Xenoblade Chronicles 2

Świetna przygoda, fajne systemy, ładna graficznie. Wymagający system walki ale grając na easy grind nie był wymagany. Niezbyt mi się podobał system "field skills" często nie mogłem się gdzieś dostać. Parę razy zdarzyło się, że musiałem zerknąć do poradnika bo nie było jasne gdzie iść. Trafiłem na błąd gdzie nie miałem żadnych widocznych questow w menu i mogłem śledzić tylko wątek główny. Nie jestem fanem jRPG ale tą serię bardzo lubię.

Absolutnie fantastyczna gra - piękna, wciągająca i bardzo emocjonalna. Gdyby nie bardzo słabe i nudne questy poboczne to możliwe że ta gra dostałaby ode mnie pełną dychę.

Robię wpis na koniec roku, bo to był akurat dla mnie całkiem niespodziewanie rok poświęcony w dużej części Xenoblade Chronicles.Xenoblade Chronicles X kupiłem lata temu na Wii U, ale jakoś nigdy nie uruchomiłem. W XC1 nie grałem na Wii / 3DSie. Switcha mam od pierwszego dnia, ale na XC2 nie czekałem. Jak oglądałem filmy i recenzje to mnie jakoś nie wciągnęło. Stylistyka anime trochę zniechęcała, nie rozumiałem tych blade'ów, a walki wydawały się z boku nazwijmy to intensywnie chaotyczne. Długo mnie namawiał znajomy, który znał moje zamiłowanie do jRPG i skomplikowanych systemów walk, ale dalej się nie skusiłem. Dopiero jak w połowie roku wyszło XC1 Definitive Edition to ograłem i się zachwyciłem, a potem wszedłem w XC2 (to oddzielna gra, nie kontynuacja, ale na koniec fajnie nawiązuje). Gra ma spokojny start i początkowo łatwe walki na podstawce auto-battle, przez chwilę pomyślałem, że może się pomyliłem... a potem to już historia. Przez kilka miesięcy grałem tylko w XC2 i zeszło kilkaset godzin, życiowy rekord, razem z NG+, zdobyciem i wymaksowaniem wszystkich blade'ów, skończeniu wszystkich battle challenges i małych rekordach na wszystkich superbossach do czasów poniżej 1,5 min. Nie robiłem nawet wszystkich questów.Dla mnie to jest całościowo małe arcydzieło i konkuruje z Zeldą BotW w osobistym rankingu najbardziej ulubionej gry ever. W dwóch słowach: genialny, skomplikowany i satysfakcjonujący system walki plus humor postaci wplecionych w całkiem ciekawą i poważną historię w urokliwym świecie tytanów. W sumie wszystko tu jest OK: od fabuły do muzyki. Sama fabuła, do której można sobie potem wrócić w "kinie" cutscenek to kilkunastogodzinny film. System walki na początku myląco łatwy, ale opanowanie go w całości wymaga sporo wiedzy i wprawy. Wiele mechanik, wprowadzanych stopniowo, niektóre wchodzą nawet po kilkudziesięciu godzinach gry, w połączeniu z różnymi blade'ami (w sumie ponad 50) pozwalają na masę eksperymentowania z buildami i różne style walki. Blade'y są lepsze i gorsze, ale na każdym można zbudować jakąś wygrywająca taktykę i mieć z tego frajdę. W mechanikach gra nie wszystko do końca tłumaczy i aby wykorzystać 100% możliwości systemu warto podeprzeć się youtubem - polecam tutoriale Enela lub NnLi. Aby go ogarnąć w całości zapisałem sobie cały zeszyt :-), ale satysfakcja niesamowita, jak walczy się z głową.