Wargame: Zimna Wojna

Wargame: Zimna wojna to gra, która zaskakująco sprawnie balansuje na granicy pomiędzy poważną militarną strategią a wciągającym nowoczesnym RTS-em. Twórcy R.U.S.E. nie zawiedli.

Bardzo fajna gra. Szkoda, że dopiero teraz mam czas na granie, zwłaszcza że RUSE bardzo przypadł mi do gustu. Co mi się spodobało:+ mnogość i różnorodność jednostek. Przy tym udało się uniknąć monotonii i każda jednostka różni się od innych. Przykładowo w czołgach - Leopard 2 ma świetną stabilizację, Brytyjczycy celne armaty ale palą jak smoki, Francuzi mają szybkie i celne, ale słabo opancerzone czołgi, USA ma maszyny uniwersalne etc. etc. Co najciekawsze, dla każdej jednostki daje się znaleźć zastosowanie na polu bitwy, nic się nie marnuje.+ limit jednostek - co zniszczą, to przepadnie. Bardzo fajna rzecz, zmusza do myślenia i dbania o swoje wojsko oraz do przemyślanych ataków. Fajnie jest wtedy, gdy wszystkie dobre oddziały są już gdzieś potrzebne i trzeba się ratować tańszymi;+ limit amunicji i paliwa, konieczność uzupełniania;+ długa i wciągająca kampania;+ bardzo dobry poziom trudności, przynajmniej przez wiekszość czasu. Ani za trudno, ani za łatwo, z pewnymi wyjątkami. Trzeba na wszystko uważać i wszystko obstawiać, bo flankowanie, ataki od tyłu, naloty i zwiad to normalna rzecz. Miłe.+ świetne udźwiękowienie - wystrzały armatnie tworzą fajne tło przy oddaleniu kamery albo rąbią po uszach w zbliżeniu;+ dobra grafika i niskie wymagania sprzętowe;Co mi się nie spodobało:- piechota. W RUSE była bardzo dobrze zrobiona i do czegoś się przydawała, tutaj nie wiem, co z nią zrobić. Zbyt wolna, bardzo wrażliwa na ostrzał, upierdliwa w prowadzeniu (trzeba rozładować/załadować do transporterów). Za to wroga piechota jest niesamowicie wręcz wkurzająca. Przeoczysz - i nagle z lasu lecą cztery PPK albo lawina ognia. A już zupełnie wpienia, gdy taki oddział lub dwa zabunkruje się w mieście - jedyną metodą na odbicie tego miasta jest intensywny ostrzał artyleryjski/moździerzowy, innego sposobu nie odkryłem. Wysyłanie jakichkolwiek jednostek w dowolnej ilości i konfiguracji kończy się masakrą.- uzupełnienia. O ile limit jednostek jest super, to zdobywanie punktów potrzebnych do wezwania moich jednostek jest bzdurnym pomysłem i dodatkowym wkurzaczem. Do multi - OK, ale po kiego do singla z tym? Dochodzi do tego, że na poczatku misji praktycznie nie ma za co MOICH wojsk wziąć, a pod koniec tejże misji dysponujemy tysiącami punktów, z którymi nie ma co robić.- durne helikoptery, które nie potrafią zawisnąć w miejscu i robić za ruchomy punkt obserwacyjny, tylko zaraz po zatrzymaniu się muszą lądować. To zmusza do klikaniny, żeby draństwo sobie latało i wykrywało wrogów, a arta/czołgi mogły rąbać.- przegięty (miejscami) poziom trudności i obłędne (niekiedy) wymagania misji. Nie wiem, kiedy się tak nawpieniałem, jak na misji 'rokowania pokojowe'. O mało co nie użyłem cheatów - punkty wsparcia lecą jak z niedokręconego kranu - kap, kap, kap, natomiast wróg naciera ogromnymi falami, które coraz trudniej odeprzeć, aż w końcu całkiem zaleją gracza. Dopiero po prawie czterech godzinach klątw, prób i wczytywań udało mi się cudem misję ukończyć. Dodajmy do tego, że opcjonalne cele to obrona dwóch dodatkowych punktów - no chyba bym się zachlastał, gdyby to był wymóg konieczny. W tym momencie gra niebezpiecznie zbliżyła się do Driv3ra, czyli naprawdę ostro przesadzono;- wroga limity nie obowiązują - zawsze i wszędzie ma 100% paliwa i amunicji, nawet po ciężkiej jeździe i strzelaniu;- za to niektóre nasze maszyny palą jak smoki i często po przejechaniu niewielkiego fragmentu mapy widzimy zapalone kontrolki benzyny;- dodatkowo, wrogie czołgi są zaskakująco celne jak na swoje statystyki;Podsumowując: dobra pozycja, nie pozbawiona wad, ale da się bardzo przyjemnie grać. Czekam na drugą część w nadziei, że będzie usprawniona i pozbawiona największych baboli.