Blair Witch

Bloober Team to firma, która dla wielu stała się synonimem horroru. Blair Witch to pierwsza gra bazująca na licencji, ale twórcy to potencjalne ograniczenie przekuli w siłę, oferując kolejną udaną grę. Ale czy można mówić o najlepszym tytule w karierze?

Mam słabość do walking simów od Blooper Team, ale tym razem odczucia były wyraźnie gorsze, może przez klaustrofobiczną i przeciągniętą końcówkę. Niemniej w swoim gatunku to wciąż solidna produkcja ze świetną reżyserią, do której autorzy zdążyli już przyzwyczaić.

Jak dla mnie gra jako horror wypada trochę cienko. Las jest bardzo ładnie zrobiony ale za mało w nim straszy. Ogólnie dwie Layers of Fear wypadają o dużo lepiej jako horror. Blair Witch to taki lekki thiller. Grafika i dźwięk jest ok i fabuła też jakaś była, ale ten ostatni moment co dzieje się w domu i otwiera się milion drzwi jest po prostu nudny i czekałem aż będzie już koniec. Tak ogólnie spodziewałem się czegoś straszniejszego.

Blair Witch to kusząca propozycja na wypad do puszczy. Plusy... Las. Naprawdę piękny za dnia, nocą zaś przerażający. Graficznie tytuł przedstawia solidny poziom. Muzyka doskonale wkomponowuje się w mroczną scenerię. Dźwiękowcy natomiast dołożyli wszelkich starań, żeby dostarczyć wrażeń słuchowych i to czuć. O dialogach dość powiedzieć, że są po prostu dobre. Bohaterowie tej historii, a zwłaszcza ich relacja są o tyle wyjątkowe, że szybko można się z nimi zżyć. W tym miejscu należą się brawa za pomysł na rozgrywkę. Wydawanie poleceń pupilowi jest niegłupią opcją, dzięki czemu koncepcja z psem przewodnikiem wydaje się naprawdę udana. Podziw budzi realistyczne zachowanie czworonoga. W ogóle sprytnie pomyślano interfejs gry. Cieszą takie smaczki jak stary telefon i zawarte w nim minigierki. W rozgrywkę wpleciono ponadto proste, acz satysfakcjonujące łamigłówki. Osobiście bardzo mi się podobały. Pamiętam, że na początku przygody oko cieszy filmowe przedstawienie akcji. Później bardzo ciekawe okazują się wizje bohatera. Muszę przyznać, że fabuła nieźle namieszała mi w głowie. To naprawdę spory atut produkcji. Nie zdradzając za dużo, powiem tylko, że etapy są naprawdę interesujące. Miło, że nawet taki niepozorny spacerniak wymaga troszkę pomyślunku. Tytuł dostarcza naprawdę mocnych wrażeń. Kilka razy włos zjeżył mi się na głowie. A to zasługa klimatu, który przez cały czas trzyma w napięciu. Należy tu docenić oryginalne podejście do wrogich bytów. Uważam, że atmosfera gry jest wyborna. Nie tylko odzwierciedla nastrój filmów, ale go pogłębia, zahaczając o psychodelię. Nawet jak na swój gatunek, jawi się niczym kawał dobrego horroru i poza nielicznymi momentami, grało mi się przednio. Warto zauważyć, że gierka nie popełnia częstych błędów tego typu produkcji. Ilość przedmiotów czy notatek nie przytłacza, a i pod względem rozmów nie jest przegadana. Słowem, zachowano zdrowy umiar. Doceniam również nie idealną, ale konsekwentną w swym działaniu mechanikę gry. Minusy... Szczerze mówiąc, to nie mam wiele zastrzeżeń do dzieła Bloober Team. Czasami może nie wiadomo co robić tudzież gdzie iść. Niekiedy też trudno utrzymać kundla na widoku, przez co np. walka może się zrobić karkołomna. Z rzadka występują drobne niedoskonałości. No i przejście gry nie zajmuje dużo czasu. Jeden-dwa wieczory i po sprawie. Moja ocena – 8.0/10

Gra jest koszmarnie nudna. Porównywanie tego nudnego spacerniaka do outlasta 2 czy re 7 jest śmieszne.Po niecałej godzinie gry odinstalowałem bo miałem dość. Pies ciągle buguje swoje ścieżki i trzeba mu kazać szukać od nowa żeby się zresetował, zero wskazówek gdzie iść dalej. Chodzimy w kółko po ciemnym lesie nie wiedząc co dalej i gdzie dalej. Postanowiłem że wolę tę gre obejrzeć na yt niż tracić nerwy walcząc z nią i chodząc w kółko po 20 minut tylko po to, żeby znaleźć jeden przedmiot który otwiera nowy obszar po którym znowu będę chodził kolejne 20 minut w kółko.