Polecamy Recenzje Przed premierą Publicystyka Warto zagrać
Recenzja gry 4 kwietnia 2018, 15:49

autor: Adam Zechenter

Redaktor. Historyk. Miłośnik strategii, gier sieciowych i dobrej literatury.

Recenzja gry Northgard – wreszcie Settlersi XXI wieku!

Twórcy Northgardu skupili się nie na odtworzeniu strategii sprzed lat, a na uczuciach, jakie nam podczas obcowania z nimi towarzyszyły. W ten sposób powstała produkcja, która bawi w podobny sposób jak hity sprzed lat.

Recenzja powstała na bazie wersji PC.

PLUSY:
  1. przyzwoita kampania dla jednego gracza, dobrze wprowadzająca w niuanse zabawy;
  2. proste zasady dające satysfakcjonujące wyzwanie, a to za sprawą...
  3. ...mocno survivalowego charakteru rozgrywki;
  4. wysoka regrywalność;
  5. fajny styl artystyczny i nastrojowa muzyka;
  6. gra sprawdza się w starciach sieciowych;
  7. klimat starszych pozycji strategicznych w stylu Settlersów.
MINUSY:
  1. niedopracowana polska wersja językowa;
  2. przydałaby się ciut większa czytelność systemu ekonomicznego.

Kiedyś to było lepiej – mówią często gracze. DLC nie było. Mikropłatności nie było. Za to gry tworzyli miłośnicy, a nie księgowi. Trochę w tym prawdy, ale też wiele idealizacji i fałszującego pamięć sentymentu za utraconą młodością, a najlepiej uświadamia to odpalenie niektórych kultowych gier. Pewna ich część, choć nie wszystkie oczywiście, odrzuca – i wcale nie o grafice tu mowa, a o nieprzyjaznej obsłudze, słabych samouczkach czy po prostu błędach w projekcie. Kochaliśmy je, bo... dali je jako pełniaka w ulubionym piśmie, a że dużego wyboru wtedy nie było, to zarywaliśmy nocki z tymi nie zawsze dobrymi tytułami. To nie przypadek, że dzisiaj gramy najczęściej we współczesne produkcje, a próby wskrzeszania dawnych marek w formule 1:1 rzadko się udają.

Dlaczego więc gra Northgard, czyli Settlersi XXI wieku, jest tak fajna? Bo twórcy skupili się nie na odtworzeniu klasycznych strategii sprzed lat, a na uczuciach, jakie nam podczas obcowania z nimi towarzyszyły. W ten sposób powstała produkcja, która – choć nowa w formie i w niczym nieprzypominająca klasyki – bawi w podobny sposób jak hity sprzed lat. Mnie przeniosła kilkanaście wiosen wstecz i jest to miła podróż, która szybko się nie skończy.

Gdzie Odyn nie może, tam draugra pośle

Proste zasady, sentyment i survival – oto składniki, które wybrano do stworzenia idealnej strategii, ale studio Shiro Games (nie)przypadkowo dodało jeszcze jeden: regrywalność. I tak narodził się Northgard.

Za sukcesem oldskulowego i nowoczesnego zarazem Northgardu stoi przede wszystkim trafiony pomysł na rozgrywkę. Zasady zabawy są dość proste, mapy niewielkie, a liczba budynków czy jednostek wręcz skromna – w efekcie próg wejścia okazuje się dość niski. A jak to wygląda w praktyce? Northgard to nietypowa strategia czasu rzeczywistego, w której każda mapa podzielona jest na pola (niczym w planszówce), a na każdym z nich możemy postawić z góry określoną liczbę budynków (od 2 do 5). Pól jest niedużo, więc wznosimy raczej wioski niż miasta i rzadko kiedy posiadamy więcej niż 30 osadników. W rezultacie rozgrywki okazują się szybkie – trwają godzinę czy dwie – zaś armie niewielkie (banda złożona z dziesięciu wikingów sieje postrach w szeregach wrogów).

Recenzja gry Northgard – wreszcie Settlersi XXI wieku! - ilustracja #3

Mikrowanie?

Northgard to RTS, ale jeśli obawiacie się, że będzie wymagać tyle „mikrowania”, co StarCraft, to się mylicie. Grze bliżej do ekonomicznych strategii czasu rzeczywistego w stylu Settlersów – owszem, w trakcie starć warto odciągać rannych wojowników poza zasięg toporów wroga, co może zadecydować o zwycięstwie (uwaga ta dotyczy szczególnie multiplayera), ale nie jest to nic specjalnie trudnego. Rzadko kiedy mamy więcej niż 10 żołnierzy pod kontrolą.

A na czym polega właściwa zabawa? Zaczynamy z paroma podwładnymi i ratuszem – następnie odkrywamy kolejne pola, pokonujemy zaludniające je stworzenia (wilki, niedźwiedzie, draugry czy walkirie), po czym kolonizujemy dostępne tereny, by postawić budynki, zapewniające dopływ trzech podstawowych surowców: jedzenia, drewna oraz złota (koron). I to w zasadzie tyle – byłoby tego pewnie zbyt mało, gdyby nie proste drzewko technologiczne i punkty sławy, odblokowujące dodatkowe umiejętności dowodzonego przez nas klanu, a także sześć różniących się od siebie rodów, na czele których możemy stanąć. Spytacie więc pewnie, gdzie frajda w tym banalnym – w porównaniu z tym, co oferują np. Settlersi – systemie ekonomicznym czy niewielkich armiach (w zestawieniu z wojskami z Age of Empires)?

Northgard to bardzo przemyślana gra i mała liczba budynków bądź jednostek równoważona jest losowo generowanymi mapami, wysokim poziomem trudności i powiązanym z tym ostatnim naciskiem na survival. Wszystko to powoduje, że zabawa szybko się nie nudzi, a sztuczna inteligencja przeciwników, nawet jeśli nie działa do końca racjonalnie, to nie razi tak bardzo jak w innych RTS-ach, bo mierzymy się również z naturą.

Nasze poczynania w grze uzależnione są od pór roku – gdy nadchodzi zima, ogromnie wzrasta zapotrzebowanie na jedzenie i drewno, a zarazem spada skuteczność wojowników. Często jest tak, że zasoby, które zgromadziliśmy w lecie, przejadamy, kiedy trzaska mróz. Żeby kolonizować kolejne pola (konieczne np. do zdobycia dodatkowych surowców w postaci kamienia czy żelaza), potrzebujemy sporo jedzenia – armia, która nie pracuje, także zużywa zasoby. Dodajmy do tego niedużą liczbę naszych osadników, przez co zawsze brakuje rąk do pracy, i fakt, że kolonizacja dalszych pól na mapie wymaga coraz więcej jedzenia, a okaże się, iż za pierwszym razem przegramy nie za sprawą przeciwnika, tylko zimy. Ten survivalowy aspekt przekłada się na całą zabawę – każda rozgrywka to walka z losowymi przeciwnościami losu (np. szczurami czy trzęsieniami ziemi), zimą (a te czasami są wyjątkowo srogie), a także wrogimi klanami.

JAK WYGRAĆ W GRZE NORTHGARD?

Niewielkie mapy powodują, że jedna misja w Northgardzie może zająć od godziny do dwóch. Co zrobić, żeby pokonać nieprzyjazne klany? Metod jest wiele: możemy np. po prostu spalić ich ratusze. Ale nic nie stoi na przeszkodzie, żeby skupić się na gromadzeniu punktów chwały (np. za kolonizację czy walkę ze stworami) bądź handlu i w ten sposób wygrać. Do tego dochodzą też motywy mitologiczne – np. gdy zdobędziemy i utrzymamy przez 12 miesięcy pole z bramą do Asgardu, to również zwyciężymy. Wielość opcji świetnie współgra z różnymi cechami dostępnych klanów – np. „klan niedźwiedzia” specjalizuje się w defensywie, a „klan wilka” w ataku. Jedną z fajniejszych rzeczy w Northgardzie jest właśnie planowanie strategii – planowanie dynamiczne, bo generowana za każdym razem od nowa mapa wymusza czasem zmianę podejścia.

Recenzja gry Endzone: A World Apart - radioaktywny city-builder
Recenzja gry Endzone: A World Apart - radioaktywny city-builder

Recenzja gry

Survivalowy city builder w wykonaniu studia Gentlymad to tytuł ze wszech miar godny uwagi, aczkolwiek pod pewnymi warunkami. Jakimi? Dowiecie się z naszej recenzji.

Recenzja gry Twierdza: Władcy wojny - solidnie, ale czy to wystarczy?
Recenzja gry Twierdza: Władcy wojny - solidnie, ale czy to wystarczy?

Recenzja gry

Twierdza: Władcy wojny otwiera nowy rozdział w historii Firefly Studios i przenosi nas w nowe dla serii klimaty. Czy to wystarczy, żeby Stronghold: Warlords zdobyło serca graczy?

Recenzja Jurassic World Evolution: Complete Edition - dinotopia na kanapie
Recenzja Jurassic World Evolution: Complete Edition - dinotopia na kanapie

Recenzja gry

Nie ma nic lepszego niż trochę nudnawa gra, która trafia na Switcha. O ile na pececie czy PS4 po Jurassic World Evolution bym nie sięgnął, tak na krótkie sesje ta gra nadaje się idealnie.