Desperados III

Dzięki ekipie Mimimi Games do łask wrócił gatunek gier kojarzonych przede wszystkim z niezapomnianą serią Commandos. W drugim podejściu do tematu, niemieckie studio zabrało się za przywrócenie do życia marki Desperados.

+++ Różnorodne mapy, wymagające korzystania z całego arsenału zdolności +++ Klimat dzikiego zachodu i dobra muzyka ++ Ciekawe postaci z różnorodnymi zdolnościami ++Możliwości „maksowania” map ++ Ataki drużynowe + Zapisywanie - - Mała różnorodność przeciwników - - Czasami poziom trudności wynika tylko z dużej liczby przeciwników, a nie z ciekawego designu mapy, czy ich umiejscowienia - - Czasami przez dużą liczbę elemtentów na mapie, grze brakuje czytelności - Niezbyt oryginalna, ciekawa fabuła

Mam mocno mieszane uczucia, jak na (aktualnie) 10 ukończonych misji. Niby rozgrywka jest dobra (ba - z jakiejś przyczyny ze wszystkich Commandoso-podobnych gier najlepiej łączy się umiejętności wszystkich postaci), ale daleko jej do pierwowzoru.- za dużo elementów przeniesionych dosłownie z Shadow Tactics (np. umiejętności postaci) w tym takie, które są kompletnie absurdalne np. rangi przeciwników. Rozumiem, że najtrudniejsi nosili zbroje wiec ciężko ich było zabić... ale płaszcze?- Niektóre mechaniki względem Desperados są idiotyczne jak np. cooldown na użycie rewolwerów po jednym wystrzale, co oznacza możliwość zastrzelenia 2 postaci na raz... i czekać. Z większą liczbą przeciwników w otwartej walce praktycznie nie da się pokonać solo (poza gatlingiem). Styl z Shadow Tactics sprawdza się w świecie broni białej, a tu nie. Zwyczajnie brakuje możliwości desperackiej wymiany ognia jak w pierwowzorze czy Commandosach. Gra jeszcze bardziej wygląda jak gra w szachy. Globalny alarm to kompletne apogeum, bo jedyne możemy zrobić z falą przeciwników prujących do nas be ograniczeń to uciekać, albo wczytać grę....- Cukierkowo i infantylnie, dziki zachód w absurdalnie komiksowym stylu. Takie trochę Borderlands tylko bez smaku. Dialogi miałkie. Straszliwa generyczność. Fabuła nieoryginalna i nieciekawa.- muzyka nierówna - często jest kompletnie nie w klimacie- tłumaczenie momentami na opak i na czuja.

Wciągająca, przynajmniej dla mnie. Co prawda można mieć zastrzeżenia co do logiki niektórych mechanik: konkretnie - skopiowana wprost ze Shadow Tactics kuloodporność Długich Płaszczy jest kompletnie nieuzasadniona (w ST kuloodporność samurajów była całkiem sensownie wytłumaczona), podobnie ilość amunicji jaką zabierają bohaterowie jest (biorąc pod uwagę że używają już scalonych nabojów) absurdalnie niska, a do tego szybkostrzelność ich broni jest bezsensownie słaba (i chyba przy tym niezbyt realistyczna, chociaż oczywiście gdyby Copper swoimi 2 coltami kładł 12 wrogów w 3 sekundy to byłoby trochę za łatwo). W stosunku do SH za to broń palna powoduje znacznie więcej hałasu (to na wielki plus). Za to metrowej wielkości sidła na dinozaury Hektora dają się rozłożyć i ukryć w 3 sekundy w dowolnym terenie, tak że wrogowie ich nie widzą póki im nogi nie uwali. Do tego jeszcze voodoo....A na mapie na której trzeba zatrzymać pociąg, ten pociąg kursuje jak warszawskie metro w godzinach szczytu- co 2 minuty... Mimo to całość broni się dobrze grywalnością i wciągającą zabawą przy przechodzeniu kolejnych mapek. Mi się podoba, daję 7,5.