Crash Bandicoot 4: Najwyższy czas

Grając w najnowszą część Crasha uświadomiłem sobie, że gdzieś to już wszystko widziałem. Znajome mechaniki, poziomy, animacje. Ale wiecie, co? Te powielone schematy zagrały aż za dobrze i otrzymaliśmy nowego króla platformówek 3D.

Prosty Crash, którego nie ukończyłemJestem graczem, który kończy gry. Bardzo rzadko mam sytuację, w której odkładam tytuł na bok. Nawet jeśli jakaś gra mi nie siądzie, to i tak ją kończę. Tutaj odłożyłem ją pod sam koniec, więc uznałem, że napiszę tę reckę. To nie jest zła gra, ma wiele fajnych pomysłów, ale jeden etap sprawił, że odechciało mi się grać. A nie jestem graczem, który łatwo się poddaje, tylko po prostu nie chciało mi się już z tą grą „pałować”.Do czego to doszło, że gram w Crasha na Xboxie xD. Flagowa marka Sony z PSX sprzedana konkurencji co za inwersja xD. Nie grałem we wszystkie części te z lat 2006–2010 mnie ominęły. W klasyki z PSX grało się świetnie. W wersje na PS2 grało się wyśmienicie. W remaki grało się wspaniale. W najnowszą część gra się… dobrze.Zacznę od tego, co mi się podobało. Bardzo fajnie wyglądają poziomy, mamy dużą różnorodność lokacji: coś w stylu Mad Maxa, feudalna Japonia, przyszłość itd. Nic, czego nie widzieliśmy, ale jak na platformówkę sprawdza się to dobrze. W klasycznych Crashach z PSX nie podobały mi się te wymyślne poziomy, np. pływanie pod wodą. Tutaj tego nie ma. Cały czas mamy klasyczny schemat jak z pierwszej części. Za to poziomy są bardzo długie. Fajne jest też to, że nie gramy tylko Crashem, gra czasem zmienia nam postacie, choć przeważnie jest to opcjonalne. Humor jak to w Crashu tym razem wyśmiewane jest to, że po raz kolejny trzeba pokonać Dr. N xD. Gra ma dwa tryby: Retro i Nowoczesny. Ja grałem na Retro, bo tam są życia. W nowoczesnym ich nie ma. Ogólnie przechodzi się tę grę bardzo przyjemnie… i tu zaczynają się problemy. Gra jest za prosta.Crash 4 (nie wiem czemu 4, skoro czwarta część wyszła na PS2) jest naprawdę prostą grą w porównaniu z klasykami z PSX, a nawet z remakami. Nigdy w tej serii nie miałem sytuacji, że miałem 40 żyć. Tutaj oscylowało to w okolicach 30–40. Grałem w trybie Retro. Są trochę bardziej skomplikowane sekwencje, ale da się to przejść. Problem zaczyna się w przedostatniej planszy „Zamek Cortexa”. Twórcy postanowili podnieść poziom trudności nie o 100%, tylko o 500%. Ostatnia sekwencja to jakiś żart. Męczyłem się z nią 2 godziny i zostawiłem to w cholerę — nie warto. Tę sekwencję trzeba wyryć na blachę co do sekundy. Trwa około 45 sekund, jeśli wszystko zrobi się idealnie, ale uznałem, że nie ma sensu. Wszedłem na YouTube, zobaczyłem komentarze i ludzie mieli podobne odczucia. Niektórzy podchodzili do tej sekwencji 300 razy. Musiałem przełączyć tryb gry na nowoczesny, bo inaczej byłoby jeszcze ciężej. Po 120 podejściach odechciało mi się „pałować” z tą grą. Balans tego poziomu jest tragiczny. Cała gra prosta, a tu nagle jeb — podnosimy poziom trudności. W tym wypadku to takie sztuczne podniesienie poziomu. Przypomina mi się Dark Souls 2, który też był głupio trudny.Reasumując: jest to przyjemna gra, ale końcowa sekwencja jest tragiczna. Ciężko mi polecić grę, która pod koniec ma zepsuty balans. Gra jest naprawdę fajna, ale ta końcówka niszczy wszystko. Nie polecam, nie zniechęcam grać na własne ryzyko xD. Gra nie posiada błędów i śmiga w 60 FPS na XSX.