Zawód: król. Pałacowe życie w The Sims 4 Królewskie dziedzictwo bardziej przypomina Bridgertonów niż średniowiecze

• Ondarion to 3 światy w cenie 1
• Zawód: król
• Dynastie, sekrety i skandale
• Trzeba być w nastroju na koronę

Zawód: król

Pewnie większość z Was, podobnie jak ja, od początku zastanawiała się, w jaki sposób wmontowano możliwość obejmowania tronu w zbudowaną dotychczas bazę gry. Jest to moim zdaniem trochę pozbawione polotu: to kariera przypominająca każdy zawód wykonywany z domu Sima.

Stanowi to mimo wszystko, w moim odczuciu, złoty środek. Chociaż status „zawodu” umniejsza powadze noszenia korony, to raczej bylibyśmy zawiedzeni, gdyby te możliwości zostały oddzielone od reszty gry, jak w przypadku świata Star Wars w poświęconym mu DLC. Podczas rozgrywki wypada to też zaskakująco wciągająco ze względu na losową rotację zadań władcy – od ćwiczenia walca, przez odpowiadanie na listy od poddanych, po wpłacanie datków na fundusz. Dzięki różnorodności staje się elementem urozmaicającym odgrywanie historii, bez którego władza znacznie szybciej by się nudziła.

Wraz z uzyskiwaniem awansów otrzymujemy dodatkowe możliwości rządzenia naszą okolicą, wykraczające poza zawodowe zadania. Na wyższych poziomach możemy ustawiać wysokość podatków, które będą miały bezpośredni wpływ na królewskie wypłaty, czy wydawać dekrety wspierające starych, młodych, artystów, naukowców czy kilka innych grup, rzutując na ocenach w szkole czy zdobywaniu poziomów umiejętności i awansów. Przyjęcie poważniejszego tytułu może zostać zwieńczone uroczą, symboliczną koronacją wśród poddanych.

W ten sposób każda osoba żyjąca w danym świecie, niezależnie od jej pozycji w hierarchii, odczuwa królewską politykę. Należy pamiętać także, że sama pozycja władcy jest karierą, której musimy się podjąć. Rodzina Sima na tej ścieżce od najmłodszego dzielić będzie tytuł szlachecki zależny od poziomu i relacji między postaciami, jednak nie jej wszystkie obowiązki i przywileje.

Król, królowa czy też imperator, miss universe albo prezes (bo to od nas zależy, jak nazywane będą poszczególne klasy; w tabelce opisującej każdy poziom możemy wpisać dosłownie wszystko) mogą także wybierać swoich doradców i mianować nowych szlachciców. Osoby najbliższe mogą także dziedziczyć tytuły po zmarłych monarchach. To zawiła, w pozytywnym tego słowa znaczeniu, sieć powiązań i przestrzeń do nepotyzmu.

Pozycja władcy wiąże się także z dodatkowym wskaźnikiem politycznego nastawienia, zależnego od podejmowanych przez nas akcji i decyzji. W trakcie rozgrywki jesteśmy umieszczani na osi, której przeciwległe bieguny symbolizują interes szlachty i pospólstwa. Niższe podatki zaowocują wdzięcznością i szacunkiem ze strony poddanych, którzy mogą nawet odwiedzać nas z prezentami, ale może denerwować inne rodziny żyjące z pieniędzy trafiających do „skarbca”.

Koniec końców zawód: król ma swoje ograniczenia. Ze względu na formę „fachu”, z poziomu interfejsu nie odbiegającą od kucharza czy komika, trochę zaburza nawet tę wątłą immersję oferowaną przez The Sims. Z drugiej strony, to chyba najlepsze, co da się zrobić bez kompletnego zaburzania porządku i konieczności organizowania dodatkowego świata zarezerwowanego wyłącznie na rozgrywkę szlachecką. Odpuszczając przesadne konwenanse, zyskujemy szansę zostania władcą Oazy Zdrój czy Wierzbowej Zatoczki. W ostatecznym rozrachunku unowocześnienie i wprowadzenie tak dużej elastyczności wygrywa z ewentualnymi wadami tego systemu.

Fani The Sims Średniowiecze wciąż muszą czekać na pełną realizację ich marzeń, jednak Królewskie dziedzictwo stanowi świetny kompromis i niezłą bazę do bardziej skomplikowanych pomysłów na gameplay osadzony w pałacu (zwłaszcza ze wsparciem modyfikacji). Nie mogę się także doczekać przetestowania wampirzych, wróżkowych czy kowbojskich królestw, których nie mogłam zrealizować w przedpremierowej wersji.