Encyklopedia Gier Top Gry Daty premier Beta testy Screeny Redakcja poleca Katalog firm SłownikRPGPC
Okładka Shadowrun: Hong Kong (PC)

Shadowrun: Hong Kong PC

Pełnoprawna kontynuacja turowego RPG studia Harebrained Schemes, opartego na licencji stołowej gry fabularnej, wykreowanej w 1989 roku przez FASA Corporation. Akcja gry przenosi nas do świata przyszłości, będącego połączeniem cyberpunku z elementami fantasy.

RPG | cyberpunk | fantasy | science fiction | turowe | widok izometryczny | klasyczne RPG | urban fantasy

PC Windows
Okładka Shadowrun: Hong Kong (PC)

Angielskie napisy i dialogi

data premiery gry w wersji PC:

20sierpnia2015

20sierpnia2015

Steam

Shadowrun: Hong Kong to gra cRPG z turowym systemem walki. Opracowało ją studio Harebrained Schemes, czyli ten sam zespół, który wyprodukował dwie poprzednie odsłony cyklu - Shadowrun Returns oraz Shadowrun: Dragonfall.

Gra ponownie przenosi nas do fascynującej wizji przyszłości, łączącej elementy cyberpunka i fantasy. Kampania osadzona została w tytułowym Hongkongu, w roku 2056. W uniwersum Shadowrun metropolia ta jest oazą politycznego spokoju i dobrobytu, ale jej dzielnice poza centrum należą równocześnie do najniebezpieczniejszych na świecie. Fabuła obraca się wokół końcowego etapu realizowanej od trzech dekad konspiracji. W centrum tego spisku znajduje się tajemnicza mroczna siła, zakażająca złem wszystko, czego dotknie. Naszym zadaniem jest oczywiście jej powstrzymanie. Gracz obejmuje dowództwo nad grupą shadowrunnerów, czyli najemników, którzy za odpowiednią zapłatą podejmą się każdego zleconego zadania. Przejście głównego wątku zajmuje kilkanaście godzin, ale zabawę możemy sobie znacząco wydłużyć, wypełniając liczne zadania poboczne.

Pod względem mechanizmów rozgrywki produkcja oparta została na fundamentach Shadowrun Returns. Otrzymujemy zatem izometrycznego cRPG-a, w którym dowodzimy niewielką drużyną postaci i bierzemy udział w turowych bitwach. Powraca także rozbudowany system klas oraz rozwoju postaci. Jednocześnie autorzy wprowadzili sporo zmian w porównaniu z poprzednimi odsłonami. Przede wszystkim interfejs wyposażono w liczne ułatwienia, jak np. możliwość ręcznej aktywacji trybu turowego czy decydowania o tym, który członek drużyny będzie podnosił pozostawione na ziemi przedmioty. Wprowadzono także bardziej rozbudowany system Matrixa, czyli cyberprzestrzeni, za pomocą której można wpływać na świat rzeczywisty.

Shadowrun: Hong Kong oferuje atrakcyjną grafikę, na którą składają się rysunkowe tła 2D oraz trójwymiarowe postacie. Jakość oprawy wizualnej została wyraźnie ulepszona w porównaniu z poprzednimi odsłonami, a mapy są znacznie większe i gęściej zapełnione różnorodnymi obiektami.

Zobacz pełny opis gry

Tryb gry: single player  

Ocena gry 8.245 / 10 na podstawie 281 ocen czytelników.

Oczekiwania czytelników przed premierą gry: 9.3 / 10 na podstawie 47 głosów czytelników.

Gry podobne do Shadowrun: Hong Kong

Wymagania wiekowe Shadowrun: Hong Kong

12+

Wymagania sprzętowe Shadowrun: Hong Kong

PC Windows

Minimalne: Intel Core 2 Duo 1.4 GHz, 2 GB RAM, karta grafiki 256 MB Intel HD 3000 lub lepsza, 2 GB HDD, Windows XP(SP3)/Vista/7

Recenzja gry Shadowrun: Hong Kong - hardkorowe RPG doczekało się poprawek

Recenzja 25 sierpnia 2015, 19:07

Do monitora przykleja bowiem komplementarność Hongkongu – miasto rzeczywiście żyje, o czym przekonujemy się po nawiązaniu rozmowy z dowolną postacią niezależną na ulicy czy w którejś z instytucji. Na barkach NPC spoczywa zasadniczo wiarygodność całego przedstawionego świata, ponieważ interaktywność jako taka praktycznie w nim nie istnieje, ograniczając się do możliwości podniesienia leżącej gdzieś apteczki albo kilku nuyenów. Innymi słowy – lootu doklikać się nie można, dodatkowe informacje czekają tylko w wybranych terminalach i pozostają ściśle powiązane z misjami; od czasów Returns nic w tych kwestiach nie uległo zmianie. Mieszkańcy odwalają zatem ciężką robotę budowania klimatu oraz wiarygodności, co wychodzi im zaskakująco dobrze – zaskakująco, ponieważ ich historiami i charakterami zainteresować można się bardziej niż drużyną głównego bohatera. Jakiś udział mają w tym bez wątpienia klimatyczne opisy towarzyszące wszystkim dialogom (opatrzone rozbudowanymi „didaskaliami” dodającymi konwersacjom filmowej duszy), przede wszystkim jednak pełna opcjonalność poznawania losów poszczególnych postaci drugoplanowych – jeżdżący na wózku Ambrose, dla przykładu, nie podzieli się z nami swoją historią ani rozmyśleniami dotyczącymi przyszłości Hongkongu, jeśli sami tematu nie poruszymy, dlatego od początku do końca zabawy może w naszych oczach pełnić jedynie rolę bezosobowego sprzedawcy cyberulepszeń. Tego rodzaju zabiegi pokazują dobitnie, jak niewiele potrzeba, by umiejętnym dopełnieniem zapewnić narracyjny sukces uzyskiwany zazwyczaj za pomocą zupełnie innych środków.