Dragon Ball Z: Kakarot

Dragon Ball Z: Kakarot to gra dla fanów wciąż przepełnionych sentymentem do Son Goku. I tylko dla nich. Cała reszta może sobie odpuścić.

Gra jednakowo wspaniała i słaba. Gdyby zabrać się za rozebranie tego dzieła na części pierwsze, to odkrylibyśmy pustkę. Generyczne zadania poboczne typu przynieś-zabij-pozamiataj, niezbyt rozbudowany system walki z dużą łatwością do wykorzystywania jego słabych stron, liniowy rozwój postaci oraz przestarzała w mechanikach eksploracja. Na domiar złego, materiał źródłowy, na którym bazowana jest ta historia jest przeciętny. Skąd więc ta wysoka ocena? Wynika ona głównie z serca, które włożono w to by trafić do fanów tego uniwersum. Twórcy doskonale zdawali sobie sprawę co fani chcieliby robić w tym świecie. Tuszuje to wiele wad. Bo walki już nie są puste, a zostawione do pokolorowania wyobraźnią gracza. Oddano tu wystarczająco dużo swobody by odwzorować 1 do 1 potyczki z anime. A bierzemy udział w zdecydowanej większości ważnych starć. Dodano też prostą destrukcję otoczenia, która jednak w zupełności wystarcza by walki wyglądały niezwykle efektownie. Do tego towarzysze bojowi skutecznie podbijający liczbę kamehanów widocznych na ekrawnie w jednym momencie. Eksploracja może i przestarzała, ale okraszona wspaniałą muzyką oraz aktywnościami pobocznymi żywcem wyjętymi z serii telewizyjnej. Napotykamy też miejsca doskonale znane z anime, co dodatkowo wzbudza uczucie nostalgii. Udostępniono nam możliwość zbierania Smoczych Kul, które zawsze były tak kluczowe dla serii. Rozwój postaci też się broni, gdy spojrzymy na skalowanie mocy postaci z materiału źródłowego. Jedyne czego zabrakło, to możliwość zorganizowania / wzięcia udziału w Tenkaichi Budokai - turnieju sztuk walki z prawdziwego zdarzenia. Definitywnie na pochwałę zasługują tu postaci (wiele głosów pozostało z serii anime) oraz przerywniki filmowe. Było ich może za dużo, ale ich jakość jest niekwestionowalna. Tak skompresowana historia nadrabiała intensywnością i poprawiła wiele dłużyzn, które występowały w oryginale.Wydaje się, że to gra stworzona przez fanów dla fanów. Cóż... ja fanem nie jestem, ale jednak wciągnięty zostałem niesamowicie.

Na początku powiem, że jestem fanem DB od dzieciaka, pewnie jak większość grających. Początkowo myślałem, że gra będzie jak spełnienie marzeń, RPG w świecie smoczych kul, fabuła Ztki, co tu się mogło nie udać.No, ale nie udało się. Ta gra ma naprawdę potencjał i sporo plusów, ale jest TRAGICZNIE NUDNA! W tej grze właściwie nie ma gameplayu. Każde, dosłownie każde zadanie opiera się na pokonaj kogoś/przynieś coś komuś. Każda walka jest prawie taka sama, czy to z Saibaimanem, czy randomowym robotem, czy Cellem juniorem, tylko skiny się zmieniają i tło. Brakuje tu jakichkolwiek elementów wzbogacających gameplay. Chcielibyście potrenować u Kaio? Odbyć szkolenie typu typu złap Bubblesa, spróbuj trafić Genki Damą blok skalny, koncentruj Kaioken przez QTE - zapomnij, nawet nie dotkniesz jego małej planetki, wszystko załatwia cutscenka.Ucięcie ogona Oozaru Vegecie - ponownie, mogliby dać jakieś celowanie Kuririnem, krótką minigierkę - znowu, cutscenka.Makanposappo - ta sama sytuacja. Ta gra nie posiada nawet szukania smoczych kul, zbierasz jedynie jakieś kulopodobne świecidełka mimochodem lecąc przez mapę.To nawet w starym RPG na SNES z walką za pomocą kart były takie urozmaicenia. Treningi mentalne to znowu ta sama walka co zwykle, tylko przeciwnikami są kopie twoje i sojuszników. Gotowanie potraw? Znajdź na mapie parę składników, przynieś do Chi-chi, zrobione. Tryliard znajdziek w kształcie kul, różniących się tylko kolorem, człowiek od razu gubi się co do czego służy, ale to i tak bez znaczenia bo w sumie latasz po mapie i zbierasz byle co. Destrukcja otoczenia? Zapomnij, poza takimi małymi rzeczami jak przelecenie szybkim lotem przez pagórek, czy rozwalenie takiego w walce - trochę kurzu się zrobi , a po chwili nie będzie śladu. Strzelanie z KI w domy, drogi, samochody czy cokolwiek innego niż pagórek nie daje żadnego efektu. Wyszukiwanie KI? W teorii fajny pomysł, kolory aury mają oznaczać poziom wrogów, na czerwono są oznaczeni silniejsi od Twojej postaci. Wykonanie? Oczywiście kompletnie spieprzone, główni antagoniści i tak są podświetleni wielkim znacznikiem świecącym do nieba, a jak chcesz sprawdzić KI innych postaci to, się okazuje, że przy sprawdzaniu KI przez Piccolo właściwie wszyscy wojownicy Z wyświetlają czerwoną KI, w tym Yajirobe czy Chiaozu co by sugerowało, że Yajirobe ma silniejszą KI niż Piccolo... Na niebiesko, czyli słabsi od Ciebie wyświetlają się właściwie same najsłabsze randomowe moby. Voice acting tylko przy głównych misjach, w pozostałych trochę chrząknięć i tyle.Ta gra przypomina bardzo ubogie JRPG przeniesione w 3D, gdzie jedyne co udoskonalono to walkę. Z plusów, grafika ok, FighterZ wiadomo wygląda lepiej, ale jak na grę 3D jest bardzo dobrze i kreskówkowo. Sama walka bardzo efektowna i przyjemna. Jestem niestety potwornie zawiedziony. Nadal przyjemnie się w to gra, nadal jest do Dragon Ball i nadal latanie Son Goku sprawia jakąś tam frajdę, ale niestety grę zgubiło totalne lenistwo devów i brak jakichkolwiek pomysłów na gameplay - czyli wszystkie przypadłości współczesnych produkcji.

Bardzo przyjemna gra. Najlepsza z dragon balla jaka powstała przez te wszystkie lata. Ładna grafika, dobry gameplay, bardzo dużo smaczków z uniwersów a tak to cała seria Z ze szczegółami. Fajnie że mamy chociaż trochę pseudo otwarty świat. Misje poboczne to niestety dno :) jest co poprawiać na dalsze DLC (?) czy kontynuację. W końcu coś przebiło bijatyki z PS2 i legacy od Goku z gba advance. Dla fanów uniwersów obowiazkowo, dla reszty może niekoniecznie