interfejsu, przez co tylko naprawdę cierpliwi gracze wezmą się ten tytuł, reszta zaś ominie temat szerokim łukiem lub zrezygnuje już po pierwszych minutach gry. I tutaj wyłania się niniejszy System Shock Remake, który chce zachęcić weteranów oryginału do powrotu na stację Cytadela, a nowych graczy przyciągnąć do ekranu, aby poznać legendarnego protaginistę w historii elektronicznej rozgrywki- sztuczną inteligencję SHODAN.

Czym jej w ogóle System Shock? W dużym skrócie- grą akcji z widokiem FPP z elementami RPG, w klimacie horroru/immersive sim. Fabuła jest osadzona w przyszłości roku 2072, kiedy to nasz bohater, jako haker, próbuje wykraść tajne dane międzygalaktycznej korporacji, jednakże zostaje przyłapany na gorącym uczynku. Otrzymuje mimo to szansę na rehabilitację, jeśli tylko usunie bariery etyczne SI SHODAN na stacji badawczej na Jowiszu. Gdy tak się staje, haker otrzymuje w zamian wszczepy, na których mu zależało, ale musi przejść okres 6- miesięcznej hibernacji, aby się zaimplementowały. Po przebudzeniu okazuje się, że stacja badawcza została przejęta przez SHODAN, a jej personel to krwiożercze bestie i zabójcze roboty, które chcą zabić naszego bohatera. Walka o przetrwanie właśnie się zaczyna...

System Shock Remake to produkcja przeniesiona fabułą i lokacjami niemalże w stosunku 1:1 w porównaniu do oryginału. Taki zabieg wyszedł grze na dobre, gdyż fabuła to jeden z najmocniejszych punktów tytułu, a poziomy zawarte w oryginale były bardzo rozbudowane, więc i tutaj jest co eksplorować. To także niejako hołd oddany produkcji z 1994 roku. Hołd ten został oddany także w dwóch innych elementach- grafika (zalatuje pikselozą lat 90., jednakże robi to w tak dobrym smaku, że jest jak najbardziej na plus) i poziom trudności rozgrywki (od 1 do 3, elementy: walka, cyberprzestrzeń, zagadki i wskazówki). Remake to eksploracja kolejnych poziomów stacji badawczej Cytadela w celu unieszkodliwienia SHODAN i całej armii, którą sobie tutaj "wyhodował". Kolorowa, wynikająca z ograniczeń technologicznych roku 1994 stylizacja poziomów została zastąpiona ciemną, szarą i mroczną kolorystyką, która w połączeniu z cichą muzyką przygrywającą w tle tworzy niezwykły, unikalny klimat horroru, niepewności gracza, ciagłego napięcia i niepokoju. Dodajmy do tego czające się tu i tam zombiaki, śmiertelne maszyny i roboty ochronne oraz biologiczne hybrydy, a także konieczność oszczędzania amunicji, gdyż jest jej w grze po prostu mało- efekt wszechobecnego zagrożenia gwarantowany. System Shock Remake, podobnie jak oryginał, wciągnął mnie swoim gęstym, przytłaczającym klimatem w stopniu, że po prostu musiałem ukończyć grę.

Żeby nie było tak kolorowo, teraz nieco dziedźciu. Przeniesienie 1:1 formuły rozgrywki z oryginału do remake okazało się dobrym posunięciem, ale pozostały "stare" błędy, które odrzucą graczy. Największym z nich jest brak wskazówek, co zrobić dalej i gdzie się udać. Niczym w 1994 roku, także i teraz wszystkiego musimy się dowiedzieć z audiologów i notatek znalezionych na stacji, i to też czytając między wierszami. Efekt jest taki, że kilka godzin możemy kręcić się bez celu, co niezwykle irytuje. I nawet jak ukończyłem parę lat temu oryginalną grę, tutaj też miałem problem z posunięciem akcji do przodu i musiałem sięgnąć po poradnik... Druga sprawa- wprowadzono tutaj ekwipunek, który niestety jest mały i nieźle trzeba kombinować, aby zabrać naprawdę potrzebne pukawki i przedmioty, a nie daj Boże żeby zgubić kluczowe dla fabuły rzeczy (gra nie podpowiada tego niestety...). Słowem- przechodzenie gry, posuwanie jej do przodu jest niemalże tak samo toporne, jak 29 lat temu. To zdecydowanie błąd twórców, gdyż najnowsze pokolenie graczy może się odbić od SS Remake...

Piszę niniejszą opinię jako gracz, który ukończył oryginalnego SS (w 2021 r., wersja Enhanced Edition). Gra mega mnie wciągnęła i oceniłem ją jako absolutny hit 10/10 (a kocham odkrywać po latach takie perełki!) Ta informacja jest ważna, gdyż Remake inaczej oceni ktoś taki jak ja, a inaczej ktoś kto pierwszy raz ever zasiądzie do System Shock i tej historii. Ja oceniam Remake 10/10- być może ocena lekko przesadzona, ale summa summarum produkt wciągnął mnie na parę intensywnych wieczorów, a jak byłem w pracy to myślałem, gdzie muszę teraz iść i co wykonać, lub skąd wziąć amunicję, albo jak pokonać tego czy innego stwora- tak więc SS Remake mnie pochłonął i mimo swoich toporności wynikających z wierności oryginałowi nie odpuściłem tytułu, dopóki nie unicestwiłem SHODAN. Nowi gracze, którzy do tej pory w ogóle nie mięli do czynienia z SS, mogą odjąć od mojej oceny 2 oczka, a więc myślę, że "8" powinna wskoczyć.

Podsumowując, System Shock Remake to flagowy przykład tego, jak powinno odświeżać się klasyki. Wierni fani serii powrócą na Cytadelę i będą wniebiwzięci tym, że gra zachowała ducha oryginału w pozytywnym tego słowa znaczeniu. Nowi gracze także wciągną się w tę historię i akcję, i jeśli tylko nie zrażą się brakiem wskazówek, znaczników, itp. i jakoś przebrną dalej, to też odkryją bardzo dobry produkt.

Za dzieciaka zakupiłem w CD- Action, ale nigdy nie miałem okazji przetestować. Niedawno zainstalowałem, chwilę pograłem i dodałem do kolejki listy "gierek do ogrania", bo najzwyczajniej w świecie zabrakło mi na nią czasu. Idzie jesień, wieczory długie, oj znajdzie się czas na ogranie tej szalonej strzelanki :)

Aj szkoda... zapowiadało się fantastycznie. Klasyczna, legendarna falloutowa "jedyneczka" miała wielkie szanse na pełne odświeżenie i demko pokazywało, że idzie wszystko w dobrą stronę. Mam nadzieję, że ktoś to kiedyś dokończy...

Robocop to jedna z wielkich ikon filmów sci-fi przełomu lat 80. i 90. poprzedniego stulecia. Postać niezwykle wyrazista i oryginalna po dziś dzień, gdyż nie ma drugiej takowej "persony" (czyżby to dobre słowo w tym przypadku?). Na podstawie klasycznych trzech części filmów twórcy gier stworzyli mnóstwo platformówek, w które jako dzieciak ogrywaliśmy na popularnym swego czasu Pegazusie. Jedne były lepsze, drugie gorsze, ale liczyła się zabawa. Jednakże w XXI wieku była tylko jedna próba potraktowania "na poważnie" uniwersum filmowego i zastosowania go w grze komputerowej. Tym przykładem był tytuł "Robocop" z 2003 roku i tak naprawdę na tej wspomince możemy zakończyć rozpisywanie się o tej próbie, bo powiedzieć, że była "nieudana", to lekkie niedopowiedzenie.

Aż dziw bierze, że przez 20 lat nawet nie próbowano stworzyć poważnej gry komputerowej traktującej o Superglinie, aby wykorzystać potencjał uniwersum klasycznych filmów z lat 80. i 90. Trudno stwierdzić, z czego wynikała ta niechęc twórców... może był to wynik słabej popularności Robo w growej popkulturze XXI wieku? Albo z braku pomysłu na dobry produkt, aby nie było to typowy FPS i w zasadzie na tym by mogła gra się skończyć? Możliwe. Robocop z 2003 roku był absolutnym niewypałem, typowym FPSem, brzydkim graficznie i dźwiękowo, który tylko udawał, że wykorzystuje uniwersum filmowe.

Na szczęście nasi rodacy z firmy Teyon podjęli się tego niełatwego wyzwania. Zadanie mieli piekielnie trudne. Musieli, po pierwsze, przypomnieć młodszemu pokoleniu, kim był Robocop i o co chodziło w filmach. Po drugie, stworzyć rozgrywkę w taki sposób, aby gracz nie poczuł nudy po godzinie gry. Po trzecie, nie mógł zawieźć fanów filmowej postaci (którym jestem skromny ja) i wcisnąć graczom tzw. kaszany na "odwal się". Musięli zrobić coś, czego do tej pory growy Robocop nie robił- wyjść poza schemat niezniszczalnej maszyny odpornej na pociski.

RoboCop: Rogue City wszystkie 3 powyższe wyzwania wziął na klatę i dzielnie się z nimi rozprawił. Ninijeszy produkt stoi solidnie i graficznie, i dźwiękowo, i pod względem szeroko pojętej grywalności, kończąc (a może zaczynając?) na bardzo dobrej fabule i wszędzie puszczając oczko do wiernych fanów filmowej trylogii. Fabuła jest zlokalizowana pomiędzy filmową częścią 2 i 3, więc ja czułem się, jakbym obejrzał film "Robocop 2,5"- i był to bardzo dobry film, w klimacie klasycznej trylogii. Fabuła oscyluje wokół nowego bandziora w Detroit, który pojawił się w mieście wraz ze swoimi pomagierami, i przemuje władzę w i tak już mocno poturbowanym przez los mieście. Oczywiście, w tle jest prywatna korporacja OCP, dla której liczy się tylko "money money money", jest Policja Detroit, która walczy na ulicach z przestępcami, są politycy, którzy walczą w wyborach na burmistrza miasta, i są fajne zwroty akcji w fabule, których nie zdradzę. Słowem- fabularnie jest bardzo dobrze, a dla mnie jako fana Robocopa wręcz fantastycznie, bo niejako "obejrzałem" nowy film pt. Robocop 2,5- coś nowego od 1993 roku (filmowego Robo z 2014 r. nie liczę- to odrębna historia, która nie istnieje w niniejszej grze).

Interesująca fabuła to element, króty determinuje działania gracza wcielającego się w Superglinę. Rozgrywka w większości to oczywiście strzelanie do wrażych bandytów, najemników, a także i maszyn, lecz te epizody są przeplatane wizytami Robo na komisariacie Policji i w śródmieściu Detroit, gdzie będąc kilkakrotnie wykonujemy typową policyjną robotę, tzn, znajdujemy tzw. "dowody zbrodni" i wykonujemy questy poboczne. Tak, questy! Kilkakrotna wizyta w mieście i na komisariacie to okazja do zwiedzenia tego mikroświata i wykonania kilku zadań zleconych przez mieszkańców lub policjantów. A te są różnorodne- od rozwiązania sprawy zabójstwa pewnej kobiety, po uratowanie kota z płonącego mieszkania. Za wykonanie zadań otrzymujemy punkty doświadczenia, które przekładają się na rozwój postaci. Tak, rozwój postaci, jak w RPG! Kilka cech determinuje naszego bohatera, wpływ których widać w jego poczynaniach- od doskonałej odporności na pociski, kończąc na dodatkowych opcjach dialogowych z NPC. Słowem- miłe dodatki, ja się nie nudziłem :)

A co z akcją? Sama fabuła jest bardzo dynamiczna i przedstawiona w licznych animacjach i dialogach, ale jesli chodzi o to, do czego Robo został powołany, to powiem tak- świetnie się strzela :) Wizyta naszego bohatera w mrocznych lokacjach znanych z filmów (np. stara odlewnia czy siedziba OCP) wiąże się z walką z przestępcami za pomocą nie tylko filmowego, kultowego pistolero Robo, ale ten potrafi też podnosić broń wroga (a tego w filmach nie było!). A tej broni jest całkime sporo- od pistoletu, uzi, po AK47, bazookę, snajperkę i karabinek Cobra (taaaaak!!! to ukłon dla maniaków filmu). Po prostu przyjemnie się walczy, nie ma się do czego przyczepić- element FPS jest w 100% dobry.

Najlepsze w Robocop: Rogue City jest to, że twórcy nie poszli na łatwiznę w stylu "robimy FPS, damy elementy RPG, dialogi, jakieś questy poboczne i będzie hit". O nie, tyle by nie wystarczyło na Robocopa. Twórcy poszli 2 lub nawet 3 kroki dalej i całość okraszyli autentycznością niemal wszystkich filmowych postaci- wygląd Robo jest autentyczny, głos podkłada filmowy Peter Weller, partnerka Lewis jest autentyczna, sierżant Reed jest autentyczny (no może poza głosem), pozostali policjanci wystepujący w filmie też są autentyczni. ED-209 autentyczny, świetnie zaprojektowany, te japońskie prototypu też dobrze wyglądają jak z filmu, Kain to majstersztyk. Spotykamy naprawdę wiele znajomych twarzy z filmowej trylogii- oj robi to robotę!!! Posterunek Metro West- jak filmowy. Miasto Detroit- jego mroczny klimat, bandytyzm, brud jest wiernie odwzorowany w grze. Budowa Delta City i siedziba OCP- czuć ten brudny klimat przestępczości i anarchii. Dla mnie naprawdę sztos! Dodatkowo wszystko jest zrealizowane w przepięknej oprawie graficznej. Muzyka, a jakże, także bardzo dobra, a wielu miejsach filmowa. Gra "puszcza oko" do fanów filmów w wielu miejscach- właśnie posterunek policji, budowa Delta City, firma MagnaVolt której logo widnieje na okręgu miasta, auto SUX 6000 które "króluje" w filmie, plakaty z Dinozaurem, krem jako filtr słoneczny (nie pamiętam nazwy)- gra wiernie ciśnie klimatem filmowym w gracza.

Czy nowy Robocop ma wady? Ma, oczywiście, że tak. Można przyczepić sie do nieco sztywnych animacji postaci w kilku miejscach. Długość gry też trochę kuleje- gdyby nie wstawki animacyjne (a jest ich naprawdę sporo!), samą rozgrywkę można ukończyć w 4-5 h. Mikroświat pozostawia wrażenie nie do końca wykorzystanego, gdyż niestety pomimo wielu budynków, drzwi, postaci, można wchodzić w interakcje tylko z tymi, na które pozwala gra (ale w sumie to nie Morrowind, ludzie!). No i wykonując zadanie gra prowadzi gracza za rączkę poprzez wskaźniki na mapie- niby ma to być ułatwienie, ale gra aż za bardzo pokazuje "jak chłop krowie na rowie", dokąd ma się udać.

Podsumowując- Robocop: Rogue City to najlepszy w historii gier komputerowych tytuł, który traktuje o przygodach filmowego Supergliny. Aż dziw bierze, że tak późno zabrano się "na poważnie" do tego uniwersum, ale lepiej późno, niż wcale- tym bardziej, że za dzieło odpowiadają Polacy :) Bawiłem sie swietnie ogrywając niniejszy tytuł- nie czułem monotonii, elementy RPG i rozwoju broni podstawowej traktuje bardzo w porządku, wczułem się w historię i w mroczny, brudny klimat miasta. Jako fan filmów wystawiam ocenę 9,5 , lecz jeśli ktoś nie jest fanem fimowej trylogii to może "oczko" odjąc od tej oceny. Ale wszystkim polecam z czystym sercem!!!

Drugi Doom, legendarny Hell on Earth, to wg mnie sequel idealny. Wydany rok po premierze pierwszej części, która niewątpliwie zrewolucjonizowała rynek elektronicznej rozrywki w ogóle, a gatunkowi gier FPS nadała nowy kierunek rozwoju. Pierwszego Dooma ograłem po raz pierwszy w życiu w 2021 roku i jestem nawet dziś zachwycony tą produkcją, wracam sobie do niej od czasu do czasu. Oceniłem jedynkę 10/10- absolutny hit trzyma się nawet dziś.

W drugą część postanowiłem zagrać niedawno i sprawdzić, dlaczego wielu graczy i fachowców uznaje drugiego Dooma lepszego niż pierwszy. Po ukończeniu gry stwierdzam, że technicznie oba tytuły niczym się od siebie nie różnią. Doom 2: Hell of Earth to "jeszcze więcej Dooma"- więcej potworów, więcej poziomów, więcej broni (legendarna, epicka dwururka!!!), więcej muzyki, więcej gęstego klimatu, więcej rozwałki. Fabuła, jak to w tej serii, szczątkowa- nie musiałoby jej być. Akcja tym razem toczy się nie w bazie na Marsie, lecz na Ziemi, gdzie bestie dokonały inwazji, lecz ostatecznie znowu musimy wrócić do piekielnych otchłani, aby unicestwić zło. Graficznie i muzycznie Doom 2 niczym nie różni się od pierwowzoru- graficznie to oczywiście pikseloza, ale muzycznie i dźwiękowo to wciąż mastersztyk, nawet po 30 latach!!!

Oceniam grę, tak jak część pierwszą, na ocenę 10/10. Pomimo, że tytuł wprowadza niewiele nowości, jednakże te, które zostały wprowadzone, odmieniają oblicze Dooma. Przede wszystkim nowa strzelba dwururka, która daje autentycznego kopa i robi znaczącą różnicę podczas starć w bliskim kontakcie. Nowe potwory- jest ich kilka, są wymagający, ale stracia z nimi są satysfakcjonujące. Intensywność starć- tutaj wg mnie jest większa. Doom 2 jest też grą dłuższą od "jedynki", poziomy są bardziej rozbudowane, nieco bardziej zawiłe, ale to wyszło grze na plus. No i "ziemskie" lokacje jakoś bardziej mi odpowiadają w porównaniu do kosmicznej stacji na Marsie w Doom 1. To wszystko okraszone świetną, dynamiczną ścieżką muzyczną sprawia, że w Doom 2 gra się świetnie, a jak z nienacka wyskakują potwory to gracz potrafi "dygnąć" przed monitorem. Tak, nawet 30 lat po premierze! Jeśli taki efekt wywułuje wciąż to gra, to jest warta oceny 10/10. Polecam!!!

Oryginalny Doom z 1993 roku to majstersztyk 10/10, koniec i kropka. Nawet dziś jest to produkt niesamowicie grywalny i wciągający. The Ultimate Doom wprowadza przede wszystkim nową, składającą się z 9 etapów kampanię. Jak oceniam niniejszą kampanię? Bardzo dobra. Technicznie niczym nie różni się od klasycznego Dooma- te same bronie, potwory, grafika. Jednakże te 9 poziomów robi robotę! Przede wszystkim widać tu znacznie podniesiony poziom trudności w porównaniu do podstawki. Levele są świetnie zaprojektowane, przeciwników jest całe mnóstwo, trup ściele się gęsto- i o to chodzi :) Bardzo dobry dodatek, jednak trochę za krótki- można go ukończyć w 2 godzinki. Ale fajny add-on do klasycznego Dooma :)

Moja przygoda w ogóle z grami komputerowymi rozpoczęła się od drugiej części SoF. To była moja druga albo trzecia gra ever, którą posiadałem i w którą zagrałem. Była to długa gra, klikadziesiąt poziomów trzymających w napięciu, fajne realistyczne pukawki, dobra fabuła, liczni wrogowie, miedzynarodowy terroryzm w tle- ta mieszaknka okraszona postacią najemnika Mullinsa dawała naprawdę duża dawkę rozrywki.

Parą lat później w CD- Action była pełna wersja pierwszego Soldier of Fortune. Gra wciąż dobra, prosta, nieskomplikowana, dająca masę frajdy, i jak słusznie zaznaczył autor tekstu, niezbyt przełomowa jak na tamte czasy, ale wyróżniająca się bardzo wysokim poziomem brutalności. I tak zostało do dziś. Graficznie to już dziadek, ale muzycznie i fabularnie jako tako się broni. Eliminacja wrogów daje frajdę i nawet dziś warto odświeżyć sobie przygody Jonha Mullinsa. SoF to pozycja do oczyszczenia sobie głowy po ciężkim dniu w pracy, na 2-3 wieczory. Ale, co chyba najważniejsze, to KLASYK w historii gier FPS.

Na pierwszy rzut oka na powtórki było tak, jak piszesz. Ale wystaczy przyjrzeć się bliżej sytuacji- najpierw był atak jedną nogą na nogę Niemca, chwilę później drugą nogą Szkot wybił piłkę i tą nogą jeszcze drugi raz zaatakował Niemca. Ewidentnie rzut karny i czerwień- brutalny faul w polu karnym- to cud, że wyszedł z tego bez szwanku...

Samaritan

Aż tak nie bieżąco z rynkiem gier nie jestem, wiele tytułów wspomnianych powyżej jest dla mnie nowa i tylko o kilku w nich słyszałem- dzięki w takim razie za poszerzenie wiedzy. Jednakże w czasach premiery Robin Hooda tytułów z kategorii real time tactics było niewiele, obecnie jest ich sporo (co mi uświadomiłeś), a w 2004 roku prym wiedli oczywiście Commandosi (z niezbyt dobrze przyjętą częścią trzecią).

A ja się pochwalę, że mam oryginalną pudełkową wersję, działającą na Win11 :) Giera ekstra, cała trylogia (1, Pandora Tomorrow i Chaos Theory) to kamienie milowe skradanek.

Być może spamuję nieco temat, gdyż jako jedyny narazie wypowiadam się na temat gry, ale jako wierny fan serii muszę :) Po kilku zwiastunach mam mieszane uczucia. Wydaje się, że gra będzie "kipieć" akcją podczas intensywnych starć na polach bitew. Zobaczymy, co z liniowością akcji, czy twórcy wymyślą jakieś alternatywne ścieżki do ukończenia misji. Niejedna gra FPS na zwiastunach wydawała się petardą, a później klops, bo "coś tu nie gra". Tak więc- do premiery, wtedy zobaczymy. Narazie wydaje mi się, że rewolucji nie będzie...

Cieszy mnie fakt, że poczciwe Fallout 1 i 2 wciąż są gdzieś tam w czubie, że Gothic 1 i 2 nie wypadły z "20", że świetne i niedoceniane Arcanum nadal zachwyca i stanowi kamień milowy gier RPG. Klasyczki klasyczki... są mega wciągające za każdym razem :)

Jprld... to nie Rainbow Six, tylko jakaś, jak to mówił klasyk, "popierdółka". Oczekuje wskrzeszenia serii w sposób nawiązujący do powrotu do korzeni, a nie kolorowanego "czegoś", aby poszerzyć grono odbiorców serii... Serio?

Ograłem tytuł po naprawdę wielu latach, ostatni raz przeszedłem Freedom Fighters jakoś rok po premierze, a więc w 2004 roku- jakieś 20 lat temu :) Jak dziś prezentuje się produkt? Bardzo solidnie. Intrygująca fabuła, w której to sowieci wygrali zimnowojenną konfrontację i dziś (właśnie dziś!) dokonują inwazji na USA celem "wyzwolenia narodu i przywrócenia pokoju" (brzmi znajomo? niestety tak...) jest tłem do świetnej rozgrywki. Jako zwykły obywatel USA, którego taki nagły zwrot akcji zastał w pracy, dołączamy do bardzo skromnego ruchu oporu wobec najeźdźców i wykonujemy coraz wazniejsze misje na terenie Nowego Jorku celem wyzwolenia miasta spod okupacji.

Akcję obserwujemy z perspektywy TPP. Freedom Fighters to bardzo dynamiczna rozgrywka, w której wymiana ognia z przeciwnikiem (oczywiście znacznie liczniejszym niż tym, którym dyspnuje ruch oporu) jest na porządku dziennym. Wykonujemy kolejne misje na terenie Nowego Jorku, gdzie zazwyczaj mamy coś wysadzić w powietrze, czasem uwolnić więźniów, a napewno zawsze celem nr 1 jest przejęcie ważnego budynku użyteczności publicznej. Podczas rozgrywki mamy tylko quick save w wyznaczonych miejscach (jak na ruch oporu przystało, są to studzienki kanalizacyjne prowadzące do podziemi), dlatego nie zawsze atak w stylu Rambo zda egzamin. Takie rozwiązanie nieco wydłuża czas potrzebny na ukończenie gry i choć w niektórych momentach jest irytujący, to pokonanie tej trudności sprawia satysfakcję.

Wraz z postępem w grze rośnie nasza charyzma, dzięki czemu do możemy tworzyć oddział składający się z max. 12 żołnierzy. Można im wydawać proste rozkazy, ale ja ukończyłę grę bez takiej potrzeby- wystaczyło mi, aby po prostu podążali za mną i mądrze się zachowywali, tzn. ostrzeliwali pozycje wroga, chowali się za przeszkodami, itd. Nie zdarzyło się, aby ginęli w głupi sposób- sztuczna inteligencja naszych wojaków jest tu na naprawdę dobrym poziomie. A co z SI wrogów? Cóż, najgorzej nie jest, ale jak to Rosjanie- nadrabiali ilością żołnierzy. Dodatkowo możemy leczyć naszych wojaków na polu bitwy, dzięki czemu tanio skóry nie sprzedadzą.

W grze czuć klimat wojny. Przemierzając kolejne ulice Nowego Jorku widać zniszczenia wojenne, fortyfikacje sowietów, plakaty propagandowe, a gdzieś pomiędzy znajdują się żołnierze ruchu oporu, którzy bronią swoich pozycji, a także możemy ich zwerbować do swojego oddziału. Strzelanina jest na porządku dziennym- Rosjanie są wszędzie i jest ich dużo. Akcja nieraz jest gęsta, szybka, dynamiczna, pełna granatów, koktajli mołotowa, gęsta od pocisków. Podczas wizyt w bazie czuć, że ruch oporu naprawdę działa w konspiracji- spotykają się gdzieś w kanałach. W tle przygrywa świetna muzyka pasująca do akcji dziejącej się na ekranie. Słowem- klimat jest bardzo dobry, a dodatkowo gra się równie przyjemnie.

Grafika dziś prezentuje się słabo, ale do gry mającej 21 lat na karku nie ma się co czepiać. W dniu premiery grafika naprawdę robiłą wrażenie. Muzyka jest świetna i jest to jeden z największych plusów w grze. Dźwięki i dialogi są również bardzo dobre. Minusem są respawnujący się w niektórych miejscach przeciwnicy. No i czas gry także jest krótki- ukończyłem ją w 2 intensywniejsze wieczory. Trochę mało... Też liczba broni nie jest impunująca- Mamy tradycyjnego AK47, RPG7, strzelbę, snajperkę, 2 rodzaje pistoletów, granat, koktajl mołotowa i to chyba na tyle. Trochę znów mało, ale za to korzystanie z każdej z tych pukawek sprawia radochę :)

Uważam, że warto odświeżyć sobie Freedom Fighters, a ci, którzy nie grali w tę grę powinni spróbować swoich sił walcząc w ruchu oporu przeciwko wrogiemu najeźdźcy. Polecam :)

Kiedyś to się robiło dodatki do gier- po premierze Wolfensteina 3D cztery miesiące później ukazał się dodatek Spear of Destiny :D Czego możemy się tu spodziewać? W porównaniu do pradziada FPSów, czyli oryginalnego Wolfa 3D- więcej tego samego. I dobrze, jak na tamte czasy wystarczyło, bo sam Wolf 3D był rewelacyjny i rewolucyjny zarazem. A dodatek oferuje nowe poziomy na długie godziny zabawy. Trzeba go traktować jako przedłużenie oryginału. Z resztą- bardzo dobre. Polecam- klasyk FPSów :)

Szczerze przyznam się, że Alien Breed: Impact to pierwszy tego typu shooter, który w całości ograłem i przeszedłem. Daję grze ocenę 8, bo bawiłem się naprawdę świetnie, pomimo swoich ograniczeń lub też posiadaniu większego potencjału niż ten, który został tutaj przedstawiony.

Od razu mówię- nigdy nie grałem w Alien Breed z lat 90. Niniejszy produkt to pierwsza część serii, z którą mam do czynienia, jednocześnie pierwsza gra ever z tego gatunku, którą ograłem- tak więc nie mam żadnych uprzedzeń i porównań. I podobała mi się ta gra :) Naprawdę bawiłem się świetnie przemierzając zagmatwane korytarze statku kosmicznego zaatakowanego przez obcych. Wcielenie się w rolę komandosa, którym sterujemy patrząc na niego nieco z góry, i eksterminując masę obcych kreatur, sprawia radochę. Jest jakaś tam fabuła przedstawiona w postaci komiksu, która stanowi pretekst do dalszej eksploracji statku i strzelania do obcych, ale nie fabuła jest w takich grach najważniejsza. Generalnie mamy 5 poziomów do ukończenia, każdy z nich zajął mi ok. 1h, co nie jest jakimś tam rekordem długości, ale na 2 wieczory wystarcza. Dzięki temu Alien Breed: Impact można potraktować jako naprawdę świetny odstresawiacz po ciężkim dniu w pracy. Mamy do dyspozycji może i niedużo rodzajów broni, bo tylko 5, ale używanie każdej z nich sprawia autentyczną radochę, czuć moc i potęgę.

Fajny jest w tej grze klimat. Tworzy go mrok statku kosmicznego, na którym ciągle coś wybucha, ciągle skądś wyskakują grupy obcych, muzyczka w tle fajnie przygrywa, pasując do akcji na ekranie. Generalnie jest atmosfera ciągłego zagrożenia, przez co można się pokusić i klimat rodem z survival horroru. Nie wiem, czy ktoś przedtem użył podobnego porównania, ale Alien Breed: Impact to hybryda Dooma 3 i System Shock, gdyby niniejszy produkt byłby zrealizowany z widoku FPP. Doom 3- mamy obce kreatury wyskakujące co i rusz z różnych miejsc statku, a System Shock- musimy dotrzeć do pewnego komputera lub systemu i go uruchomić, aby pchnąć akcję do przodu. W oby tych produkcjach (Doom 3 i System Shock) gęsta atmosfera grozy na statku kosmicznym wisi w powietrzu. Graficznie Alien Breed prezentuje się bardzo ładnie, nie ma się do czego przyczepić jak na 14 lat na karku.

Ogólne oceny gry prezentują się średnio (średnia 6,9 na GOL), ja daję wyższą, bo 8. Dlaczego? Bo dobrze się bawiłem po prostu. Ukończyłem grę, mam chęć sięgnąć po "dwójkę", ale też po inne produkcje z gatunku "alien shooterów". Wobec powyższego należy stwierdzić, że gra nie jest bez wad. Do jednych z nich należy zaliczyć długość- ok. 5h rozgrywki- mogłoby być lepiej. Ilość arsenału i gatunków obcych też mogłaby być zwiększona. Liniowość- gra prowadzi nas od punktu A do punktu B, potem do C... itd. Nie ma tu miejsca na samodzielną eksploatację statku kosmicznego, na nieco bardziej otwarte przestrzenie do zwiedzania. Dlatego też potencjał, moim zdaniem, nie został wykorzystany, bo napewno drzemie większy. Ale przymykając oko na niniejsze niedociągnięcia grając w Alien Breed: Impact można naprawdę dobrze się bawić :)

Po 15 latach (!!!) ponownie wróciłem na stację badawczą na Marsie pod jurysdykcją potężnej korporacji UAC. Moją pierwszą przygodę z Doom 3 pamiętam dosyć mgliście, napewno sprzęt z kartą graficzną GeForce 2 (chyba...) i 256MB RAM nie pozwalał mi cieszyć się rozgrywką tak, jak dziś. Uruchomiłem trzecią część gry z BFG Edition. I powiem tyle- nie zawiodłem się.

Któż na świecie nie zna serii Doom lub nie słyszał o niej? Chyba nie ma takiej osoby. Trójeczka to oczywiście przeskok cywilizacyjno- graficzny w stosunku do Doom 1 i 2 wydanych we wczesnych latach 90. ubiegłego stulecia. I w 2004, jak pisałem we wcześniejszym moim komentarzu, wypadł najbladziej spośród FPSów tamtego roku, czyli Half- Life 2 i nieoczekiwanie Far Cry, który pozamiatał konkurencję. Doom 3, w stosunku do wyżej wspomnianych tytułów, oferował najbardziej ubogą rozgrywkę. Ale ale...!!!

Trzeci Doom jest grą bardzo dobrą. I mimo, że jest to typowy do bólu FPS, to jest po prostu świetny. Wielu graczy może odstraszyć klaustrofobiczny klimat i układ poziomów przemierzanych przez gracza w stacji badawczej na Marsie, jednakże ta klaustrofobia, ten mrok, świetne udźwiękowienie, świetna muzyka, robią w tej grze mega klimat survival horroru. Atmosfera jest mega gęsta, mega mroczna, gracz ma się bać i produkt spełnia swoją rolę w tym zakresie. Ponadto graficznie nawet dziś Doom 3 prezentuje się bardzo dobrze, po prawie 20 latach od premiery!

Odświeżając niedawno grę postanowiłem bardziej wczuć się w klimat "zła na Marsie". Robią go dodatkowo audiologi i zapiski znajdywane przy ciałach martwych pracowników stacji UAC. Poprzez czytanie maili i zapisków można poznać dodatkowo, jak funkcjonowała stacja i jak toczyły się wydarzenia, które doprowadziły do katastrofy. Powiem wam, naprawdę warto poczytać w międzyczasie :) Ale można też zignorować wszystkie zapiski i przeć do przodu z pokaźnym arsenałem giwer- gra jest liniowa, a trochę szkoda, bo np. powierzchnia Marsa, pokazana niestety rzadko, miała tu potencjał. Tak naprawdę warte odnotowania są ostatnie poziomy w grze, tzn. Jaskinie i oczywiście Piekło, które jest kapitalnie zaprojektowane i zewsząd czuć "ZŁO". Używanie pukawek jest bardzo satysfakcjonujące (shotgun i BFG!!!), ilość przeróżnych złowrogich kreatur również jest wystarczająca.

W wersji BFG Edition ukończyłem mini kampanię Lost Mission. Zawiera 8 poziomów, w tym również świetnie zaprojektowane Piekło, i opowiada fabularnie alternatywną historię z podstawki w stylu "co by było, gdyby ktoś przeżył z grupy ratunkowej". Fajnie się gra, dodatek starcza na ok 2- 2,5h. Ale gra się bardzo dobrze i przyjemnie. Lost Mission także robi potężnie dobry klimat survival horroru :)

Podsumowując, Doom 3 po prawie 20 latach po premierze to bardzo dobry horror. Klasyczny do bólu, uskryptowany FPS, ale tak dobrze straszący, tak dobrze zagęszczający klimat, że warto odświeżyć go sobie tak, jak zrobiłem to ja. I polecam grać w słuchawkach, najlepiej w godzinach wieczornych... Nie dziękujcie :)

Kolejny tytuł wywołujący pełnie nostalgii. Ale nie chcę jej oceniać pod względem wspomnień, gdy ogrywałem tytuł jako dzieciak. Grając nawet dziś w Gothica 2 należy stwierdzić, że nadal jest to tytuł wybitny i basta. Ktoś powie: "ale dopiero Noc Kruka to było coś!". Owszem, zgodzę się. Dodatek Noc Kruka jest wybitny i tylko pokazuje, jak świetnie rozwijała się seria począwszy od pierwszej części. Gothic 1 był świetny, nie zaryzykuję stwierdzenia, że druga część jest lepsza, ale jest napewno większa (Górnicza Dolina + Khorinis, czyli dwa obszary), graficznie bardziej dopracowana, ma więcej postaci, questów, bogatszy świat. Fabularnie nie odstępuje poziomem od jedynki. A klimat? Jednak chyba Gothic 1 miał lepszy. Być może jest to subiektywne odczucie, ale jakoś tak pierwszy Gothic był bardziej klimatyczny. Co to znaczy? Chyba całe to poczucie zamkniętego (w barierze), ale jednocześnie otwartego świata wywoływało to uczucie. Ale... wracając do Gothic 2 :) Po latach czuć ten niezwykle bogaty świat, pomimo że nieduży, ale niezwykle bogaty w różne jaskinie, stwory, znajdźki, skarby... fajnie znów powrócić do Górniczej Doliny, zobaczyć jak się zmieniła i jednocześnie zobaczyć stare miejsca. Ach... i nie można się od tej gry tak po prostu oderwać. To naprawdę Przygoda. Gothic 2 to kawał porządnego RPG. I basta :)

Demko ograne. Czekam na jakąś fajną promocję na GOG, żeby zakupić pełniaczka :D Jak oceniam demo? Fantastyczne. Ale powiem jedno- gdybym nie grał i nie ukończył przed dwoma laty pierwszego, oryginalnego System Shocka, to bym się zraził do remake. Oryginał z 1994 r. ograny przeze mnie w 2021 r. wywarł na mnie ogromny podziw dla świetności produkcji, dla jej nieszablonowości, dla jej złożoności. Klimat, atmosfera grozy, fabuła, wielozadaniowość w tej grze i oczywiście Shodan, a także przez wielu krytykowana muzyka wciągnęły mnie na parę dobrych wieczorów. Pomimo, że w 1994 r. w tej produkcji nikt nie prowadził gracza za rączkę, co zrobić dalej, gdzie dalej iść itd. Tutaj trzeba było myśleć logicznie, wczytywać się w elementy fabularne i konsekwentnie przeczesywać ogromne poziomy Cytadeli. Z demkiem remake jest podobnie, tyle że graficznie wszystko śmiga i hula :D Najnowszy SS także nie poprowadzi gracza za rączkę, nie wskaże co dalej, co nie jest normą w dzisiejszych produkcjach. I to chyba się wielu graczom nie podoba :D Ale poza tym, moim zdaniem, jest wszystko ulepszone. I bardziej mroczne. immersive sim/ survival horror? System Shock Remake znajduje się na pograniczu tych określeń. Polecam! Ja czekam żeby zakupić pełną wersję :)

Panie Wiedźmin, może nie to że "uprościli" trójkę, ale to jest zupełnie inny klimat, inna rozgrywka. W 1 i 2 mamy do dyspozycji po 4-6 ludzi, chyba tylko w dwóch czy trzech misjach zarządzamy dwójką ludzi, a misji w ramach samotnego wilka nie ma tam w ogóle. Oznaczało to, że każde zadanie trzeba było dokładnie przeanalizować i docierać do celu wykorzystując w umiejętny sposób zdolności każdego z wojaka. Trójka, po pierwsze, zmniejszyła ilość misji do wykonania, a po drugie często korzystamy tylko z dwóch lub nawet jednego komandosa. Poza tym, bardziej postawiono tu na akcję i filmowy klimat, przez co taktyki i kombinatoryki znanych z poprzednich części nie za dużo tu uświadczymy.

Apeluję, abyśmy dali tej grze szansę na spokojne ukończenie i dopiero po jej wydaniu i porządnym ograniu wysuniemy wnioski i ją ocenimy. Większość z nas przez pryzmat nostalgii ocenia Gothic Remake, a umówmy się, że screeny czy nawet krótkie filmiki prezentowane przez twórców nie oddają całościowo tego, co finalnie gra nam zaoferuje. Ja także należę do pokolenia graczy, których Gothic 1 z 2001 roku wciągnął i wessał chyba na zawsze, tak że ogrywam ten tytuł od czasu do czasu i nie nudzi mi się. Uwielbiam ten klimat "jedynki", tę swobodę, nawet graficzne "drewno" jakby pasuje do całości, tworzy swoistą niepowtarzalną atmosferę, do której nawet rewelacyjna i o wiele większa część druga nie zbliżyła się. Jestem przekonany, że Gothic Remake będzie gorzej odbierany niż oryginał, głównie przez nostalgię, jednakże dostaniemy solidny produkt, przy którym będziemy się dobrze bawić. I to pomimo, że nie przebije klimatu Górniczej Doliny z "jedynki".

To zacytuję fragment swojego komentarza HoM&M4 na GOL, który wywołał małą dyskusję na forum:

"Wystarczy dać jej szansę i po prostu dostosować się do nowych zasad. I Heroes 4 wciągnie na maxa! Podsumowując, gdyby HoM&M4 był oddzielną, zupełnie "nieherosową" grą, przyjąłby się bardzo dobrze. Ale że jest kolejną częścią po fenomenalnej części trzeciej, to ciężar odpowiedzialności był tu za duży. Jednakże Heroes 4 to bardzo dobra gra i kropka!!!"

Heroes 3 był idealny, oczekiwania wobec Heroes 4 wygórowane- ta gra mogła okazać się albo gniotem- kopią Heroes 3, albo produktem mającym swoją tożsamość. Na szczęście okazała się tym drugim :D

Nieco dłuższy trailer z rozgrywki wlał we mnie sporą dawkę optymizmu. Z tego krótkiego filmiku czuć klimat anarchii, bezprawia i mrocznego miasta. Czuć też, że twórcy chcą, żeby to nie był zwykły FPS, chcą produkt urozmaicić. Niech te elementy idą w dobrym kierunku. Trzymam kciuki, bo na obecną chwilę Robocop daje nadzieję na kawał dobrej rozgrywki na PC.

Proste pytanie. Gdzie jest Diablo 2? Ja wiem, hack''n''slash to bardziej niż RPG, ale elementów RPG ma to więcej niż np. Deus Ex, a w ogóle nie jest ujęta w zestawieniu. Myślę, że pomimo 23 lat na karku staruszek zasługuje na pierwszą "setkę" w zestawieniu. Dlaczego? Bo nawet dziś cholernie wciąga, jestem żywym na to przykładem :D

Dodatek do Diablo 2 to bardzo dobry produkt. Pan Zniszczenia oferuje nam poszerzenie rozgrywki i jeden dodatkowy akt, w którym musimy zmierzyć się z siłami zła wrogiego Baala atakującymi miasto Harrogath. Fabularnie, podobnie jak w podstawce i grach hack''n''slash, po prostu jest i stanowi pretekst do tego, co najfajniejsze, czyli ROZWAŁKI :D

Lord of Destruction oferuje nam "więcej tego samego", co w podstawce, lecz w tym przypadku jest to tylko pozytyw. Oferuje nam nie tylko satysfakcjonującą rozwałkę, ale też masę nowych rzeczy. Mowa o nowych potworach, nowych przedmiotach, nowych możliwościach łączenia ich i ulepszania, także 2óch nowych klasach postaci do wyboru. Ponownie wyobraźnia twórców zagrała na medal, gdyż wyżej wspomnianych jest mnóstwo i naprawdę są oni wszyscy fajnie zaprojektowani. Podobnie jest ze światem, który przemierzamy. Krajobraz bitewny pod Harrogath robi wrażenie, podobnie jak lodowe lokacje i szczyt góry Arreat.

Pod względem technologicznym zaszło wiele zmian, przede wszystkim pod kątem urozmaicenia rozgrywki, jednakże nie miałem o tych zmianach pojęcia, gdyż moja przygoda z Diablo 2 była od razu z dodatkiem, a więc wszelkie zmiany były już zaimplementowane od Obozowiska Łotrzyc. O zmianach dowiedziałem się czytając recenzję i powiem tak- są to zmiany bardzo istotnie, w sposób pozytywny zmieniające rozgrywkę. Graficznie nie ma zmian z porównaniu do D2, lecz muzyka jest, moim skromnym zdaniem, lepsza niż w podstawce.

Generalnie całość jako dodatek prezentuje się solidnie i do dziś Diablo 2: Pan Zniszczenia to jeden z klasyków gier RPG/h''n''s. Całość ukończyłem w kilka wieczorów, jednakże możliwość zagrania inną postacią oraz podwyższenia poziomu trudności po ukończeniu gry na normal sprawia, że w Diablo 2 można zagrywać się naprawdę na dłuuuugo. I wiele osób zapewne od czasu do czasu powraca do całości D2 właśnie po to, by posiekać przeciwników, zdobyć poziom, zabić bossa, znaleźć ciekawe przedmioty i mieć z tego wszystkiego autentyczną radochę. A o to właśnie chodzi w grach komputerowych :D

Mamy rok 2023 i dopiero jakiś czas temu zainstalowałem Diablo 2 po raz pierwszy w życiu. Tyle o tej grze się słyszało, jeszcze więcej napisało, ta gra wyznaczyła kierunek rozwoju gier RPG i hack'n'slash (nie licząc pierwszego Diablo), a ja dopiero dziś ją ukończyłem (chociaż to niedopowiedzenie, ale o tym za chwilę).

Jestem fanem gier RGP pokroju Gothic, Morrowind, Fallout, natomiast hack'n'slash jakoś nigdy za specjalnie do gustu mi nie przypadał. Wolałem powolniejszą akcję, wczucie się w fabułę, badanie zakamarków map, słowem- spokojniejszą eksplorację świata, bez pośpiechu. No ale to się zmieniło dziś po ukończeniu Diablo 2. Ta gra dziś, 23 lata po premierze, ma niesamowitą grywalność. Nie wyobrażam sobie, jakie wrażenie musiała robić w momencie premiery.

Czym jest Diablo 2? Bardzo dobrą grą RPG i hack'n'slash. Do wyboru mamy kilka gotowych klas postaci, które różnią się od siebie ścieżkami rozwoju oraz umiejętnościami. Fabuła opowiada o powrocie piekielnych sił zła, które miały zostać pokonane w pierwszej części gry. Szczerze mówiąc, nie wnikałem jakoś specjalnie w fabułę gry, które generalnie jest w porządku, jest przedstawiona w postaci cut-scenek pomiędzy aktami, a także dialogów ważniejszych postaci. Generalnie, stanowi ona pretekst do tego, co w tej grze najprzyjemniejsze, czyli eksploracji świata.

Przemierzanie świata Diablo 2 dla wykonania kolejnych questów jest niezwykle przyjemne i interesujące. Odprężające jest likwidowanie hord przeróżnej masy potworów, zbieranie przedmiotów, ich łączenie w celu wygenerowania jeszcze lepszych parametrów danej rzeczy, a co za tym wszystkim idzie- rozwój postaci poprzez podwyższanie parametrów i nabywanie nowych umiejętności. Naprawdę hołd należy się twórcom za wyobraźnię, którą mieli podczas projektowania przeciwników. Są oni bardzo różnorodni, "diabelni", "nieumarli" latający, strzelający, do wyboru do koloru. Ich nazwy także są oryginalne (rzygacz, diablik, pan jadu). Podczas przemierzania bardzo dużych obszarów zbieramy przedmioty- bronie, zbroje, tarcze, klejnoty, itd. Ich ilość i różnorodność jest wręcz niesamowita i tutaj też brawa dla twórców. Lokacje są bardzo zróżnicowane- od Obozowiska Łotrzyc, gdzie wokół mamy tereny podmokłe, poprzez Luth Golen jako tereny pustynne, do Kurast, mrocznego i opanowanego przez moce zła miasta, kończąc na Sanktuarium Chaosu przypominającego prawdziwe piekło. Podczas eksploatacji świata przygrywa nam cicho w tle muzyczka, która może i nie wpada jakoś za specjalnie w pamięć, ale robi klimat. Biorąc te wszystkie elementy jako całość wyłania nam się niemal idealna gra RPG, którą można przechodzić wiele razy, różnymi klasami postaci, przez co będzie wymagane nieco inne podejście do gry. Oczywiście nie sposób zebrać absolutnie wszystkich przedmiotów w grze, ale ich odnajdywanie jest naprawdę fascynujące, gdyż możemy odnaleźć naprawdę fajne perełki. Uzupełniając technikalia, grafika tej gry w 2000 roku musiała robić wrażenie. Jest to widok kamerki z rzutu izometrycznego w niepełnym 3D, który dziś jest oczywiście przestarzały, ale szczerze, mi absolutnie nie przeszkadzało to. Wręcz przeciwnie- świat wygląda bardzo ładnie. Twórcy wykreowali ponadczasowy produkt, stworzyli tak świetny świat gry, polali go tak niesamowitym mrocznym klimatem, że grafika nie jest w stanie odstraszyć po niemal dwóch dekadach.

A czy Diablo 2 ma wady? Patrząc na to z perspektywy 2023 roku to raczej nie wady, a po prostu nieco inna technologia. Chodzi o brak możliwości zapisu gry w dowolnym momencie. Owszem, możemy wyjść z gry w dowolnym momencie, ale tylko osiągnięcie punktu nawigacyjnego na mapie gwarantuje nam, że rozpoczynając kolejną partię nie będziemy musieli na piechotę przemierzać rozległych obszarów, aby dojść w to samo miejsce co ostatnio. Zatem gra wymusza na nas zakończenia jakiegoś mikroetapu, aby zrobić postęp. Dodatkowo, gdy zginiemy, to musimy wrócić w to samo miejsce, aby zebrać swoje "zwłoki" i tym samym odzyskać ekwipunek i parametry. To tez wydłuża nieco sztucznie długość gry, ale cholernie wciąga, choć często też, zwłaszcza podczas walki z bossami, irytuje. No i nie mamy tu czegoś w rodzaju "oczyszczenia mapy z potworów", bo gdy na danym fragmencie zabijemy wszystkie potwory, to podczas następnej partii w grze te stworzenia się respawnują. Ma to jednak swoje plusy- można na nowo przemierzać mapę w poszukiwaniu magicznych przedmiotów i dla zdobywania doświadczenia. Słowem- gra się może nigdy nie kończyć :) W grze brakuje natomiast tzn. questów pobocznych, które mogłyby nam powierzać jakieś inne postaci w świecie gry. Dzięki temu mogłaby być bardziej rozbudowana, ale odnośnie rozbudowy świata Diablo 2 nie ma co narzekać.

Podsumowując- Diablo 2 w 2023 roku to gra wciąż cholernie dobra, wciągająca, niesamowicie odstresowująca, stanowiąca za każdym razem wyzwanie. Już wiem, czemu portale branżowe wystawiały jej najwyższe oceny i do dziś wspominają niesamowity produkt. Oprócz tego, pokochali go gracze na całym świecie. Nie dziwię się już, dlaczego, bo też pokochałem tę grę. Ocena 10/10 w pełni zasłużona.

Gameplay świetny. Od razu wróciły wspomnienia z części drugiej i nocnych misji (było ich kilka, w tym pierwsza). Oby trójeczka była równie realistyczna co "2" i oby znalazła ten swój klimacik, jakie miały zarówno "1", jak i "2". Gra bez klimatu to kiepska gra, zwłaszcza FPS.

Myślę, że lista gier, których brakuje w niniejszym artykule, jest długa i każdy mógłby wpisać swój nostalgiczny tytuł. Dobrym produktem z tej listy był tytuł Apostołowie: Święte Ziemie. Pierwsza część popularnych dziś Disciples, już dziś nieco zapomniana, ale gdzieś tam się pogrywało, coś było w tej grze magicznego. Była to dobra alternatywa dla serii Heroes of M&M.

Deus Ex mógłby być pierwszym System Shock, gdyby ten wyszedł parę lat później, gdy bardziej popularne były rozwałki pokroju Doom czy Quake. A tak historię System Shock 1 bardziej zapamiętujemy jako "jedynka" genialnego sequelu, a to tytuł po prostu niedoceniony, aczkolwiek wybitny, nawet dziś w 2022 roku, choć premiera miała miejsce w 1994. Dlaczego piszę o tym w kontekście Deus Ex? Bo niniejszy tytuł stanowił istną rewolucję w historii komputerowej rozgrywki, lecz w przeciwieństwie do pierwszego SS został dostrzeżony i niezwykle wysoko oceniony przez branżę i samych graczy.

Deus Ex to hybryda RPG i gry akcji okraszona niezwykle ciężkim klimatem cyberpunku, postapo i wszelkiego zła na tym świecie. Akcja przenosi nas do przyszłości około 2050 roku (nie jestem pewien tego rocznika...), gdzie wcielamy się w skórę (a może cyberskórę) agenta JC Dentona, członka międzynarodowej korporacji do spraw walki z terroryzmem przy ONZ. Naszym zadaniem jest, być może "jak zwykle", uratowanie świata przed terrorystami. Lecz, aby nie zdradzać więcej szczegółów, podsumuję fabułę jednym zdaniem- jest po prostu genialna, pełna zwrotów akcji, międzynarodowych spisków, a na dzisiejsze czasy po-covidowe, połączona z globalną epidemią wirusa. I rozwija historię stopniowo, przez cały czas rozgrywki.

Samą rozgrywkę obserwujemy z perspektywy FPP. Wrażenie napewno zrobi na graczach misja nr 1, gdzie musimy odbić Statuę Wolności (tak!!!) z rąk terrorystów. A jak gracze będą poznawać fabułę do końca, to odwiedzą słynną Strefę 51. I zobaczą na własne oczy, co tam się dzieje... I zwiedzą też kilka innych ciekawych miejsc, tj. wspomniany już Nowy Jork, Honk Kong czy Paryż. Generalnie akcja rozgrywa się na przestrzeni 12 misji toczących się w ciekawych zakątkach globu, przez co nie można narzekać na brak urozmaicenia. I na pewno na to, że gra jest krótka, bo przeszedłem ją niedawno po raz drugi w swojej historii poświęcając jej ok. 50-60h.

Ok, fabuła fabułą- jest genialna. Długość długością- jest dobra. Ale jak się w to gra? I to jest w całym produkcie najważniejsze. Gra się w Deus Ex FENOMENALNIE. Jest to gra akcji połączona z RPG, ale ten system rozwoju postaci jest o tyle nieskomplikowany, że absolutnie nie odrzuci fanów typowych FPSów. Zbierając punkty doświadczenia poprzez postęp w grze, poprzez odkrywanie różnych zakamarków na mapie, możemy je zamieniać na rozwój kilku umiejętności, tj. broń ciężka, broń maszynowa, włamywanie, leczenie czy komputery. Im wyższy poziom rozwoju danej cechy, tym łatwiej np. celujemy z broni maszynowej, potrzebujemy mniej wytrychów do otwierania zamkniętych drzwi, potrzebujemy mniej multitoolsów do łamania zamków cyfrowych, a także możemy hakować bankomaty i inne systemy komputerowe. Wybór umiejętności, które chcemy szlifować, jest naprawdę kluczowy dla samej rozgrywki, bo np. gdy nie opanujemy umiejętności włamywania i łamania zamków cyfrowych, pozostaje nam przedzieranie się wszędzie za pomocą ciężkiej amunicji i niełatwych walk.

I właśnie tutaj wychodzi na światło dzienne fakt, że każde zadanie w Deus Ex da się ukończyć co najmniej na 2 sposoby. Mało tego, sama konstrukcja poziomów powoduje, że mamy również co najmniej dwie ścieżki dotarcia do danych lokacji. Możemy iść drogą "oficjalną", gdzie wszędzie są otwarte drzwi, ale korytarze pełne systemów zabezpieczeń oraz strażników, a możemy zabawić się w "Splinter Cell" i przekradać się systemami wentylacji, otwierać zamki, łamać zamki cyfrowe, po cichu eliminując pojedynczych strażników. Ponadto projekcja map jest tak świetnie wykonana, że warto przeszukiwać ukryte zakamarki, aby dostać punkty doświadczenia i aby znaleźć przydatne wyposażenie dla naszego bohatera. Tam też możemy znajdować dane logowania do systemów bezpieczeństwa, aby dzięki temu wyłączać kamery monitoringu, automatyczne działka czy też otwierać drzwi do innych korytarzy. W całej tej eksploatacji otoczenia czuć całkowitą swobodę pozbawioną jakiejkolwiek liniowości.

Gra się w Duex Ex FENOMENALNIE z jeszcze jednego powodu. Otóż jest nim KLIMAT. Od początku do końca rozgrywki czuć atmosferę nanotechnologii, która, według uznania naszego bohatera, może ulepszać lub pogarszać świat. Czuć też wywołany z tego powodu globalny kryzys, który dodatkowo potęguje pandemia i walka o wpływy wielkich korporacji transnarodowych. A w nawiązaniu do wspomnianego przeze mnie System Shock 1 także nie zabraknie Sztucznej Inteligencji, która w jakiś sposób może być doskonalsza niż ludzki rozum... Podczas wykonywania zadań i eksploatowania świata zwiedzimy lokacje, w których czuć perspektywę końca świata, widać zniszczenie i śmierć, a w innych z kolei widać rozwój technologiczny, gdzie ocena moralna tego procesu nie jest jednoznaczna. Na swojej drodze napotkamy przeciwników w postaci ludzi (najczęściej), ale nie rzadko będą to roboty bojowe (których watro za wszelką cenę unikać) oraz ulepszeni komandosi. Cyberpunk czuć w samym naszym bohaterze, który jest hybrydą człowieka i nanowszczepów. Te drugie możemy znajdować podczas misji i implementować je za pomocą robotów medycznych. Dzięki nanowszczepom możemy np. lepiej widzieć w nocy, być bardziej odporni na porażenia energetyczne, szybciej się leczyć czy być po prostu zabójczy w walce bronią białą. Jak nic- czuć wpływ technologii na "ulepszenie" człowieka. Możemy także ulepszać broń, którą eliminujemy naszych wrogów, a to dzięki znajdowanym modyfikatorom, które sprawiają, że nasza pukawka ma np. tłumik, zwiększoną celność, zwiększony zasięg czy powiększony magazynek. Odnośnie samej broni, tutaj mamy dość pokaźny zestaw- pistolet, wersja z tłumikiem, kusza, nóż, snajperka (nieoceniona przez całą grę!!!), shotgun, karabin maszynowy, wyrzutnia rakiet, kilka rodzajów granatów (w tym EMP, które eliminują elektroniczne mechy).

Jak wyglądają technikalia gry? Grafika ma już swoje 22 lata i się postarzała. Jednakże muzyka- toż to prawdziwy majstersztyk po dziś dzień. Ścieżka muzyczna jest po prostu genialna, pełna atmosfery cyberpunku i trzeba ją po prostu usłyszeć i poczuć samemu. Dopełnia genialny KLIMAT gry. Dźwięki- w porządku. Dialogi, których w grze jest całkiem sporo- bardzo dobrze zaprojektowane i udźwiękowione. Jedyne, na co można narzekać, to słaba sztuczna inteligencja przeciwników. W wielu miejscach zachowują się oni idiotycznie, a nierzadko ich celność jest za wysoka.

Podsumowując, Deus Ex to gra, która jako hybryda gry akcji i RPG polana cyberpunkowym klimatem stanowi kamień milowy w rozwoju elektronicznej rozgrywki. Pozycja obowiązkowa dla każdego, bez wyjątku! :D

Pierwszy Deus Ex wywołuje u mnie ciary... życzę powodzenia i czekam z niecierpliwością!!! :D

Nie da się w kilku słowach opowiedzieć o geniuszu OPF. Należy stwierdzić, że jest to doskonały, nawet dziś, symulator żołnierza na polu walki. Ma wszystko to, czego wymaga prawdziwe pole walki w wirtualnym świecie- możliwość kierowania samolotami, pojazdami, czołgami śmigłowcami, bardzo dobre dowodzenie i zarządzanie oddziałem, świetny klimat zimnowojennej konfrontacji z ZSRR, taktyka i nieograniczone możliwości podejścia przeciwnika, bardzo dobra fabuła. Czego chcieć więcej? Dziś jedynie grafika się zestarzała. I animacja postaci jest drewniana. Ale kto by się tym przejmował, gdy gra ma tyle zalet?

Dziś, podczas otwartej wojny w Europie, podczas konfliktu na Ukrainie, grając w OPF można zobaczyć, jak wygląda pole walki i ogólna atmosfera starć z rosyjskim najeźdźcą. W oddali rosyjscy żołnierze z AK, PPK i wyrzutniami RPG7. Mają do dyspozycji czołgi T72 i T80, w powietrzu szaleją niebezpieczne Mi24 i Mi17. To naprawdę robi robotę, akurat na dzisiejsze niespokojne czasy niestety scenariusz fabularny z OPF staje się rzeczywistością...

Gun Metal to gra z gatunku, którego zdecydowanie nie preferuję, jednakże ze względu na "wielkiego mecha" i wizję rozwałki postanowiłem dać temu produktowi szansę. I nie zawiodłem się.

Fabularnie miejsce i czas akcji to odległa przyszłość gdzieś na Ziemii, która broni się przed zdominowaniem przez przybyszów Obcych. Ostatnia nadzieja ludzkości to wielki, uzbrojony po zęby robot, który w mgnieniu oka zamienia się w równie mocno uzbrojony samolot odrzutowy, co daje mu zdecydowaną przewagę w powietrzu nad przeciwnikiem. Do przejścia mamy 14 misji, których środowisko rozgrywania jest bardzo zróżnicowane, i wyszło to grze na plus. Walczymy w terenach górzystych, warunkach zimy, a także na pustyniach i rozległych równinach.

Akcję obserwujemy z perspektywy trzeciej osoby (TPP). To, czym przyciąga Gun Metal, to tempo rozgrywki. Podczas 14 misji gracz będzie musiał m.in. bronić przyjacielskich baz, przypuszczać ataki na wrogie jednostki, osłaniać konwoje z zaopatrzeniem, a także likwidować strategiczne głowice nuklearne wroga. W praktyce będziemy strzelać do wszystkiego, co rusza się w terenie i jest oznaczone na mapie jako "wróg". Tempo rozgrywki jest bardzo dynamiczne, podczas akcji przygrywa świetna dopasowująca się do naszych zmagań muzyka, co i rusz zmieniamy postać z mecha na samolot i na odwrót, dopasowując się do potrzeb bitewnych, toczymy szybkie walki w powietrzu z przeważającymi siłami wroga, na ziemi także rozgrywka toczy się dynamicznie. Słowem, jest naprawdę bardzo fajnie i serducho diametralnie przyspiesza podczas zabawy. Dodatkowo grafika robi świetną robotę, nawet dziś gra prezentuje się okazale. A tak na marginesie, świat Gun Metal jest naprawdę fajnie zaprojektowany, drzemie w nim potencjał na produkcję sandboxów, twórcy mogliby kiedyś odgrzebać ten projekt i wydobyć z niego dobre strony.

Podsumowując, Gun Metal to typowa zręcznościówka, w której mile i z przyspieszonym tętnem spędzimy czas. Jedyne, co uderza w produkt, to tak naprawdę brak możliwości zapisu stanu gry podczas misji, ale te z kolei są stosunkowo krótkie, trwają od kilku do max 10 minut, co wymusza grę metodą prób i błędów. Lecz przez to co niektórzy gracze mogą odejść od Gun Metal w środku zabawy. Inne minusy? Potencjał świata mógłby zostać bardziej wykorzystany, ale to być może zobaczymy kiedy indziej, w innym projekcie. Fabuła jest błacha, stanowiąca lichy kontekst do demolki, ale kto by się tym przejmował, gdy walka na ziemi i w powietrzu jest bardzo dobra i sprawia zwyczajną radochę? :D

Delta Force: Black Hawk Down- Team Sabre to typowy pakiet misji dołączonych do podstawowej wersji gry Helikopter w Ogniu. Składa się na niego łącznie 11 misji rozgrywanych w dwóch kampaniach- w Kolumbii i w Iranie.

Jak prezentuje się poziom rozgrywki? Mówiąc krótko- bardzo przeciętnie. Obie kampanie są do bólu standardowe pod kątem fabuły. W Kolumbii oczywiście wpadamy na trop kartelu narkotykowego, by po kilku misjach niszczenia zaopatrzenia i towaru dorwać reszcie bossa w ostatniej misji. Kampania irańska to walka z rebeliantami na polach naftowych. Porównując obie kampanie do podstawki BHD, nie ma tu ani spektakularnych zwrotów akcji, ani jakiegoś większego polotu. Męczą wydłużające na siłę kwestie dialogowe z kompanami, gdzie często my sami jako gracze wiemy, co mamy robić, ale jakiś gość będzie mówił ci 1,5 minuty briefing.

Poziom trudności to kolejna bolączka gry. Na misję mamy niesamowicie mało save, przez co gra zmusza nas do zapamiętywania pozycji wrogów na mapie i kilkukrotnego przechodzenia danych etapów. Niekiedy ukończenie misji jest naprawdę bardzo trudne, bo musimy być niesamowicie szybcy i niejako "domyśleć się", czego wymaga od nas gra, aby nie zawalić poziomu. Jeśli BHD udało wam się zakończyć w 3 dłuższe wieczory (a miał on 16 poziomów) i czuliście autentyczną satysfakcję z rozgrywki, o tyle 11 poziomów z Drużyny Szabla zajmie wam więcej czasu, jeśli oczywiście nie stracicie cierpliwości przez nierówny i sztucznie nakręcony przez autorów poziom trudności.

W pamięci nie zapadła mi absolutnie żadna z misji. Wypełniamy bardzo standardowe zadania typu uwolnić zakładników albo znaleźć i zniszczyć. Inteligencja wrogów, to już znak flagowy serii, jest bardzo kiepska, żeby nie powiedzieć, że debilna.

Na plus można zaliczyć oprawę graficzną, która pomimo braku wielu zmian w porównaniu do podstawki, nadal się broni. Oczywiście ścieżka dźwiękowa i muzyczna to sztandarowe plusy tej odsłony.

Podsumowując, Team Sabre jako dodatek do bardzo dobrego Helikoptera w Ogniu serii Delta Force to bardzo średnia pozycja. Obowiązkowa tylko dla fanów serii, reszta może sobie odpuścić.

Patrząc na niniejszą odsłonę Delta Force, ta zdecydowanie wyróżnia się filmowym klimatem akcji. Nie tylko porównując poprzednie odsłony serii, które stawiały na taktykę, ale także na inne gry akcji. Podczas 16stu misji wykonywanych w Somalii mamy do czynienia z mega dynamiczną akcją, strzelaniną niczym na dzikim zachodzie, świetną muzyką dostosowującą się do akcji podczas misji (gra jest uskryptowana, ale nie rzuca się na szczęście to za bardzo w oczy). Uwielbiam wracać do Mogadiszu, by walczyć z Somalijczykami podczas nieudanej po stronie US Army operacji o kryptonimie Irene.
I wiecie co? Delta Force od zawsze cierpiało na debilne AI wrogów. W tej odsłonie można to niejako usprawiedliwić tym, że Somalijczycy byli naprawdę amatorami w posługiwaniu się bronią palną. Częściej ogłuszały ich wystrzały pola walki niż celowali, by skutecznie ustrzelić wojaka Delta Force.
Podsumowując, BHD w odsłonie Delta Force do kawał porządnej strzelaniny, która ma klimat, wartką akcję, świetną muzykę i udźwiękowienie. Żal nie zagrać :D

I po raz kolejny powróciłem do pierwszej odsłony Delta Force. Co mogę jeszcze napisać nowego, na świeżo po ograniu tytułu? Jest wciąż grywalny, wymaga cierpliwości, wymaga taktyki i odpowiedniego podejścia do misji. Czasem zdarza się, że rekomendowane uzbrojenie nie jest wystarczająco wymagające do osiągnięcia celów misji, bo np. musimy zniszczyć kilka pojazdów wroga, a w uzbrojeniu rekomendowanym mamy snajperkę i 2 pociski wyrzutni rakiet. A pojazdów jest 5, więc na jeszcze jeden wystarczą granaty, a na pozostałe nie mamy już odpowiedniego uzbrojenia. Ale po to możemy dowolnie zmieniać uzbrojenie naszego wojaka. Odnośnie uzbrojenia, jest ono stosunkowo ubogie w wyborze i w większości nieprzydatne, bo tak naprawdę nigdy w grze nie użyłem min claymore, lasera do namierzania celów czy M60. Większość zadań to uzbrojenie typu M16/snajperka Barrett + LAW/dodatkowa amunicja. W zestawieniu jest jeszcze MP5 SD oraz snajperka M21, które na siłę gdzieś tam wpletli twórcy do wyboru przez gracza.

Chciałbym wrócić jeszcze do grywalności tytułu. Kurczę, to jest tytuł sprzed 22 lat, ale on ma swój klimat. Pomimo graficznej pikselozy, pomimo bardzo drewnianego SI wrogów i naszych kompanów, frajdę dają misje kampanii wykonywanych w różnych, najbardziej zapalnych pod kątem terroryzmu miejscach globu. Poziom trudności rośnie wraz z kolejną kampanią w grze, a rozgrywkę wydłuża brak save w trakcie misji. Moim zdaniem, to dobre rozwiązanie, bo tak naprawdę misje nie są długie. Do dziś wrażenie robią otwarte przestrzenie, bazy terrorystów na pustkowiach, fajnie skonstruowane pory dnia i nocy. Kilka misji zostaje w pamięci na długo, np. szturm na willę bosa narkotykowego, zdobycie lotniska, czy też większość zadań w kampanii zimowej w północnej Rosji. Apropo misji, twórcy mogliby każdą z nich kończyć dotarciem wojaka do punktu ewakuacji, gdyż wiele z nich kończy się sukcesem po wypełnieniu celu misji, w środku trwającej strzelaniny. Dotarcie do extraction point, które znajduje się zazwyczaj ok. 200m od terenu akcji, również stanowi wyzwanie i należałoby po prostu to przetrwać.

Podsumowując, Delta Force to klasyka taktycznych strzelanin, jeden z protoplastów gatunku, który dziś daje radę, jest grywalny, wciąga, wymaga zaangażowania wraz z postępem w grze. Według mnie, tylko część druga serii Delta Force dotrzymała fasonu jedynce, pozostałe gry z serii, nie licząc Black Hawk Down z dodatkiem Team Sabre, były gorsze od niniejszej gry.

Kurcze, myślałem że temat na połączenie WWII i zombie/ubersoldatów/innych kreatur jest zarezerwowany dla serii Wolfenstein...

Revenant chodzi co jakiś czas na GOGu za śmieszną kwotę ok. 5zł. Kiedyś zakupiłem przy okazji promocji, kompletnie nie znając wcześniej tej gry, ale przed zakupem co nieco poczytałem i obejrzałem screeny i wydaje się ok. Zwłaszcza za tę cenę. Dziś pierwszy dzień, gdy w to gram. Narazie prezentuje się ok, choć graficznie to rzeczywiście słabizna i nie przetrwała próby czasu. Zobaczymy, co będzie dalej. Summa summarum, za śmieszną kwotę ok. 5zł na promocji na GOG warto mieć tę grę w swojej bibliotece.

Byłem strasznie ciekawy, o co tyle szumu z Unrealem 2. Został zjechany w branży po swojej premierze, a ja postanowiłem go sam sprawdzić i przekonać się, dlaczego i czy słusznie było go krytykować.

Trochę historii... Pierwszy Unreal to prawdziwa legenda wśród komputerowej rozrywki, kamień milowy w rozwoju gatunku FPS. Koniec i kropka. Dodatek Return to Na Pali to typowy mission pack, który wciąż trzyma poziom "jedynki". Nic dziwnego, że zapowiedź Unreal 2 rozbudzała nadzieje graczy. No i w końcu w roku 2003 ukazał się drugi Nierealny.

Powiem wprost- gracze i fachowcy w branży zjechali ten produkt, bo to nie jest pierwszy Unreal. I faktycznie, Unreal 2 ma niewiele wspólnego z pierwowzorem. Nierealny 1 to przede wszystkim wspaniały, mroczny, tajemniczy klimat, który wprost wylewa się z monitora podczas przemierzania przez graczy kolejnych poziomów. "Dwójka" niestety pozostała w tym polu daleko w tyle i to już na starcie odrzuciło to wielu fanów poprzedniczki. Z Unreala 2 pozostał "tylko" typowy, aczkolwiek solidny FPS.

Historia "dwójki" opowiada o byłym marines, który wraz ze swoim statkiem kosmicznym i załogą znalazł się pośrodku konfliktu i wielkiej międzygalaktycznej intrygi, i musi jakoś tu wszystko poukładać i zaprowadzić porządek. Ogółem, fabuła jest dobra, zgrabnie przedstawiona za pomocą cut scenek w przerywnikach pomiędzy misjami oraz poprzez rozmowy z załogą na statku, a zakończenie tej historii jest szczególnie interesujące. Także fabuła na plus.

Mechanika gry- tutaj wielkiej filozofii nie ma. Unreal 2 to typowy FPS, choć fani "jedynki" będą zawiedzeni, gdyż tam akcja była naprawdę gęsta i intensywna, zaś tutaj intensywność jest zdecydowanie mniejsza. Twórcy bardziej skupili się na stopniowaniu napięcia, na fabularnym wyjaśnianiu historii, akcja poszła niejako na drugi plan, co wyszło grze niestety na złe. Widać uskryptowienie poziomów, co oczywiście w "jedynce" też miało miejsce, ale nie było widoczne aż tak bardzo. Fajnie natomiast rozwiązano kilka misji, w których mamy do dyspozycji drużynę- jej członkom możemy wydawać proste rozkazy (zazwyczaj obrony jakiegoś punktu), możemy rozmieszczać pola siłowe i działka obronne w celu przygotowania do obrony. Fajnie to wygląda, frajdę sprawia że mamy tu wpływ na ogół sytuacji. Przemierzając levele mamy, wraz z postępem w grze, dostęp do kolejnych broni, których ilość jest pokaźna, graficznie prezentują się okazale, i przede wszystkim korzystanie z nich jest przyjemne i sprawia radochę. Mamy klasyki w stylu machineguna czy shootguna, ale też oryginały jak granatnik na różne rodzaje granatów (frag, EMP, smoke...), miotacz ognia czy broń obcych (w sumie najmniej z niej korzystałem).

Grafika- tutaj "dwójka" rozwala swojego protoplastę na łopatki, gdyż widać przeskok technologiczny. Nawet grając w to dziś grafika prezentuje się naprawdę ładnie, a efektów ognia nie oglądałem ładniejszych w żadnej innej grze. Majstersztyk!!! Muzyka i udźwiękowienie- tutaj pokuszę się o stwierdzenie, że co najmniej dorównuje swoim wysokim poziomem pierwszej części, jeśli nie przewyższa. Naprawdę dobrze przemierza się lokacje słuchając świetnych dźwięków i zróżnicowanej, pełnej dynamiki muzyki.

Klimat... no i psikus. Unreal 2 nie ma startu do "jedynki". Złożyło się na to kilka elementów. Po pierwsze- fabułę poznajemy podczas cut scenek, briefingów przed misjami, generalnie przerywników filmowych jest, moim zdaniem, za dużo. To psuje intensywność rozgrywki, jest mniej dynamiczna. Po drugie- krótkie poziomy. Owszem, całościowo gra jest dosyć długa (o tym za chwilę), lecz poszczególne poziomy są dosyć krótkie, co wpływa na obniżenie intensywności akcji. Po trzecie- przeciwnicy. Teraz będą nimi głównie ludzie, zaś znani z Unreala Skjaarowie i spółka pokażą się w nielicznych epizodach. Poza tym, ilość naboi, które trzeba wpakować w przeciwników, jest zdecydowanie za duża, przez co po raz kolejny spada intensywność starć. Po czwarte- lokacje. Nasze misje będą toczyć się głównie w zamkniętych obszarach, bardzo mało zwiedzimy otwartych lokacji, a napewno nie zwiedzimy tych lokacji znanych ze świata pierwszego Unreala (ale zaznaczam- graficznie wszystkie poziomy prezentują się bardzo ładnie).

Jednakże przy klimacie muszę na chwilę się zatrzymać i stwierdzić, że owszem, to nie jest pierwsza część, ale przynajmniej dwie lokacje zostaną w mojej pamięci na długo, bo są oryginalne. Ich przemierzanie budzi grozę, przeciwnicy są naprawdę nierealni, a ogół sytuacji buduje klimat survival horroru, nawet lepszy niż ten w Doom 3. Także tutaj nie jest tak do końca źle.

Na jak długo starcza nam Unreal 2? Sztucznie wydłużają grę cut scenki po każdej misji, etapy na pokładzie Atlantis, briefingi, dialogi. Widać, że twórcy naprawdę solidnie popracowali nad historią tej gry i chcieli ją przekazać bardzo dokładnie. Ja ukończyłem grę w 5-6 wieczorów. Jest krótsza niż część 1, ale taka długość to, moim zdaniem, odpowiednia dawka godzinowa.

Jak podsumować Unreal 2? To jest trudne zadanie. Jest to trudne jak w przypadku czwartej części Heroes of Might and Magic- ciężki jest los następnej części niemal idealnej gry. Summa summarum, jako odrębny produkt gra prezentuje się całkiem solidnie i jest to naprawdę kawałek dobrej strzelanki. Tylko tyle i aż tyle, bo potencjał gra miała zdecydowanie większy. Technicznie nie ma się do czego przyczepić, ale pierwszy Unreal po prostu porwał gracza do swojego świata. Sequel nie udźwignął presji, przez co stał się typowym, acz solidnym FPSem.

Return to Na Pali to typowy mission pack do pierwszego Unreala. Niniejszy produkt to kilkanaście nowych misji i kontynuacja fabularna "jedynki". Ogółem nie wprowadzono tu wielu nowości- jak to w przypadku mission pack dodano kilka nowych giwer, kilka nowych rodzajów przeciwników i w zasadzie zaserwowano dobrą fabułę.

W dodatek gra się bardzo przyjemnie. Poziomem jakości nie odstaje od wspaniałego i niedoścignionego do dziś w wielu aspektach Unreal 1. Wspaniale wraca się do Na Pali, wspaniale likwiduje się tu wrogów, poziomy po raz kolejny są świetnie zaprojektowane, a co na plus to fakt, że jest zdecydowanie więcej niż w "jedynce" otwartych przestrzeni. Pomimo, że to typowy FPS, to nie ma się tu wrażenia liniowości w dotarciu do kolejnych poziomów- można wybrać przynajmniej dwie drogi do osiągnięcia celów. Po raz kolejny AI wrogów stoi na bardzo dobrym poziomie. To, co tworzy niesamowity klimat, to ścieżka dźwiękowa, która jest po prostu wspaniała, dynamiczna, pasuje do akcji na ekranie... to trzeba po prostu poczuć. Jedyne, co dolega dodatkowi to brak większych nowinek. Można by się też przyczepić do długości gry, bo całą ukończyłem w około 6h, ale to mission pack, a nie druga część gry.

Wielu użytkowników przyznaje, że Unreal: RtNP jest bardziej obfita w wymiany ognia niż "1", lecz ja się z tym stwierdzeniem nie zgodzę, gdyż jest wiele poziomów (zwłaszcza tych na otwartej przestrzeni), gdzie przemierzamy ląd i sporadycznie strzelamy, często na odległość.

Podsumowując, wspaniały Unreal 1 ma dodatek (tak, właśnie tak, ma, i to całkiem udany, lecz mało popularny), który stoi na bardzo przyzwoitym poziomie i którego wciąż warto ograć. Akcja jest intensywna, lokacje bardzo dobrze zaprojektowane, i w ogóle posiada wszystkie zalety oryginału. Polecam!!!

Uzupełniając moją powyższą opinię na temat gry chcę powiedzieć, że pomimo wysokiego poziomu trudności, po ukończeniu wszystkich 12 misji czuję trochę niedosyt, że twórcy nie pokusili się o zaprojektowanie jeszcze kilku misji. Bo gra ma naprawdę spory potencjał i chciałoby się,aby zadania były nieco dłuższe. Szkoda też, że nie powstanie druga część gry. Dziś przypomina mi ona serię Sniper: Ghost Warrior- tutaj też większą część rozgrywki spędzamy mając do dyspozycji karabin snajperski, lecz nic nie stoi na przeszkodzie, aby wziąć do ręki AK47 lub CKM i przedzierać się przez wietnamską dżunglę.

Line of Sight: Vietnam jest produkcją, która nie jest dość znana w swoim gatunku gier akcji/FPS. A szkoda, bo tytuł zasługuje na dłuższą chwilę, aby mu się przyjrzeć.

Trudno powiedzieć, czemu w roku 2003 LoF:V przeszedł praktycznie bez echa, a jego oceny nie były szczególnie wysokie. Owszem, w tym czasie mięliśmy naprawdę spory wysyp FPSów i gier akcji, ale ta wyróżniała się teatrem działań: chodzi oczywiście i Wietnam.

W grze wcielamy się w jednego z amerykańskich żołnierzy, który stacjonuje w Wietnamie i ma do wykonania parę zadań na tyłach wroga. Ogólnie rzecz biorąc, gra ma "jakąś tam" fabułę, która jest opowiadana w krótkich briefingach przed misjami przez lektora; łączą one historię w całość, która prezentuje się całkiem spójnie jak na FPS. Samych misji do wykonania jest w grze 12- niby niedużo, ale są one wymagające i w większości ciekawe. Chociażby dwie ostatnie misje, w których przedzieramy się w tunelach Vietcongu, by powrócić do znajdującej się pod ostrzałem amerykańskiej bazy.

Teatrem naszych działań jest przede wszystkim dżungla. Zazwyczaj mamy do dyspozycji 2-óch komandosów, każdy z nich posiada ekwipunek, który można modyfikować w trakcie rozgrywki (np. zabierając broń martwym wrogom); w każdego z nich można się wcielić w dowolnym momencie, można też wydawać proste rozkazy. To, co irytuje, to zachowanie kompana podczas większości zadań- niestety, nie dostrzega strzelaniny w pobliżu, często nie pomaga w wymianach ognia. Za to SI przeciwników to druga strona medalu- Wietnamczycy doskonale orientują się na swoim terenie i w dżungli widzą nas zdecydowanie lepiej niż my ich. Irytują snajperzy, których w grze jest całe mnóstwo- widzą nas praktycznie od razu z bardzo daleka i strzelają bardzo celnie (ale za celnie). Sprowadza to gracza do bardzo częstego systemu save/load, co wychodzi rozgrywce na minus.

Co do samej rozgrywki, prezentuje się ona całkiem solidnie, pomimo irytujących wad opisanych powyżej. Podczas grania w LoS:V wiem, dlaczego Amerykanie przegrali tę wojnę. Teren jest niewdzięczny do prowadzenia wymian ognia, krzaczasty i trawiasty, są rzeki, trzeba uważać na zastawione przez wroga pułapki wybuchowe. Tę wojnę trudno było wygrać. Wykonując kolejne misje autentycznie wczułem się w klimat Wietnamu, gdzie wróg czaił się na mnie w zaroślach, snajperzy strzelali, mój kompan osłaniał tyły, sprawdzałem moją pozycję na mapie (można się zgubić!). Klimat budowały udźwiękowienie (szelesty krzaków, odgłosy zaalarmowanych wrogów, szum deszczu, bardzo dobre dźwięki broni) oraz muzyka, która wraz z akcją na ekranie zmieniała się. Owszem, w każdej misji mięliśmy określone cele do zrealizowania, ale mapy były dosyć spore, byśmy to sami zdecydowali, którą drogą pójdziemy. Tak więc postawiono tu na swobodę działań, co wyszło grze na plus.

Bardzo dużym plusem jest realizm pola walki- w grze często skradamy się, robimy krótkie wymiany ognia, a giniemy po kilku strzałach. Mamy ograniczone miejsce w ekwipunku. Nasze zadanie zawsze kończyć się musi dotarciem całej drużyny do punktu ewakuacyjnego. Zadania, które wykonujemy, polegają na m.in. dotarcia do rozbitego helikoptera celem uratowania rannych, wyeliminowanie wrogich posterunków, zniszczenie dział przeciwlotniczych, uwolnienie zakładnika. Paleta jest dosyć zróżnicowana. Mamy też szeroki wachlarz broni- od klasycznych AK47 i M16, poprzez snajperki M6 i SVD, kończąc na LAW80, RPG7. Co ważne, używanie każdej z nich daje dużą frajdę.

Podsumowując, warto zagrać w Line of Sight: Vietnam.To gra mało popularna, ale bardzo dobra i klimatyczna, która w sposób realny oddaje skalę trudności walk Amerykanów w Wietnamie. Pomimo swoich wad związanych z inteligencją NPC, jest to fajny FPS, po który warto sięgnąć.

Czekam na więcej wieści o nowych Komandosach!!! Ostatni, klasyczni, pojawili się w 2003 roku. Liczę na wielki powrót serii. Obecnie War Mongrels zapowiada się smakowicie. Co do najnowszych Komandosów, trzeba czekać na więcej informacji. Niestety... Ale czekamy!!!

Niniejszy gameplay napawa mnie optymizmem. Jest naprawdę klimatyczny, mroczny, trzyma fason, porównując do oryginału oczywiście muzyka inna, ale tworząca wspaniałą atmosferę survival horroru, takiej trochę też izolacji. Ten System Shock musi się udać, remaster musi zebrać pochlebne opinie. Koniec i kropka!!! :D

Przed tym spotkaniem 80 % społeczeństwa nie zastanawiało się, czy damy radę wyciągnąć jakikolwiek punkt w meczu z hiszpańskim potentatem, tylko ile bramek wbiją nam rywale. Nasi postawili się Hiszpanii i urwali punkt w Sevilli. Niesamowita historia. Rywal piekielnie silny, mistrz świata i podwójny Europy z ostatnich 13 lat, grali u siebie, ze teoretycznie słabą i rozbitą psychicznie po porażce w pierwszym meczu Polską. A Polacy się postawili w tym arcyważnym meczu hiszpańskiej plejadzie gwiazd. U nas błysnął Lewandowski, który pokazał, że jak tylko znajdzie chwilę czasu, troszkę miejsca i otrzyma dobre podanie, to jest w stanie strzelić gola każdej ekipie świata. Brawo nasi!!!

Ok, można narzekać na styl, ale umówmy się- w tym meczu graliśmy inaczej niż ze Słowacją, nastawieni na koncentrację w obronie, kolektyw i kontry z udziałem wielu polskich piłkarzy. I tak się urywa punkty wielkim. Tak grali Grecy na EURO 2004, które wygrali. Kto na nich wtedy postawił, jest obecnie milionerem :D

Gameplay świetny, klimatyczny, naprawdę czuć mroczny i brutalny klimat II wojny światowej i zbrodni Niemców. Mam tylko dwie prośby. Pierwsza- mam wrażenie, że komandosi zbyt łatwi podbiegają do żołnierzy w celu ich zamordowania nożem; SI wrogów musi zostać poprawione, wtedy oczywiście poziom trudności również wywinduje w górę. Druga prośba- niech będzie w każdej misji kilka sposobów na wykonanie misji, niech nie pachnie tu liniowością; niech nie będzie to Commandos 3 (duża liniowość misji), tylko 1 lub 2- ma być wybór opcji.

Jestem świeżo po ukończeniu całości gry. Poprzednie próby podchodzenia do tematu kończyły się na misji 14, gdzie nie miałem pojęcia, jak zniszczyć 4 działa na wyspie i z niej uciec. Jakiś czas temu postanowiłem porządnie wziąć się za ukończenie Komandosów.

Gra wspaniała, świetna, to już pisałem poprzednio. To, co mnie urzekło, to końcowych 6-7 misji, gdzie- na serio- przez pierwsze 10 minut nie potrafiłem zrobić ani jednego ruchu żołnierzem, gdyż nieprzemyślany kończył się alarmem lub śmiercią. Po prostu obserwowałem ruchy żołnierzy, analizowałem trasy patroli i zasięg wzroku. Dodatkowo moi żołdacy mięli zawsze zbyt ubogi ekwipunek (saper za mało bomb, snajper za mało naboi, widocznie brakowało Zielonego Bereta w dwóch zadaniach). Ten poziom trudności sprawiał, że nieraz miałem ochotę porzucić próbę, jednak mapy, lokacje, klimat operacji sprawiał, że chciało się grać, myśleć, analizować i działać skutecznie Komandosami. Po ukończeniu gry mam niezwykle ogromną satysfakcję. A ostatnia misja to po prostu majster- opada kopara, gdy się spojrzy na ilość wrogów na mapie, w ogromnej fortecy, i jak są ustawieni. Ostatecznie wybiłem wszystkich w pień, ale stanowiło to ogromne wyzwanie.

Rzuciło mi się w oczy kilka minusów. Nasi wrogowie czasami głupio olewają zabitych kompanów (dotyczy tych obsługujących działa). Trochę głupie jest to, że tylko Nurek potrafi pływać (co powinien umieć robić każdy żołdak), tylko Kierowca potrafi obsługiwać ckm-y (a Zielony Beret nie), tylko Beret i Szpieg potrafią chować ciała wrogów. Chciałoby się, aby każdy z ludzi posiadał te podstawowe umiejętności. Ale wtedy gra byłaby łatwiejsza, a twórcom chodziło o zróżnicowanie dostępnych Komandosów, aby każdy wyróżniał się czymś innym i dzięki temu aby możliwe było ich wzajemne uzupełnianie się podczas wykonywania zadań.

I powiem tak- wyszło to w grze bardzo dobrze. W każdej misji lwią część roboty odwala Zielony Beret, ale w decydujących momentach do gry wchodzi Snajper, który eliminuje niewygodnych wrogów na pozycjach snajperskich, Saper, który wysadza newralgiczne obiekty, Szpieg, który odwraca uwagę wrogów i umożliwia reszcie grupy przemykanie dalej, Nurek, który transportuje drogą morską resztę ekipy, a także Kierowca (najmniej w grze doceniany), który przejmuje kontrolę nad pojazdami w celu, zazwyczaj, wycofania się z mapy i ukończenia misji (dotyczy to także czołgów- wtedy robi totalną jatkę!). Ludzie doskonale się uzupełniają. To jest w tej grze piękne. Tylko grając zespołowo da się ukończyć zadanie.

Piękne jest w tej grze to, że przed każdym zadaniem mamy krótki briefing, który pokazuje nam sytuację na mapie- naszych ludzi, konkretne cele misji oraz, co ważne, sposób ewakuacji z miejsca. Jest podawanych też kilka wskazówek, które mogą ułatwić wykonanie misji. I tyle. To, w jaki sposób podejdziemy do zrealizowania zadania, zależy tylko i wyłącznie od naszego myślenia i naszej taktyki. Absolutnie nic nie ogranicza działań gracza. Swoboda to niekwestionowany plus Commandosów, który po dziś dzień stanowi ich znak rozpoznawczy.

Gdy słyszę o Arcanum, to od razu mam na ciele gęsią skórkę. Dlaczego? Bo to gra wybitna, które, wedle mojej oceny, zasługuje na "dychę". I oczywiście młodsi pokoleniowo gracze w ogóle mogą tytułu nie kojarzyć, jednakże muszą go niezwłocznie nadrobić. Chociaż, przyznam się szczerze, nawet ja po kilku próbach podejścia do tytułu nigdy nie ukończyłem go w całości...

Jest rok 2001, ma miejsce premiera Arcanum, gry RPG z widokiem izometrycznym i otwartym światem. Na rynku na dobre hulają fenomenalne Fallouty, Baldurs Gate'y czy Planescape Torment. Konkurencja ogromna, nikomu nieznany tytuł Arcanum: Przypowieść o Maszynach i Magyi (!!!) podpowiada graczowi, że w świecie będzie można rozwijać się w dwóch różnych kierunkach, dowolnie. I okazało się, że Arcanum, w chwili premiery mocno niedoceniony, stanowi jeden z fundamentów rozwoju gier RPG w historii komputerowej rozrywki.

Co oferuje gra? Przede wszystkim WOLNOŚĆ WYBORU, i to dosłownie. Wcielając się w rolę jednego z ocalałych pasażerów zestrzelonego Zeppelina musimy dostarczyć tajemniczy przedmiot od innego ocalałego pasażera, który niestety umiera. Dostajemy tylko pierwszy kontakt w grze... a potem droga wolna. Niczym w Morrowind, tylko tu widok mamy izometryczny. To, gdzie się udamy, zależy tylko od nas samych. Oczywiście, na początku tworzymy postać- a tu możliwości jest naprawdę mnóstwo, poczynając od kilku klasy postaci, poprzez dodawanie współczynników i wybieraniu umiejętności. System ten wzorowany jest na Fallout.

W trakcie naszej przygody zwiedzimy niezwykły świat, który, moim zdaniem, jest wciąż oryginalny i niepowtarzalny. Wiele naprawdę rozbudowanych i świetnie zaprojektowanych miast, miasteczek, wiosk, osad, innych pomniejszych lokacji, labiryntów i jaskiń... Do tego ogrom postaci, z którymi możemy nawiązać kontakt, wykonywać dla nich ogrom przeróżnych zadań, zdobywać doświadczenie, awansować, ulepszać postać, kupować wszelaki ekwipunek, broń, pancerze, mikstury... Wszystko dzieje się w świecie, gdzie tytułowe Magyija i Maszyny wprost rywalizują ze sobą o prymat. Świat tak zróżnicowany, gdzie w zgodzie lub nie żyją razem ludzie wraz z krasnoludami, niziołkami, barbarzyńcami, ogrami... To wszystko okraszone jest świetną ścieżką dźwiękową, moim zdaniem do dziś oryginalną i niepowtarzalną.

Czy wszystko w tej grze jest na plus? Oczywiście, że nie. Przyznam szczerze, że ciężko jest tu rozwinąć postać w jednym określonym (tytułowe kierunki, czyli magia lub technologia)- mnogość drzewek rozwoju powala i może stanowić problem, żeby się w nim połapać. Niektóre zachowania postaci też wydają się głupie. Graficznie gra dziś nie powala, ale od produktu, który ma na karku 20 lat, nie można oczekiwać cudu. Chociaż, mi grafika tu nie przeszkadza, a wręcz przeciwnie- komponuje tu swoisty klimat.

Podsumowując, Arcanum to fundament rozwoju gier RPG, niedoceniony w momencie premiery. Jego piękno polega na tym, że oferuje ogrom wolność, rozwoju postaci, ogrom lokacji, ekwipunku... Naprawdę można się pogubić w mnogości rzeczy, które oferuje produkt, ale to też jest jej plus. I to ogromny. Polecam wszystkim fanom RPG. Moja ocena 10/10. A to ogromne wyróżnienie, bo na GOLu z ok. 120 gier w swojej kolekcji taką ocenę uzyskało tylko 5 tytułów- obok Arcanum także Fallout 2, Morrowind, Far Cry oraz Doom. Towarzystwo zacne, sami przyznacie :D

Ja osobiście NIGDY nie grałem w żadnego z Diablo (wiem, wstyd... ale wszystko do nadrobienia), ale wielkim wyjadaczem części 2 jest... moja żona :D Oklepuje tę grę co jakiś czas, wszelkie poziomy trudności oraz lokalizacje są jej bardzo dobrze znane. Wręcz uwielbia tę grę. Pokazuję jej zwiastuny Diablo 2 Resurrected... "nie, to nie to Dialbo...". Cóż... Sądzę, że jest wiele takich osób jak moja żona, że Diablo 2 w nowej szacie graficznej i z kilkoma technicznymi ulepszeniami to jednak za mało, by wciągnąć się na nowo w wersję odświeżoną. Diablo 2 Resurrected to produkt przeznaczony dla młodszych graczy, którzy gdzieś tam o Diablo 2 słyszeli w kategoriach legendy, ale żeby nie odstraszyły ich technikalia oryginału postanowiono wyposażyć go w najnowszą szatę graficzną. Czy wciągną się na dobre? Odpowiedź poznamy za jakiś czas. A fani Diablo 2 original powrócą, przynajmniej na chwilę, do dobrze znanego im świata.

"XIII" to niezwykle oryginalna gra z gatunki FPS, która swoją oryginalność zawdzięcza dwóm aspektom- grafice oraz elementom skradankowym.

Mimo, że gra kończy w tym roku 18 lat (!!!) to graficznie absolutnie wymiata i ani trochę się nie zestarzała. Z racji tego, że historię oparto na komiksie, sama grafika jest komiksowa- każdy bohater, każdy element otoczenia, każda broń, dużo efektów (np. chodzenie wroga za ścianą pokazuje graczowi komiksowy napis "tap tap tap", a wrzaski ginącego przeciwnika napis "aaaaghh")- niby niedużo, ale to wszystko tworzy niesamowity klimat rozgrywki. Po latach grę "XIII" każdy szanujący się gracz skojarzy jako "komiksowy FPS". Ale nie samą grafiką człowiek żyje.

Drugi fantastyczny element to skradankowość. XIII to, wg mnie, połączenie Project IGI 2 i Splinter Cell, gdzie w wielu zadaniach będziemy musieli bezszelestnie eliminować wrogów i przenikać niezauważenie do przodu, także chować ciała w niedostępne dla innych miejsca, aby nie wszcząć alarmu.

Inne elementy też zostały dopracowane. Fabuła- bardzo dobra. Pachnie grubą intrygą szpiegowską, wrobieniem bohatera w morderstwo prezydenta USA, w tle jest tajemnicza sekta planująca wielką operację mającą na celu siłowe przejęcie władzy w USA. Historia opowiedziana jest w sposób świetny, utrzymany w konwencji komiksu, nie tylko za pomocą obrazków, ale również animacji. Generalnie, chce się grać dalej, aby poznawać rozwinięcie i zakończenie owej historii.

Muzyka- również bardzo dobra. Tu również twórcy dołożyli wszelkich starań, aby gracz czuł się jak James Bond- muzyka jest intensywna, dynamiczna, zmienia się w zależności od akcji w grze.

Jak się w to gra? Bardzo dobrze. Tutaj trzeba myśleć, często przemykać wokół wrogów, bezszelestnie ich eliminować (gdyż alarm często kończy misję), ale też są zadania, gdzie z karabinem w ręku będziemy wymieniać serie z przeciwnikami. Do dyspozycji gracza twórcy oddali fajne pukawki- mamy tu takie klasyki jak pistolet, Uzi, AK47 czy M16, ale również snajperkę Dragunov czy cichą kuszę snajperską (bardzo fajna rzecz!!!). Gra oferuje sporą ilość misji, dzięki czemu ten cały klimat rozgrywki i opowiadana historia wystarcza graczowi na kilka solidnych godzin.

Wymieniam dużo zalet, ale są tu również i wady. Samych bugów programowo- graficznych się nie dopatrzyłem, ale w oczy rzuca się liniowość- gracz musi przejść tę grę dokładnie w taki sposób, w jaki zaplanowali twórcy. Przez to też gra jest uskryptowana. Na szczęście te rzeczy nie rzucają się tak bardzo w oczy, gdyż wszystkie wyżej opisane elementy przyćmiewają tę niedoskonałość. Poza tym, to w końcu FPS, a nie RPG.

Podsumowując, "XIII" to świetny FPS. Połączenie Projekt IGI 2 (widok z pierwszej osoby, skradanie się), Splinter Cell (cicha eliminacja i chowanie ciał) z bardzo dobrym klimatem szpiegowskim, a wszystko to połączone w oryginalnej komiksowej szacie graficznej. W 2003 roku nie było takiej gry, później również nie przypominam sobie podobnego tytułu. Oryginał po dziś dzień. Warto zagrać, to już klasyka i kawał solidnej porcji rozrywki!!!

No cóż... Gra mało znana, stąd też niewielka ilość świeżych wpisów i niska ocena użytkowników oraz recenzentów. Poniekąd podzielam ten osąd. Po latach posiadania tej gry na płytce z Click! (pełna wersja obok nieśmiertelnego Morrowinda Złota Edycja) postanowiłem ją zainstalować i popykać. Niestety, rozczarowałem się. To jest gra z typu tych, które mają niezłą grafikę i pomysł na grę, ale wykonanie to kwestia drugorzędna. Od razu zastrzegam, że nie jestem fanem gier o tematyce gangsterskiej, ale szczerze myślałem, że Escape from Paradise City da mi przyjemność w rozgrywce. Gdzieś tam luźne nawiązania jako gangsterskiego Commandos pokusiły mnie :D Zderzenie z rzeczywistością było bolesne, gdyż naprawdę chciałem przebrnąć trochę dalej w tej grze, ale skala trudności i jej nierealizm sprawił, że uciekłem od niej. Po pierwsze, gra nie jest uproszczona- rzeczy w niej nadźganych jest co nie miara i ciężko się połapać, o co chodzi i kiedy czego użyć. Strzelaniny są nierealistyczne i po prostu nudne. Przejmowanie dzielnic poprzez zabicie bossa to duże uproszczenie. Gra odpycha. Nawet przy niezłej grafice i dobrej muzyce. Gra się w to topornie i bez funu. Ok, na pewno są gracze, którzy ukończyli grę, ale mnie osobiście ona odrzuciła swoim nierealizmem i zbyt dużym skomplikowaniem jak na tematykę gangsterską. Można było prościej i lepiej zrobić wiele rzeczy, twórcy niestety przekombinowali.

Moja osobista opinia- Quake II jest lepszy niż "jedynka". I mimo, że tylko rok dzieli oba tytuły, to naprawdę według mnie obie gry dzieli przepaść. Przede wszystkim technologiczna, gdzie grafika w Quake II jest dziś znośna, zaś "jedynka" to pikseloza. Do Quake II wrócę z chęcią, "jedynkę" przeszedłem i nie mam jakichś dobrych wspomnień. Ok ok, wiem że pierwszy Quake niejako wyznaczył kierunek rozwoju FPS, był prekursorem, ale wiem też, że taki Terminator: Future Shock z 1995 r. po prostu wbijał w fotel rozgrywką, klimatem i ogólnie był to tytuł grywalny niesamowicie, i też FPS. Więc schemat już istniał.

Hmmm... Dodatek numer 2 do Quake 1. Czyli "więcej tego samego". O ile Scourge of Armagon jeszcze jako tako trzymał poziom i mi się podobał, o tyle omawiany produkt to już tylko klasyczny mission pack. Oczywiście, SoA to też był mission pack z kilkoma mechanicznymi dodatkami, ale kolejny produkt to tylko i wyłącznie kolejne poziomy, bez większych nowości. Ok, kilka nowych pukawek, nowe poziomy (znów klaustrofobiczne, bez jakichkolwiek nowinek i efektu wow), kilka nowych stworów do wysłania na tamten świat... i tyle. Do zaliczenia i nie wracania z powrotem.

Nigdy nie byłem fanem sieciowych strzelanin, głównie ze względu na brak dostępu do neta w czasach, gdy byłem młodszym graczem i miałem więcej czasu na gry niż obecnie :D Ale jako fan strzelanin FPS musiałem ograć pierwszy Unreal Tournament, chociażby w singlu :D Powiem tak- bardziej szalonej strzelaniny nigdy nie widziałem :D I szaleństwo polega tu na tym, że ta gra jest naprawdę "Unreal". Gra oferuje 5 trybów rozgrywki wieloosobowej (m.in. death match, ctf i hold the point; oczywiście też w wersji single z botami, gdzie poziom trudności i oczekiwane wyniki do ukończenia levelu rosną wraz z postępami w grze), bardzo dużo urozmaiconych lokacji, wiele bardzo ciekawych i nieszablonowych broni oraz, przede wszystkim, szalone tempo rozgrywki :D Akcja jest tu bardzo intensywna, trzeba mieć szybki refleks i oczy dookoła głowy, często współpracować w drużynie. Naprawdę szkoda, że ja osobiście nie miałem możliwości poznać potencjału gry multiplayer, ale mogę sobie tylko wyobrazić, jak ogromny on był. Podczas grania naprawdę rośnie ciśnienie, pociski latają dookoła, są wybuchy granatów, akcja jest naprawdę gęsta. Klasyka komputerowych gier online, nawet w singlu godny polecenia !!! :D

Jestem pozytywnie zaskoczony niniejszym dodatkiem do Quake 1. Po ukończeniu podstawki, która niezupełnie przypadła mi do gustu, postanowiłem zabrać się za dodatek. Ten mi się spodobał i ukończyłem go, mając pozytywne wrażenia. Czym wyróżnia się Scourge of Armagon? W zasadzie niczym istotnym nie różni się od podstawowej wersji- dodano kilka nowych broni, kilku nowych przeciwników, utrzymano wciąż dobrze zaprojektowane poziomy i zrównoważony poziom trudności, z czym pierwszy Quake miał kłopoty. Zmniejszono ilość "średniowiecznych" poziomów, gdzie w podstawce była ich przeważająca większość, co mi do gustu nie przypadło. Grywalność oceniam na bardzo dobrą- trzeba mieć oczy dookoła głowy, dbać o poziom amunicji, dobierać broń na konkretnych przeciwników. Solidny shooter, który oceniam przynajmniej o oczko wyżej niż Quake 1. Polecam :D

Po przejściu całego Morrowinda najpierw powędrowałem na wyspę Solhstein w dodatku Bloodmoon. Po pierwszych kilkunastu minutach spędzonych na wyspie szczęka mi opadła- ta kraina jest po prostu świetna. Wątek fabularny i poboczne- super zaprojektowane. Bloodmoon jako "polarna wersja" Morrowinda zrobił na mnie piorunujące wrażenie, poczynając od zimowej aury. Tribunal nie zaskoczył mnie tak pozytywnie. Owszem, to dobry dodatek, ale jak dla mnie to "wciąż Morrowind", praktycznie nic nowego tu nie spotkałem. Zabawę psuje trochę brak mapy. Ogólnie Tribunal mnie nie wciągnął, jednakże wiem, że są fani tego dodatku i oceniają go niemal tak wysoko jak podstawkę.

Dodatek do Morrowinda pt. Bloodmoon to nic innego, jak nowa duża lokalizacja, na której mamy do odegrania wątek główny, wątek poboczny oraz kilkanaście pomniejszych questów. Wyspa Solstein, bo o niej mowa, to kraina mrozu i lodu, którą Cesarstwo chce skolonizować, ale miejscowa ludność i surowy klimat wyspy sprawiają, że trudno to osiągnąć. Kraina przypomina kraje nordyckie- zima, mróz, zamiecie śnieżne, niedźwiedzie polarne, Nordowie, niewiele osad na wyspie, absulutnie przepiękna zimowa sceneria. To wszystko gra na plus tej produkcji, tworzy swój uniwersalny klimat, pomimo że to "tylko dodatek" do Morrowinda. Apropo, plusem jest fakt, że możemy zagrywać się w ten dodatek bez konieczności tworzenia postaci od nowa- możemy dostać się na Solstein postacią rozwiniętą w podstawce. I dobrze, bo Solstein to okropne miejsce dla zwykłego wyjadacza- wrogich istot niezwykle mocnych jest tam mnóstwo na każdym kroku, przez co trzeba dobrze umieć walczyć. Tak jak w Morrowindzie, możemy przemierzyć wyspę wzdłuż i wszerz, bez przeszkód zwiedzać jaskinie, natrafiać na postaci, wykonywać dla nich questy. Wątek główny tego dodatku jest, moim zdaniem, nieco za krótki, ale ciekawy. Oscyluje wokół tytułowego Krwawego Księżyca, który zapowiada szereg "złych" wydarzeń na Solstein, a my oczywiście musimy temu zaradzić. Podsumowując, Bloodmoon to niezwykle fajny dodatek to fenomenalnego Morrowinda. Bez rozdrabniania się stwierdzam, że uniwersalny zimowy klimat wyspy oraz jej zaprojektowanie pod kątem niebezpieczeństw i napotykanych postaci sprawia, że jest to bardzo solidny produkt. Polecam!!! :D

GOL traktuję jako niezwykle wiarygodne źródło wiedzy o grach w sensie encyklopedycznym (opisy, recenzje, oceny). Dodatkowo także bazuję na GOLu jako źródle wiedzy o aktualnościach związanych z branżą gier. Regularnie korzystam z serwisu od jakichś 5 lat. Pamiętam, jak jako małolat na początku lat 2000 namawiałem rodziców do kupowania mi CD-Action, Komputer Świat Gry czy też Click!. Przede wszystkim dla "pełniaków", których w swojej kolekcji mam naprawdę sporo :D Ale też stąd czerpałem wiedzę o grach. Dziś, gdy jestem już dorosłym facetem, wciąż mam zajawkę do gier, lecz w zmieniającym się świecie nie korzystam już z papierowych pism, lecz właśnie z Gry-Online, gdzie znajdę to, czego akurat potrzebuję. Szybko, sprawnie i trafnie. Bardzo się cieszę, że serwis wciąż funkcjonuje i ma się dobrze, że wciąż się rozwija i stanowi naprawdę solidną bazę wiedzy dla graczy o grach. Powodzenia i życzę kolejnych przynajmniej 20 lat!!! :D

Jestem na świeżo po ukończeniu, po raz pierwszy w życiu, głównego wątku fabularnego. I nie rozczarowałem się ani trochę, gdyż zadania prowadzące mnie do zakończenia gry były interesujące, wymagające i wymuszające odwiedzanie oryginalnych lokacji. Samo wnętrze Upiornej Bariery i Czerwona Góra to taki survival horror, ale więcej nie zdradzę :D Ogólnie sądzę, że spędzając naprawdę wiele wieczorów z Morrowind ukończyłem jakieś 80- 85% zadań w grze, wliczając w to osiągnięcie najwyższych rang w wielu organizacjach oraz wykonując naprawdę ogrom zadań pobocznych niezwiązanych z główną fabułą i przynależnością do organizacji. Obecnie jestem na etapie zwiedzania Morrowind, gdyż ten nie został przeze mnie zbadany w 100% :D Uwielbiam ten świat, wciąż ma dla mnie coś do ukazania, wciąż znajdę jakiś nowy quest lub interesującą lokację.

I cyberprzestrzeń, i system rozczłonkowienia ciał robi wrażenie. Jak pamiętam w pierwszym System Shock, cyberprzestrzeń była dla mnie udręką i odwiedzałem ją w zasadzie tylko dlatego, kiedy musiałem. A tak to omijałem z daleka, bo była ciężka w graniu. Oby w remake'u uprościli ten system. Ale myślę, że 26 lat później spokojnie da się to ogarnąć :D

Typowy, normalny, zwykły FPS roku 2005 z akcją osadzoną gdzieś w dalszej przyszłości. Powiem tak. Kilka razy podchodziłem do tej gry, ale nigdy jej nie ukończyłem. Jest wymagająca, poziom trudności ma całkiem przyzwoity, ale z drugiej strony wciąga. Pomimo swojego uskryptowania i liniowości gra się w Pariah całkiem nieźle. Być może przypadła mi do gustu, gdyż lubię klimaty futuryzmu, nowoczesnych broni i zaawansowanych technologii, a tego w grze nie brakuje. Graficznie również uważam, że broni się do dziś. Muzyka i dźwięki również dobre. Solidny FPSiak, w którym jednakże nie ma nic odkrywczego, czego gracze nie widzieli do daty premiery. Mimo to szkoda, że nie pociągnięto tematu na sequel.

Tak jest Panowie, każdy lubi co innego, a taki Gothic i Morrowind to dwa wielkie RPG, ale różne :D Ale żeby nie było- Gothic 1 i 2 również mnie wciągnęły, są to również klasyki gatunku, gry świetne. Tylko, że Gothic to nie Morrowind i odwrotnie :D Każdy znajduje coś, co lubi bardziej :D

Incoming Forces to produkt, który ewidentnie miał potencjał, ale nie został wykorzystany. Potencjał był w m.in. toczonych walkach, ogromnych przestrzeniach i fabule. Jednakże wszystko zostało spłaszczone i wyszedł produkt przeciętny, który na dodatek graficznie nie przetrwał próby czasu, bo gra najzwyczajniej w świecie jest brzydka. Ciekawostką jest to, że wcielamy się w rolę obcych, a nie ludzi, i to ludzie są tymi "złymi". Bitwy ziemne są monotonne, powietrzne się jeszcze obronią, ale misje oprócz nazw nie różnią się od siebie w zasadzie niczym- zawsze musimy dotrzeć do punktu A, wyeliminować wrogów, potem punkt B, wyeliminować wrogów... I tak w kółko. Potencjał był, moim zdaniem został zmarnowany.