Szukaj...
Zaloguj się
Kolorystyka
Wyświetlanie
GRYOnline.pl:
tvgry.pl:
GRYOnline.pl:
tvgry.pl:
Witajcie w kolejnych Cyfrowych Podziemiach! Niemal wszyscy czekają na kolejne GTA a tymczasem jesień nas rozpieszcza dużo mniejszymi tytułami.
W tej części przeczytacie o kolejnych grach, które premierę miały w październiku oraz w listopadzie i mogą dostarczyć Wam wiele świetnych chwil przed ekranem. Wiem, że wśród gier z poprzednich części znaleźliście swoich ulubieńców. Liczę, że po niniejszej lekturze będzie podobnie.
Zapraszam!
Zobacz też:
Nowe mroczne RPG urzekło twórcę Wiedźmina 3 od pierwszego wejrzenia. Gracze na Steam również są zachwyceni Underkeep
Nowości na Steam: wyczekiwane MMO, historyczne city buildery i zatrzęsienie dodatków
Xbox Game Pass na 13 października to Battlefield 6, polskie Valor Mortis i klimatyczny dungeon crawler
Underkeep, Rake In Grass, 2026.
Przyzwoity, staroszkolny, pierwszoosobowy dungeon crawler z ruchem po siatce i turową walką. Nostalgiczną podróż do przeszłości podkreśla udana, pixel-artowa oprawa. Grając w Underkeep miałem przede wszystkim skojarzenia z Lands of Lore, co jest ogromnym plusem, bowiem gra od Westwood Studios nawet dziś potrafi bez reszty wciągnąć. Swoją drogą nowa produkcja Czechów z Rake in Grass również może pochłonąć gracza na długie godziny. W przeciwieństwie do swoich ćwierćwiekowych odpowiedników jest uproszczonym RPG, które przede wszystkim skupia się na eksploracji i walce a nie na mechanikach i rozwoju postaci. Choć nie do końca przypadło mi do gustu owo rozwiązanie, to rozumiem taką decyzję. Tym sposobem, oprócz starych wyjadaczy, twórcy przyciągnęli do swojej produkcji graczy, którzy nie preferują tego typu rozgrywki.
Fabularnie mamy trywialną sztampę i szkoda się nad nią rozwodzić. Jest wyłącznie pretekstem do odkrywania nowych lokacji, wypełnionych przeciwnikami i ukrytymi skarbami. Miałem jeszcze dodać, że zagadkami, ale ich akurat przez większość rozgrywki nie ma dużo. Dopiero w jednej z ostatnich lokacji przyjdzie nam rozwiązać szereg różnych łamigłówek. Tutaj też należy wspomnieć o tym, że tłumaczenie niektórych rymowanych zagadek/wskazówek pozostawiało wiele do życzenia. Tłumacz aż za wiele dodawał od siebie, przez co zmieniał wydźwięk tekstu i wprowadzał gracza w błąd, uniemożliwiając poprawne rozwiązanie łamigłówek. W takich momentach ratowała zmiana języka polskiego na angielski. A poza tym będziemy mieli do wykonania wiele zadań, przeważnie typu: przynieś, podaj, pozamiataj, ale także wynikających z eksploracji, przy których gracz musi domyślić się rozwiązania.
Underkeep, Rake In Grass, 2026.
Na starcie tworzymy drużynę czterech awanturników wybierając ich z dostępnych klas i ras. Każda ma swoje słabsze i mocniejsze strony. Ustawione statystyki będą nam towarzyszyć przez całą rozgrywkę. Czasami trafimy na przedmiot, który zwiększy nam jakąś cechę, ale to rzadkość. A punkty są o tyle istotne, gdyż od nich zależy, co dana postać może założyć. Wraz ze zdobyciem nowego poziomu postaci będziemy mieć jeden punkt do rozwijania umiejętności. To, jakie będziemy zadawać obrażenia w dużej mierze będzie zależało od nich i noszonego wyposażenia. Na szczęście podczas wędrówki natrafimy na mnóstwo przedmiotów. Jedne będą leżeć gdzieś na polanie, inne będą zakopane, kolejne czekać będą na nas w skrzyni a część zakupimy u handlarzy w tytułowej wiosce.
Underkeep, Rake In Grass, 2026.
Jak to w dungeon crawlerach bywa, istotną rolę odgrywają elementy survivalu. Nasza drużyna do odpoczynku potrzebuje zapasów jedzenia. Dzięki temu regeneruje rany po przebytych walkach, bo mikstury w tym zakresie są bardzo nieefektywne. Gdy zdobędziemy moździerz, sami również możemy tworzyć z odpowiednich składników eliksiry. Po pewnym czasie będziemy dysponować kilofem oraz łopatą, co pozwoli na odsypywanie zawalonych dróg oraz odkopywanie grobów, a także pozyskiwanie cennego kruszcu z żył złota.
Underkeep dostarcza przyjemnej rozrywki na około 20 godzin (poziom normalny). Patrząc na liczbę graczy i recenzji, Czesi stworzyli po ponad 25. latach istnienia studia swój największy hit. To cieszy, bo są szanse na kontynuację, jak i będzie to sygnał dla innych deweloperów, że klasyczny dungeon crawler wymaga dopieszczenia, a nie wydawania gry w fatalnym i brzydkim stanie (piję do was, twórcy Chronicles of Vaeltaja, Crawler 3D, czy Minerva Labyrinth).
Underkeep, Rake In Grass, 2026.
Cop Bastard, targim/Retrovibe, 2026.
Bezkompromisowy FPS, w którym dostajemy w łapska kilka giwer, masę wrogów do ubicia i czystą, nieskomplikowaną rozrywkę. Nie jest to boomer shooter tylko normalny, zwyczajny FPS, bez stumetrowych skoków, sekretów, skomplikowanych leveli itd. Ot mamy liniowe poziomy, na których toczy się skondensowana strzelanina. Od pierwszych chwil miałem tutaj skojarzenia z filmami akcji prosto z Hongkongu wyprodukowanymi na przełomie lat 80.i 90., jak chociażby Dzieci Triady Johna Woo.
Wcielamy się w twardego detektywa, który ulice i budynki Osaki wypełnia truchłami członków Yakuzy. Wyposażeni w pistolety, rewolwery, uzi, strzelby itd. prowadzimy rozwałkę po klubach, ulicach, placach budowy i innych miejscach należących do Yakuzy. Z martwych wrogów podnosimy automatycznie tylko amunicję a w pomieszczeniach możemy zabrać tylko apteczkę. Życie możemy również odzyskać, jeśli mamy przynajmniej w połowie wypełniony pasek staminy i solidnie spluniemy na pokonanego wroga. Pełna stamina to także możliwość wykonania bullet time’u.
Nawet pomimo tego, że nie mamy tutaj możliwości biegania, akcja jest dynamiczna a udział w masakrze wspomaga nie tylko świetny dźwięk, ale i przyzwoicie wykonana destrukcja otoczenia. Jatka zazwyczaj dzieje się wśród latających fragmentów zniszczonych elementów jak doniczki, kartki, kartony, dekoracje, czy fragmenty muru. W lokacjach wyłożonymi płytkami pozytywnie zaskoczył mnie dźwięk niszczonej kulami glazury.
Cop Bastard, targim/Retrovibe, 2026.
Lata 90. słyszymy nawet w wypowiadanych przez bohatera krótkich zdaniach, w których ubliża wrogom lub komentuje to i owo. Ten czarny humor idealnie wpisuje się w całokształt rozgrywki, podobnie jak voice acting, który żartobliwie naśladuje łamaną angielszczyznę Azjatów. Nostalgię potęguje zastosowanie retro filtrów na grafikę low-poly. Daje to świetny efekt, który zbliża obraz do filmowych produkcji z lat 80/90. Muzyka to także ukłon w stronę policyjnego/gangsterskiego kina akcji z tamtych lat. Otóż zamiast dynamicznej muzy usłyszymy przede wszystkim jazz.
Kampania starcza na około 3 godziny. Po jej przejściu dostajemy możliwość zagrania na innym poziomie trudności. Ponadto mamy jeszcze tryb Endless, w którym po prostu eliminujemy przeciwników na swojej drodze, level po levelu, próbując osiągnąć jak najlepszy wynik. Cop Bastard to tytuł, do którego będę jeszcze powracał. Co prawda można zarzucać grze, że ma niezbyt urozmaicone lokacje, że komiksowe przerywniki 2D mogłyby być narysowane lepiej, ale to, co najważniejsze – rozwałka - spełniła moje oczekiwania z nawiązką.
Cop Bastard, targim/Retrovibe, 2026.
Deep Dish Dungeon, Behold Studios / Raw Fury, 2026.
Zachęceni możliwością odkrycia skarbów schodzimy na linie do jaskini i zostajemy uwięzieni w podziemnych, pradawnych ruinach. Naszym celem jest oczywiście wydostanie się z tego miejsca i przy okazji odkrycie jak największej ilości skarbów. W tym celu eksplorujemy nie do końca opuszczone korytarze, szukając wyjścia lub przedmiotów, które nas do niego przybliżą. Jak sugeruje tytuł, aby przeżyć nie potrzebujemy wyłącznie jakiegoś oręża, ale przede wszystkim jedzenia.
Deep Dish Dungeon to pierwszoosobowa gra akcji, nastawiona na kooperację, ale można bez problemu samotnie zapuścić się w głąb zatęchłych pomieszczeń. Ukończenie zajmie więcej czasu, ale i atmosfera niepokoju jest wtedy bardziej odczuwalna. Gra polega na głównie na eksploracji, wytwarzaniu, gotowaniu oraz walce. Natrafiając na kolejne nowe itemy zyskujemy w menu możliwość stworzenia premierowego przedmiotu albo sporządzania nowego dania. A dysponując nowością otwierają nam się możliwości w eksploracji. Na przykład, odkrywając w starych celach hak, zyskujemy możliwość stworzenia haka z linką, który pozwoli nam wchodzić wyżej. Upolowanie pierwszy raz jakiegoś zwierzęcia to z kolei nowe przepisy w menu. Tym sposobem stopniowo docieramy do nowych pomieszczeń, które skrywają swoje tajemnice.
Deep Dish Dungeon, Behold Studios / Raw Fury, 2026.
Brzmi niezbyt odkrywczo, ale eksploracja jest naprawdę satysfakcjonująca. Nie dysponujemy mapą – sami musimy zapamiętać, która ścieżka gdzieś prowadzi oraz domyślić się, co należy zrobić. Gracz ma wolną rękę w odkrywaniu. Jednak badanie korytarzy wiąże się z ryzykiem. Od czasu do czasu natrafimy na wrogie pająki, szkielety i inne tałatajstwo. Urozmaicenia dużego w przeciwnikach nie ma, ale trzeba liczyć się z tym, że pokonany szkielet po pewnym czasie ponownie wstanie i znowu będzie nas w tym miejscu atakował. Możemy koło niego przejść siedem razy, ale za ósmym podniesie się i zacznie nas atakować. To dodatkowa niepewność. Z truchła części przeciwników możemy pozyskać mięso lub inne zjadliwe części a także materiały do wytwarzania (np. skóra). Zapuszczając się w mroczne korytarze, należy mieć pełny brzuch i zapas jedzenia, bowiem jeśli braknie nam wody i jedzenia, tracimy stopniowo punkty życia, a pasek staminy nie będzie się standardowo regenerował.
Całość ubrana jest w pikselową oprawę (nieco aż za bardzo pikselową), aczkolwiek z czasem i ona nie przeszkadza. Chociaż pod wieloma względami modele i assety są uproszczone, to nie wpływają na klimat, który miejscami może wzbudzać niepokój. Warto.
Monomoon, Gentle Giant, 2026.
Najświeższa gra w zestawieniu. I najbardziej urocza. Jest to platformówka logiczna, w której wcielamy się w tajemniczego stworka i eksplorujemy enigmatyczny świat oraz jego małe krainy. Naszym celem jest odbudowanie pękniętego księżyca a sami dysponując jego miniaturową wersją próbujemy rozwiązywać szereg łamigłówek. W grze napotkamy wiele istot, które różnie będą reagować na blask naszego księżyca. Baran będzie biegł w jego kierunku a jeśli ustawimy się na linii jego truchtu, to uderzeniem może wyrzucić nas na odległą, wyższą półkę. Kret zazwyczaj unika światła księżyca, ale gdy staniemy na wejściu do jego norki i przestraszymy go w innej, to pojawi się pod naszym stopami wyrzucając nas wysoko do góry. Z kolei żaby będą jęzorem wciągać nasz księżyc, dlatego trzeba podejść je sposobem. Podobnie ma się sprawa z wszelkimi machinami oraz roślinnością. Naszym księżycem wpływamy na ich działanie. W ten sposób, krok po kroku, dostajemy się do nowych krain i zbliżamy się do upragnionego celu.
Monomoon, Gentle Giant, 2026.
Monomoon ma bardzo ciekawą mechanikę. Jest to platformówka, która sugeruje grać klawiaturą i myszą. Rzadko spotykane, ale w tym wypadku ciekawe i pomysłowe. Otóż klawiaturą sterujemy stworkiem a myszą księżycem i nim bardzo często będziemy najeżdżać na jego symbol przy np. maszynie. Wciskając oraz trzymając przycisk myszy uruchomimy urządzenie, które będzie działać, dopóki nie puścimy przycisku. My w tym czasie kierujemy naszym bohaterem przechodząc do innych biomów, aby ostatecznie dostać się do urządzenia albo przejść przez odblokowaną drogę. Świat jest tak skonstruowany, że gracz musi ruszyć głową i dopasować elementy różnych układanek w okolicznych biomach. Oczywiście nierzadko będzie tak, że wszystko do rozwiązania łamigłówki mamy przed sobą na ekranie. Wsparciem w dedukcji będą odnajdywane notatki, które niekiedy sugerują nam, co należy zrobić.
Za niewielką cenę dostajemy przyjemną grę logiczną na minimum 10 godzin w miłej dla oka, czytelnej grafice oraz subtelnej muzyce. Naprawdę warto zainteresować się tym tytułem.
Monomoon, Gentle Giant, 2026.
Helena: Cloud District, Helena: Cloud District, 2026.
Darmowa i przyjemna gra platformowa FPP, w której skaczemy po ogromnej betonowej, latającej strukturze odnajdując organiczne rośliny. Nieciekawe? Na pewno nie. Poruszanie się po budowlach i wykonywanie nierzadko dalekich skoków potrafi wciągnąć, a odszukanie wszystkich roślin może być wyzwaniem. Gdy takową znajdziemy, robimy zdjęcie i udajemy się do megakomputera, w którym wczytujemy fotkę, przy okazji odczytując różne, enigmatyczne teksty.
Nasza postać może na niektórych powierzchniach bardzo szybko rozpędzać się w górę, dzięki czemu wykonuje ogromne skoki, które pozwalają dostać się do wyższych miejsc lub tych bardziej oddalonych. Ponadto wśród betonowych struktur lata długa istota, na którą możemy wskoczyć i dostać się w miarę szybko do fragmentu jakiejś lokacji, jak i znaleźć na stworze obiekty do sfotografowania. Ogólnie jest nieco tajemniczo, trochę melancholijnie, jednym słowem – ciekawie.
Helena: Cloud District, Helena: Cloud District, 2026.
Graficznie mamy szaro-bure retro, nawet przyjemne dla oka, a także miłe dla ucha ambientowe dźwięki i muzykę. Szkoda, że twórca od razu nie zaimplementował osiągnięć (ma je wkrótce dodać), bo jak zazwyczaj są one dla mnie zbędnym dodatkiem, tak tutaj idealnie by pasowały. Gra jest na jeden wieczór i można z nią naprawdę relaksująco spędzić czas.
W następnej części Cyfrowych Podziemi przeczytacie jeszcze o grach z października. Mam na oku jeszcze parę grudniowych premier. Jeśli faktycznie ukażą się pod koniec roku i będą warte zagrania, na pewno się z nimi zapoznacie. Kolejny tekst wjedzie za około miesiąc. Jak zawsze dajcie znać w komentarzach, czy coś was zainteresowało, jak i podzielcie się swoimi niszowymi, wciągającymi tytułami.
Do następnego!
Steam
Steam
3
Autor: Marcin Świszcz
Bakcyla odnośnie gier złapał od momentu, gdy ojciec przyniósł do domu klon NES-a. Później przyszedł czas na własny komputer. Zaczynał od gier FPS, później RPG a ostatecznie nie zamyka się na jakikolwiek gatunek (poza symulatorami). Oprócz gier miłośnik literatury faktu oraz europejskich komiksów. Lubi też dobry serial i kino, najlepiej z akcją osadzoną w przeszłości.
GRYOnline.pl:
tvgry.pl:
Marcin Świszcz
